Το ιδανικό του “κοιμάμαι σαν μωρό” δεν είναι παρά ευσεβής πόθος

Συνέντευξη με τον διακεκριμένο καθηγητή ανθρωπολογίας James McKenna

Ο καθηγητής ανθρωπολογίας James McKenna είναι εξειδικευμένος σε θέματα ασφαλών πρακτικών ύπνου σε βρέφη, ειδικότερα στις περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς ενδιαφέρονται για ύπνο του βρέφους στο κρεβάτι των γονέων. Διευθύνει το εργαστήριο συμπεριφορικής μελέτης του ύπνου μητέρας -βρέφους στο τμήμα Kαλών Tεχνών και Γραμμάτων στο Πανεπιστήμιο Notre Dame της Indiana.

Ο Dr. MacKenna θα έρθει στην Ελλάδα στις 27 Μαΐου 2017 ως προσκεκλημένος ομιλητής στο 10ο Ετήσιο Σεμινάριο Πιστοποιημένων Συμβούλων Γαλουχίας  και με αυτή την αφορμή έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στα Ψυχο-γραφήματα.

 

Έχετε υποστηρίξει στις δημοσιεύσεις σας ότι οι αφυπνίσεις είναι ωφέλιμες για τα μωρά. Είναι πραγματικά επωφελής η βρεφική διέγερση κατά τη διάρκεια της νύχτας σε σχέση με τον απρόσκοπτο ύπνο;

Με λίγα λόγια, ναι. Με βάση την δική μου επιστημονική έρευνα αλλά και άλλων συναδέλφων, αντιτίθεμαι στις κυρίαρχες αντιλήψεις, ότι δηλαδή ο συνεχής, αδιάσπαστος ύπνος του βρέφους είναι φυσιολογικός. Απορρίπτω πλήρως αυτή την πρόταση.

Στην πραγματικότητα πιστεύω ότι η εμμονή μας με τα βρέφη «που κοιμούνται όλη νύχτα» από την αρχή της ζωής αλλά και γενικότερα η αντίληψη που συνδέεται με το ιδανικό του «κοιμάμαι σαν μωρό», δεν είναι παρά ευσεβής πόθος. Ακόμα πιο αντίθετο με βρίσκει, όμως, η επιβλαβής και αστήρικτη επιστημονικά αντίληψη που διαπνέει την κουλτούρα της χορήγησης αγελαδινού γάλακτος προκειμένου να «ωφεληθεί» το βρέφος από μη διακεκομμένο ύπνο.

Θεωρώ  ότι αυτή η εντύπωση του τι σημαίνει «κοιμάμαι σαν μωρό» εξηγεί γιατί τόσα από τα βρέφη μας υποτίθεται ότι αντιμετωπίζουν διαταραχές ύπνου. Ο ισχυρισμός μου είναι ότι τα περισσότερα βρέφη δεν αντιμετωπίζουν κάποια διαταραχή, αλλά ότι οι γονείς υποστηρίζουν  ένα επιβεβλημένο πολιτισμικό μοντέλο που επιτάσσει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κοιμούνται τα βρέφη, που όμως δεν σχετίζεται καθόλου με τον τρόπο με τον οποίο πραγματικά κοιμούνται τα βρέφη.
Επιπλέον, πιστεύω ότι τα τρέχοντα μοντέλα που προωθούνται από παιδίατρους ερευνητές που μελετούν τον ύπνο, παραβλέπουν τις μεθόδους σίτισης και τη σημασία του θηλασμού και του μητρικού γάλακτος.

Έχω υποστηρίξει σε άρθρα τα οποία μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο, ότι, όχι μόνο αυτοί οι πολιτισμικά επιβεβλημμένοι στόχοι ύπνου για τα βρέφη και οι ανάλογες πεποιθήσεις επηρέασαν τους γονείς επιβλαβώς, αλλά και οδήγησαν στην υιοθέτηση βιολογικά ανάρμοστων προτύπων και μη ρεαλιστικών προσδοκιών, ως προς το πώς υποτίθεται ότι κοιμούνται τα βρέφη. Υποστηρίζω ότι αυτά τα μοντέλα θέτουν άσκοπα ως προτεραιότητα την παγίωση των συνηθειών ύπνου των βρεφών και εκτοπίζουν αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό για τα βρέφη κατά το πρώτο έτος της ζωής τους: τον θηλασμό, ο οποίος απαιτεί από τα μωρά να ξυπνούν συχνά. Ο συχνός θηλασμός και ο δεσμός με τη μητέρα που τον συνοδεύει είναι απαραίτητος για τη βέλτιστη ανάπτυξη του εγκεφάλου και του ανοσοποιητικού συστήματος των βρεφών. Υποστηρίζω ότι η εμμονή των επιστημόνων με το μοναχικό ύπνο ως φυσιολογική και βέλτιστη συνθήκη, που προτάσσεται ως ιδανική στις έρευνες σχετικά με τον ύπνο των νηπίων, είναι αβάσιμη και δεν προσθέτει γνώση πάνω στον τρόπο που κοιμάται το ανθρώπινο βρέφος.

Οι πρώτες μου μελέτες αποσκοπούσαν στο να καταδείξουμε ότι μόνο με την εξαγωγή μετρήσεων για τον ύπνο του βρέφους στο πλαίσιο που η μητέρα θηλάζει και κοιμάται μαζί του, θα μπορούσαμε ν’ αρχίσουμε να κατανοούμε με μεγαλύτερη ακρίβεια σε τι συνίσταται πράγματι ο υγιής βρεφικός ύπνος. Η κατάργηση των τριών βασικών χαρακτηριστικών του φυσιολογικού  ύπνου, δηλαδή της στάσης του – που από ανάσκελα όπου διευκόλυνε το θηλασμό, μεταβλήθηκε σε ύπνο μπρούμυτα – της μεθόδου σίτισης  (ο θηλασμός αντικαταστάθηκε από το μπιμπερό)  και του χώρου του ύπνου – η τοποθέτηση της κούνιας των βρεφών από το πλάι της μητέρας μεταφέρθηκε σε ξεχωριστό απομονωμένο δωμάτιο, ενθάρρυνε και προήγαγε την επιδημία του αιφνίδιου βρεφικού θανάτου.

Αυτές οι πρακτικές που υποστηρίχθηκαν από το σύγχρονο πολιτισμό πιθανώς να οδήγησαν στο θάνατο περίπου  600.000 νηπίων από το σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (SIDS), εν μέρει επειδή η κοινωνία μας προήγαγε ένα είδος πρόωρου, βαθέος, απρόσκοπτου ύπνου, σε αποστερημένα αισθητηριακά περιβάλλοντα, για τα οποία το ευάλωτο και νευρολογικώς ανώριμο ανθρώπινο βρέφος δεν ήταν – και δεν είναι- έτοιμο από βιολογικής άποψης.

Ο ελαφρύτερος ύπνος που προκαλούν οι συνεχείς αφυπνίσεις αποτελεί στην πραγματικότητα ασφαλέστερο ύπνο για τα βρέφη, ειδικά για το επίπεδο νευρολογικής ωριμότητας στο οποίο βρίσκονται.

Αυτό που θα ήθελα να προτείνω είναι ότι η αγκαλιά, η επαφή, η ανταπόκριση και το περπάτημα μαζί με τα βρέφη, δεν τα βλάπτει ποτέ. Τα ανθρώπινα βρέφη είναι πρωτεύοντα θηλαστικά και ως είδος δεν χορταίνουν τις αγκαλιές και τα χάδια! Αν διεγείρουμε τα βρέφη περισσότερο κατά τη διάρκεια της ημέρας, παραμένουν περισσότερο διεγερμένα τη νύχτα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν κοιμούνται τόσο βαθιά. Η έρευνά μας δείχνει ότι όσο πιο διεγερμένα είναι τα βρέφη τόσο λιγότερο χρόνο περνούν στο στάδιο 3-4 του βαθύτερου ύπνου. Αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να τα βοηθήσει να ξυπνήσουν τη νύχτα από ένα πολύ βαθύτερο στάδιο ύπνου, προκειμένου να σταματήσουν μια άπνοια ή μια παύση της αναπνοής. Τα παιδιά που δεν εκτίθενται σε αρκετά ερεθίσματα, δεν διεγείρονται αρκετά και δυσκολεύονται στην αφύπνιση.

Και πάλι, κάποιοι μπορεί να το θεωρούν κακό, αλλά πιστεύω ότι είναι καλό, καθώς αποτελεί προστασία από το σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου. Το πρόβλημα με τα μωρά που πεθαίνουν αιφνιδίως δεν είναι ότι ήταν πολύ διεγερμένα, αλλά αντίθετα πολύ λίγο. Πολλά βρέφη που πέθαναν ξαφνικά δυσκολεύονταν να ξυπνήσουν, συχνά έμοιαζαν να νυστάζουν και έδειχναν μάλλον αφηρημένα, όπως περιγράφουν οι γονείς τους (πριν τους θανάτους των παιδιών τους). Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι δεν ήταν σε θέση να διεγερθούν αρκετά ή ότι είχαν πολύ λίγη εξάσκηση ώστε να βελτιωθούν σε αυτό.

Τι άλλο επιτυγχάνουν οι νυχτερινές αφυπνίσεις και ποια είναι η σχέση μεταξύ της αφυπνίσεως και ενός βρέφους που κοιμάται κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας;

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, οι αφυπνίσεις βοηθούν το μωρό να αναπνέει πιο σταθερά με την πάροδο του χρόνου και με σταδιακά μεταβαλλόμενους καρδιακούς παλμούς και αναπνοή. Η μεταβλητότητα στα μοντέλα αναπνοής των βρεφών είναι συνήθως θετική, καθώς συχνά συνδέεται με σημαντικές εισπνοές οξυγόνου, οδηγώντας σε βραχύτερες άπνοιες σε βαθύ στάδιο ύπνου από το οποίες οι αφυπνίσεις μπορεί να είναι δύσκολες. Επιπλέον, εφόσον με την εξάσκηση επέρχεται βελτίωση, τότε όσες περισσότερες αφυπνίσεις προκαλούνται από διάφορες μορφές συν-κοίμισης, τόσο καλύτερα αναπτύσσονται οι δεξιότητες διέγερσης που ενδεχομένως μπορούν να δράσουν προστατευτικά.

Τα βρέφη δεν είναι προορισμένα να κοιμούνται καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας τουλάχιστον για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους. Η φύση τους είναι να ξυπνούν συχνά για να θηλάσουν. Το μητρικό γάλα δεν έχει τέτοια θερμιδική ισχύ ώστε να βοηθάει το μωρό να κοιμάται, ολόκληρη νύχτα, με τον τρόπο που κάνει το αγελαδινό γάλα, το οποίο όμως είναι προφανώς σχεδιασμένο για τη βέλτιστη ανάπτυξη του εγκεφάλου των αγελάδων.

Σε αντίθεση με όσα οι περισσότεροι ερευνητές ισχυρίζονται ή τουλάχιστον κάνουν τους γονείς να πιστεύουν, η σταθεροποίηση του βρεφικού ύπνου δεν είναι υψίστης σημασίας βιολογικά για ένα βρέφος, ειδικά κατά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής. Η κατανάλωση του μητρικού γάλακτος και η ανάπτυξη του ψυχικού δεσμού με τη μητέρα είναι που έχει σημασία, κάτι που είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον τύπο ύπνου που απολαμβάνουν τα βρέφη.

Στην πραγματικότητα, αυτό που αποτελεί φυσιολογικό και υγιή βρεφικό ύπνο δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητα από το νυχτερινό θηλασμό, καθώς οι δύο συν-εξελίχθηκαν και σχεδιάστηκαν από τη φυσική επιλογή για να μεγιστοποιήσουν την υγεία και την ευημερία των βρεφών. Δυστυχώς, όταν ξεκίνησε η έρευνα για τον ύπνο των νηπίων στις δυτικές χώρες, θεωρούνταν φυσιολογικές οι μετρήσεις που αφορούσαν σε μωρά που έτρωγαν με μπιμπερό και κοιμούνταν απομονωμένα από τους γονείς. Αυτά τα δεδομένα δεν θα έπρεπε να θεωρούνται άξια αναπαραγωγής και διαιώνισης.

Η πρώτη δουλειά που ανατίθεται σε ένα βρέφος είναι να θηλάζει συχνά για να τροφοδοτεί τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλό του που θα διπλασιαστεί σε μέγεθος κατά το πρώτο έτος της ζωής. Το μητρικό γάλα όχι μόνο θα διεγείρει και θα παρέχει τη βάση για τη βέλτιστη γενική ανάπτυξη, αλλά το διαδραστικό σύστημα χορήγησης (η αλληλεπιδραστική σχέση με την τροφό) θα συμβάλει στην αύξηση των νευρωνικών διασυνδέσεων μεταξύ διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων των κινητικών, συναισθηματικών, γνωστικών και κοινωνικών περιοχών, που ελέγχουν τις αναδυόμενες δεξιότητες και τα αντίστοιχα χαρίσματα.

Πώς εντάσσεται ο «κοινός ύπνος» στο πλαίσιο των πρακτικών παιδικής φροντίδας;

Ο κοινός ύπνος αναφέρεται σε κάθε κατάσταση στην οποία το βρέφος κοιμάται εντός του αισθητηριακού εύρους ενός αφοσιωμένου φροντιστή, επιτρέποντας στον καθένα από τους δυο να ανιχνεύει και να ανταποκρίνεται στα αισθητηριακά σήματα και τις νύξεις του άλλου (μυρωδιές, ψίθυροι, κινήσεις, ήχοι, θερμότητα.
Ο κοινός ύπνος μητέρας και βρέφους με ενδιάμεσο θηλασμό είναι η παλαιότερη και πιο επιτυχημένη διάταξη ύπνου του ανθρώπου. Ο από κοινού ύπνος παραμένει μια καθολική, διαπολιτισμική συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους, μια αναμενόμενη και φυσιολογική ρύθμιση ύπνου που σχεδιάστηκε για να μεγιστοποιήσει την επιβίωση και την ευημερία των βρεφών. Μόνο σε σχετικά λίγες επιλεγμένες κουλτούρες (δυτικές, βιομηχανοποιημένες κοινωνίες) τα βρέφη έχουν κοιμηθεί αποστερημένα την παρουσία των θηλαζουσών μητέρων τους.

Το να μοιράζεσαι το ίδιο δωμάτιο με το βρέφος σου είναι το ίδιο με τον από κοινού ύπνο;

Ναι. Το να μοιράζεσαι ένα δωμάτιο ή τολμώ να πω να μοιράζεσαι τη μητέρα, ενδεχομένως επίσης να πληροί τις προϋποθέσεις μια ασφαλούς, απλής, μορφής  κοινού ύπνου. Αυτή η μορφή του ύπνου από κοινού είναι ασφαλής για όλες τις οικογένειες και θα είναι, κατά τη γνώμη μου, η προτιμώμενη και προεπιλεγμένη ρύθμιση ύπνου, ειδικά για τα μη αποκλειστικά θηλάζοντα βρέφη. Τα βρέφη δεν χρειάζεται να βρίσκονται στο ίδιο κρεβάτι για να επωφεληθούν από τον κοινό ύπνο. Μπορούν να βρίσκονται σε μια κούνια δίπλα στο κρεβάτι, αρκεί το μωρό και η μητέρα ή ο πατέρας να είναι μέσα στην περιοχή αισθητηριακής αντίληψης ο ένας του άλλου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να μπορείτε να αντιλαμβάνεστε άμεσα τις χειρονομίες και τις ζωτικές ενδείξεις που σας επικοινωνεί το βρέφος

Εάν το μωρό μου κοιμάται στην κρεβατοκάμαρά μου, πώς θα μάθει να κοιμάται στο δωμάτιό του;

Δεν προκαλεί έκπληξη, το γεγονός ότι όταν οι εγγενείς ανάγκες των βρεφών για επαφή και εγγύτητα πληρούνται από τους γονείς στις αρχές της ζωής τους, τα παιδιά δε γίνονται δια βίου «εξαρτώμενα» όπως συχνά πιστεύεται, αλλά το αντίθετο: η πρώιμη ανταπόκριση στις ανάγκες τους, οδηγεί αργότερα σε ανεξαρτησία και ενισχυμένη αυτοπεποίθηση.

Η αυτάρκεια και η αυτοπεποίθηση που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της ζωής δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την ηλικία στην οποία το βρέφος βάζει τον εαυτό του για ύπνο χωρίς τον γονέα του ή τον αγαπημένο του. Όλα τα παιδιά μαθαίνουν τελικά να αποκοιμιούνται. Αυτό που πραγματικά επιβάλλεται στους γονείς είναι η αυθαίρετη κοινωνική ιδέα ότι όσο νωρίτερα το βρέφος δεν χρειάζεται παρέμβαση για τον ύπνο, τόσο το καλύτερο και για το ίδιο ως μελλοντικό νήπιο, παιδί και ενήλικα. Αυτή η ιδέα χρησιμοποιείται συχνά ως όπλο, στηριζόμενη όμως σε ψευδείς ισχυρισμούς: ότι αν ένα βρέφος ή ένα παιδί δεν μπορεί από κάποια προκαθορισμένη ηλικία να χαλαρώνει και να ηρεμεί μόνο του, δεν θα τα καταφέρει ποτέ, ή ότι κάτι δεν είναι φυσιολογικό σε αυτό το παιδί και πρέπει να διορθωθεί, ή ακόμα πως οι γονείς είναι ανεπαρκείς στο να θέτουν όρια. Αυτό όμως είναι αβάσιμο και προσβλητικό.

 Πιο συγκεκριμένα, αυτές οι κρίσεις είναι κοινωνικής υφής και φύσης και δεν έχουν καμία επιστημονική αξία. Κανένας άλλος άνθρωπος στον πλανήτη εκτός από εμάς στις δυτικές βιομηχανοποιημένες κοινωνίες δεν προβληματίζεται για τέτοιες διαφορές μεταξύ των παιδιών. Ο πολιτισμός μας έχει κατασκευάσει προσεκτικά αυτές τις πηγές ανησυχίας. Η επιστημονική κοινότητα που διερευνά τον βρεφικό ύπνο, σε γενικές γραμμές, δέχεται χωρίς κριτική τη λανθασμένη υπόθεση ότι τα μοναχικά βρέφη που τρέφονται με μπιμπερό αντιπροσωπεύουν τη «φυσιολογική» και/ή «βέλτιστη» ανθρώπινη συνθήκη και χρησιμοποιούν αυτές τις πρακτικές ως το πλαίσιο από το οποίο προέρχονται οι μετρήσεις για τον «κανονικό ύπνο» βρεφών. Αυτό όμως δεν μπορεί να υποστηριχθεί επιστημονικά από τα παγκόσμια δεδομένα και βασίζεται σε ψευδείς επιστημονικές υποθέσεις.

 

* Aν θέλετε ν’ απολαύσετε από κοντά τον James McKenna, θα μιλήσει στην Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του 10oυ Σεμιναρίου Μητρικού Θηλασμού του Γαλαξία στις 27 Μαΐου 2017.
Για αναλυτικές πληροφορίες όσον αφορά το πρόγραμμα και εγγραφή:
http://www.galaxiasibclc.gr 

 

Μετάφραση: Ελεάνα Πανδιά, Επικοινωνιολόγος, MA, υπ. διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου

Επιμέλεια κειμένου: Ξανθίππη Πασχαλίδου, Ιατρός, Ειδικός βελονισμού, Διεθνώς Πιστοποιημένη Σύμβουλος Γαλουχίας IBCLC
Πηγή

 

Νέο βιβλιάριο υγείας του παιδιού: ομοιότητες και διαφορές με τα μάτια ενός παιδιάτρου

bibliariopaidiou

Το νέο βιβλιάριο υγείας παιδιού που ετοιμάστηκε το 2016 από το Ινστιτούτο Υγείας Παιδιού είναι κατά πολύ καλύτερο από το προηγούμενο συνολικά. Οι νέοι γονείς θα έχουν ένα πολύ καλύτερο εργαλείο για την υγεία και εξέλιξη του παιδιού τους στα χέρια τους για τους εξής λόγους:

  • Στο προηγούμενο βιβλιάριο οι πληροφορίες και επεξηγήσεις για τους γονείς βρίσκονταν συνολικά σε ένα δεύτερο βιβλιαράκι. Αυτό δημιουργούσε πολλά προβλήματα: αρκετοί γονείς το παρατούσαν σύντομα κάπου και δεν το συμβουλεύονταν καθόλου, κρατούσαν μόνο το πρώτο βιβλιαράκι με τις καταχωρήσεις που χρησιμοποιείται κατά τις επισκέψεις στους γιατρούς. Έχω δει λίγους γονείς να το έχουν διαβάσει και ακόμα λιγότερους να το συμβουλεύονται τακτικά ανά ηλικιακό στάδιο του παιδιού τους. Το νέο βιβλιάριο υγείας εξαναγκάζει γονείς και γιατρούς να συζητούν τις πληροφορίες κάθε ηλικιακού σταδίου, που είναι ενσωματωμένες σε ένα και μοναδικό βιβλιαράκι, παράλληλα με τις καταχωρήσεις για επισκέψεις.
  • Το νέο βιβλιάριο υγείας είναι πολύ πιο αναλυτικό ανά ηλικία, εξαναγκάζοντας γιατρούς και γονείς να καταγράφουν πιο λεπτομερή στοιχεία για την εξέλιξη της υγείας του παιδιού τους. Είναι ακόμα θεμελιώδες ότι τώρα πλέον υπάρχουν αναλυτικές επισκέψεις και καταγραφές σε ηλικίες ορόσημα, πράγμα που δεν υπήρχε στο προηγούμενο.
  • Η δήλωση από τις πρώτες σελίδες «Κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης και εξέλιξης της διάπλασης και συμπεριφοράς. Αποφεύγετε τις συγκρίσεις ανάμεσα στα παιδιά» θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντική. Έντονο πρόβλημα καθημερινό για πολλούς γονείς που συνεχώς συγκρίνουν τα παιδιά τους με τα γύρω ή με κάποιον ιδανικό ανύπαρκτο μέσο όρο, αλλά και για αρκετούς γιατρούς που δεν κατανοούν την ποικιλία και το εύρος της φυσιολογικής ψυχοσωματικής ανάπτυξης των παιδιών και μπορεί να αγχώνουν αναίτια τους γονείς.
  • Καθιστά σαφές από την αρχή ότι οι ηλικίες που αφορά το βιβλιάριο και η παιδιατρική εξέταση εκτείνονται ως και 18 ετών, δίνοντας έτσι έμφαση σε πιο εξειδικευμένη παρακολούθηση της δύσκολης φάσης της εφηβείας.
  • Έχει πιο αναλυτικό οικογενειακό ιστορικό (σελ.10).
  • Στο ιστορικό της εγκυμοσύνης (σελ.11) ζητείται συγκεκριμένα ιστορικό εμβολίων στην κύηση– που πρέπει να γίνονται στην σεζόν της γρίπης και το αντικοκκυτικό σε περίπτωση που δεν έχει γίνει πρόσφατα στη γυναίκα.
  • Στο ιστορικό τοκετού (σελ.11) ζητείται η αιτία καισαρικής, πρώτη προσπάθεια να γίνει υποτυπώδης έλεγχος στους λόγους που καταλήγουν πάνω από οι μισές έγκυες στη χώρα μας να γεννούν με καισαρική.
  • Στο ιστορικό τοκετού ακόμα ζητείται να καταγραφεί από τον μαιευτήρα αν έγινε καθυστερημένη εκτομή ομφάλιου λώρου, συνιστώμενη πλέον πρακτική που πρέπει πια να συζητείται και να καταγράφεται από τους επαγγελματίες υγείας.
  • Για τον μητρικό θηλασμό, από το παλιό βιβλιάριο έχει διαγραφεί η φράση «Τα περισσότερα βρέφη παίρνουν το 90% του γάλακτος που χρειάζονται τα πρώτα 5 λεπτά. Συνήθως θηλάζουν 10-15 λεπτά.» που μπορεί να παραπλανήσει σοβαρά και δεν ανταποκρίνεται στην επιστημονική πραγματικότητα. 
  • Έχει επίσης διαγραφεί από το παλιό βιβλιάριο η φράση «Πρέπει κάθε φορά να θηλάζει από τον ένα μόνο μαστό, γιατί προς το τέλος του θηλασμού το γάλα είναι πιο πλούσιο σε λιπαρά και ενέργεια», φράση που είναι εκτός επιστημονικής πραγματικότητας και επίσης μπορεί να παραπλανήσει σοβαρά.
  • Επισημαίνεται συγκεκριμένα η ανάγκη συνδιαμονής μητέρας και παιδιού στο μαιευτήριο, ως παράγοντα που συμβάλλει στην επιτυχία του μητρικού θηλασμού και της σύνδεση των δύο.
  • Στην σελ.16 υπάρχει συγκεκριμένη ερώτηση «Τοποθετήθηκε το νεογνό στο στήθος της μητέρας αμέσως μετά τον τοκετό;»
  • Προστέθηκε ειδική καταχώρηση για οξυμετρία κατά την περίοδο του νεογεννήτου (SaO2), εξέταση που έχει αποδειχθεί τεκμηριωμένα ότι πρέπει να γίνεται ως ρουτίνα screening σε όλα τα νεογνά, πριν το εξιτήριο στο σπίτι.
  • Προστέθηκε ειδική καταχώρηση για την εξέταση ακοής ως εξέταση ρουτίνας screening στο μαιευτήριο (ωτοακουστικές εκπομπές) (σελ.17).
  • ΔΕΝ αναφέρονται στην ίδια σελίδα άλλοι προληπτικοί έλεγχοι που δεν έχουν καμία επιστημονική τεκμηρίωση να γίνονται σε όλα τα νεογέννητα, όπως υπέρηχος ισχύων, υπέρηχος καρδιάς, οφθαλμολογικός έλεγχος, άλλες αιματολογικές εξετάσεις για σπάνια μεταβολικά νοσήματα, εξετάσεις που προτείνονται αφειδώς σε ιδιωτικά μαιευτήρια. Οι γονείς επιτέλους πρέπει να ενημερωθούν σωστά από τους επαγγελματίες υγείας για το ότι οι μόνες επιστημονικά τεκμηριωμένες εξετάσεις ως καθολικό προληπτικό μέτρο στη γέννηση πρέπει να είναι το τεστ ακοής και το Guthrie test, οτιδήποτε άλλο για υγιή τελειόμηνα βρέφη είναι προαιρετικό και μη απαραίτητο.
  • Στο εξιτήριο από το μαιευτήριο υπάρχει ρητά η ερώτηση «Αιτία χορήγησης τροποποιημένου γάλακτος» (σελ.18), πρώτη προσπάθεια να διαπιστωθεί γιατί δίνεται ξένο γάλα και να «αναγκαστούν» επαγγελματίες υγείας να συζητήσουν λόγους ιατρικούς χορήγησης υποκατάστατου μητρικού γάλακτος.
  • Έμφαση στην αγκαλιά και το baby wearing (Πάρτε το μωρό στην αγκαλιά σας ή βάλτε το σε ένα μάρσιπο αγκαλιάς ώστε να είναι σε στενή επαφή μαζί σας… Το μωρό σας δεν «κακομαθαίνει» κρατώντας το αγκαλιά (σελ.21).
  • Πάρα πολύ καλή καταχώρηση για τον ύπνο των βρεφών: «Τα μωρά έχουν διαφορετικές ανάγκες ύπνου μεταξύ τους. Τα νεογέννητα ξυπνούν αρκετές φορές στη διάρκεια της νύχτας για να φάνε. Στην ηλικία των 2 μηνών αρχίζουν να κοιμούνται συνεχόμενα για μεγαλύτερο διάστημα στη διάρκεια της νύχτας. Μετά την ηλικία των 6 μηνών, μερικά μωρά που είχαν συνεχόμενο ύπνο, αρχίζουν να ξυπνάνε ξανά. Πρόκειται για ένα φυσιολογικό αναπτυξιακό στάδιο των βρεφών που έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση της ατομικότητάς τους και την ανάγκη να επιβεβαιώσουν την παρουσία του προσώπου φροντίδας. Η ανταπόκρισή των γονέων σ’ αυτά τα συχνά ξυπνήματα βοηθά τα παιδιά να ανακουφιστούν από το άγχος και την ανασφάλεια και να ξεπεράσουν ομαλά αυτή τη φάση ανάπτυξης» (σελ.22).
  • Στο καινούργιο βιβλιάριο υπάρχει καταχώρηση για την ασφαλή μετακίνηση σε αυτοκίνητο (σελ.23), «Η χρήση καθίσματος με «μέτωπο προς τα πίσω» συνιστάται για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα», και «Μην αφήνετε ποτέ ένα μωρό μόνο του στο αυτοκίνητο».
  • Συγκεκριμένη αποθάρρυνση χρήσης στράτας: «Μη χρησιμοποιείτε στράτα γιατί εκθέτει το βρέφος και το μικρό νήπιο σε αυξημένο κίνδυνο για ατυχήματα. Επιπλέον, δεν προάγει την κινητική ωρίμανση του παιδιού».
  • Τα βρέφη χρειάζονται συντροφιά και αλληλεπίδραση για την υγιή τους ανάπτυξη, αξία δεν είναι να παίζουν μόνα: «Η συντροφιά του ενήλικα, είναι πολύ σημαντική για την ασφάλεια και τη συναισθηματική ανάπτυξη των βρεφών. Μιλήστε στο μωρό σας όταν το κάνετε μπάνιο, το ντύνετε ή το αλλάζετε, ετοιμάζετε το γεύμα του, πάτε βόλτα. Είναι η βάση για επικοινωνία, αλληλεπίδραση και εξέλιξη του λόγου».
  • Σωστά έχουν απομακρυνθεί φράσεις του παλιού βιβλιαρίου σχετικά με την εισαγωγή στερεών τροφών όπως η «η πρώτη στερεά τροφή που συνήθως τρώει το βρέφος είναι κρέμες από ρυζάλευρο» και έχουν αντικατασταθεί με σωστές γενικές αρχές: «Η σειρά εισαγωγής και το είδος των τροφών δεν έχουν απαραίτητα τόση σημασία και εξαρτώνται από τις διατροφικές συνήθειες των λαών και της οικογένειας. Πρέπει όμως να εξασφαλίζεται η συνολική επάρκεια των θρεπτικών συστατικών».
  • Το νέο βιβλιάριο υγείας παιδιού υιοθετεί την παρακολούθηση της σωματικής αύξησης παιδιών με βάση τα πρότυπα ανάπτυξης ΠΟΥ, που αντανακλούν την επιθυμητή σωματική αύξηση για όλα τα παιδιά του κόσμου (σελ.71).

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν συγκεκριμένα θέματα στα οποία πιστεύω ότι το νέο βιβλιάριο υγείας θα μπορούσε να είναι πιο ενημερωμένο και πληρέστερο:

  • H δήλωση «Σύμφωνα με σύγχρονα δεδομένα, η συχνότητα του «συνδρόμου αιφνίδιου βρεφικού θανάτου» μειώνεται εάν το μωρό κοιμάται ανάσκελα και εάν κατά τους πρώτους 6 μήνες κοιμάται στο δωμάτιο των γονέων, αλλά όχι στο κρεβάτι τους» είναι ακριβής επιστημονικά. Ωστόσο, οι ενημερωμένες συστάσεις μιλούν για ύπνο κοντά στους γονείς και κοντά στη θηλάζουσα μητέρα καθ’ όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής, πόσο δε μάλλον όταν στο ίδιο το καινούργιο βιβλιάριο λίγο πιο πριν αναγνωρίζεται ότι ο ύπνος κατά τους 2-6 μήνες είναι συχνά καλύτερος από το στάδιο ανάπτυξης των 6-12 μηνών, όταν και το βρέφος αναπτύσσει περισσότερο άγχος αποχωρισμού, περισσότερο άγχος με ξένα πρόσωπα και καταστάσεις, και έχει επώδυνη έκφυση δοντιών. Θα ήταν λοιπόν καλύτερα η δήλωση να μιλάει για ύπνο κοντά στους γονείς κατά τουλάχιστον τους πρώτους 12 μήνες της ζωής του μωρού.
  • Επιπλέον, ένα σύγχρονο εγχειρίδιο για γονείς οφείλει να αναγνωρίζει την συχνή πρακτική της συγκοίμησης, και τα επιστημονικά δεδομένα που δίνουν αύξηση της συχνότητας και διάρκειας θηλασμού σε δυάδες μητέρας – βρέφους που κοιμούνται με ασφάλεια μαζί. Η τελευταίες επιστημονικά τεκμηριωμένες οδηγίες απομακρύνονται από την αφοριστική λογική της «απαγόρευσης» συγκοίμησης μητέρας βρέφους, αλλά αντίθετα παρέχουν λεπτομερείς οδηγίες για προυποθέσεις ασφάλειας εφόσον οι γονείς επιλέγουν το co-sleeping (βλέπε ενημερωτικό φυλλάδιο για συγκοίμηση της UNICEF UK και οδηγίες για ασφαλή ύπνο βρεφών από Infant Sleep Lab laboratory του πανεπιστημίου Durham UK).
  • Η φράση «Ο μητρικός θηλασμός αποτελεί τον ιδανικό τρόπο διατροφής του βρέφους» (σελ.14) βρίσκεται εκτός επιστημονικής πραγματικότητας. Δεν είναι το ιδανικό, αλλά το φυσιολογικό ή το σύνηθες στην βρεφική διατροφή.
  • Χρειάζεται ρητή οδηγία κατά το εξιτήριο από το μαιευτήριο όλες οι μητέρες, ειδικά εκείνες που θηλάζουν, να βλέπουν από κοντά μέσα σε 48-72 ώρες επαγγελματία υγείας που να γνωρίζει θηλασμό και να δύναται να κάνει πλήρη εκτίμηση ενός θηλασμού για την τοποθέτηση του μωρού στο στήθος και την αποτελεσματικότητα απομύζησης γάλακτος. Η οδηγία είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη εδώ και καιρό και θα έπρεπε να δίνεται για κάθε νεογέννητο. Υπερβολικά πολλές μητέρες ακόμα και τώρα, ακόμα και με αρκετή ενημέρωση για τον θηλασμό, πέφτουν σε αυτήν την παγίδα να μην έχουν καμία εκτίμηση της κατάστασης κατά τις πρώτες 5-6 κρίσιμες μέρες στο σπίτι, όταν και πολλά προβλήματα μπορούν να προληφθούν και να αντιμετωπιστούν έγκαιρα.
  • Η εισαγωγή μη πολτοποιημένων τροφών αναφέρεται από τους 12 μήνες και άνω. Σύμφωνα με την επιστημονική τεκμηρίωση η εισαγωγή μη αλεσμένων πρέπει να γίνει πριν τον χρόνο, συγκεκριμένα πριν τους 9 μήνες της ζωής του μωρού.
  • Στο θέμα του αυτισμού δεν γίνεται αναφορά στο νέο βιβλιάριο υγείας παιδιού. Αντίθετα στο παλιό δινόταν πλήρως το ανιχνευτικό τεστ αυτιστικής διαταραχής για να συμπληρώνεται για όλα τα παιδιά περί την ηλικία των 18 μηνών. Θεωρώ ότι θα πρέπει να υπάρχει εκτενής καταχώρηση για το θέμα.
  • Θα ήταν προτιμότερο στην καταχώρηση εμβολιασμών να υπήρχε έμφαση για ποιο αναλυτική καταχώρηση– για κάθε εμβολιασμό να υπάρχει πεδίο ημερομηνίας, ονόματος, σημείου εμβολιασμού, ημερομηνίας λήξης εμβολίου, batch number και υπογραφή γιατρού.
  • Δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά στο εμβόλιο μηνιγγίτιδας Β, κάτι που θα διαιωνίσει την σύγχυση μεταξύ των γονιών για το θέμα.
  • Λείπουν οι επεξηγήσεις για το συνιστώμενο πρόγραμμα εμβολιασμών, που υπήρχαν στο παλιότερο βιβλιάριο. Τις θεωρώ χρήσιμες για να τις διαβάζει συχνά κάθε νέος γονιός. Με δεδομένη και την επιδημία εμβολιοφοβίας, θα έπρεπε να υπάρχουν σε αυτό το νέο βιβλιάριο και κάποια λόγια για την αναγκαιότητα γενικά των εμβολιασμών και πιο ειδικά των συγκεκριμένων συνιστώμενων εμβολίων.
  • Από το νέο βιβλιάριο λείπουν πληροφορίες και συμβουλές για τον πυρετό, ενώ στο παλιότερο υπήρχε ολοσέλιδο με σωστές γενικές οδηγίες (σελ.56).
  • Μέσα σε 90 σελίδες δεν υπάρχει ούτε μία φορά η λέξη «μαία», ούτε η λέξη «IBCLC» ή σύμβουλος γαλουχίας. Οι γονείς όμως χρειάζονται καθοδήγηση για το σε ποιους επαγγελματίες υγείας να απευθύνονται κατάλληλα. Η συμβολή της μαίας πρέπει να αναγνωριστεί στην περιγεννητική φροντίδα, και υπάρχουν πολλές που κάνουν υπέροχη δουλειά και στο μαιευτήριο και μετά στο σπίτι, και σε σχέση με τον θηλασμό. Θα ήταν καλύτερο αν σε κάθε καταχώρηση για υπογραφή στην περιγεννητική φάση υπήρχε και η λέξη μαία δίπλα σε εκείνη του γιατρού. Από την άλλη μεριά, επαγγελματίες υγείας για τη γαλουχία υπάρχουν, δεν είναι ταμπού, πάνω από 100 επαγγελματίες υγείας ήδη στην Ελλάδα έχουν ξοδέψει χρόνο χρήμα για κατάλληλη εκπαίδευση και κατάρτιση στην γαλουχία, και για συνεχιζόμενη εκπαίδευση, χρειάζεται να επιβραβεύουμε την διάθεση ενός επαγγελματία να γίνει καλύτερος στη δουλειά του και να προσφέρει υπηρεσίες με βάση την τελευταία επιστημονική τεκμηρίωση, όχι να ρίχνουμε την προσπάθεια αριστείας στον κάλαθο των αχρήστων ή να την πετάμε σαν ρετσινιά, για να γίνει πιο πολιτικό το σχόλιό μου.

Συνολικά πρόκειται για πολύ καλή δουλειά, ευκαιρία για καλύτερη παρακολούθηση της υγείας των παιδιών. Καλό είναι παλιοί γονείς να το διαβάσουν αναλυτικά για να ενημερωθούν σύγχρονα, ενώ νέοι γονείς χρειάζεται να το προσέχουν, να το παίρνουν μαζί τους σε κάθε επίσκεψή τους σε υγειονομική μονάδα και στα ταξίδια τους με τα παιδιά, να το ενημερώνουν και να το συμβουλεύονται ανά στάδιο ανάπτυξης. Οι επαγγελματίες υγείας έχουν ευθύνη να το ενημερώνουν επαρκώς και να συζητούν με τις γονείς με βάση τις καλές αφορμές που το βιβλιάριο παρέχει ανά ηλικία του παιδιού.

Στέλιος Παπαβέντσης – Παιδίατρος, MBBS MRCPCH DCH IBCLC 2017

 

Νέα έρευνα για μια παλιά διαμάχη: Θα κακομάθω το μωρό μου με την αγκαλιά;

Mother holding newborn baby girl

Νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Notre Dame τονίζει ότι τα παιδιά των οποίων  η ανάγκη για αγκαλιά ικανοποιείται, γίνονται πιο υγιείς, λιγότερο καταθλιπτικοί, πιο παραγωγικοί και με ικανότητα ενσυναίσθησης ενήλικες.

Η ψυχολόγος του Πανεπιστημίου, Darcia Narvaez, μελέτησε περισσότερους από 600 ενήλικες και βρήκε ότι αυτοί που δέχθηκαν περισσότερες αγκαλιές ως παιδιά, εξελίχθηκαν σε  ενήλικες με λιγότερο άγχος, καλύτερη ψυχική υγεία και καλύτερα προσαρμοσμένους.

Η μελέτη τονίζει επίσης ότι, εκτός από την αγκαλιά, μια θετική παιδική ηλικία με πολύ τρυφερότητα, στοργή και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά, οδηγεί σε πιο υγιείς ενήλικες που μπορούν να τα βγάλουν πέρα πιο εύκολα.

Η έρευνα θα δημοσιευτεί σύντομα στο περιοδικό Applied Developmental Science, αλλά μπορείτε να το πείτε από τώρα στις γιαγιάδες ότι δεν γίνεται να κακομάθεις ένα μωρό παίρνοντάς το αγκαλιά όταν κλαίει.

Πολλές έρευνες έχουν γίνει ως τώρα για τα θετικά αποτελέσματα της αγκαλιά στα πρόωρα μώρα, αλλά τώρα οι ερευνητές βρίσκουν οφέλη που φτάνουν ως την ενηλικίωση.

Στην πραγματικότητα η Narvaez λέει ότι όχι μόνο είναι αδύνατον να κακομάθουμε ένα μωρό ικανοποιώντας τις ανάγκες του, αλλά αντίθετα καταστρέφουμε πολλές από τις δυνατότητές του αν το αφήνουμε να κλαίει.

«Η συμπεριφορά των γονιών τους πρώτους μήνες και τα πρώτα χρόνια επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου για όλη του τη ζωή, συνεπώς πολύ αγκαλιά, άγγιγμα και κούνημα είναι ότι ακριβώς χρειάζονται τα μωρά. Μεγαλώνουν καλύτερα μ’ αυτό τον τρόπο»..

Γονείς, ανοίξτε άφοβα την αγκαλιά σας! Τα παιδιά σας, αλλά και ο κόσμος, θα σας ευγνωμονούν. Ένας καλύτερος κόσμος είναι στα χέρια σας!

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

Πηγή 

Τα μωρά δεν προσπαθούν να χειριστούν, προσπαθούν να επικοινωνήσουν!

quote-babies-cannot-manipulate-2

Επικοινωνία είναι «ο σύνδεσμος ανάμεσα στον εαυτό μου και τον κόσμο». Στη σχέση γονιού/παιδιού, η επικοινωνία είναι εξ ολοκλήρου ευθύνη του γονιού. Από τη στιγμή που ένα μωρό έρχεται στον κόσμο, προσπαθεί να επικοινωνήσει. Κλαίγοντας, μορφάζοντας, κάνοντας επαφή με τα μάτια, κάνοντας μιμητικές κινήσεις, όλα αυτά είναι εργαλεία με τα οποία τα μωρά είναι εξοπλισμένα από τη φύση και με τα οποία προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τον καινούριο κόσμο τους και να επικοινωνήσουν μαζί του.

Είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Εξαρτάται απολύτως από τον γονιό να κάνει τη σύνδεση, να ανταποκριθεί, να θεμελιώσει όλους αυτούς τους σημαντικούς διαύλους επικοινωνίας με το μωρό του, οι οποίοι θα είναι ζωτικής σημασίας για τον γονιό αργότερα, όταν το μωρό θα είναι στην παιδική ηλικία. Η επικοινωνία δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει. Δεν είναι κάτι που ξεκινάει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Ούτε είναι απλώς προϊόν ωριμότητας. Η επικοινωνία είναι μια διαδικασία, ο θεμελιώδης λίθος της σχέσης και το αποτέλεσμα της θέλησης για επικοινωνία και της ανταπόκρισης του γονιού.

crying-newborn

Πολύ συχνά, το κλάμα του παιδιού χαρακτηρίζεται λανθασμένα σαν χειρισμός και οι γονείς είναι σίγουρα πολύ ικανοί να το χρησιμοποιήσουν ως τέτοιο. Αλλά η προβολή τέτοιων κινήτρων στο μωρό, του δίνει ικανότητες και έλεγχο που ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές του. Η απόδοση κινήτρων στην συμπεριφορά του παιδιού, είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα προσδιορίσει το είδος της ανταπόκρισης από τον γονιό.

Κι αυτή η ανταπόκριση, ή η έλλειψή της, στο κλάμα του παιδιού, είτε χτίζει είτε γκρεμίζει τελικά την επικοινωνία τους και την σύνδεσή τους. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο ενδιάμεσα, τίποτα ουδέτερο.

Τα μωρά δεν μπορούν να χειριστούν κανέναν. Επικοινωνούν. Ακούστε. Ανταποκριθείτε. Δεν σας χειραγωγούν.

quote-listening-1024x511

Επίσης, και ακούστε το καλά αυτό γονείς, η σχέση σας με το έφηβο παιδί σας, θεμελιώνεται τώρα, κατά την παιδική του ηλικία. Τα θέματα πειθαρχίας με την 9χρονη κόρη σας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται τώρα, καθώς προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί σας τώρα που είναι μωρό. Οι κρίσεις θυμού ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται αυτή τη στιγμή, από την ανταπόκρισή σας ή την έλλειψή της, στο κλάμα του ως μωρό.

Και η ευθύνη της επικοινωνίας και της σύνδεσης με το παιδί σας δεν τελειώνει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Υπάρχει λόγος που τα παιδιά δεν χαρακτηρίζονται ενήλικες μέχρι που να γίνουν πραγματικά ενήλικες. Απλώς δεν έχουν την ικανότητα της κρίσης, την εμπειρία και την ωριμότητα ενός ενήλικα.

Γονείς, είστε το κέντρο της ζωής του παιδιού σας για αρκετά χρόνια και είστε το παράδειγμά τους, είναι ο καθρέφτης σας. Εάν το ακούτε, θα μάθει να ακούει. Εάν είστε αγενής, θα μάθει να είναι αγενές. Εάν του φέρεστε με σεβασμό, θα μάθει να σέβεται. Εάν είστε θυμωμένος, απαιτητικός και σκληρός μαζί του, θα μάθει να είναι θυμωμένο, απαιτητικό και σκληρό.

Κάθε μέρα αποφασίζετε για το είδος του ενήλικα που μεγαλώνετε, ανάλογα με τις γονεϊκές σας επιλογές. Οπότε ζήστε όπως θα θέλατε να γίνει το παιδί σας. Αυτή είναι η καρδιά και η ψυχή της ανατροφής των παιδιών μας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο της L.R.Knost  Whispers Through Time: Communication Through the Ages and Stages of Childhood

H L.R.Knost είναι ανεξάρτητη ερευνήτρια της παιδικής ανάπτυξης και εξέλιξης και συγγραφέας.

Μετάφραση-Απόδοση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

,

 

Η τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος και οι επιπτώσεις της στο βρέφος!

 baby-crying-crib

Η τεχνική αυτή, σχετίζεται με την “εκπαίδευση” του παιδιού στον ύπνο και βασίζεται σε ένα δυστυχώς πασίγνωστο βιβλίο το οποίο συμβουλεύει με λίγα λόγια τους γονείς να αφήν0υν το παιδί τους να κλαίει για να “μάθει” να κοιμάται μόνο του. Πριν αναφερθώ στις ολέθριες συνέπειες της τεχνικής αυτής στον ψυχισμό του βρέφους, ας το δούμε με μια εικόνα.

Φανταστείτε τον εαυτό σας ότι έχετε πάει με μια ομάδα πεζοπορία σε ένα δάσος με πυκνή τροπική βλάστηση. Ξαφνικά ξεφεύγετε καταλάθος και χάνεστε. Μόλις το συνειδητοποιείτε προσπαθείτε να καλέσετε βοήθεια. Ποια θα είναι η πιθανή πορεία των γεγονότων; Στην αρχή θα προσπαθήσετε να φωνάξετε με όλη τη δύναμη της φωνής σας μήπως και σας ακούσει κάποιος από την ομάδα. Μόλις δείτε ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση, θα προσπαθήσετε να βρείτε τρόπους να καλέσετε σε βοήθεια, όπως να ανάψετε φωτιά ή να βρείτε άλλα μέσα μήπως και σας δει κάποιος. Παράλληλα συνεχίζετε όμως να φωνάζετε, αλλά κάπως λιγότερο καθώς συνειδητοποιείτε ότι η φωνή σας κλείνει. Όταν πια βλέπετε ότι όλα όσα κάνετε είναι μάταια και δεν πρόκειται να σας ακούσει κανείς, παραιτείστε από κάθε προσπάθεια. Στόχος είναι τώρα η εξοικονόμηση δυνάμεων για να μην εξαντληθείτε.

Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τα βρέφη με την τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος και ονομάζεται Σύνδρομο Γενικευμένης Προσαρμογής. Όπως και στο παραπάνω παράδειγμα με τον άνθρωπο που χάνεται στο δάσος, ο οργανισμός του μωρού μας περνάει από 3 στάδια: α) Στάδιο Συναγερμού: το σώμα κινητοποιεί τις πηγές ενέργειας του για να αντιμετωπίσει ένα στρεσογόνο παράγοντα, β) Στάδιο Αντίστασης: το σώμα φαίνεται να προσαρμόζεται στην ύπαρξη του στρεσογόνου παράγοντα (ή τουλάχιστον κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες προσαρμογής) και γ) Στάδιο Εξουθένωσης: όπου και εξαντλούνται οι πηγές ενέργειας του σώματος (Selye, 1956).  Οι άμεσες επιπτώσεις του οργανισμού μας όταν αντιμετωπίζει ένα στρεσογόνο ερέθισμα είναι: α) αύξηση καρδιακού ρυθμού, β) αύξηση πρόσληψης οξυγόνου, γ) αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, δ) αύξηση της ροής αίματος στους μυς, στ) αυξημένη επαγρύπνιση, ζ) αναστολή της πέψης και της αποτελεσματικότητας της άμυνας του οργανισμού (αναστολή λειτουργίας ανοσοποιητικού), η) απελευθέρωση ενδορφινών (τα φυσικά παυσίπονα του οργανισμού μας) και θ) διαστολή της κόρης των ματιών.

Συνεπώς, την επόμενη φορά που κάποιος θελήσει να χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο, πρέπει να έχει υπόψη του ότι όταν το παιδί κοιμηθεί μετά από συνεχόμενο κλάμα, χωρίς ανταπόκριση από τη μάνα του δεν είναι γιατί “έμαθε”, αλλά γιατί τελικά εξαντλήθηκαν οι πηγές ενέργειας του σώματος του να αντιμετωπίσει τον στρεσογόνο παράγοντα που είναι η απώλεια της μητέρας του τη στιγμή που πραγματικά το έχει ανάγκη!! 

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος

Πηγή

Κοινός ύπνος (co-sleeping)

H πρώτη αίσθηση “στέγης” είναι η ενδομήτρια ζωή.

Η “στέγη” είναι ο χώρος που κυριολεκτικά και συμβολικά αναπτύσσεται και μεταμορφώνεται το έμβρυο σε μωρό. Η αίσθηση “στέγης” είναι το περιβάλλον που επιτρέπει να “γεννιούνται” και να εγκαθιδρύονται συναισθήματα προστασίας και ψυχικής ασφάλειας που πλαισιώνουν την βιωματική εμπειρία της έννοιας “αγάπη”.

Η ενδομήτρια ζωή, προετοιμάζει τον αγέννητο άνθρωπο για να βιώσει την πρώτη του εσωτερική, υπαρξιακή και ψυχοδυναμική σύγκρουση, που είναι η γέννηση του ( η απόφαση του να αποχωριστεί την πρώτη στέγη του και να έρθει στην ζωή)…

Με την γέννηση του, η συνέχεια της βιωματικής και αναγκαίας εμπειρίας του ,να νιώθει ότι προστατεύεται, εκφράζεται με την αγκαλιά από την βασική μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών, την Μητέρα

H αίσθηση που βιώνεται μέσα από την σωματική επαφή είναι η αρχή της αίσθησης του εαυτού. Αν δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του νεογέννητου θα καταλάβουμε την σημαντικότητα της σωματικής επαφής, που εκφράζεται με την άμεση ανταπόκριση σε στιγμές ψυχικού άγχους και στρες που μπορεί να βιώνει το νεογέννητο, γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθει ο μικρός άνθρωπος όσο αφορά την εκπλήρωση των ψυχικών του αναγκών.

Μέσα από την εκπλήρωση αυτή ανακουφίζεται και ηρεμεί και αυτό ακριβώς το βίωμα «χρωματίζει» με συναισθήματα προστασίας και ασφάλειας την αλληλεπίδραση με την μητέρα και κατά επέκταση δημιουργεί την ψυχικά υγιή αίσθηση της Ύπαρξης.

Το νεογέννητο σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται ένα βρέφος που η καθημερινή «σχέση» με την μητέρα του, του δημιουργεί, εγκαθιδρύει και τροφοδοτεί την αίσθηση του εαυτού ως ένα κομμάτι μιας πολύ συναισθηματικά ισχυρής σχέσης, βασική μορφή στην ζωή του (την μητέρα).

Έτσι από τον ερχομό του στην γη, βιώνει ασφάλεια αντί για άγχος και στρες, προστασία αντί για ματαίωση, ανακούφιση αντί για ματαίωση

Ο κοινός ύπνος δίνει συνέχεια στην ανάγκη του μικρού ανθρώπου να νιώθει γαλήνη και ανακούφιση στην αίσθηση του “εαυτού”. Είναι ανάγκη ψυχής και δεν είναι εμπόδιο στην ανεξαρτητοποίηση του, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν ορισμένοι θεωρητικοί..

Η ανάγκη ψυχής , είναι η ανάγκη να νιώθουμε ότι “δίπλα” μας και ειδικά την ώρα του ύπνου, υπάρχει η μορφή που μπορεί να μας ανακουφίσει όταν νιώσουμε άγχος και φόβο…

Αν το νεογέννητο και το βρέφος μπορούσε να μιλήσει, αυτά θα έλεγε για τον κοινό ύπνο:
” Μόλις βγήκα σε μια καινούργια και άγνωστη πραγματικότητα. Η μυρωδιά και η αγκαλιά της μητέρας μου με παραπέμπουν στην πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας και νιώθω τόσο όμορφα κάθε φορά που νιώθω ακόμα μέρος του σώματος της αλλά και της ψυχής της, γιατί έτσι εξελίσσομαι χωρίς μοναξιά, άγχος και φόβο…την ώρα του ύπνου, προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και να επιβιώσω σε μια καινούργια και πρωτόγνωρη συνθήκη. Κάθε ήχος, μυρωδιά, λέξη που “χρωματίζουν” την καθημερινότητα μου την ώρα του ύπνου, μου αναδύουν συναισθήματα που πολλές φορές με τρομάζουν και με φοβίζουν. ‘Οταν νιώθω άγχος ή φόβο μέσα μου γίνεται μια εσωτερική μάχη και η ανάγκη μου είναι να νιώσω προστασία όταν βιώνω κάτι τόσο – για εμένα- τρομαχτικό..Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζομαι να Σε Νιώθω Μαζί ΜΟΥ”

Και τα νήπια έχουν ανάγκη τον κοινό ύπνο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εξελίσσονται ψυχοσυναιθηματικά. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και γνωρίζει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί τον κοινό ύπνο (εσάς). Εμπιστευθείτε το παιδί σας για να εμπιστευθεί τον εαυτό του και να κάνει το βήμα για τον Δεύτερο σημαντικό Αποχωρισμό…

της Αντιγόνης Συμεωνίδου

Πηγή

Ο Σαρκοζί, η διαμάχη για τον θηλασμό και… το τέλος του φεμινισμού;

της Γαλάτειας Λασκαράκη

Ο θηλασμός είναι χαρά αλλά και ένα είδος σκλαβιάς», είπε ο Νικολά Σαρκοζί και οι γαλλίδες μητέρες έπεσαν να τον φάνε. Ή τουλάχιστον αυτή ήταν η είδηση. Κι όμως, υπάρχουν πολλές άλλες, οι υπόλοιπες μισές ίσως, που θα έλεγαν «Μα, ναι, κάπως έτσι είναι, πού το βρίσκετε το κακό;».

Η μεγάλη τάση υπεράσπισης του θηλασμού τα τελευταία χρόνια έχει χωρίσει τις γυναίκες σε δύο στρατόπεδα: αυτές που ασπάζονται τη «νατουραλιστική» μόδα για φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληρίδιο, μακροχρόνιο θηλασμό και τις new age θεωρίες για τη διαπαιδαγώγηση και εκείνες που αναρωτιούνται τι νόημα είχε ο φεμινισμός τελικά, εάν πρέπει να επιστρέψουμε στις παραδοσιακές αξίες (ή έστω, εκείνες που διστακτικά ομολογούν ότι ο θηλασμός δεν τους είναι καθόλου ευχάριστος με κίνδυνο να χαρακτηριστούν από τεμπέλες ως διαβολογυναίκες).

Οι απόψεις του Σαρκοζί, οι οποίες έχουν και επίσημους υποστηρικτές στη Γαλλία (πχ. τη φεμινίστρια-φιλόσοφο Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ), μια χώρα με μεγάλη ευρωπαϊκή παράδοση στη γυναικεία χειραφέτηση, πυροδοτούν για άλλη μια φορά τη διαμάχη για το τελευταίο ίσως ταμπού του σύγχρονου κόσμου: τη μητρότητα.

Το παρακάτω κείμενο θίγει αυτό το ζήτημα. Αρχικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Marie Claire» τον Οκτώβριο του 2010 με τίτλο «Το τέλος του φεμινισμού»:

Γεννάς το πρώτο σου παιδί και θέλεις  να είσαι καλή μητέρα. Αν θέλεις το καλύτερο για το μωρό σου, θα πρέπει να  το θηλάσεις από 6 μήνες έως 2 χρόνια. Αν έχεις και  οικολογική συνείδηση δεν θα αγοράσεις πάνες μιας χρήσης, αλλά  υφασμάτινες, τις οποίες θα πλένεις (κατά προτίμηση στο χέρι, με αγνά  σαπούνια). Θα είσαι με το παιδί σου 24 ώρες το 24ωρο, δεν θα κάνεις σεξ (ο θηλασμός σου ρίχνει τη λίμπιντο και ξηραίνει τον κόλπο) και φυσικά θα έχεις ξεχάσει την καριέρα σου. Και μια μέρα θα διαπιστώσεις ότι  έχεις εξαντληθεί σωματικά και  ψυχολογικά, αλλά ποιος νοιάζεται; Τώρα ανήκεις σε ένα ανώτερο ανθρώπινο είδος: είσαι μητέρα.

Ή μπορείς να κάνεις το άλλο: να  πετάξεις στο μωρό ένα μπιμπερό με γάλα-σκόνη, να γυρίσεις στο γραφείο, να πάρεις νταντά, να βγεις για ένα ποτό και να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Ετσι θα γλιτώσεις από τη νέα μεγάλη  καταπίεση που οι ίδιες οι γυναίκες επέβαλαν στο φύλο τους, τη μητρότητα, και δεν θα φας το παραμύθι ότι η ανατροφή παιδιών είναι το  σημαντικότερο πράγμα που έχεις καταφέρει ποτέ. Γιατί είσαι πρώτα γυναίκα και μετά μάνα

Αυτά γράφει περίπου η αμφιλεγόμενη Γαλλίδα φεμινίστρια Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ στο τελευταίο βιβλίο της «Le conflit, la femme et la mère» («Η σύγκρουση, η γυναίκα και η μητέρα») προκαλώντας την μήνιν άλλων φεμινιστριών, οικολογικών οργανώσεων και μητέρων.

Έτυχε να ακούσω την Μπαντεντέρ από κοντά πριν από μερικούς μήνες στο  Παρίσι όπου ήταν καλεσμένη ομιλήτρια  στο παγκόσμιο συνέδριο του «Marie Claire». Η συγγραφέας τρελαίνεται να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Δεν είναι η πρώτη  φορά που παίζει τον δικηγόρο του διαβόλου «προδίδοντας» το στρατόπεδό  της, κάτι που άλλοι βρίσκουν απαράδεκτο, άλλοι ιντριγκαδόρικο.

Κάποτε είχε νεύρα με τις αμερικανίδες φεμινίστριες «που το παράκαναν με τον πόλεμο των φύλων», θυματοποίησαν τις γυναίκες και δαιμονοποίησαν την ανδρική σεξουαλικότητα. Τώρα τα βάζει με μια ολόκληρη φυλή νατουραλιστών, οικολόγων και συνηγόρων του θηλασμού οι οποίοι προπαγανδίζοντας το ιδεώδες της full time, do-it-yourself μητρότητας: «Κάνουν τις γυναίκες σκλάβες των τέκνων τους και τις γυρίζουν πίσω στο σπίτι».

«Μια επανάσταση έχει λάβει χώρα στην  αντίληψή μας για τη μητρότητα χωρίς καν να το πάρουμε είδηση. Μια  επανάσταση που έχει μειώσει τις ελευθερίες των γυναικών και έχει καταστρέψει τις επαγγελματικές προοπτικές τους. Οι γυναίκες κατάφεραν να ξεφορτωθούν την καταπίεση των ανδρών μόνο και μόνο για να επιβάλουν οι ίδιες σήμερα στον εαυτό τους μια νέα, πολύ πιο επικίνδυνη τυραννία: αυτή των παιδιών τους», μας είπε η Μπαντεντέρ.

Σκεφτείτε το: ως σωστή μητέρα προβάλλεται σήμερα κάποια που θηλάζει για έξι μήνες, δεν βιάζεται να γυρίσει στη δουλειά της, αποφεύγει  την επισκληρίδιο στον τοκετό για να ζήσει όσο πιο έντονα «αυτή την  ανεπανάληπτη εμπειρία», χρησιμοποιεί οικολογικές πάνες και αφήνει το παιδί  της να κοιμάται στο κρεβάτι της. Αυτή η νέα παιδαγωγική κάνει σχεδόν  αδύνατο το να έχεις κοινωνική και ερωτική ζωή.

«Η μητρότητα θέτει δυσβάσταχτα βάρη στις γυναίκες και προκαλεί ενοχές σε όσες δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Πετάει στα σκουπίδια ό,τι είχαμε πετύχει ως σήμερα, κάνει την ισότητα ανύπαρκτη. Είναι ένα βήμα προς τα πίσω».

Πες τα, χρυσή μου, έτσι είναι, έλεγαν από κάτω οι περισσότερες από εμάς εκείνη τη μέρα, με πρώτη την editor in chief της αυστραλέζικης έκδοσης: «Πέντε ειδικοί έπεσαν πάνω μου στο μαιευτήριο επειδή είχα δυσκολίες στον θηλασμό. Ένιωσα απελπισία: διηύθυνα ένα περιοδικό αλλά δεν μπορούσα να θηλάσω ένα μωρό;».

Αλήθεια, ποιος είναι αυτός που γράφει ότι ο θηλασμός είναι μια απολαυστική εμπειρία; Θα τα είχα παρατήσει από την πρώτη εβδομάδα αν δεν επέμενε τόσο ο άνδρας μου, πρόσθεσα κι εγώ ζητώντας το μικρόφωνο. «Ακριβώς!» μου απάντησε από πάνω η Ελιζαμπέτ με τα ψυχρά γαλάζια  μάτια της. «Μη σας κάνει εντύπωση ότι πολλοί από αυτούς που προπαγανδίζουν τον θηλασμό και την επιστροφή της γυναίκας στο σπίτι είναι άνδρες».

Ρωτήστε όποια λεχώνα θέλετε και θα σας πει ότι για όσο καιρό θηλάζει η χρήση του στήθους της ως οργάνου σεξουαλικής διέγερσης και ικανοποίησης της προκαλεί από ναυτία ως αγανάκτηση. Ακόμη και αν είσαι μια σεξουαλικά δραστήρια γυναίκα στην προηγούμενη ζωή σου, όταν θηλάζεις, θέλεις απλώς να κλωτσήσεις τον άνδρα που αγγίζει τη γαλακτομηχανή σου με πονηρές προθέσεις, ενώ παράλληλα κανείς δεν σε έχει προειδοποιήσει ότι οι ορμόνες σου σε έχουν μετατρέψει σε αγριόγατα, είπαμε τα πράγματα εκεί κάτω είναι πιο ξηρά και από την έρημο Καλαχάρι και συχνά η ερωτική σου επιθυμία βρίσκεται στο ground zero.

Ωστόσο ζεις την εξής παρανοϊκή κατάσταση: ο άνδρας σου θέλει και σεξ αλλά και να θηλάζεις το σπλάχνο σας. Αν και  πλημμύριζα από ευτυχία που είχα αποκτήσει αυτό το μωρό, ήταν η πρώτη φορά που μου ήρθε να βγω στο δρόμο και να κάψω το σουτιέν μου.

Η κοινωνία δεν συμπαθεί τη μητέρα που δεν θηλάζει. Κάθε κουτί βρεφικής τροφής που κυκλοφορεί στον Δυτικό κόσμο φέρει υποχρεωτικά μια παρόμοια  προειδοποίηση: «Προσοχή, το μητρικό γάλα είναι το καλύτερο για το παιδί  σας!», όπως το «κάπνισμα βλάπτει» στα τσιγάρα.

Θήλασα για τέσσερις μήνες, μέχρι να επιστρέψω στη δουλειά, μετά έδωσα στο μωρό μπιμπερό. Βέβαια, ακόμη με στοιχειώνει το γεμάτο επικριτική συγκατάβαση ύφος κάποιας γνωστής μας ότι η κόρη μου ήταν λίγο πιο γεροδεμένη σε σύγκριση με μωρά της ηλικίας της που τρέφονται μόνο από τη μαμά τους γιατί, «έτσι είναι τα παιδάκια που πίνουν ξένο γάλα».

«Ξένο». Αυτός είναι ο επίσημος όρος για το μη μητρικό γάλα. Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Φυσικά είχα με χαρά το μωρό μονίμως κρεμασμένο από το στήθος μου, «φορεμένο» με ένα sling στο Golden Hall και στο σουπερμάρκετ, για όσο κράτησε η άδεια, ντοπαρισμένη από  αυτή τη νέα λατρεία που αμφιβάλλω αν θα μου περάσει ποτέ.

Αισθανόμουν  περήφανη που δίνω στο παιδί μου αντισώματα, breast is best. Σήμερα όμως, πάνω από έναν χρόνο μετά, μου προκαλεί μια μικρή αμηχανία η θέα γυναικών που θηλάζουν σε μια ταβέρνα, κάτι που κάποτε έκανα κι εγώ.

Μια φίλη μου το έκανε ακόμα στον ενός έτους γιο της, ο οποίος πλέον πήγαινε και της κατέβαζε την μπλούζα. Αλλά όσο περίεργα και αν νιώθω (έχω κορίτσι), κατανοώ ότι είναι μια σεβαστή επιλογή της και μια πράξη αγάπης που δεν της την έχει επιβάλει καμία τάση.

Κι εγώ γυρίζω με λαχτάρα στο παιδί μου κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά και το γεμίζω φιλιά. Οχι επειδή το διάβασα σε ένα φυλλάδιο, αλλά επειδή αυτός ο μικρός άνθρωπος είναι απλώς ο λόγος που ζω. Φυσικά είμαστε γυναίκες της εποχής μας και δεν ξέρω πώς θα ήταν τα  πράγματα αν εγώ και η φίλη μου ζούσαμε στα 70s. Τότε, όσο και αν ακούγεται  περίεργο, η επισκληρίδιος, το γάλα σκόνη και οι έτοιμες βρεφικές τροφές θεωρούνταν μεγάλες νίκες της γυναικείας χειραφέτησης.

Η μοντέρνα  πεθερά μου δεν θήλασε ποτέ κανένα από τα τέσσερα παιδιά της και νομίζω κάπνιζε στις μισές εγκυμοσύνες. Ομως κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει πάντα  με τα ήθη και με τις μόδες, το μοντέρνο έγινε παλιό και το παλιό πάλι  μοντέρνο.

Κάποια στιγμή η μητέρα του «έτοιμου» έπαψε να θεωρείται  φεμινίστρια, αλλά διαβολογυναίκα. Μια ολόκληρη σχολή σκέψης που  ευαγγελιζόταν την επιστροφή σε κάθε είδους φυσιολογικό, μας έκανε να δούμε τη μητρότητα ως αποστολή.

Τα tabloids γέμισαν φωτογραφίες με καρότσια, πρώην σύμβολα του σεξ γίνονταν το ένα μετά το άλλο σύμβολα new age γονιμότητας: η Αντζελίνα Τζολί κυκλοφορούσε με ένα  τσαμπί παιδιά, η Γκουίνεθ Πάλτροου μεγάλωσε (λέει) την κόρη της χωρίς νταντά, καταξιωμένες σταρ έβρισκαν την ολοκλήρωση όταν επιτέλους κατάφερναν  να γεννήσουν (Νικόλ Κίντμαν, Τζούλια Ρόμπερτς, Σάλμα Χάγεκ).

Η ήρεμη  οικογενειακή ζωή έγινε η απάντηση στον καταναλωτισμό και στην  κρεατομηχανή της καριέρας. Επαιξε τον ρόλο της και η κρίση: το να μείνεις σπίτι και να φτιάχνεις μαρμελάδες ακούγεται απείρως πιο  ελκυστικό από το να παλεύεις σαν μονομάχος στην αρένα της εργασιακής  αβεβαιότητας.

«Η ζωή των γυναικών έχει δυσκολέψει ούτως ή άλλως τα τελευταία 20 χρόνια. Από τη μία η επαγγελματική ζωή είναι όλο και πιο άσχημη και αγχωτική και από την άλλη παρατηρούμε μια αυξανόμενη πίεση ηθικής φύσης στα  καθήκοντα μιας γυναίκας», συνέχισε η Ελιζαμπέτ.

Για να την κατανοήσουμε, ας λάβουμε υπόψη ότι η Γαλλίδα ήταν ως σήμερα το πρότυπο της ευρωπαίας φεμινίστριας, κάποια που συνδύαζε παιδιά και δουλειά με την ίδια άνεση  που έδενε το φουλάρι της, έπινε κρασί και παρέμενε αιωνίως ερωτικώς διαθέσιμη. Τον 18ο αιώνα οι Γαλλίδες παρέδιδαν αμέσως τα μωρά τους σε νταντάδες για να συνεχίσουν να κάνουν σεξ με τους συζύγους τους (ή και τους εραστές τους) και να επιστρέψουν στην κοσμική ζωή.

Αστή και η ίδια (γόνος γνωστής οικογένειας και σύζυγος του celebrity δικηγόρου και πρώην υπουργού  Δικαιοσύνης της Γαλλίας Ρομπέρ Μπαντεντέρ), η Ελιζαμπέτ ανησυχεί για  την εγκατάλειψη αυτού του μοντέλου, το οποίο μάλιστα τα πήγαινε μια χαρά  στους δείκτες γεννητικότητας της Ευρώπης («Οι περισσότερες Γαλλίδες  αντιστέκονται στο μοντέλο της “τέλειας μαμάς” αλλά για πόσο;»).

Ανησυχεί επίσης ότι η γυναίκα που επί μία δεκαετία είχε γαλουχηθεί με την  «εγωιστική» κουλτούρα του shopping και είχε μάθει να βάζει πάνω απ’ όλα τις  γόβες της, είναι αδύνατο να γίνει τώρα η Μητέρα-Γη. Εξάλλου παλιότερα είχε  γράψει ότι το μητρικό ένστικτο είναι μύθος, το επινόησε ο Ζαν Ζακ Ρουσό που ήθελε να αλλάξει μυαλά σε εκείνες τις αδιάφορες μητέρες του 1700. Σημειωτέον  ότι η Μπαντεντέρ είναι μητέρα τριών παιδιών.

“Οk, κυρία μου, να γυρίσουμε στο γραφείο, αλλά οι γκουβερνάντες κοστίζουν. Τι προτείνετε;” όπως το έθεσε εκείνη την ημέρα του συνεδρίου μια Αμερικανίδα στο ακροατήριο. Μια γαλλίδα παιδίατρος χαρακτήρισε τη συγγραφέα «αρχαιο-φεμινίστρια που βρίσκεται σε άρνηση  της μητρότητας και γνωρίζει ελάχιστα τις ανάγκες της σημερινής μητέρας», ενώ η  πρόεδρος των Πρασίνων στη Γαλλία, μητέρα τεσσάρων παιδιών, σχολίασε: «Για την κυρία Μπαντεντέρ φαίνεται αδιανόητο ότι το να μαγειρεύεις για το παιδί σου σημαίνει οτιδήποτε άλλο εκτός από αγγαρεία».

Μια άλλη μητέρα, που έμεινε δύο χρόνια στο σπίτι, και επέστρεψε στη δουλειά της ως μάνατζερ, βρίσκει ίσως τη χρυσή τομή ανάμεσα στους εξτρίμ αφορισμούς της Γαλλίδας συγγραφέα και τις φυσιολατρικές εμμονές: «Δεν έχει να  κάνει με τις πάνες ούτε με τα πλαστικά μπιμπερό. Η πραγματική διαμάχη δεν είναι ανάμεσα στη γυναίκα και στη μητέρα, αλλά ανάμεσα στη γυναίκα και στην εταιρεία».

Τι κίνητρα και διευκολύνσεις σου παρέχει η  επιχείρηση για να συνεχίσεις να μεγαλουργείς στη δουλειά σου χωρίς να παραμελείς το παιδί σου; Και αλήθεια, ποιος θα πληρώνει τη «γυναίκα» όταν όλοι ξέρουμε ότι το ωράριο ενός δημόσιου παιδικού σταθμού δεν συμπίπτει με τις δικές σου υπερωρίες (και φιλοδοξίες);

Γνωρίζω πολλές εργαζόμενες μητέρες που τώρα καταριούνται τον φεμινισμό. Οπως αντίστοιχα γνωρίζω άλλες οι οποίες μένουν στο σπίτι με το μωρό και λαχταρούν να βρουν μια ώρα να πάνε γυμναστήριο. Υποθέτω ότι πάντα θέλεις αυτό που δεν έχεις. Η πραγματική γυναικεία νίκη θα ήταν να μπορείς να  επιλέξεις.

Η Μπαντεντέρ προφανώς πιστεύει ότι καλά κάνω που λείπω από το σπίτι 8-10 ώρες για να κερδίζω χρήματα, με τα οποία πληρώνω μια ξένη γυναίκα για να προσέχει το παιδί μου. Εγώ πάλι δεν έχω πειστεί εντελώς ακόμη. Ισως επειδή, όταν κοιτάζω τον καθρέφτη (και το πορτοφόλι μου) δεν  βλέπω μια αριστοκράτισσα της εποχής του Ρουσό. Αν και πολύ θα το ήθελα.

* Η Γαλάτεια Λασκαράκη είναι διευθύντρια σύνταξης στο περιοδικό «Marie Claire».

Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=430935&h1=true

Θηλασμός και γιατί να κοιμάσαι μαζί με το μωρό σου!

Ένα animated video που περιγράφει πολύ παραστατικά την διαφορά ανάμεσα στο να κοιμάσαι με το μωρό σου και στο να σηκώνεσαι κάθε τρεις και λίγο για να το παρηγορήσεις και να το θηλάσεις:

 

Θηλασμός και άγχος αποχωρισμού

H πρώτη αίσθηση της ζωής που βιώνει ο άνθρωπος είναι η ίδια η διαδικασία της γέννησης του. Η πρώτη αίσθηση του εαυτού είναι το χρώμα της πρώτης εμπειρίας που βιώνει μέσα από την αλληλεπίδραση του με την μητέρα. Το στήθος (θηλασμός) και η αγκαλιά είναι η πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας που εκπληρώνουν την τόσο βασική αυτή ψυχική ανάγκη. Αυτές οι δύο εκφράσεις αγάπης μέσα από την μη-λεκτική επικοινωνία, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση “σπιτιού” με μια πολύ γερή σκεπή που δίνει το έναυσμα στην εξέλιξη θετικών συναισθημάτων στον “καινούργιο” άνθρωπο…

Ο θηλασμός εκπληρώνει την πιο βασική μας ανάγκη : την ανάγκη της σωματικής και ψυχικής επικοινωνίας με την βασική τροφό και μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών ( μητέρα), έτσι ώστε αφενός τα πρώτα βιώματα μας να είναι θετικά και ανακουφιστικά και αφετέρου να χτίσουν την σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης με το μορφή (κυριολεκτικά και μεταφορικά) της μητέρας..

Και έρχεται η ηλικία των + – 2 ετών που κορυφώνεται το άγχος αποχωρισμού…Τι γίνεται με τον θηλασμό? Συνεχίζει η μητέρα να παρέχει την ανακούφιση ή διακόπτει?
Συνεχίζει να παρέχει την ανακούφιση και ΔΕΝ διακόπτει τον θηλασμό. Ο βασικότερος λόγος είναι : ο αποχωρισμός από την μητέρα “σοκάρει” τον μικρό άνθρωπο γιατί τον φέρνει αντιμέτωπο με την Πρώτη του εσωτερική ψυχική σύγκρουση.

Ποια είναι η σύγκρουση? Αφενός η έμφυτη ανάγκη να “αποχωριστεί” την μητέρα του και να ξεκινήσει να εξοικειώνεται με την εμπειρία της εξερεύνησης του κόσμου του σε ένα πιο “αυτόνομο” επίπεδο και αφετέρου με τον φόβο και το άγχος που του δημιουργεί ο αποχωρισμός…

Ο θηλασμός σ’αυτήν την εσωτερική σύγκρουση λειτουργεί ως σημείο αναφοράς ασφάλειας. Η ψυχοσυναισθηματική ασφάλεια εκπληρώνει ξανά την ψυχική ανάγκη του μικρού ανθρώπου με αποτέλεσμα να νιώθει ότι μπορεί να “αποχαιρετήσει” την πρώτη έκφραση δεσμού με την μητέρα και να “προχωρήσει” σε καινούργιους…

Γράφει η: Αντιγόνη Συμεωνίδου – Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, 

http://antigonisimeonidou.wordpress.com/2013/10/17/%CE%B8%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3/

 

«Θα το κακομάθεις με τις πολλές αγκαλιές» – Μύθος ή αλήθεια;

γράφει η Ειρήνη Χατζηαναγνώστου

Ψυχολογος- Ψυχοθεραπευτρια

Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή την άποψη: «Μην το παραχαϊδεύεις το παιδί. Θα το κακομάθεις». Εσείς, ωστόσο, τι πιστεύετε; Ισχύει για σας αυτή η άποψη; Θεωρείτε πως είναι μύθος ή πραγματικότητα τελικά η άποψη ότι τα παιδιά κακομαθαίνουν όταν τους δείχνεις πολλή αγάπη και στοργή;

Γνωρίζετε κάποιο παιδί που να κακόμαθε από την πολλή αγάπη; Ή που οι γονείς του να ανταποκρίνονται στις συναισθηματικές του ανάγκες, να δείχνουν την αγάπη τους και να είναι τρυφεροί και στοργικοί και τελικά να έκαναν κακό στα παιδιά τους μέσα από αυτές τις συμπεριφορές; Γιατί η λέξη «κακομαθαίνω» είναι αρνητική. Εμπεριέχει κάτι «κακό». Αντιθέτως, θεωρώ πως όλοι μας γνωρίζουμε γονείς που είναι πολυάσχολοι, εργασιομανείς, εγωιστές και πολύ απασχολημένοι με τις δικές τους ανάγκες. Αυτοί οι γονείς τότε, τι κάνουν στα παιδιά τους;

Ορισμένοι γονείς θεωρούν ότι τα παιδιά πρέπει να σκληραγωγηθούν και ότι η υπερβολική αγάπη τα κάνει ευάλωτα. Αυτό το ακούμε αρκετά συχνά από πατεράδες που ανησυχούν ότι η υπερβολική αγάπη θα κάνει κακό στον ανδρισμό του γιου τους. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι αν μεγαλώσουν το παιδί τους με πολλή αγάπη και στοργή, θα γίνει ένας απαιτητικός ενήλικας που θα απαιτεί τη φροντίδα και την προσοχή των άλλων όταν μεγαλώσει. Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά συμβαίνει και ακριβώς το αντίθετο. Έτσι, λοιπόν, είναι συγκρατημένοι στην αγάπη που δίνουν στα παιδιά τους. Ουσιαστικά τους στερούν κάτι που τόσο πολύ έχουν ανάγκη, και τελικά φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούσαν. Οι συναισθηματικά απαιτητικοί ενήλικοι, εκείνοι δηλαδή που απεγνωσμένα απαιτούν την αγάπη και τη φροντίδα, είναι οι ενήλικοι εκείνοι που δεν την πήρανε όταν ήτανε παιδιά. Δεν πήρανε την αγάπη και τη στοργή των γονιών τους ώστε σήμερα ως ενήλικες να νιώθουν ασφαλείς. Απ’ την άλλη, οι ενήλικοι που μπορούν να εκφράσουν την αγάπη τους προς τους άλλους, είναι πάντοτε άνθρωποι που γνώρισαν την ξεκάθαρη και ανεπιφύλακτη αγάπη των γονιών τους.

Πολλοί γονείς τώρα θα σκέφτονται αν και πόση αγάπη και στοργή δίνουν στα παιδιά τους. Εύχομαι να είναι πολλή! Άλλοι πάλι γονείς θεωρούν πως δίνουν πολύ αγάπη στα παιδιά τους αφού τα πηγαίνουν βόλτα, τους αγοράζουν ακριβά ρούχα και πολλά παιχνίδια. Πιστεύουν πως με αυτό τον τρόπο δείχνουν στα παιδιά τους ότι ακούνε τις ανάγκες τους και τις καλύπτουν επειδή τα αγαπάνε. Και εδώ είναι η μεγάλη παγίδα που πολλοί γονείς πέφτουν. Δεν δείχνετε αγάπη και στοργή με αυτό τον τρόπο. Ξεχάστε το, αν μέχρι σήμερα το πιστεύατε, και αλλάξτε όσο είναι νωρίς. Το παιδί δεν ξέρει καν την αξία αυτού που του προσφέρετε και σίγουρα δεν ενδιαφέρεται και να μάθει. Και να είστε σίγουροι πως μεγαλώνοντας θα έχει ξεχάσει τα ακριβά παιχνίδια και τα πολλά ρούχα που του παρείχατε, και το μόνο που θα θυμάται είναι η απουσία της υγιούς εκδήλωσης της αγάπης και της τρυφερότητας σας προς εκείνο.

Δεν μιλάμε μόνο για βρέφη ή νήπια, αλλά και για τα έφηβα παιδιά σας. Μπορεί να δείχνουν πως απομακρύνονται από εσάς συναισθηματικά σιγά σιγά, αλλά μη μένετε σε αυτό. Το να αγκαλιάζετε και να φιλάτε το έφηβο παιδί σας με μη ερωτικό τρόπο, όχι μόνο δεν πειράζει αλλά είναι και πολύ ωφέλιμο για την ανάπτυξή του. Ποτέ η εξωτερίκευση της αγάπης και της στοργής σας δεν μπορεί να είναι υπερβολική, αρκεί να ακούτε και με ποιον τρόπο θέλει το παιδί σας να του το εκφράζετε ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρίσκεται.

Μη φοβάστε να αγαπήσετε υπερβολικά τα παιδιά σας. Δεν υπάρχει περίπτωση η αγάπη σας ποτέ να τους κάνει κακό. Η σωστή, όμως, εκδήλωση της αγάπης σας. Πείτε του πολλές φορές ότι το αγαπάτε. Αγκαλιάστε το τρυφερά. Φιλήστε το. Κυλιστείτε μαζί του στο πάτωμα παίζοντας. Θα το θυμούνται πολύ περισσότερο από τα ακριβά παιχνίδια. Τα παιδιά μπορούν να εντοπίσουν τη διαφορά ανάμεσα στην πραγματική αγάπη και στην εξαγορά της αγάπης!

 

Αποχωρισμός μητέρας-βρέφους: Τι δείχνουν οι έρευνες γι’αυτή την συνηθισμένη πρακτική

Μια γυναίκα γεννά… το βρέφος πλένεται, τυλίγεται, τοποθετείται στο «ειδικό» κρεβατάκι του και απομακρύνεται από τη μητέρα του, έτσι ώστε εκείνη να ξεκουραστεί.

crying-baby 

Παρόλες αυτές τις κοινές πρακτικές, έρευνα που έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα της Βιολογικής Ψυχιατρικής αποδεικνύει ότι η απομάκρυνση των βρεφών από την μητέρα τους, προκαλεί έντονο άγχος στο βρέφος.

Αποτελεί πλέον συνηθισμένη πρακτική στις κλινικές, ιδιαίτερα στις Δυτικές κοινωνίες, ο αποχωρισμός μιας μητέρας από το μωρό της. Ο αποχωρισμός επίσης αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο για βρέφη που έχουν καταπονηθεί στη γέννα ή είναι πρόωρα κι έτσι τοποθετούνται σε θερμοκοιτίδα.

Οι άνθρωποι αποτελούν το μοναδικό θηλαστικό που υφίστανται αυτού του είδους τον αποχωρισμό μητέρας-νεογνού. Ερευνητές μέτρησαν τον καρδιακό ρυθμό σε μόλις 2 ημερών νεογέννητα, χρονικής διάρκειας μιας ώρας ενώ κοιμούνταν. Οι μετρήσεις έγιναν σε μωρά τα οποία σε αυτή το διάστημα βρίσκονταν σε δερματική επαφή με την μητέρα τους και σε άλλα τα οποία κοιμούνταν στο ειδικό κρεβάτι τους δίπλα στην μητέρα τους. Οι λειτουργίες του νεογέννητου παρουσίαζαν αύξηση 176% και ο ήρεμος ύπνος παρουσίαζε πτώση σε ποσοστό 86% κατά τον αποχωρισμό μητέρας-βρέφους, συγκριτικά με την στιγμή της δερματικής επαφής τους.

Ο Δρ. John Krystal, συντάκτης στην Βιολογική Ψυχιατρική, σχολίασε τα ευρήματα της έρευνας: «Η έρευνα αυτή τονίζει την σημαντική επιρροή στο βρέφος όταν αυτό αποχωρίζεται την μητέρα του. Γνωρίζαμε ότι αυτό το γεγονός του προκαλεί άγχος και ένταση, αλλά η παρούσα έρευνα δείχνει τελικά πόσο πολύ στρεσογόνος είναι αυτός ο αποχωρισμός για το μωρό.»

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη έρευνα παρουσιάζει και μια σημαντική αντίφαση: Σε εργαστηριακές μελέτες που γίνονται σε ζώα, ο αποχωρισμός από την μητέρα αποτελεί κοινή πρακτική πρόκλησης άγχους, ώστε να μελετηθούν τα καταστροφικά αποτελέσματα στην ανάπτυξη του εγκεφάλου του νεογέννητου. Παρόλ’αυτα, αυτή η πρακτική εξακολουθεί να ασκείται σε βρέφη του ανθρώπινου είδους, ειδικά όταν απαιτείται ιδιαίτερη ιατρική φροντίδα (π.χ. θεραπεία σε θερμοκοιτίδα). «Η δερματική επαφή με την μητέρα εξαλείφει αυτή την αντίφαση και τα αποτελέσματα της έρευνάς μας αποτελούν το πρώτο βήμα στο να κατανοήσουμε πλήρως γιατί τα μωρά που θρέφονται ενώ βρίσκονται σε δερματική επαφή αναρρώνουν καλύτερα, συγκριτικά με μια θεραπεία σε θερμοκοιτίδα», εξηγεί ο Δρ. Barak Morgan.

Πλέον, είναι γνωστά τα οφέλη της δερματικής επαφής και η αδικαιολόγητη δημιουργία άγχους στο νεογέννητο είναι μη αποδεκτή.

Η νέα πρόκληση για τους επαγγελματίες υγείας είναι το να εντάξουν την δερματική επαφή στο πλαίσιο της καθημερινής θεραπείας των νεογέννητων σε συνδυασμό με την ασφαλή παροχή και άλλων μορφών ιατρικής περίθαλψης. 

Πηγή: http://www.mommydotcom.gr/top-articles/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%AD%CF%86%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%87%CE%BD/

Αγκαλιά κατά τη βρεφική ηλικία, λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα αργότερα!

Η εγγύτητα κι η αγκαλιά κατά την βρεφική ηλικία αποδίδει καρπούς ψυχικής υγείας στα παιδιά πολύ αργότερα.

Παιδιά σχολικής ηλικίας, σύμφωνα με μελέτη επιστημόνων από την Αμερική που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Child Development, έχουν λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα εάν, έστω κι ένας από τους γονείς σχημάτιζε μαζί τους ισχυρό δεσμό κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής.

Η επαφή και το χάδι κατά την βρεφική ηλικία από έναν αφοσιωμένο γονιό μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερα προσαρμοσμένα στην ζωή τους παιδιά πολύ αργότερα. Βρέφη που σχημάτισαν δυνατό δέσιμο με έστω και έναν από τους γονείς είχαν λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάζουν προβλήματα συναισθηματικά ή συμπεριφοράς όταν έφταναν στην σχολική ηλικία, σε σύγκριση με παιδιά που δεν είχαν βιώσει τέτοιου είδους στενές σχέσεις.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Iowa διαπίστωσαν ότι αυτή η ιδιαίτερη εγγύτητα με έναν γονιό έχει ευεργετική επίδραση είτε πρόκειται για την μητέρα είτε για το πατέρα του βρέφους.

Η έρευνά τους έρχεται να προστεθεί σ’ ένα μεγάλο όγκο σύγχρονων ερευνών, που αναδεικνύουν την μεγάλη σημασία κι επίδραση των γονιών κατά τα πρώτα στάδια της ζωής, ως προς τη συναισθηματική και νοητική ανάπτυξη του παιδιού τους.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική χρονική περίοδο, ένα πραγματικό παράθυρο ευκαιρίας, κατά το οποίο η μητέρα ή ο πατέρας ή και οι δύο πρέπει να σχηματίσουν μια σταθερή και ασφαλή σύνδεση και σχέση με το παιδί τους. Η περίοδος αυτή αφορά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του κάθε ανθρώπου, κρίσιμα για την κοινωνική και συναισθηματική του ανάπτυξη, και επομένως, τουλάχιστον ένας από τους γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνεται να κάνει αυτήν την επένδυση ζωής σε αυτά τα κρίσιμα χρόνια.

Η έρευνα αυτή είναι ελπιδοφόρα ακόμα για μονο-γονεικές οικογένειες και ανύπαντρες μητέρες, όσο και για άνεργους πατέρες που φροντίζουν τα παιδιά τους.

Κατά την έρευνα, εξετάστηκαν οι σχέσεις 86 βρεφών ηλικίας 15 μηνών με τους γονείς τους. Οι ερευνητές παρακολούθησαν αυτά τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 8 ετών.

Η έκπληξη στα ευρήματά τους, ήταν οτι τα βρέφη που είχαν δυνατό δέσιμο και με τους δύο γονείς δεν είχαν επιπρόσθετα συναισθηματικά και νοητικά οφέλη κατά την παιδική ηλικία, σε σύγκριση με εκείνα τα παιδιά που εγκατέστησαν καλή επικοινωνία μόνο με έναν γονιό.

Συμπέραναν έτσι ότι μια ζεστή, ασφαλής και θετική σύνδεση με τουλάχιστον έναν γονιό αρκεί για να εξασφαλίσει τις ανάγκες του παιδιού για ασφάλεια και για να θέσει τις βάσεις για ομαλή ωρίμανση συναισθηματική και συμπεριφοράς.

Πηγή: University of Iowa, Nemours Foundation

Mετάφραση: Στέλιος Παπαβέντσης, παιδίατρος, IBCLC

Το διαβάσαμε στο: http://www.4yourfamily.gr

Christiane Northrup

“Αμέτρητες γυναίκες έχουν ανακτήσει την εμπιστοσύνη στο σώμα τους, μέσω του θηλασμού των παιδιών τους, ακόμα κι αν στην αρχή δεν ήταν σίγουρες αν θα τα κατάφερναν. Ο θηλασμός είναι μια πράξη γυναικείας δύναμης και ο φεμινισμός στην πιο αυθεντική του μορφή” Christiane Northrup.
Προσυπογράφω!

Γράμμα ενός βρέφους προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας

Το Γράμμα – έκκληση ενός βρέφους προς τον Πρωθυπουργό στάλθηκε εκ μέρους του βρέφους από το Δίκτυο Δράσης για τη Βρεφική και Παιδική Διατροφή IBFAN Ελλάδας στο γραφείο του Πρωθυπουργού, στον Υπουργό Υγείας, στον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, στον Συνήγορο του Παιδιού, στον Πρόεδρο της UNICEF Ελλάδας και στον Πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Θηλασμού στις αρχές του 2013. Το βρέφος – δανειζόμενο τα λόγια επιστημόνων – βοηθών του – παρακαλεί τον αξιότιμο Πρωθυπουργό της Ελλάδας να προστατεύσει την υγεία αυτού και της μητέρας του μέσα από την διαφύλαξη του δικαιώματός του για μητρικό θηλασμό και βρεφική διατροφή μακριά από ανεξέλεγκτα και αθέμιτα εμπορικά συμφέροντα.

Το Γράμμα που στάλθηκε έχει ως εξής: Read more

Alice Bolster

“Το μωρό του ανθρώπου είναι το πιο εξαρτημένο και για περισσότερο καιρό απ’ όλα τα άλλα πλάσματα. Δεν θα είχαμε επιβιώσει σαν είδος εάν οι μητέρες άφηναν μόνα τους τα μωρά τους τη νύχτα, ή αν τα αποχωρίζονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα στη μέρα. Μπορεί τώρα να έχουμε τους τρόπους για να αποχωριστούμε από τα μωρά μας, όμως βιολογικά δεν είμαστε φτιαγμένοι για να το κάνουμε αυτό και είναι κάτι που εξακολουθεί να αναστατώνει τόσο τα μωρά όσο και τις μητέρες”.

Alice Bolster

Το τέταρτο τρίμηνο – Γιατί το μωρό σας είναι ευτυχισμένο μόνο στην αγκαλιά σας;

«Το μωρό μου είναι ήσυχο μόνο όταν είναι στην αγκαλιά. Μόλις το αφήσω κάτω αρχίζει να κλαίει»

«Κοιμάται καλά μόνο όταν είναι στο στήθος μου. Δεν θέλει καθόλου να την αφήνω στο κρεβατάκι της».

«Κλαίει αμέσως μόλις τον αφήσουμε κάτω».

womb

 

Αν έπαιρνα ένα ευρώ κάθε φορά που άκουγα αυτές τις φράσεις, σήμερα θα ήμουν πολύ πλούσια! Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι ότι δεν πιάνουμε το νόημα. Δεν καταλαβαίνουμε γιατί τόσα πολλά μωρά χρειάζονται την αγκαλιά για να ηρεμήσουν κι αυτό που με εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο είναι ότι πραγματικά ξοδεύουμε τόση πολύ ενέργεια και χρόνο για να καταφέρουμε να αφήσουμε τα μωρά μας από την αγκαλιά.

Όμως, εκτός από ενέργεια και χρόνο, ξοδεύουμε πολύ περισσότερα σε χρήμα. Η βιομηχανία του «μην παίρνεις το παιδί αγκαλιά» κοστίζει πολλά εκατομμύρια: κούνιες, κρεβατάκια, καλαθούνες, λίκνα, παιχνίδια, …..και η λίστα δεν έχει τέλος. Την πρώτη φορά που έγινα μαμά πρέπει να παραδεχτώ ότι αγόρασα πολλά πράγματα απ’ αυτή τη λίστα και δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ τώρα ότι ειλικρινά δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό ότι ίσως η απάντηση είναι να ΜΗΝ αφήνω το μωρό μου κάτω και σίγουρα δεν σκέφτηκα σε τι μπορεί να χρησιμεύουν όλα αυτά τα πράγματα. Μου πήρε αρκετό χρόνο για να καταλάβω και να δω τον κόσμο με τα μάτια του μωρού.

Για να καταλάβουμε τα νεογέννητα μωρά μας είναι απαραίτητο να προσπαθήσουμε να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση τους, να φανταστούμε τον κόσμο τους – αλλά ποιόν κόσμο; Τον κόσμο που γνωρίζουν και που έχουν περάσει τους τελευταίους 9 μήνες, ή τον κόσμο που βρίσκονται τώρα, δηλαδή τον δικό μας κόσμο; Για να καταλάβουμε πλήρως θα πρέπει να κατανοήσουμε την τεράστια αλλαγή που έχει γίνει στον κόσμο τους. Κάποια μωρά βιώνουν εύκολα τη μετάβαση από τη μήτρα στον έξω κόσμο, κάποια άλλα λιγότερο εύκολα και είναι αυτά τα δεύτερα, «τα δύσκολα μωρά», από τα οποία μαθαίνουμε τόσα πολλά.

«Η γέννα ξαφνικά διαταράσσει την ισορροπία και την οργάνωση. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα ζωής, το μωρό προσπαθεί να επανακτήσει αυτή την αίσθηση της ισορροπίας και της οργάνωσης και να προσαρμοστεί στη ζωή έξω από τη μήτρα. Η γέννα και η προσαρμογή του μωρού στην εξωμήτρια ζωή, αναδεικνύουν το ταμπεραμέντο του κάθε μωρού, αφού για πρώτη φορά θα πρέπει να βρει τον τρόπο να κάνει γνωστές τις ανάγκες του. Είναι υποχρεωμένο να δράσει, να «συμπεριφερθεί». Εάν πεινάει, κρυώνει ή φοβάται, κλαίει. Πρέπει να κάνει προσπάθεια για να πάρει αυτό που χρειάζεται από το περιβάλλον του. Εάν οι ανάγκες του είναι απλές και μπορεί να τις ικανοποιήσει εύκολα, χαρακτηρίζεται «εύκολο μωρό». Εάν δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, χαρακτηρίζεται «δύσκολο μωρό» – Dr. WilliamSears

Ας κάνουμε λοιπόν μια γρήγορη σύγκριση σ’ αυτούς τους δύο διαφορετικούς κόσμους:

ΜΗΤΡΑ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΣ
Σκοτάδι Φως
Απαλοί ήχοι Δυνατοί ήχοι
Ζέστη Εναλλασσόμενη θερμοκρασία
Συνεχής θρέψη Πείνα και δίψα
Συγκεκριμένος χώρος Άπλετος χώρος
Υγρό περιβάλλον Αέρας
Αδυναμία όσφρησης Πολλές διαφορετικές μυρωδιές
Διαρκής επαφή με τη μητέρα Μειωμένη επαφή με τη μητέρα
Γυμνό Ντυμένο
Περιβάλλον απαλό και ζεστό Περιβάλλον σκληρό και κρύο

Αρκετά διαφορετικά ε; Η μεγαλύτερη διαφορά όμως είναι το γεγονός ότι στη μήτρα, ο κόσμος του μωρού ήταν αμετάβλητος, κάθε μέρα ήταν ίδια με την προηγούμενη, τα ερεθίσματα που δεχόταν ήταν λίγο-πολύ τα ίδια. Όμως τώρα που γεννήθηκε, κάθε μέρα είναι διαφορετική!

Η έννοια του «τέταρτου τρίμηνου» μας βοηθάει να καταλάβουμε την μετάβαση που πρέπει να κάνει κάθε νεογέννητο μωρό, κατά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής του στον έξω κόσμο, και αν το καταλάβουμε θα βρούμε πολλούς τρόπους για να το βοηθήσουμε – όμως για μένα το πιο σημαντικό πράγμα σ’ αυτό το τέταρτο τρίμηνο είναι η κατανόηση και η ενσυναίσθηση από τους γονείς, που αν υπάρχει όλα κυλούν πιο ήρεμα και φυσικά.

Παρακάτω θα βρείτε κάποια τεχνάσματα για να ηρεμήσετε το μωρό σας, τα οποία δουλεύουν αρκετά καλά στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως να θυμάστε πάντα ότι κάθε μωρό είναι διαφορετικό και αν δεν το ξέρετε ήδη, σύντομα θα μάθετε τι αρέσει περισσότερο στο δικό σας μωρό κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, αυτό που είναι «ειδικό» για το δικό σας μωρό.

Κίνηση

Η μήτρα μας είναι ένας χώρος που συνεχώς κινείται και τα μωρά λατρεύουν την κίνηση. Στην μήτρα μας το μωρό κινούνταν με κάθε δική μας κίνηση. Μόλις γεννηθούν όμως, πολύ συχνά θέλουμε να τα αφήσουμε κάτω, τελείως ακίνητα. Φανταστείτε όμως πώς μπορεί να αισθάνεται το μωρό. Μπορείτε να χορέψετε, να το κουνήσετε από τη μια πλευρά στην άλλη, να περπατήσετε γρήγορα μαζί του ή να το πάτε μια βόλτα με το αυτοκίνητο.

Επαφή δέρμα με δέρμα

Το καλύτερο ηρεμιστικό! Για το μωρό, η επαφή με το ζεστό, φυσικά αρωματισμένο δέρμα σας, είναι ο παράδεισος. Το βοηθάει να σταθεροποιήσει τη θερμοκρασία του, τους χτύπους της καρδιάς του και τις ορμόνες του στρες και κινητοποιεί την έκκριση ωκυτοκίνης – της ορμόνης της αγάπης – και στους δυο σας. Κάντε μπάνιο μαζί του, πάρτε το γυμνή στην αγκαλιά σας και κοιμηθείτε μαζί του. Όλες αυτές είναι εξαιρετικές εμπειρίες τόσο για το μωρό σας όσο και για σας.

Κοιμηθείτε μαζί

Κοιμηθείτε στο ίδιο κρεβάτι με το μωρό σας και ο ύπνος όλης της οικογένειας είναι εξασφαλισμένος. Τα μωρά είναι γενικά πολύ πιο ήρεμα και κοιμούνται περισσότερο όταν κοιμούνται μαζί μας στο κρεβάτι μας, ωστόσο αυτό το θέμα είναι ακόμα ταμπού παρόλο που το 60% των γονιών κοιμούνται κάποια στιγμή μαζί με τα παιδιά τους. Παρόλο που είναι αδιαμφισβήτητα το πιο ωραίο ηρεμιστικό, αν ακολουθήσετε αυτή την πρακτική είναι σημαντικό να τηρήσετε ορισμένους κανόνες:

  • Κοιμηθείτε με το μωρό σας ΜΟΝΟ σε κρεβάτι, ποτέ σε καναπέ ή πολυθρόνα και βεβαιωθείτε ότι το στρώμα είναι αρκετά σταθερό και ότι το μωρό είναι μακριά από μαξιλάρια, κουβέρτες, παπλώματα, κλπ. Επίσης βεβαιωθείτε ότι το δωμάτιό σας δεν είναι πολύ ζεστό.
  • Σιγουρευτείτε ότι το μωρό δεν μπορεί να παγιδευτεί σε κενό ανάμεσα στο στρώμα και στο κρεβάτι, ή ανάμεσα στο κρεβάτι και τον τοίχο.
  • Μην καπνίζετε.
  • Μην πίνετε.
  • Μην παίρνετε υπνωτικά ή ναρκωτικά φάρμακα.

Φάσκιωμα

Φανταστείτε πόσο στριμωγμένο ήταν το μωρό στην μήτρα σας στο τέλος της εγκυμοσύνης – και μετά φανταστείτε πόσο παράξενη μπορεί να είναι η αίσθηση όλου αυτού του χώρου ξαφνικά γύρω του. Φυσικά, το πιο καλό που μπορείτε να κάνετε είναι να έχετε το μωρό τυλιγμένο με τα χέρια σας, στην αγκαλιά σας, αλλά όταν αυτό δεν είναι δυνατόν, το επόμενο καλύτερο είναι το ελαφρύ φάσκιωμα. Το φάσκιωμα γίνεται όλο και πιο δημοφιλές τελευταία, ωστόσο κι εδώ υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να προσέξετε:

  • Ποτέ μη τυλίγετε το κεφάλι του μωρού ή το πρόσωπό του
  • Μη φασκιώνετε το μωρό όταν είναι άρρωστο ή έχει πυρετό
  • Τυλίξτε το μωρό με κάποιο λεπτό ύφασμα που επιτρέπει την είσοδο του αέρα.
  • Φασκιώνετε το μωρό μόνο μέχρι την ηλικία που μπορεί να γυρίζει μόνο του.
  • Βάζετε πάντα το μωρό για ύπνο ανάσκελα.
  • Μη το τυλίγετε σφιχτά. Τα πόδια του θα πρέπει να είναι ελεύθερα μέσα στο ύφασμα.
  • Και τέλος, αρχίστε να φασκιώνετε το μωρό σας όσο το δυνατόν πιο σύντομα από τη γέννησή του. Μη φασκιώνετε ένα μωρό 3 μηνών εάν δεν το έχετε φασκιώσει ποτέ ως τώρα.

Babywearing

Το να φοράμε το μωρό μας είναι ο καλύτερο τρόπος για να είναι ήσυχο κι ευτυχισμένο. Αυτή η μέθοδος αυξάνει το χρόνο που το μωρό βρίσκεται σε «ήρεμη εγρήγορση», κατά τον οποίο μαθαίνουν περισσότερο για τον κόσμο γύρω τους. Για όσο καιρό το μωρό μας βρίσκεται στη μήτρα μας, περνά το 100% του χρόνου του σε άμεση επαφή μαζί μας. Όμως, από τη στιγμή που γεννιούνται το ποσοστό αυτό πέφτει στο 40%! Το να φοράμε το μωρό μας σημαίνει επίσης ότι τα χέρια μας είναι ελεύθερα!

Διαλέξτε τον μάρσιπό σας προσεκτικά. Ένας καλός μάρσιπος θα πρέπει να είναι εύκολος στη χρήση του και να υποστηρίζει σωστά τόσο τη δική σας πλάτη, όσο και του μωρού σας, ενώ δεν θα πρέπει να ασκεί πίεση στα ισχία του μωρού. Τα νεογέννητα θα πρέπει πάντα να βλέπουν προς τα εσάς, με τα πόδια στη στάση «του βάτραχου» και όχι κρεμασμένα όπως βλέπουμε στους απλούς μάρσιπους του εμπορίου.

Είναι συνηθισμένο τα μωρά να κλαίνε μόλις τα βάλετε στο μάρσιπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους αρέσει, σημαίνει απλώς ότι πρέπει να κινηθείτε αμέσως μόλις το βάλετε μέσα! Όπως και με το φάσκιωμα, το babywearing έχει γίνει πολύ δημοφιλές τελευταία και υπάρχουν κάποιες οδηγίες που πρέπει να ακολουθήστε οπωσδήποτε αν το εφαρμόσετε:

  • Το μωρό πρέπει να είναι σφιχτά δεμένο επάνω σας μέσα στο μάρσιπο
  • Να έχετε συνεχώς οπτική επαφή με το μωρό σας.
  • Να είναι αρκετά κοντά σας ώστε να μπορείτε να το φιλήσετε.
  • Να μην ακουμπάει το σαγόνι του μωρού στο στήθος του.
  • Να στηρίζεται καλά η πλάτη του μωρού.

Ήχοι

Τα μωρά αγαπούν τους ήχους, αλλά όχι τους ήχους που νομίζουμε. Για πολλά μωρά ο ήχος της ηλεκτρικής σκούπας είναι πολύ πιο κατευναστικός από ένα νανούρισμα. Το ίδιο και ο ήχος από το πιστολάκι, το πλυντήριο ή τον απορροφητήρα, οι λεγόμενοι “λευκοί ήχοι” δηλαδή.

Τάισμα

Αν το μωρό σας θέλει να θηλάσει τίποτα δεν μπορεί να το ηρεμήσει, οπότε δώστε προσοχή στα σημάδια της πείνας του. Ο θηλασμός είναι σημαντικό να γίνεται όποτε θέλει το μωρό και όχι σύμφωνα με το ρολόι. Θυμηθείτε επίσης ότι το μωρό σας μπορεί να μην πεινάει πάντα πολύ, μπορεί να θέλει να φάει λίγο κάποιες φορές ή να θηλάσει μόνο για ευχαρίστηση. Το πιπίλισμα είναι για τα μωρά το απόλυτο εργαλείο χαλάρωσης. Βοηθάει τα κόκκαλα του κρανίου του να πάρουν τη σωστή τους θέση, καθώς επίσης τους παρέχει άνεση και ασφάλεια.

Μπάνιο

Η μήτρα μας ήταν ένα υγρό και ζεστό μέρος. Ο έξω κόσμος είναι ξηρός και κρύος. Κάποιες φορές ένα ζεστό μπάνιο μπορεί να ηρεμήσει ένα μωρό που κλαίει, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ακόμα καλύτερα αν η μαμά ή ο μπαμπάς μπούνε στην μπανιέρα μαζί με το μωρό.

Βόλτα

Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, τα μωρά σταματούν το κλάμα αμέσως μόλις βγουν στον καθαρό αέρα. Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό γίνεται λόγω της κίνησης, ή λόγω της αλλαγής του αέρα, όμως ξέρω ότι δουλεύει σχεδόν πάντα.

 

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Η….γλώσσα του θηλασμού

Watch Your Language!

By Diane Wiessinger, MS, IBCLC

(Reprinted from the Journal of Human Lactation, Vol. 12, No. 1, 1996)

«Η αλήθεια είναι ότι ο θηλασμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από φυσιολογικός. Το ξένο γάλα δεν είναι ούτε το ίδιο με το μητρικό, ούτε καλύτερο. Είναι ανεπαρκές και κατώτερο. Αυτές είναι δύσκολες λέξεις αλλά πρέπει να υπάρχουν στο λεξιλόγιό μας».

Ο σύμβουλος θηλασμού λέει σε μια μητέρα: «Έχεις την ευκαιρία να προσφέρεις στο μωρό σου την καλύτερη δυνατή αρχή για την ζωή του, μέσα απ’ την ιδιαίτερη σχέση του θηλασμού. Τα θαυμάσια πλεονεκτήματα για σένα και το μωρό σου θα διαρκέσουν μια ζωή». Και μετά η μητέρα δίνει στο μωρό της μπουκάλι με ξένο γάλα. Γιατί;

Ως ένα βαθμό γιατί τα λόγια αυτά θα μπορούσαν να προέρχονται από το διαφημιστικό φυλλάδιο μια εταιρίας ξένου γάλακτος. Όταν τα δικά μας λόγια και της βιομηχανίας είναι τα ίδια, κάποιος από τους δύο κάνει λάθος… και μάλλον δεν είναι οι πολυεθνικές. Να κάποιες φράσεις που υπονομεύουν τις καλές μας προθέσεις κάθε φορά που τις χρησιμοποιούμε.

«Το καλύτερο δυνατό, το ιδανικό, το τέλειο». Είστε ο καλύτερος δυνατός γονιός; Η καθημερινή σας ζωή είναι ιδανική; Προσφέρετε στην οικογένειά σας την τέλεια διατροφή; Φυσικά και όχι. Αυτοί είναι ιδανικοί στόχοι, όχι το φυσιολογικό. Ας το πούμε αλλιώς: Είστε ανεπαρκής ως γονιός; Η καθημερινή σας ζωή είναι υποβαθμισμένη; Προσφέρετε στην οικογένειά σας ελλιπή διατροφή; Αυτό πονάει. Μπορεί να μην είστε πολύ πάνω από το κανονικό, αλλά σίγουρα δεν θέλετε να είστε κάτω απ’ αυτό.

Όταν εμείς (και οι εταιρίες ξένου γάλακτος) λέμε ότι ο θηλασμός είναι ο καλύτερος δυνατός τρόπος διατροφής του μωρού γιατί είναι η ιδανική τροφή, τέλεια προσαρμοσμένη στις διατροφικές ανάγκες του, η λογική απάντηση είναι «Ε, και;». Η εμπειρία μας λέει ότι το ιδανικό δεν μας είναι απαραίτητο. Ο μέσος όρος, το φυσιολογικό, είναι μια χαρά και μέσω αυτής της γλώσσας αφήνετε να εννοηθεί ότι αυτό είναι η διατροφή με ξένο γάλα. Η αλήθεια είναι ότι ο θηλασμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από το φυσιολογικό. Το ξένο γάλα δεν είναι ούτε το ίδιο, ούτε καλύτερο, είναι υποδεέστερο, ελλιπές και ακατάλληλο. Αυτές είναι δύσκολες λέξεις, αλλά πρέπει να έχουν θέση στο λεξιλόγιό μας.
Πλεονεκτήματα. Όταν μιλάμε για τα πλεονεκτήματα του θηλασμού – τα «μικρότερα ποσοστά» καρκίνου, το «μικρότερο κίνδυνο» για αλλεργίες, το «ισχυρότερο» ανοσοποιητικό σύστημα, την «καλύτερη» σχέση – ενισχύουμε ακόμα περισσότερο το ξένο γάλα σαν το πιο φυσιολογικό.

Επειδή όμως το φυσιολογικό είναι ο θηλασμός, τα μωρά που θηλάζουν δεν είναι πιο υγιή, αλλά τα μωρά που πίνουν ξένο γάλα αρρωσταίνουν πιο συχνά και πιο σοβαρά. Τα μωρά που θηλάζουν δεν μυρίζουν καλύτερα, αλλά το ξένο γάλα προσδίδει μια δυσάρεστη, μη φυσιολογική μυρωδιά η οποία αντανακλά προβλήματα στο έντερο του παιδιού. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να δημιουργήσουμε μια κουλτούρα θηλασμού, αν δεν επιμένουμε στη φυσιολογικότητα του θηλασμού, τόσο στη γλώσσα μας όσο και στα κείμενά μας.

Όταν αποτυγχάνουμε να περιγράψουμε τους κινδύνους της σκόνης γάλακτος, στερούμε τις μητέρες από σημαντικές πληροφορίες. Η μητέρα που έχει δυσκολίες με το θηλασμό, μπορεί να μη ζητήσει βοήθεια μόνο για να πετύχει αυτό τον «ιδιαίτερο δεσμό», αλλά μπορεί να ζητήσει βοήθεια αν ξέρει τι μπορεί να χάσει αυτή και το μωρό της. Είναι λιγότερο πιθανό να δώσει ξένο γάλα «για να συνηθίσει το μωρό της το μπουκάλι», αν γνωρίζει ότι το περιεχόμενο του μπουκαλιού μπορεί να προκαλέσει κακό.

Πουθενά δεν είναι πιο φανερή η ψευδαίσθηση της φυσιολογικότητας του μπουκαλιού, απ’ ότι στις συζητήσεις για την νοητική ανάπτυξη. Όταν ρωτάω επιστήμονες υγείας εάν γνωρίζουν την έρευνα σχετικά με το κάπνισμα των γονιών και το IQ, πάντα κάποιος μου απαντάει ότι τα παιδιά των μητέρων που καπνίζουν έχουν «χαμηλότερο δείκτη ευφυΐας». Όταν ρωτάω για την έρευνα για τα πρόωρα μωρά που τρέφονται με μητρικό γάλα ή με ξένο, πάντα κάποιος ξέρει ότι τα μωρά που πίνουν μητρικό γάλα είναι «πιο έξυπνα». Δεν έχω διαβάσει ούτε μία έρευνα που να παρουσιάζει τα δεδομένα αλλιώς. Ακόμα και οι επιστήμονες σοκάρονται όταν αναδιατυπώνω τα αποτελέσματα χρησιμοποιώντας το θηλασμό ως το φυσιολογικό: τα παιδιά που πίνουν ξένο γάλα, όπως και τα παιδιά μητέρων που καπνίζουν, έχουν χαμηλότερο δείκτη ευφυΐας.

Η αντιστροφή της πραγματικότητας είναι ακόμα πιο παραπλανητική όταν χρησιμοποιούνται ποσοστά, γιατί τα νούμερα αλλάζουν ανάλογα με το ποιο διαλέγουμε ως βάση. Εάν το Β είναι ¾ του Α, τότε το Α είναι τα 4/3 του Β. Αν επιλέξουμε το Α σαν βάση, τότε το Β είναι 25% λιγότερο. Αν διαλέξουμε το Β σαν βάση, τότε το Α είναι 33% περισσότερο. Αν ένα αντικείμενο κοστίζει 100 ευρώ και του κάνουμε έκπτωση 25%, τότε η τιμή του γίνεται 75 ευρώ. Όταν τελειώσουν οι εκπτώσεις, θα πρέπει η τιμή του να αυξηθεί κατά 33% για να γίνει πάλι 100.

Σε μια πρόσφατη μελέτη βρέθηκε μια μείωση 25% του καρκίνου του μαστού σε γυναίκες που είχαν θηλάσει ως βρέφη. Όμως αν πάρουμε σαν βάση το θηλασμό, υπήρχε 33% αύξηση του καρκίνου του μαστού στις γυναίκες που έπιναν ξένο γάλα ως μωρά.

Ιδιαίτερος. «Ο θηλασμός είναι μια ιδιαίτερη σχέση». «Φτιάξτε μια ιδιαίτερη γωνιά θηλασμού». Όμως για τις περισσότερες οικογένειες τα ιδιαίτερα γεύματα χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Ιδιαίτερες περιστάσεις σημαίνουν περισσότερη δουλειά. Το ιδιαίτερο είναι ωραίο αλλά είναι και πολύπλοκο, δεν είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής και δεν είναι κάτι που θέλουμε να κάνουμε πολύ συχνά. Για τις περισσότερες γυναίκες ο θηλασμός θα πρέπει να χωρέσει σε μια πολυάσχολη ζωή και φυσικά, αυτό συμβαίνει. «Ιδιαίτερος» είναι συμβουλή για απογαλακτισμό, όχι συμβουλή για θηλασμό.

Το μητρικό γάλα είναι το καλύτερο. Το ξένο γάλα είναι το δεύτερο καλύτερο; Όχι, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Η ιεραρχία είναι η εξής: 1) θηλασμός, 2) μητρικό γάλα που έχει αντληθεί από την μητέρα, 3) μητρικό γάλα άλλης μητέρας, 4) ξένο γάλα. Αυτή η σειρά πρέπει να είναι ξεκάθαρη στο μυαλό μας και να την κάνουμε ξεκάθαρη και στους άλλους. Το επόμενο καλύτερο από το γάλα της ίδιας της μητέρας, προέρχεται από μια άλλη μητέρα, όχι από ένα κουτί. Τα δωρεάν δείγματα που βλέπουμε στις βιτρίνες των κλινικών και στα ράφια των παιδιάτρων μας, είναι η τέταρτη επιλογή όταν υπάρχουν προβλήματα με το θηλασμό.

Υπάρχει πράγματι ανάγκη χορήγησης ξένου γάλακτος σε κάποιες περιπτώσεις. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουμε τράπεζες μητρικού γάλακτος. Όταν κάποιος χρειάζεται αίμα, δεν ζητάει το τέταρτο καλύτερο υποκατάστατο. Υπάρχουν οι τράπεζες αίματος. Και δεν είναι απαραίτητο να υποφέρει από κάποια σπάνια πάθηση για να το δικαιούται. Κι όμως, μόνο εκείνα τα μωρά που δεν μπορούν να ανεχτούν καθόλου το ξένο γάλα, έχουν το πλεονέκτημα να παίρνουν το τρίτο καλύτερο υποκατάστατο.

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν εάν σχεδιαζόταν ένα σχετικά φθηνό αίμα, το οποίο θα είναι σημαντικά πιο επικίνδυνο απ’ ότι το αληθινό αίμα. Ποιος θα ήταν αυτός που θα θεωρούνταν τόσο ασήμαντος για να του δοθεί αυτό το υποκατάστατο; Όταν βρισκόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση όπου πρέπει να δοθεί ξένο γάλα σε κάποιο μωρό, ας υπενθυμίσουμε στη μαμά αλλά και στους γιατρούς της ότι θα πρέπει να ιδρυθούν τράπεζες μητρικού γάλακτος. Οι τράπεζες μητρικού γάλακτος είναι πιο πιθανό να γίνουν πραγματικότητα εάν πρώτα γίνουν μέρος της γλώσσας που χρησιμοποιούμε.

Δεν έχουμε την πρόθεση να κάνουμε τις μητέρες που δίνουν μπουκάλι στα μωρά τους να νιώσουν ένοχες. Οι ενοχές δυστυχώς είναι ένα συναίσθημα που πολλές γυναίκες το νιώθουν αυτόματα, ακόμα κι όταν ξέρουν ότι οι συνθήκες είναι πέρα από το έλεγχό τους. Η αυτόματη ανταπόκριση των γυναικών στις ενοχές είναι προφανής όταν απαντούν στο ακόλουθο σενάριο: ας υποθέσουμε ότι έχετε παρακολουθήσει ένα σεμινάριο αεροδυναμικής. Έχετε δει επίσης πολλούς πιλότους να πετούν αεροπλάνα. Τώρα φανταστείτε ότι είστε επιβάτης σε ένα διθέσιο αεροπλάνο. Ο πιλότος παθαίνει καρδιακή προσβολή και πρέπει εσείς να πιλοτάρετε το αεροπλάνο. Και το αεροπλάνο πέφτει. Αισθάνεστε ένοχη;

Οι άντρες που έχω ρωτήσει απαντούν: «Όχι. Το να ξέρεις αεροδυναμική δεν σημαίνει ότι μπορείς να πετάξεις ένα αεροπλάνο», «Όχι, γιατί ξέρω ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα», «Όχι. Μπορεί να ένιωθα πολύ άσχημα για το αεροπλάνο και τον  πιλότο, αλλά δεν θα ένιωθα ένοχος», «Όχι. Τα αεροπλάνα είναι πολύ περίπλοκα και δεν είναι εύκολο να τα πιλοτάρεις, ακόμα κι αν έχεις δει κάποιον να το κάνει μερικές φορές».

Τι απάντησαν οι γυναίκες; «Δεν θα ένιωθα ενοχές για το αεροπλάνο, αλλά μάλλον για τον πιλότο γιατί υπήρχε μια μικρή πιθανότητα να τα κατάφερνα να προσγειώσω το αεροπλάνο». «Ναι, γιατί είμαι πολύ σκληρή με τον εαυτό μου και τα λάθη μου». «Ναι, φυσικά. Ξέρω ότι δεν θα έπρεπε αλλά μάλλον έτσι θα ένιωθα». «Σκότωσα κάποιον. Εάν δεν σκότωνα κανέναν δεν θα ένιωθα ένοχη». Προσέξτε τις φράσεις «τα λάθη μου», «ξέρω ότι δεν θα έπρεπε», «σκότωσα κάποιον», για ένα συμβάν στο οποίο αυτές οι γυναίκες δεν είχαν κανέναν έλεγχο.

Η μητέρα που επιλέγει να μη θηλάσει, ή που δεν θηλάζει για όσο καιρό είχε σχεδιάσει, κάνει ότι καλύτερο μπορεί έχοντας κάποιες πληροφορίες. Ίσως να είχε ακούσει τις γνωστές ατάκες «ο θηλασμός είναι το καλύτερο» (το μάθημα της αεροδυναμικής που λέγαμε), και μπορεί να είχε δει και κάποιες μητέρες να θηλάζουν (είχε δηλαδή τον πιλότο από μια οθόνη). Αλλά σίγουρα αυτές δεν είναι αρκετές πληροφορίες ή αρκετή εκπαίδευση. Αλλά μπορεί ακόμα να αισθάνεται ένοχη. Είναι γυναίκα.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε δει καλά πληροφορημένες γυναίκες να προσπαθούν ανεπιτυχώς να θηλάσουν και να στρέφονται στο μπιμπερό με μια αίσθηση αποδοχής, γιατί ξέρουν ότι έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν. Και έχουμε δει λιγότερο πληροφορημένες μητέρες, να στρέφονται εναντίον του συστήματος που δεν τους έδωσε τη βοήθεια που αργότερα κατάλαβαν ότι θα έπρεπε να είχαν. Εάν βοηθήσουμε μια γυναίκα που αισθάνεται ένοχη να αναλύσει τα συναισθήματά της, θα ανακαλύψουμε μια πολύ διαφορετική αίσθηση. Κάποιος στο παρελθόν τους έδωσε αυτή την αίσθηση της ενοχής. Αλλά είναι λάθος λέξη.

Προσπαθήστε να φανταστείτε αυτό: έχετε χτυπήσει σε ένα σοβαρό ατύχημα. Οι γιατροί σας λένε ότι το να περπατήσετε ξανά σημαίνει πολλούς μήνες δύσκολης και επίπονης προσπάθειας χωρίς να υπόσχονται εγγυημένα αποτελέσματα. Μπορούν όμως να σας βοηθήσουν να προσαρμοστείτε σε μια αναπηρική καρέκλα και να σας υποστηρίξουν στις δυσκολίες που συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Είκοσι χρόνια αργότερα, κι αφού τα πόδια σας έχουν ατροφήσει για τα καλά, συναντάτε κάποιον που είχε ένα παρόμοιο περιστατικό με το δικό σας. «Ήταν δύσκολο» λέει. «Ήταν τρεις μήνες στην κόλαση. Αλλά από τότε περπατάω». Θα αισθανόσασταν ένοχη;

Οι γυναίκες στις οποίες δοκιμάζω αυτό το σενάριο μου λένε ότι θα αισθάνονταν θυμό, απογοήτευση, προδοσία, κοροϊδία. Θα εύχονταν να μπορούσαν να γυρίσουν πίσω το χρόνο και να είχαν καλύτερες πληροφορίες. Θα αισθάνονταν λύπη για τη χαμένη ευκαιρία. Κάποιες λένε ότι θα αισθάνονταν ένοχες που δεν έψαξαν για άλλες επιλογές, που δεν επέμειναν περισσότερο. Αλλά δεν αισθανόμαστε ενοχές επειδή στερηθήκαμε μια απόλαυση.

Ας χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις που οι ίδιες οι γυναίκες χρησιμοποίησαν: «Δεν θέλουμε να κάνουμε τις γυναίκες που δεν θηλάζουν να θυμώσουν. Δεν θέλουμε να τις κάνουμε να νιώσουν προδομένες». Εδώ συναντάμε ένα σύστημα που προσπαθεί να καλύψει τα ίδια του τα λάθη. Δεν προσπαθούμε να προστατέψουμε τους άλλους. Προσπαθούμε να προστατέψουμε τους εαυτούς μας. Ας υποστηρίξουμε τις γυναίκες όταν ο θηλασμός δεν πάει καλά και ας τις βοηθήσουμε να προχωρήσουν πέρα από αυτές τις ανακριβείς και αναποτελεσματικές λέξεις.

Συν και πλην, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Ο θηλασμός είναι θέμα δημόσιας υγείας. Και όχι η μία από δύο ισότιμες επιλογές. «Ένα μειονέκτημα του να μην καπνίζεις είναι ότι μπορεί να σε ενοχλεί ακόμα και η μυρωδιά του τσιγάρου. Εάν πλεονέκτημα του να καπνίζεις είναι ότι μπορεί να αδυνατίσεις». Η ουσία όμως είναι οι διαφορές στην θνησιμότητα και την ασθένεια. Τα υπόλοιπα, είτε μιλάμε για κάπνισμα είτε για ξένο γάλα, είναι απλώς καπνός.

Σε μια μαιευτική κλινική υπάρχει ένας πίνακας για τα είδη της διατροφής, ο οποίος αναφέρει σαν πλεονεκτήματα του θηλασμού τις άοσμες κενώσεις και την επιστροφή της μήτρας στο φυσιολογικό της μέγεθος (μήπως αυτό σημαίνει ότι η μήτρα των γυναικών που δεν θηλάζουν ποτέ δεν επιστέφει στο κανονικό μέγεθος;). Το ότι το στήθος τρέχει και το ότι δεν ξέρουμε πόσο γάλα πίνει το μωρό από το στήθος, ήταν στη λίστα των μειονεκτημάτων. Ένα από τα πλεονεκτήματα της διατροφής με ξένο γάλα ήταν ότι κάποιες μητέρες το βρίσκουν λιγότερο ντροπιαστικό. Η κλινική αυτή δεν είχε σημαντικές διαφορές ανάμεσα στη διατροφή με ξένο γάλα και στο θηλασμό. Καμία έκπληξη. Οι πληροφορίες αυτές θα μπορούσαν να προέρχονται από κάποιον πωλητή εταιρίας ξένου γάλακτος. Και είναι ακόμα πιο έγκυρες αφού προέρχονται από μια κλινική. «Καλά πληροφορημένες» οι μητέρες τώρα αισθάνονται ασφαλείς να κάνουν μια μακροπρόθεσμη επιλογή σχετικά με τη διατροφή του παιδιού τους, βασισμένες στη μυρωδιά των κενώσεων και στην ποσότητα του δέρματος που φαίνεται όταν ταΐζουν τα μωρά τους.

Γιατί όμως οι εταιρίες ξένου γάλακτος παρουσιάζουν τα υπέρ και τα κατά και αναγνωρίζουν κάποιες από τις αδυναμίες του προϊόντος τους; Γιατί κάθε «ισορροπημένη» προσέγγιση που παρουσιάζεται από μια προκατειλημμένη κοινωνία, αυτομάτως ενισχύει την προκατάληψη. Αν το Α και το Β είναι σχεδόν ισάξια και αν περισσότερο από το 90% των μητέρων τελικά διαλέγει το Β, είναι λογικό να ακολουθείς την πλειοψηφία. Εάν υπήρχαν σημαντικές διαφορές, σίγουρα οι γιατροί θα το έλεγαν.

Είναι επιλογή των γονιών θα μου πείτε. Σωστά. Αλλά όταν μένουμε έξω από τη διαδικασία της πληροφόρησης των γονιών και της λήψης αποφάσεων, τότε θεωρούμε ότι η «ισορροπημένη» λίστα είναι σωστή. Σε ένα πρόσφατο άρθρο ένας παιδίατρος έλεγε: «Όταν επισκέπτομαι για πρώτη φορά μια γυναίκα στο νοσοκομείο, την ρωτάω «θηλάζεις ή δίνεις ξένο γάλα;». Αν απαντήσει ότι δίνει ξένο γάλα, κουνάω το κεφάλι μου και προχωράω στην επόμενη ερώτηση. Υποστήριξη σημαίνει να υποστηρίζουμε τους γονείς όποια κι αν είναι η απόφασή τους. Δεν μπορείς να πας σε μια λεχώνα και να της λες ότι κάνει τρομερό λάθος  και ότι στερεί κάτι σημαντικό από το παιδί της».

Ωστόσο, εάν μια γυναίκα στα μισά της εγκυμοσύνης της έλεγε στο γιατρό της ότι ξανάρχισε το κάπνισμα, ο γιατρός θα της εξηγούσε τους κινδύνους και θα την προέτρεπε να σταματήσει. Είναι υποκριτικό και ανεύθυνο να παίρνουμε ξεκάθαρη θέση απέναντι στο κάπνισμα και όταν αφορά το θηλασμό να «αφήνουμε τους γονείς να αποφασίσουν μόνοι τους» χωρίς πρώτα να τους δώσουμε τις απαραίτητες πληροφορίες. Οι επιλογές του τρόπου ζωής είναι πάντα προσωπική υπόθεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δίνουμε τις πληροφορίες, ούτε ότι οι γονείς που έχουν πρόθεση να δώσουν ξένο γάλα δεν πρέπει να πάρουν τις πληροφορίες που μπορεί να τους κάνουν να αλλάξουν γνώμη γι’ αυτό ή για το επόμενο παιδί τους.

Θηλασμός. Τα περισσότερα θηλαστικά δεν βλέπουν ποτέ το γάλα τους και αμφιβάλω αν κάποιο από τα άλλα θηλαστικά ταΐζει το μικρό του όταν «νομίζει» ότι αυτό πεινάει. Ο θηλασμός ησυχάζει το μικρό της και χωρίς αμφιβολία αυτό κάνει τη μητέρα να αισθάνεται καλά. Είμαστε το μόνο θηλαστικό που συνειδητά χρησιμοποιεί το θηλασμό για την μεταφορά θερμίδων… και είμαστε το μόνο θηλαστικό που έχει πρόβλημα με το χρόνο που γίνεται αυτή η μεταφορά.

Ο μακροχρόνιος θηλασμός σημαίνει να ξεχάσουμε το στήθος και το τάϊσμα (και τη διάρκεια και τα διαλείμματα και την σωστή ποσότητα και τις διαφορές ανάμεσα στο θρεπτικό και το μη θρεπτικό θηλασμό και όλα τα υπόλοιπα που ξέρουμε από τα φυλλάδια των εταιριών ξένου γάλακτος) και να επικεντρωθούμε στη σχέση. Ας πούμε στις μητέρες ότι ελπίζουμε πως δεν θα θηλάσουν, και ότι η αληθινή χαρά και ικανοποίηση αρχίζει όταν σταματούν να θηλάζουν και γίνονται μητέρες με το στήθος τους.

Όλοι εμείς οι επαγγελματίες θέλουμε ο θηλασμός να γίνει το σημείο αναφοράς. Θέλουμε να γίνει μέρος της κουλτούρας μας. Θέλουμε το μητρικό γάλα να είναι διαθέσιμο σε όλα τα μωρά, ανεξαρτήτως άλλων συνθηκών. Και ένα βασικό βήμα για να επιτύχουμε αυτούς τους στόχους, είναι… προσέχοντας τα λόγια μας.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Απάντηση στο ΤΙΜΕ

Αγαπητό ΤΙΜΕ, απαντώ στη ερώτησή σου “Are you    mom enough?”:

  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν θηλάζω
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν δίνω φόρμουλα
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν κοιμάμαι μαζί με το μωρό μου
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν το κοιμίζω στο κρεβάτι του
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν χρησιμοποιώ υφασμάτινες πάνες
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν χρησιμοποιώ πάνες μιας χρήσεως
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν φτιάχνω μόνη μου το φαγητό του παιδιού
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν αγοράζω το φαγητό του παιδιού μου
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν μεταφέρω το μωρό μου επάνω μου
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν το μεταφέρω με καρότσι
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν δουλεύω
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν δεν δουλεύω
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν κάνω και τα δύο
  • Είμαι αρκετά καλή μαμά όταν ΕΠΙΛΕΓΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ!

ΕΙΜΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΗ ΜΑΜΑ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΝΩ ΥΓΙΗ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Με αγάπη, μια μαμά

 
Από το Natural Parent Magazine

Εξώφυλλο που προκαλεί…

Το νέο εξώφυλλο του γνωστού αμερικανικού ΤΙΜΕ προκαλεί. Η φωτογραφία της γυναίκας που θηλάζει τον τρίχρονο γιο της, συνοδεύει άρθρο του περιοδικού σχετικά με το attachment parenting, μέθοδο την οποία πρώτος υποστήριξε ο Dr. Sears. Η μέθοδος περιλαμβάνει τρία κύρια σημεία: παρατεταμένος θηλασμός, ύπνος μαζί με το παιδί και μεταφορά του παιδιού με sling επάνω μας.

Δεν κατάφερα να διαβάσω ολόκληρο το άρθρο, μιας και χρειάζεται συνδρομή στο περιοδικό, όμως η ίδια η μητέρα της φωτογραφίας μιλάει για τη φυσιολογικότητα του θηλασμού και πιστεύει ότι τέτοιου είδους εικόνες λείπουν απ’ την κουλτούρα μας και ότι εάν τις βλεπουμε πιο συχνά θα αλλάξει και η νοοτροπία μας και η στάση μας απέναντι στις γυναίκες που θηλάζουν.

Σε πολλές γωνιές της Αμερικής ο δημόσιος θηλασμός είναι ταμπού και αποτελεί συχνό φαινόμενο γυναίκες να εκδιώκονται από δημόσιους χώρους όταν θηλάζουν τα παιδιά τους. Ακόμα και το πιο δημοφιλές σάιτ κοινωνικής δικτύωσης, το Facebook, έχει διαγράψει κι ακόμα διαγράφει λογαριασμούς χρηστών όταν αναρτούν φωτογραφίες θηλασμού.

Φυσικά και δεν μ’ ενοχλεί η φωτογραφία. Και συμφωνώ με την ευαισθητοποίηση στο θέμα του θηλασμού. Όμως, όπως γίνεται κάθε φορά που ανακύπτει το θέμα, μετά την κυκλοφορία του περιοδικού έχει ξεκινήσει πολύ μεγάλη συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά. Και το χειρότερο είναι ότι για άλλη μια φορά τίθεται θέμα σύγκρισης: “Are you mom enough?”, ή “Πόσο καλή μαμά είσαι;” τονίζει ο τίτλος του περιοδικού τη σύγκριση μεταξύ μαμάδων. Πολύ πιασάρικο το θέμα, αφορμή για μεγάλη συζήτηση και ξεκατίνιασμα, αλλά εμένα μου φαίνεται απάνθρωπο να εκμεταλλεύται κανείς την ψυχολογία των μαμάδων για να πουλήσει. Είτε πρόκειται για περιοδικό, είτε για εταιρία ξένου γάλακτος. Κακό μάρκετινγκ…

Η συνέντευξη της μαμάς-μοντέλου, εδώ: http://healthland.time.com/2012/05/10/q-a-with-jamie-lynne-grumet/

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Δωρεάν δείγματα ξένου γάλακτος – Ανοίξτε τα μάτια σας!

της Melissa Bartick, MD

Ας είμαστε ξεκάθαροι και ειλικρινείς. Οι εταιρίες ξένου γάλακτος διανέμουν δωρεάν δείγματα στα νοσοκομεία για έναν και μοναδικό λόγο: για να πουλήσουν το γάλα τους. Για την ακρίβεια, για να πουλήσουν περισσότερο και πιο ακριβά το γάλα τους. Υπάρχουν πάρα πολλές έρευνες που δείχνουν ότι οι γυναίκες συνεχίζουν να αγοράζουν το γάλα που τους έδωσαν στην κλινική. Κι αφού πολλά μωρά έχουν προβλήματα με το ξένο γάλα, οι γυναίκες πολύ σωστά επιμένουν να αγοράζουν το γάλα που ανέχονται καλύτερα τα μωρά τους. Γι’ αυτό και οι μεγάλες εταιρίες ξένου γάλακτος ανταγωνίζονται και μάλιστα σκληρά, για το ποια θα είναι εκείνη που θα χρησιμοποιήσει το νοσοκομείο ή η κλινική.

Όμως τα δείγματα ξένου γάλακτος δεν είναι δωρεάν μόνο για τις μαμάδες. Οι εταιρίες παρέχουν δωρεάν το γάλα τους και στις κλινικές. Οι αντιπρόσωποι των εταιριών ξένου γάλακτος προσπερνούν όλες τις πολιτικές και τους ελέγχους ποιότητας των νοσοκομείων και φτάνουν στις μαιευτικές μονάδες, με την ελπίδα ότι οι νοσοκόμες θα διανέμουν τα δείγματά τους σαν κομφετί.

Είναι μια ιδιοφυής στρατηγική. Το προσωπικό των νοσοκομείων χαίρεται να βοηθά. Γι’ αυτό ακριβώς βρίσκονται στον κλάδο της υγείας. Και οι εταιρίες ξέρουν πολύ καλά ότι οι νοσοκόμες, με τις καλύτερες προθέσεις, θα μοιράσουν τα δείγματά τους στις μαμάδες.

Νομίζετε ότι θα κοιμηθείτε περισσότερο εάν η νοσοκόμα πάρει το μωρό σας στην μονάδα; Αυτός είναι άλλος ένας μύθος που πουλούν οι εταιρίες ξένου γάλακτος. Όμως κάθε νοσοκόμα μπορεί να έχει υπ’ ευθύνη της πέντε ή έξι μωρά. Δεν είναι περίεργο που οι έρευνες δείχνουν ότι τα μωρά τα πάνε καλύτερα όταν βρίσκονται μαζί με τη μητέρα τους και ότι οι μητέρες κοιμούνται τις ίδιες ώρες, είτε είναι μαζί με το μωρό τους είτε χωρίς αυτό.

Για τις μητέρες που επιλέγουν να θηλάσουν, η άφθονη παροχή δωρεάν ξένου γάλακτος δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα απ’ ότι για τις μητέρες που επιλέγουν τη φόρμουλα. Οι έρευνες δείχνουν ότι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες αποτυχίας του θηλασμού είναι η χορήγηση ξένου γάλακτος τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό και μάλιστα όταν δεν υπάρχει ιατρικός λόγος.

Κάτι τέτοιο συνιστά εμπόδιο για την παραγωγή γάλακτος της μητέρας και για την απρόσκοπτη επαφή του μωρού με το στήθος. Όπως θα έχετε ακούσει, το ένα μπιμπερό φέρνει το άλλο και πολύ σύντομα η παραγωγή της μητέρας μειώνεται. Όταν συμβαίνει αυτό, η μητέρα θα πρέπει να αγοράζει ξένο γάλα για τον υπόλοιπο ένα χρόνο, ακριβώς όπως ένας διαβητικός θα πρέπει να αγοράζει ινσουλίνη.

Οι εταιρίες ξένου γάλακτος πουλούν ένα προϊόν σε μια συγκεκριμένη αγορά-στόχο, τα μωρά, και γεννιούνται πάρα πολλά μωρά κάθε χρόνο. Άρα, ο μόνος τρόπος για να πουλήσουν περισσότερο γάλα είναι να πουλήσουν λιγότερο θηλασμό. Τόσο απλά.

Και τα δωρεάν δείγματα ξένου γάλακτος έρχονται στο σπίτι μαζί με το μωρό και τη μητέρα, η οποία συνήθως βρίσκεται σε αδιέξοδο στη μέση της νύχτας. Εάν ο θηλασμός δεν ξεκινήσει σωστά στην κλινική, ξέρουμε ότι είναι πολύ πιθανόν η μητέρα να μπει στον πειρασμό να δώσει ξένο γάλα όταν θα πάει στο σπίτι της. Ένα μπουκάλι έτοιμο γάλα είναι πολύ δελεαστικό, ακόμα και για τις πιο πεισματάρες. Και τότε η σχέση του θηλασμού διακόπτεται και για τα περισσότερα μωρά πάει απ’ το κακό στο χειρότερο.

Αντίθετα με ότι πιστεύεται, ο θηλασμός δεν αποτυγχάνει εξαιτίας της μητέρας. Αποτυγχάνει μάλλον εξαιτίας εξωτερικών παραγόντων. Αυτά που συμβαίνουν στις κλινικές είναι ουσιαστικά για την επιτυχία ή την αποτυχία του θηλασμού. Επιπροσθέτως, όταν υπάρχει τέτοια αφθονία ξένου γάλακτος, είναι πολύ πιο δύσκολο για τις κλινικές και τα νοσοκομεία να αλλάξουν τις πρακτικές τους και να συμμορφωθούν με τα «δέκα βήματα για επιτυχημένο θηλασμό». Γιατί οι κλινικές προωθούν το ξένο γάλα αντί να εφαρμόσουν τα δέκα βήματα; Αυτή είναι η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε όλοι.

Θα ήταν παράλογο εάν στην καρδιολογική κλινική μοίραζαν κουπόνια για δωρεάν Μακντόναλντς. Η εμπορική διαφήμιση δεν ανήκει στα νοσοκομεία. Άσχετα με το πώς ταΐζετε το μωρό σας. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις μητέρες που αγωνίζονται να θηλάσουν. Αφορά την ελευθερία όλων μας να κάνουμε τις επιλογές μας μακριά από τις τεχνικές του μάρκετινγκ και μάλιστα σε ένα μέρος όπου σίγουρα δεν ανήκουν – στο νοσοκομείο.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

Πηγή

Μαλλιοτράβηγμα για το θηλασμό;

Κάθε φορά που γράφω ή διαβάζω κάτι σχετικό με το θηλασμό σχεδόν πάντα θα υπάρχει από κάτω τουλάχιστον ένα σχόλιο που θα λέει πάνω-κάτω: «δηλαδή εμείς που δε θηλάσαμε, δεν είμαστε καλές μάνες;»… και κάπως έτσι ξεκινάει σχεδόν πάντα ένα πολιτισμένο  ιντερνετικό μαλλιοτράβηγμα..
Για σταθείτε βρε κορίτσια, από πότε ξεκίνησε ο διαγωνισμός της καλύτερης μαμάς; Γιατί δεν το πήρα χαμπάρι κι αφού τα παιδιά μου μεγάλωσαν ΠΟΛΥ πια, μάλλον θα βγω τελευταία κι ας θήλασα συνολικά 4,5 χρόνια τα παιδιά μου! Read more

Σύγχρονος τρόπος φροντίδας των παιδιών

Του Darcia Narvaez PhD

To να αφήνουμε τα μωρά να «κλαίνε για να συνηθίσουν» είναι μια ιδέα που υπάρχει τουλάχιστον από τα 1880 και την βικτωριανή περίοδο. Τότε το πεδίο της ιατρικής επιστήμης είχε ανακαλύψει τα μικρόβια και τη μετάδοση λοιμώξεων και είχε τραβήξει σε υπερβολή την ιδέα ότι τα ανθρώπινα βρέφη πρέπει μόνο σπάνια να αγγίζονται (βλ.Blum 2002 για μια εξαιρετική ανασκόπηση αυτής της εποχής και των νοοτροπιών σχετικά με την ανατροφή των παιδιών). Read more

Φυσικό – μια πολύ τρομακτική λέξη!

Όλοι έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι τα παιδιά που θηλάζουν είναι πιο υγιή και ότι υποφέρουν από λιγότερες αρρώστιες. Ότι έχουν έναν πιο ιδιαίτερο δεσμό με τη μητέρα τους. Έχουμε ακούσει ακόμα και ότι είναι πιο ευφυή. Και κάτι απ’ όλα αυτά που ακούσαμε ίσως να ήταν και ο λόγος που αποφασίσαμε να θηλάσουμε.     Read more

Θηλασμός και ύπνος μαζί με το μωρό

Είναι προφανές ότι τα μωρά που κοιμούνται μαζί με τους γονείς τους θηλάζουν περισσότερο απ’ ότι τα  μωρά που κοιμούνται σε χωριστά δωμάτια. Θηλάζουν πιο συχνά και για περισσότερο καιρό. Έρευνα που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2010 στο Pediatrics, το περιοδικό της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας, επιβεβαίωσε αυτή την υπόθεση, δείχνοντας ότι ο θηλασμός είναι πιο συχνός σε οικογένειες που οι γονείς μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι με τα παιδιά τους. Read more

Ένα μήνυμα για τους μπαμπάδες

Είναι περιττό να πούμε ότι ο ρόλος του πατέρα είναι πολύ σημαντικός για τη ζωή όλης της οικογένειας, αλλά μερικές φορές μπορεί να είναι δύσκολο να καταλάβετε πώς μπορείτε να συμμετέχετε – ειδικά κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του μωρού. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι μικρά πράγματα από μέρους σας, μπορεί να κάνουν μεγάλη διαφορά σ’ αυτή τη φάση των πρώτων εβδομάδων: μια ενθαρρυντική κουβέντα προς τη σύντροφό σας που προσπαθεί να προσαρμοστεί στο νέο της ρόλο, η προθυμία σας να βοηθήσετε με τις δουλειές του σπιτιού ή να κρατήσετε το μωρό για να κοιμηθεί εκείνη λίγο, η υπεράσπισή της όταν φίλοι και συγγενείς αμφισβητούν την επιλογή της να θηλάσει αποκλειστικά – όλα αυτά είναι μικρές κινήσεις που δείχνουν στη σύντροφό σας ότι την υποστηρίζετε στην απόφασή της να θηλάσει και ότι θα συνεχίσετε να την υποστηρίζετε. Read more

Βοήθεια! Το μωρό μου δεν κοιμάται τα βράδια.

Μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις που δέχομαι από τις μαμάδες που θηλάζουν, είναι για το πότε το μωρό τους θα αρχίσει να κοιμάται όλη τη νύχτα ή για πόσο καιρό ακόμα θα συνεχίσει να ξυπνάει τόσο συχνά για να θηλάσει.

Αυτή ομολογώ ότι ήταν και δική μου απορία με το πρώτο μου παιδί, το οποίο ξυπνούσε τις νύχτες κάθε μία ώρα (κυριολεκτικά!) επί 2,5 συνεχόμενα χρόνια… Ήταν σα να είχε ένα εσωτερικό ρολόι, ήταν πολύ εντυπωσιακό, ξυπνούσε ας πούμε στις 12:15 και μετά στις 1:15 και στις 2:15 και στις 3:15, κοκ, μέχρι το πρωί που ξυπνούσε και δεν ξανακοιμόταν πια. Δεν κατάφερνε ποτέ να μπει σε βαθύ ύπνο, μόλις περνούσε στην επόμενη φάση ύπνου, ξυπνούσε και με ζητούσε. Μόνο εμένα φυσικά, για να θηλάσει και να ξανακοιμηθεί. Από κάποια ηλικία και μετά, νομίζω περίπου όταν ήταν ενός έτους, ήταν αρκετό να είμαι δίπλα του για να ξανακοιμηθεί, κι αυτό σήμαινε να τον χαϊδέψω, να τον παρηγορήσω και να τον διαβεβαιώσω ότι είμαι εκεί.

Τους πρώτους μήνες αυτό δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα: κοιμόμασταν μαζί κι έτσι σχεδόν δεν ξυπνούσα το βράδυ, αφού το μωρό θήλαζε ενώ εγώ συνέχιζα τον ύπνο μου. Λίγο αργότερα ο ύπνος του και τα ξυπνήματά του ήταν όλο και πιο ανήσυχα, και για μένα που αγαπώ πολύ τον ύπνο, αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα… Συνέχισε να ξυπνάει και μετά την εισαγωγή στερεών τροφών και ακόμα και μετά τον απογαλακτισμό του. Ακόμα κι όταν σταμάτησα το νυχτερινό θηλασμό, εκεί γύρω στον πρώτο χρόνο, συνέχισε να ξυπνάει για να βεβαιωθεί ότι είμαι δίπλα του. Επαναλαμβάνω ότι αυτό για μένα ήταν μια χαρά για λίγους μήνες, αλλά δυστυχώς εξελίχθηκε σε μεγάλο πρόβλημα. Τώρα, που έχω πάρει την απαραίτητη απόσταση από τα πράγματα, η αλήθεια είναι ότι αναπολώ τις νύχτες που κοιμόμασταν αγκαλιά και σας διαβεβαιώνω ότι αυτοί οι μήνες ή και τα χρόνια που τα μωρά σας θα είναι μικρά, περνάνε πάρα πολύ γρήγορα και ταυτόχρονα είναι πολύ καθοριστικά για τη ζωή των παιδιών μας. Και σίγουρα θα ήμουν πιο ήσυχη στην καρδιά και στο μυαλό μου, αν ήξερα όλα τα παρακάτω.

Αντικρουόμενες απόψεις

Είναι πολύ συνηθισμένο οι μητέρες που θηλάζουν να ανησυχούν όταν το μωρό τους δεν κοιμάται όλη τη νύχτα. Στο κάτω-κάτω όλοι γύρω μας πιστεύουν ότι έτσι θα έπρεπε να γίνεται. Βομβαρδιζόμαστε από παντού με άρθρα και βιβλία που αναπαράγουν το μύθο ότι τα μωρά δεν πρέπει να έχουν ανάγκες τη νύχτα. Κάποιοι γιατροί συστήνουν νυχτερινό απογαλακτισμό ή μεθόδους κατά τις οποίες αφήνουμε το μωρό να κλαίει, εάν δεν κοιμάται συνεχόμενα όλη τη νύχτα όταν είναι 6 μηνών ή και νωρίτερα πολλές φορές. Ακόμα κι αν η ίδια η μητέρα δεν έχει πρόβλημα με τα νυχτερινά ξυπνήματα του μωρού της, ανησυχεί και πάλι γιατί στην κουλτούρα μας αυτό θεωρείται πρόβλημα που πρέπει να λυθεί άμεσα. Εάν οι προσδοκίες μας για τον ύπνο των μωρών δεν ήταν τόσο διαφορετικές από τις προσδοκίες των ίδιων των μωρών, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Ξέρω από πρώτο χέρι ότι οι νέοι γονείς περνάνε μια δύσκολη φάση προσαρμογής τον πρώτο καιρό μετά τη γέννηση, ειδικά όταν οι προσδοκίες τους δεν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα, ιδιαίτερα όταν η κουλτούρα μας έχει διδάξει ότι τα παιδιά μας πρέπει να έχουν συγκεκριμένες ανάγκες/επιθυμίες και τα παιδιά μας δεν ταιριάζουν μ’ αυτές. Αυτή την αντίθεση μεταξύ των προσδοκιών μας και της πραγματικότητας μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να τη δεχτούμε και να την ξεπεράσουμε, πόσο μάλλον να προσαρμοστούμε.

Κάποια παιδιά ενθαρρύνονται ή πιέζονται ή πείθονται να ταιριάξουν με τις προσδοκίες μας, και τα καταφέρνουν θαυμάσια. Κάποια άλλα, ενώ τελικά τα καταφέρνουν, αυτό γίνεται με κόστος στην αυτοπεποίθησή τους, στην γνώση του εαυτού τους, στην άποψή τους για τον κόσμο, στην εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς. Ίσως πουθενά αλλού οι προσδοκίες της κουλτούρας μας και η πραγματικότητα των αναγκών των παιδιών δεν έρχονται σε τόσο μεγάλη σύγκρουση, όσο στο θέμα της συχνότητας του θηλασμού και του ύπνου.

Τι είναι φυσιολογικό στο θέμα του ύπνου;

Η αλήθεια είναι ότι τα μωρά είναι βιολογικά προγραμματισμένα να ξυπνούν συχνά τη νύχτα τόσο για φαγητό όσο και για στοργή. Τα μωρά μας είναι «σχεδιασμένα» (από τη φύση ή από το Θεό, όπως θέλετε πείτε το), να κοιμούνται με τους γονείς τους. Τα μωρά των ανώτερων θηλαστικών κοιμούνται με τους γονείς τους για πολλά χρόνια μετά τη γέννηση και συχνά και μετά τον απογαλακτισμό. Το αναμενόμενο είναι η μητέρα και το μωρό να κοιμούνται μαζί και το μωρό να μπορεί να θηλάζει όποτε θέλει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Τα υγιή, φυσιολογικά νεογέννητα δεν είναι «σχεδιασμένα» να κοιμούνται όλη τη νύχτα συνεχόμενα (δηλ. 7-9 ώρες), μέχρι να γίνουν τουλάχιστον 3-4 ετών.

Ο Dr James McKenna ο οποίος έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια με το θέμα του ύπνου των μωρών, δείχνει ξεκάθαρα με τις έρευνές του τους κινδύνους που ενέχει ο μοναχικός, συνεχόμενος ύπνος των μωρών και τη σύνδεσή του με το Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου. Ο μηχανισμός είναι απλός: όταν τα μωρά εκπαιδεύονται να κοιμούνται συνεχόμενα, μόνα τους και πέφτουν σε βαθύ ύπνο, είναι πολύ δύσκολο να ξυπνήσουν εάν έχουν κάποιο επεισόδιο πχ. άπνοιας. Όταν η μητέρα κοιμάται μαζί με το μωρό, ελέγχει τον ύπνο του, την αναπνοή του και τη θερμοκρασία του ακόμα κι όταν εκείνη κοιμάται. Εάν το παιδί έχει ένα επεισόδιο άπνοιας, η μητέρα του το ξυπνάει με τις κινήσεις της και με το άγγιγμά της. Ο ύπνος μαζί με το μωρό επιτρέπει στη μητέρα να ελέγχει το μωρό της κατά τη διάρκεια της νύχτας και να προσφέρει το ασφαλές, φυσιολογικό περιβάλλον που έχει ανάγκη το μωρό της.

Είναι αυτό βολικό για τους γονείς; ΟΧΙ!

Είναι δύσκολο για κάποιους γονείς να το κάνουν; ΝΑΙ!

Καμιά αμφιβολία περί αυτού. Το χάσμα ανάμεσα στο αναμενόμενο από την κουλτούρα μας (διάβασέ του μια ιστορία, κλείσε τα φώτα και μην το ξαναβλέπεις για τις επόμενες 8 ώρες) και την πραγματικότητα του πώς κοιμούνται τα παιδιά μας, είναι τεράστιο. Αν όμως συνειδητοποιήσουμε την απλή αλήθεια ότι το να μην κοιμούνται τα παιδιά μας συνεχόμενα όλο το βράδυ μέχρι την ηλικία των 3-4 ετών είναι φυσιολογικό και ότι αυτό μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι σωτήριο για τα ίδια τα παιδιά, τότε μπορεί να μας είναι πιο εύκολο να συνεχίσουμε να είμαστε γονείς και τη νύχτα.

Κάθε μωρό φυσικά είναι διαφορετικό και κάποια κοιμούνται όλη τη νύχτα σε μικρότερη ηλικία από άλλα και συνήθως ο τρόπος διατροφής δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό. Το μωρό μας μπορεί να πεινάει ή απλώς να χρειάζεται περισσότερο χρόνο μαζί μας. Τα μωρά των μαμάδων που δουλεύουν, πολύ συχνά παρατηρούμε ότι θηλάζουν περισσότερο το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα, μάλλον για να επανασυνδεθούν με τη μητέρα τους.

Μετά τους πρώτους μήνες, το μωρό αρχίζει να συνδέει το στήθος με την κάλυψη πολύ  περισσότερων αναγκών, εκτός  από την πείνα και τη δίψα του.  Είναι ένας τόπος ασφάλειας, ζεστασιάς, οικειότητας, άνεσης, παρηγοριάς. Ο θηλασμός είναι πολλά περισσότερα από τρόπος διατροφής. Και μην ξεχνάμε ότι οι ανάγκες αυτές είναι ίδιας αξίας με τις φυσικές ανάγκες της πείνας και της δίψας και η κάλυψη αυτών των αναγκών από εμάς είναι το ίδιο σημαντική για τη συνολική ανάπτυξη του μωρού μας.

Εάν οι νυχτερινοί θηλασμοί του μωρού σας δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα για εσάς, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσπαθήσετε να το αλλάξετε. Δεν κάνετε κάτι κακό στο μωρό σας με το να το θηλάζετε όποτε θέλει. Κάνετε κάτι πολύ καλό. Όταν θηλάζουμε το μωρό μας τη νύχτα δεν του μαθαίνουμε μια κακή συνήθεια: του μαθαίνουμε ότι είμαστε δίπλα του όποτε μας χρειάζεται. Μήπως η ανάγκη για ασφάλεια είναι μια κακή συνήθεια;

Βήμα ανάπτυξης

Το μωρό σας θα αρχίσει να μην σας χρειάζεται και να κοιμάται περισσότερες ώρες συνεχόμενα, όταν έρθει η δική του ώρα αναπτυξιακά. Εάν το μωρό σας θέλει να θηλάζει το βράδυ, είναι γιατί πραγματικά το χρειάζεται, είτε γιατί πεινάει, είτε γιατί έχει ανάγκη να είναι κοντά στη μαμά του. Ο συνεχόμενος βραδινός ύπνος είναι ένα μεγάλο αναπτυξιακό βήμα (αντίστοιχο με το να μάθει να περπατάει ή με το να πάει μόνο του στην τουαλέτα), το οποίο το παιδί θα κατακτήσει όταν θα είναι το ίδιο έτοιμο. Το να εκπαιδεύσουμε το μωρό να το κάνει πριν να είναι έτοιμο, μπορεί να σημαίνει άλλα προβλήματα στο μέλλον.

Αν έχετε μια πιο χαλαρή στάση απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα και εμπιστευτείτε το μωρό σας ότι θα τα καταφέρει κάποια στιγμή, θα δείτε ότι το μωρό σας τελικά θα γίνει ένας καλός υπναράς! Και τότε θα είστε ήσυχοι και περήφανοι ότι τα κατάφερε μόνο του, όταν το ίδιο αισθάνθηκε αρκετά ασφαλές για να το κάνει, κι όχι επειδή πιέστηκε και δεν είχε άλλη επιλογή από το να ησυχάσει μόνο του, αφού κανείς δεν θα βρισκόταν στο πλάι του.

Γιατί το μωρό μου ξυπνάει τη νύχτα;

Τα μωρά μπορεί να ξυπνούν τη νύχτα για πολλούς λόγους. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι:

  • Το μωρό χρειάζεται περισσότερο χρόνο με τη μαμά του.
  • Οδοντοφυϊα.
  • Εξελικτικό στάδιο (π.χ. πριν ή μετά το στάδιο του μπουσουλήματος, ή της ομιλίας).
  • Κάποια αρρώστια, αλλεργική αντίδραση ή σύγκαμα.
  • Πείνα (συμπεριλαμβάνονται οι φάσεις ταχείας ανάπτυξης).
  • Ανάποδος κύκλος: κάποια μωρά μητέρων που δουλεύουν δεν τρώνε καθόλου όταν λείπει η μαμά τους και «βγάζουν τα σπασμένα» το απόγευμα και το βράδυ που αυτή είναι στο σπίτι. Επίσης, εάν η μαμά είναι πολύ απασχολημένη κατά τη διάρκεια της μέρας (πχ. με ένα μεγαλύτερο παιδί), αυτό μπορεί επίσης να οδηγήσει σε ανάποδο κύκλο.

Αυτοί και άλλοι πολλοί είναι οι λόγοι που τα μωρά ξυπνάνε τη νύχτα και μπορεί να συνυπάρχουν δύο ή και τρεις αιτίες όταν συμβαίνει αυτό.

Θα κοιμηθεί περισσότερο αν του δώσω ξένο γάλα ή φαγητό;

Η ιδέα αυτή έχει καταρριφθεί από πολλές ιατρικές μελέτες. Το να δώσετε στο μωρό σας στερεές τροφές ή ξένο γάλα σε μια προσπάθεια να κοιμηθεί περισσότερο, δεν είναι καλή ιδέα και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι βοηθάει. Πολλά μωρά μάλιστα κοιμούνται χειρότερα, λόγω αλλεργικής αντίδρασης στο ξένο γάλα ή σε κάποια τροφή (πόνοι στην κοιλιά, στο έντερο, κλπ.), ειδικά εάν το μωρό είναι μικρότερο των 6 μηνών. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο ύπνος των μωρών δεν σχετίζεται με τον τρόπο διατροφής και ότι το ξένο γάλα ή η εισαγωγή στερεών τροφών δεν βοηθάει τα μωρά να κοιμούνται περισσότερο.

Θα κρατήσει για πάντα;

Θυμηθείτε ότι τα νυχτερινά ξυπνήματα του μωρού είναι φυσιολογικά και προσωρινά! Τα μωρά ξεπερνάνε αυτό το στάδιο ακόμα κι αν εμείς δεν κάνουμε τίποτα. Αυτή η περίοδος είναι μόνο ένα μικρό μέρος της ζωής του παιδιού μαζί σας.

Ο στόχος σας θα πρέπει να είναι να έχετε όλοι στην οικογένεια αρκετές ώρες ύπνου, ενώ ταυτόχρονα σέβεστε τις ανάγκες του μωρού. Εάν πετυχαίνετε αυτό το στόχο, τότε αγνοήστε οποιονδήποτε σας λέει ότι τα πράγματα πρέπει να είναι διαφορετικά.

Τα πρώτα χρόνια των παιδιών μας είναι τα πιο πολύτιμα και καθοριστικά της ζωής τους. Και περνάνε πολύ γρήγορα. Όμως το να ανταποκρίνεστε στις ανάγκες των παιδιών σας αυτά τα πρώτα χρόνια, θα σας ανταμείψει με πολλούς τρόπους στο μέλλον.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

10 Αλήθειες για πιο ήσυχους γονείς και πιο ήρεμο ύπνο.

  1. ΟΛΑ τα μωρά είναι βιολογικά προγραμματισμένα να ξυπνούν την νύχτα.
  2. Mπορεί να ξυπνούν ανα μία ώρα, γιατί τόσο κρατά ο κάθε κύκλος ύπνου.
  3. Tο να κοιμηθεί το παιδί όλη την νύχτα συνεχόμενα αποτελεί τεράστιο βήμα ανάπτυξης, αντίστοιχο του να μάθει να περπατάει ή να πάει στην τουαλέτα μόνο του…
  4. Aυτό θα γίνει και χωρίς οι γονείς να κάνουν κάτι…
  5. Aυτό θα γίνει όταν το παιδί δεν έχει πιεστεί σε μικρή ηλικία και όταν νιώσει ασφάλεια.
  6. Διάφορα αίτια κάνουν ένα παιδί να ξυπνά την νύχτα ας μην ξεχνάμε τους ιατρικούς λόγους (ωτίτιδα, ρινίτιδα, κοιλιά κλπ.), πριν το χαρακτηρίσουμε ‘κακομαθημένο’…
  7. Κάθε γονιός πρέπει να ξέρει τους ασφαλείς τρόπους ύπνου.
  8. Όταν η μητέρα κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με το μωρό ανταποκρίνεται πιο γρήγορα στις ανάγκες του μωρού της.
  9. Αν θηλάζει, θα την βοηθήσει να κοιμάται περισσότερο, να είναι πιο ξεκούραστη και τελικά να θηλάσει περισσότερο το μωρό της.
  10. Το να θηλάσει και να κοιμάται στον ίδιο χώρο με το μωρό της είναι οτι καλύτερο μπορεί να κάνει για την αποφυγή του Συνδρόμου Αιφνιδίου Θανάτου.
Αναστασία Καραθανάση, Παιδίατρος, IBCLC, IATR

Κοιτάξτε το μωρό, όχι τη ζυγαριά!

Ακούγεται εύκολο, έτσι δεν είναι; Ωστόσο, έχω δει πάρα πολλές μαμάδες των οποίων τα μωρά φαίνονταν υγιή, θήλαζαν καλά, είχαν τη σωστή ψυχοκινητική ανάπτυξη κι όμως είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους στο θηλασμό επειδή κάποιος τους είχε πει ότι το βάρος του μωρού τους δεν ήταν το σωστό στις καμπύλες ανάπτυξης. Αυτός ο κάποιος έβλεπε τη ζυγαριά και όχι το μωρό. Read more

Καμπύλες ανάπτυξης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας

Οι καμπύλες ανάπτυξης είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια από παιδίατρους και γονείς για την εκτίμηση της υγείας και της ευημερίας των παιδιών. Αρχικά, οι καμπύλες βασίζονταν σε παιδιά που τρέφονταν με εξανθρωποποιημένο γάλα αγελάδας και επειδή τα παιδιά που τρέφονται με ξένο γάλα μεγαλώνουν διαφορετικά από τα παιδιά που τρέφονται με μητρικό γάλα, οι αποφάσεις που παίρνονταν με βάση αυτές τις καμπύλες ήταν πολλές φορές λανθασμένες. Read more

Το μητρικό γάλα

«Εάν μια εταιρία κατάφερνε να παράγει ένα προϊόν το οποίο θα ήταν παράλληλα: απόλυτα ισορροπημένο διατροφικά, πολύ νόστιμο, θα προλάμβανε αλλά και θα θεράπευε ασθένειες, η παραγωγή του δεν θα κόστιζε τίποτα και θα μπορούσε να παραχθεί σε τόση ποσότητα όση θα ήταν και η ζήτησή του, τότε η ανακοίνωση και μόνο μιας τέτοιας εφεύρεσης θα έστελνε στα ύψη τις μετοχές της. Οι επιστήμονες που θα είχαν κάνει την ανακάλυψη θα κέρδιζαν βραβεία και δόξα και όλοι όσοι θα ήταν αναμεμιγμένοι σ’ αυτό θα γίνονταν πλούσιοι και διάσημοι. Οι γυναίκες παράγουν ένα τέτοιο προϊόν από την αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης, το μητρικό γάλα….»

Gabrielle Palmer, The Politics of Breastfeeding, Λονδίνο: Pandora Press, 1988

Μετάφραση: Βίκυ ΦαρδογιάννηΠιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ξεχάστε την κούνια και κοιμηθείτε μαζί με το μωρό σας

Τα νεογέννητα που μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι με τους γονείς τους είναι πιο ασφαλή από εκείνα που κοιμούνται σε κούνιες, λέει ο ειδικός σε θέματα ύπνου Dr James McKenna.

Ο Dr McKenna, ο οποίος είναι ερευνητής του Συνδρόμου Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου, λέει ότι εάν ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι γίνεται με υπευθυνότητα – όχι σε στρώμα νερού ή σε καναπέ και οι γονείς δεν κάνουν χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών – τότε τα μωρά έως 12 μηνών θα έχουν μακροπρόθεσμα οφέλη. Read more

Τι πρέπει να περιμένουμε από ένα φυσιολογικό τελειόμηνο νεογέννητο;

Καταρχήν, ένα φυσιολογικό μωρό θα πρέπει να γεννιέται φυσιολογικά, δηλαδή κολπικά. Ναι, ξέρω ότι αυτό δεν συμβαίνει πάντα, αλλά εδώ μιλάμε για το φυσιολογικό. Θα πρέπει να γεννιόμαστε κολπικά γιατί χρειαζόμαστε τα καλά βακτηρίδια. Τα μωρά μας γεννιούνται αποστειρωμένα, χωρίς βακτηρίδια. Δεν είναι τυχαίο που ερχόμαστε στον κόσμο από την περιοχή κοντά στον πρωκτό, μια περιοχή που φιλοξενεί πολλά βακτηρίδια, τα περισσότερα από τα οποία είναι καλά και απαραίτητα για την υγεία του εντέρου και την ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος. Και τα βακτηρίδια που βρίσκονται εκεί είναι τα βακτηρίδια της μητέρας, για τα οποία η ίδια έχει αναπτύξει αντισώματα αν αυτά τα βακτηρίδια δεν είναι τελικά και τόσο καλά. Read more

Προβλήματα με το υπάρχον βιβλιάριο υγείας του παιδιού

Του Αντώνη Καφάτου, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου Κρήτης,  Κλινική Προληπτικής Ιατρικής & Διατροφής.

Το 2003 το υπουργείο Υγείας άλλαξε τις υπάρχουσες κατάλληλες καμπύλες ανάπτυξης των παιδιών με τελείως ακατάλληλες καμπύλες οι οποίες διατηρούνται μέχρι σήμερα.  Αυτές οι καμπύλες ανάπτυξης είναι ακατάλληλες γιατί έγιναν το 2001, όταν η επιδημία της παχυσαρκίας ήταν σε έξαρση. Το αποτέλεσμα ήταν να έχουν μετακινηθεί προς τα άνω και να αποκρύπτουν το πρόβλημα των υπέρβαρων και παχύσαρκων παιδιών, ενώ αντίθετα ψευδώς παρουσιάζουν μεγάλο ποσοστό παιδιών με ανεπαρκή ανάπτυξη. (Παιδιατρική, 2007; 70:70-74) Read more

Θηλασμός και γλωσσική ικανότητα

Μια πολύ σημαντική έρευνα ξεκίνησε στο Πέρθ της Δυτικής Αυστραλίας πριν από 10 χρόνια. Ερευνητές από το Κέντρο Έρευνας στην Παιδική Υγεία παρακολούθησαν 2868 βρέφη από τη γέννησή τους. Κατέγραψαν στην πορεία του χρόνου τον τρόπο διατροφής τους και χώρισαν τα παιδιά σε τέσσερις ομάδες: εκείνα που δεν θήλασαν καθόλου, εκείνα που θήλασαν για λιγότερο από 4 μήνες, όσα θήλασαν για 4 με 6 μήνες και τέλος τα βρέφη που θήλασαν για παραπάνω από 6 μήνες. Read more

Αναχρονιστικές φυλακές σε μεσαιωνικά μαιευτήρια

Ο θάλαμος νεογέννητων συνιστά μια αναχρονιστική φυλακή, ένα απαίσιο μέρος που θα έπρεπε να μην υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Ένα δωμάτιο για στοίβαγμα ευαίσθητων ανθρώπινων ψυχών.

Ένα από τα πιο λυπηρά, καταθλιπτικά, απάνθρωπα μέρη του κόσμου είναι η φυλακή για νεογέννητα σε μεσαιωνικά μαιευτήρια. Ένας θάλαμος γεμάτος μωρά στοιβαγμένα στα κρεβατάκια τους το ένα δίπλα στο άλλο σαν από αόρατο αυτιστικό χέρι, απόλυτα μόνα, ξεκομμένα ξαφνικά από το άλλο τους μισό – τη μαμά τους. Να κλαίνε ομαδικά από άγχος και απόγνωση, να πιπιλίζουν με το ζόρι μπιμπερό που έχουν τους έχει στερεωθεί καταναγκαστικά στο στόμα τους, να κοιμούνται αποξενωμένα από τον κόσμο και παραιτημένα. Read more

Η απόγνωση ενός μωρού

Ας φανταστούμε ένα φυσιολογικό νεογέννητο που μόλις βγήκε από την κοιλιά της μάνας του και την αποχωρίζεται μεταξύ άλλων για να ζυγιστεί, να πλυθεί κάτω από τη βρύση και να ντυθεί. Η επιστήμη πλέον γνωρίζει τι συμβαίνει στη νέα αυτή ύπαρξη κατά τις κρίσιμες πρώτες της στιγμές. Read more

Η φιλική προς τα βρέφη παιδιατρική κλινική

Το τριών μηνών μωρό σας εμφάνισε βρογχιολίτιδα και χρειάζεται εισαγωγή στο νοσοκομείο για χορήγηση οξυγόνου και παρακολούθηση. Έχει απολαύσει έως τώρα αποκλειστικό μητρικό θηλασμό. Πως θα μεριμνήσουν στην Παιδιατρική κλινική του νοσοκομείου σας ώστε το παιδί σας να μην αποθηλάσει πρόωρα κατά τη νοσηλεία του;

Σε γενικές γραμμές, όταν ένα μωρό αρρωσταίνει χρειάζεται περισσότερο θηλασμό εάν μπορεί, όχι λιγότερο. Προσπαθεί από τη φύση του να θηλάσει σε πιο συχνά και μικρότερα γεύματα. Με τον τρόπο αυτό λαμβάνει όλα τα αναγκαία θρεπτικά συστατικά, ειδικά αντισώματα για να καταπολεμήσει κάποιο κρύωμα και πολλή, πολλή αγκαλιά, αγάπη, παρηγοριά.  Η σχέση θηλασμού βοηθάει μητέρα και βρέφος να ομαλοποιήσουν όσο γίνεται τη δύσκολη, τραυματική εμπειρία και να επιστρέψουν πιο ανώδυνα στη ρουτίνα τους. Το μητρικό γάλα και η επαφή θα προσφέρουν έκθεση στα φυσιολογικά, «υγιή» μικρόβια της μητέρας, προστατεύοντας έτσι το παιδί από τα επικίνδυνα μικρόβια του νοσοκομειακού περιβάλλοντος.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, σε κάθε περίπτωση στην οποία ένα μωρό που θηλάζει εισάγεται στο νοσοκομείο, πρέπει να γίνεται κάθε προσπάθεια από τους επαγγελματίες υγείας ώστε να διατηρηθεί η γαλουχία. Οι Παιδιατρικές κλινικές πρέπει να καθοδηγούν ενεργά τη θηλάζουσα μητέρα έχοντας γραπτή πολιτική για την υποστήριξη της γαλουχίας και εφαρμόζοντάς την. Επιπρόσθετα, βοήθεια στο θηλασμό είναι βασικό να παρέχεται σε κάθε χώρο του νοσοκομείου όπου κινούνται μικρά παιδιά – ακτινολογικό, μικροβιολογικό, χειρουργικό, να παρέχεται ο χώρος, ο χρόνος και η ενεργός ενθάρρυνση στη λεχώνα όταν χρειάζεται να θηλάσει. Έχει αποδειχθεί ότι σταμάτημα του θηλασμού δύο με τρεις ώρες πριν από αναισθησία είναι αρκετό και ασφαλές. Μετά από μια χειρουργική επέμβαση, ο θηλασμός μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει αμέσως μόλις γίνει επιτρεπτή η σίτιση του παιδιού από το στόμα. Το προσωπικό σε κάθε τομέα που έχει να κάνει με μικρά παιδιά πρέπει να ενημερώνεται τακτικά για τις σύγχρονες, σωστές πρακτικές στη γαλουχία.

Τα είκοσι αναγκαία χαρακτηριστικά μιας φιλικής προς τα βρέφη Παιδιατρικής Κλινικής είναι:

  1. Να διαθέτει αναλυτική γραπτή πολιτική για το μητρικό θηλασμό, όπου να περιγράφονται με λεπτομέρεια οι υποχρεώσεις του προσωπικού, οι γνώσεις που πρέπει να κατέχουν και η αναγκαία φροντίδα προς το βρέφος που νοσηλεύεται και θηλάζει.
  2. Να δημοσιοποιεί ετήσιες στατιστικές με τα ποσοστά θηλασμού των νοσηλευόμενων μικρών παιδιών στο χώρο της, πριν και μετά την νοσηλεία τους, ώστε κάθε ενδιαφερόμενος να γνωρίζει την πρόοδο του συγκεκριμένου νοσοκομείου και τα επιτεύγματά του σε συγκεκριμένα θέματα. Να αξιολογείται δημόσια από την πολιτεία για την «φιλικότητά» του προς τα βρέφη με βάση τις στατιστικές αυτές.
  3. Να προβλέπει την τακτική εκπαίδευση του προσωπικού – παιδιάτρων, μαιών, νοσηλευτριών, άλλων γιατρών, άλλων επαγγελματιών υγείας – στην προάσπιση του μητρικού θηλασμού, εκπαίδευση σύμφωνη με τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα και στάνταρ. Κάθε μέλος του προσωπικού που έρχεται σε επαφή με τη λεχώνα, ακόμα και η καθαρίστρια, πρέπει να έχει παρακολουθήσει τουλάχιστον ένα εισαγωγικό σεμινάριο για τα οφέλη και τη σημασία του μητρικού θηλασμού.
  4. Να διαθέτει εξειδικευμένο προσωπικό  – μαία με ανάλογη εμπειρία και εκπαίδευση, πιστοποιημένο ειδικό γαλουχίας IBCLC – που υποστηρίζει ανά πάσα στιγμή το βρέφος που θηλάζει. Τα πρόσωπα αυτά να εκπαιδεύουν το υπόλοιπο προσωπικό της κλινικής, ώστε όταν λείπουν, να μην χειροτερεύει η υποστήριξη της λεχώνας και του άρρωστου παιδιού που θηλάζει. Να διασφαλίζει με αυτόν τον τρόπο την ίδια ποιότητα φροντίδας, 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα. Σε διεθνές επίπεδο υπάρχει πλέον πρόγραμμα πιστοποίησης νοσοκομείων ως προς τη φροντίδα της γαλουχίας (ΙBCLC Lactation Care Award Program), πιστοποίηση που διασφαλίζει για τους γονείς ότι το συγκεκριμένο νοσοκομείο έχει υψηλά στάνταρ, όχι μόνο δεν προβάλλει εμπόδια στην συνέχιση του θηλασμού του νοσηλευόμενου παιδιού τους αλλά και τον βοηθάει.
  5. Να εκπαιδεύει το προσωπικό της στις θεμελιώδεις, σύγχρονες αρχές επικοινωνίας με τους γονείς: κάθε επαγγελματίας υγείας που έρχεται σε επαφή με τους γονείς χτυπάει την πόρτα του δωματίου πριν εισέλθει σε αυτό. Σέβεται όσο γίνεται τον ατομικό τους χώρο και χρόνο, την ανάγκη τους για απομόνωση. Συστήνεται πάντα με το όνομα και την ιδιότητά του. Εξηγεί τι πρόκειται να κάνει και με ποιο σκοπό. Ζητάει από τους γονείς άδεια για να το κάνει. Συζητάει μαζί τους, ενθαρρύνει ενεργά και απαντά σε ερωτήσεις. Πληροφορεί για τα υπέρ και τα κατά κάθε διαγνωστικής ή θεραπευτικής παρέμβασης που προτείνει. Παίρνει αποφάσεις μαζί με τους γονείς με τη διαδικασία της ενήμερης συγκατάθεσης. Και καταχωρεί γραπτώς και με λεπτομέρεια ό,τι είπε και έκανε στον φάκελο του ασθενούς.
  6. Εκπαιδεύει τους γιατρούς της να λαμβάνουν πλήρες ιστορικό θηλασμού και διατροφής, ώστε να γίνονται σαφείς οι ανάγκες και οι ιδιαίτερες προτιμήσεις της δυάδας μητέρας-βρέφους κατά την παραμονή τους στο νοσοκομείο. Να υπάρχει καταχώρηση σε κάθε είσοδο ενός μικρού παιδιού στο νοσοκομείο για το τι τρώει και πως.
  7. Να θεωρεί κάθε νοσηλεία βρέφους και μικρού παιδιού ως ευκαιρία για ενημέρωση πάνω στο θηλασμό. Να τονίζει σε κάθε οικογένεια, με προφορική και γραπτή πληροφόρηση, τα οφέλη του μητρικού θηλασμού και να παροτρύνει ενεργά τις μητέρες να διατηρήσουν τη γαλουχία.
  8. Αφήνει μητέρα και πατέρα να βρίσκονται, εάν θέλουν και μπορούν, μάζι με το νοσηλευόμενο παιδί τους 24 ώρες το 24ωρο. Δεν επιτρέπει απομάκρυνση του μωρού από τους γονείς του για οποιαδήποτε εξέταση ή θεραπεία για πάνω από μία ώρα.
  9. Να ενθαρρύνει, εφόσον οι γονείς το επιθυμούν, την παρουσία τους και το θηλασμό κατά τη διάρκεια αιμοληψίας ή άλλων ιατρικών ή νοσηλευτικών παρεμβάσεων. Να επιτρέπει εάν είναι εφικτό στη μητέρα να θηλάσει το παιδί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
  10. Να προάγει τον ανεμπόδιστο, ελεύθερο θηλασμό χωρίς περιορισμούς σε χώρο ή χρόνο, να μην επιβάλλει αυθαίρετα ωράρια ταίσματος και να μην τον διακόπτει αναίτια.
  11. Να φροντίζει ώστε κατά την παραμονή στο νοσοκομείο να διαταράσσεται όσο γίνεται λιγότερο η ρουτίνα μητέρας και βρέφους, οι παρεμβολές από το προσωπικό να είναι οι ελάχιστες δυνατές στις απόλυτα αναγκαίες.
  12. Να υποστηρίζει το θηλασμό με πρακτική βοήθεια σε οποιαδήποτε περίσταση, πχ με το μωρό να έχει στο χέρι του φλεβοκαθετήρα και ορό, σωληνάκι οξυγόνου στη μύτη, με το μωρό ακινητοποιημένο ή με επιδέσμους. Να βοηθάει τη μητέρα να προσαρμόζει το θηλασμό με κατάλληλες στάσεις και τοποθετήσεις, ώστε να τον πετυχαίνει καλύτερα.
  13. Να υποστηρίζει σε πρακτικά ζητήματα τη θηλάζουσα μητέρα προσφέροντάς της κλίνη δίπλα στο παιδί, στοιχειώδεις ανέσεις και φαγητό για τη λεχώνα στο δωμάτιο νοσηλείας του μωρού.
  14. Να δίνει στο νοσηλευόμενο βρέφος «συμπλήρωμα» ξένου γάλακτος ή άλλων υγρών από το στόμα του μόνο επί πραγματικής, αιτιολογημένης ιατρικής ένδειξης, την οποία να αναγράφει πάντα στο φάκελο του παιδιού. Να προασπίζει τον αποκλειστικό θηλασμό κατά τους πρώτους έξι μήνες.
  15. Να μην ενθαρρύνει κατά τη νοσηλεία την πρόσληψη κρεμών και στερεών τροφών από βρέφη μικρότερα των έξι μηνών. Για βρέφη μεγαλύτερα των έξι μηνών, να προσφέρει τις ενδεικνυόμενες για κάθε ηλικία στερεές τροφές, παροτρύνοντας την συνέχιση παράλληλα του θηλασμού.
  16. Να δίνει έμφαση στην σωστή επιλογή φαρμάκων με γνώμονα τη γαλουχία και τη διατήρησή της. Σε περίπτωση που η μητέρα έχει ανάγκη νοσηλείας και χρήζει θεραπείας, να επιλέγονται φάρμακα συμβατά με τη γαλουχία.
  17. Να προβλέπει την ενεργό και άμεση υποστήριξη της γαλουχίας σε περίπτωση που το μωρό δε θηλάζει ικανοποιητικά ή που δε μπορεί να θηλάσει καθόλου. Να διαθέτει στην κλινική αυτόματο, νοσοκομειακό θήλαστρο το οποίο να  παρέχει στη λεχώνα σε αυτές τις περιπτώσεις, δίνοντας κατάλληλες οδηγίες συχνών αντλήσεων ώστε να απομακρυνθεί το γάλα της μαμάς από το στήθος και να διατηρηθεί η γαλουχία για όσο διάστημα το μωρό είναι αδύναμο και άρρωστο.
  18. Να παρέχει ευκολίες στη θηλάζουσα μητέρα που πρέπει να αντλήσει το γάλα της με θήλαστρο. Να έχει διαθέσιμο ψυγείο για να διατηρηθεί το γάλα της, ήσυχο δωμάτιο γονέων όπου θα χρησιμοποιήσει την αντλία και άλλες υπηρεσίες, με βοήθεια και καθοδήγηση από προσωπικό ειδικό στη γαλουχία.
  19. Να παρέχει συστηματικά πληροφορίες για ειδικούς επαγγελματίες και για ομάδες υποστήριξης του θηλασμού μετά το εξιτήριο. Να έχει διαθέσιμο τακτικό εξωτερικό ιατρείο υποστήριξης της γαλουχίας.
  20. Να δίνει συστηματικά πληροφορίες στους γονείς νοσηλευόμενων παιδιών για το πώς μπορούν να παραπονεθούν, να διαμαρτυρηθούν σχετικά με προβλήματα και αστοχίες κατά τη φροντίδα τους στο νοσοκομείο ή για πως να κάνουν μια καταγγελία.

Άπιαστος ιδανικός κόσμος; Η εμπειρία δυστυχώς δείχνει ότι, προς το παρόν, ελάχιστα νοσοκομεία της χώρας φροντίζουν έστω για μερικά από τα παραπάνω. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Απαιτείται συστηματική ενθάρρυνση από την πολιτεία και διάθεση από τις διοικήσεις των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, ώστε σε βάθος χρόνου να αλλάξουν νοοτροπίες. Απαιτείται όμως και ενεργοποίηση των οικογενειών του θηλασμού, ώστε οι παιδιατρικές κλινικές να νιώσουν ότι πρέπει να αλλάξουν προσέγγιση. Προς το παρόν, υπερβολικά πολλές γυναίκες εγκαταλείπουν αναίτια το θηλασμό με την πρώτη – αναγκαία αλλά και αχρείαστη πολλές φορές – εισαγωγή του παιδιού σε ιδιωτική ή δημόσια παιδιατρική κλινική. Προς το παρόν, εφαρμόζονται στα νοσοκομεία της χώρας ακριβώς τα αντίθετα από όσα αναφέρονται στις παραπάνω είκοσι αρχές.

Η κατάσταση είναι ακόμα πιο τραγική για μωρά που πάσχουν από κάποιο χρόνιο νόσημα. Συμβαίνει το εξής παράδοξο: βρέφη με σημαντικό πρόβλημα υγείας, τα οποία θα ωφελούνταν πολλαπλάσια από το θηλασμό, είναι ταυτόχρονα και εκείνα που θηλάζουν λιγότερο. Μωρά με προβλήματα αναπνευστικά, καρδιολογικά, προωρότητας, αλλεργίας, συγγενείς ανωμαλίες, σύνδρομο Down και άλλες χρόνιες καταστάσεις, τα οποία μπαίνουν και βγαίνουν συχνά στα νοσοκομεία, έχουν ανάγκη από επιπλέον βοήθεια για να θηλάσουν και να καρπωθούν τα πολύτιμα οφέλη του μητρικού θηλασμού, οφέλη που θα αντιστάθμιζαν ή θα μετρίαζαν τα προβλήματα υγείας τους. Κάτι τέτοιο δε γίνεται έως τώρα και τα ποσοστά θηλασμού σε αυτές τις κατηγορίες βρεφών παραμένουν απογοητευτικά.

Φιλικά προς τα βρέφη μαιευτήρια υπάρχουν σήμερα χιλιάδες σε όλο τον κόσμο, κανένα στη χώρα μας. Στην Αυστραλία, στον Καναδά, στην Αμερική, στην Σκανδιναβία και σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης η πιστοποίηση «Φιλικό προς τα βρέφη» επεκτείνεται πλέον σε όλους τους χώρους ενός Νοσοκομείου, συμπεριλαμβανομένων των Παιδιατρικών Κλινικών.

του Στέλιου Παπαβέντση – Παιδίατρος – Σύμβουλος θηλασμού και γαλουχίας IBCLC

“Kλειδί της ευτυχίας” η συζήτηση των παιδιών με τον πατέρα-ΤΟ ΒΗΜΑοnline

ΛΟΝΔΙΝΟ Τα παιδιά που συζητούν συχνά με τον πατέρα τους είναι πιο ευτυχισμένα από εκείνα που δεν περνούν αρκετές ώρες μιλώντας μαζί του, σύμφωνα με νέα μελέτη που διεξήχθη σε 1.200 άτομα ηλικίας 11-15 ετών στη Βρετανία. Τα αποτελέσματα της μελέτης που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γιορκ, δημοσιεύθηκαν χθες από τη Βρετανική Εταιρεία για τα Παιδιά με αφορμή την αυριανή Γιορτή του Πατέρα. Read more