Μικρό «θαύμα» στη Λευκωσία: Θηλάζει, χωρίς να γεννήσει

Μια νεαρή μητέρα στη Λευκωσία κατάφερε μετά από επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης να γίνει βιολογική μητέρα δύο διδύμων, τα οποία κατάφερε να θηλάζει από το πρώτο λεπτό της ζωής τους, παρόλο που η ίδια δεν τα κυοφόρησε.

Οι νέοι γονείς τα κατάφεραν χάρη στην εντατική προετοιμασία και στην επίμονη θέλησή τους να θηλάσει η ίδια η μητέρα τα παιδιά της. Έτσι, αφού ο θηλασμός είναι θέμα προσφοράς (του στήθους από τη μητέρα) και ζήτησης (από το βρέφος) με την κατάλληλη επιστημονική καθοδήγηση λίγους μήνες πριν, η μητέρα κατάφερε να «ξεγελάσει» το σώμα της ότι είναι «έγκυος» και ακολούθως «λεχώνα», με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να γαλακτοφορεί, καταρρίπτοντας έτσι το επιχείρημα ότι πολλές μητέρες δεν θήλασαν επειδή «δεν είχαν γάλα» (κάτι που ισχύει μόνο στο 4% των περιπτώσεων και για λόγους αυστηρά ιατρικούς). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, εξάλλου, ο θηλασμός δεν έχει απλώς διατροφική αξία, αλλά πολύ περισσότερο συναισθηματική, αφού η μητέρα δένεται αμέσως με δύο βρέφη που δεν τα ένιωθε για εννιά μήνες στο σώμα της, αλλά τώρα τρέφονται από αυτό το σώμα.

«Ήθελα να το κάνω για να δώσω εγώ τροφή στα μωρά μου. Όχι ότι δεν θα ήμουν εγώ μάνα, αλλά εκείνη η σύνδεση που βάζεις τα μωρά πάνω σου για πρώτη φορά δεν υπάρχει. Επειδή δεν κυοφόρησα, ήθελα να πετύχω να θηλάσω τα παιδιά μου. Ήθελα σε κάτι να πετύχω, επειδή δεν πέτυχε το σώμα μου να κυοφορήσει. Ήταν πολύ προσωπικό, πολύ έντονο μέσα μου, έλεγα ‘θα το πετύχουμε!’», αφηγείται η ίδια στον «Π».

Ο Γολγοθάς της παρένθετης

Όπως αποδείχθηκε, πιο δύσκολο ήταν να έρθουν στον κόσμο τα μωρά, παρά να τα θηλάσει η ίδια, χωρίς να έχει βιώσει το σώμα της την εννιάμηνη εμπειρία της κύησης. «Είχαμε πολλές αναποδιές μέχρι να έρθουν τα μικρά. Είχαμε θέματα υπογονιμότητας. Προσπαθήσαμε ένα χρόνο φυσιολογικά και δεν πετύχαινε. Όταν πήγαμε να ξεκινήσουμε εξωσωματική, είχα μείνει έγκυος, αλλά το χάσαμε αμέσως. Μετά ξεκίνησε ο Γολγοθάς. Κάναμε συνολικά εφτά εξωσωματικές, οι δύο με την παρένθετη μητέρα».

Ένα πρόβλημα που συνάντησε το ζευγάρι, όπως και όλα τα ζευγάρια που ενδιαφέρονται να φέρουν στον κόσμο παιδί με παρένθετη μητέρα, είναι πως υπάρχει μεν νομοθεσία, αλλά δεν υπάρχουν γυναίκες διαθέσιμες να κυοφορήσουν το παιδί μιας άλλης. Ακόμη και μέσω εξωτερικού, όμως, η διαδικασία κάθε άλλο παρά εύκολη είναι. «Μπορείς να φέρεις γυναίκα από το εξωτερικό, αλλά το δυσάρεστο με την κυπριακή νομοθεσία είναι ότι για να έχεις τα δικαιώματα του παιδιού σου πρέπει να γίνει υιοθεσία, άρα στα χαρτιά δεν θα είμαι εγώ γραμμένη η μητέρα, παρόλο που το παιδί θα είναι βιολογικά δικό μου – το ωάριο το δικό μου και το σπερματοζωάριο του συζύγου. Αν γεννούσε στην Κύπρο θα ήταν εκείνη η μάνα στα χαρτιά. Για αυτό το κάναμε στο εξωτερικό (σ.σ.: στην Ουκρανία), ώστε στα πιστοποιητικά να είμαστε εμείς οι γονείς. Έχει πολλές γυναίκες που προχώρησαν και το έκαναν έτσι, αλλά δεν είναι κάτι που ακούγεται. Είδαμε κι άλλες Κύπριες που έκαναν εμβρυομεταφορά στην Ουκρανία, μιλήσαμε και στο τηλέφωνο με αρκετές. Δεν είναι κάτι που το λέει ο κόσμος, υπάρχει μεγάλο ταμπού. Όπως και με τις αποβολές, ο κόσμος δεν το συζητά», ανέφερε η μητέρα στον «Π».

Η παρένθετη μητέρα ήρθε στην Κύπρο, έγινε η εμβρυομεταφορά με το γενετικό υλικό των γονιών –που κατά σύμπτωση ήταν και τα τελευταία έμβρυα που είχαν μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες– και μετά από λίγες μέρες επέστρεψε στην Ουκρανία για τη συνέχεια της εγκυμοσύνης. Σε όλο αυτό το διάστημα, το ζευγάρι επικοινωνούσε μαζί της μέσω skype, ενώ λάμβανε κάθε βίντεο και υπερηχογράφημα και εξετάσεις από τα δύο μωρά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Αποφασισμένη να θηλάσει από το πρώτο κιόλας λεπτό μετά τη γέννησή τους τα δύο της δίδυμα, η Κύπρια μητέρα μαζί με τον πατέρα μετέβησαν στην Ουκρανία από την 34η βδομάδα της κύησης. Έμειναν εκεί δυόμισι βδομάδες. Τα μωρά γεννήθηκαν με φυσιολογικό τοκετό στις 36 βδομάδες και τρεις μέρες. «Ήμουν μέσα την ώρα της γέννας, ήταν απίστευτη εμπειρία, να δεις να γεννά κάποια τα μωρά σου και να κάνει εκείνο το πράγμα για σένα».

Πώς κατέβηκε γάλα

«Τον έκτο μήνα της κύησης αποφάσισα να θηλάσω τα μωρά. Ρώτησα τη γυναικολόγο, με ενημέρωσε για το πρωτόκολλο και επικοινώνησα με την παιδίατρο – σύμβουλο θηλασμού Ειρήνη Παφίτη και το προχωρήσαμε», αφηγείται η μητέρα. Στην αρχή, ξεκίνησε να πίνει αντισυλληπτικά χάπια, τα οποία στη συνέχεια συνδύασε με κάποια συμπληρώματα, τα οποία σε υψηλές δόσεις προκαλούν γαλουχία. Μετά, σταμάτησε απότομα την αντισύλληψη δίνοντας στο σώμα της μήνυμα ότι γέννησε, άρχισε να πίνει τσάγια που βοηθούν στον θηλασμό και να κάνει αντλήσεις από το στήθος συνέχεια, ώστε να προκαλέσει ζήτηση που με τη σειρά της φέρνει γάλα στο στήθος. «Ήδη πριν την άντληση, αφού έπινα αντισυλληπτικά για δυο βδομάδες, άρχισα να έχω γάλα. Εκείνη την ώρα ένιωσα μάνα, ενώ δεν κουβαλούσα ούτε τα μωρά ούτε τίποτε. Ήταν πολύ ιδιαίτερη στιγμή. Όσο πιο σύντομα τα κάνεις αυτά, τόσο το καλύτερο. Στην άντληση έβγαζα κάθε δύο-τρεις ώρες και σταδιακά έφτασα να κάνω 20 λίτρα τράπεζα γάλακτος (σ.σ.: μητρικό γάλα που φυλάσσεται στην κατάψυξη για μεταγενέστερη χρήση με μπιμπερό). Έβγαζα γάλα ακόμη και στην Ουκρανία».

«Το ότι αυτό το στήθος κατάφερε να βγάλει γάλα χωρίς να καταστώ έγκυος είναι θαύμα, είναι απίστευτο. Σήμερα θηλάζουν συνέχεια. Είναι πολύ δύσκολο, αλλά θέλει αποφασιστικότητα. Πολλές φορές νιώθεις ότι θέλεις να τα παρατήσεις. Πολλές φορές νιώθεις ότι δεν είναι αρκετό και με τα δίδυμα είναι και δύσκολο να τα συντονίσεις. Αλλά όταν το θέλεις πολύ και έχεις βοήθεια από κάποιον, όπως είχα εγώ την Ειρήνη να με καθοδηγεί, τα καταφέρνεις».

Το ζευγάρι ζει σήμερα με τα δύο νεογέννητα στη Λευκωσία και δηλώνει ενθουσιασμένο με τη νέα ζωή, αλλά και με το γεγονός ότι η μητέρα κατάφερε να τα θηλάσει. Με αυτή την αισιοδοξία ξεπερνούν και τους πρακτικούς και οικονομικούς σκοπέλους, αφού παρόλο που τα συνολικά έξοδα για να αποκτήσουν τα μωρά ήταν ιλιγγιώδη (έφτασαν τις 70.000 ευρώ), δεν δικαιούνται επίδομα μητρότητας, τέκνου ή τοκετού.

Η παιδίατρος Ειρήνη Παφίτη Δημητρίου δίνει την επιστημονική εξήγηση:
“Ο θηλασμός είναι ίσως δύσκολος, αλλά όχι ακατόρθωτος, ακόμη και για γυναίκες που δεν υπήρξαν έγκυες ή και για άντρες, αφού υπάρχουν και σχετικά παραδείγματα στην παγκόσμια βιβλιογραφία. Αυτή η περίπτωση μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να θέλει μια μανούλα να θηλάσει. Από άποψη χρόνου, να μην έχεις τα μωράκια στα χέρια σου και οχτώ φορές μέρα και νύχτα να κάνεις αντλήσεις, θέλει πάρα πολλή υπομονή και επιμονή. Είμαι πολύ περήφανη που το έκανε με τόση αποφασιστικότητα και τα μωράκια μπορούν να θηλάσουν, που για μένα ο θηλασμός είναι δώρο ζωής», δήλωσε στον «Π» η παιδίατρος και πιστοποιημένη σύμβουλος γαλουχίας IBCLC Ειρήνη Παφίτη Δημητρίου, η οποία καθοδήγησε τη μητέρα επιστημονικά, ώστε να καταφέρει να έχει γάλα για να θηλάσει τα βρέφη.

«Η μητέρα μερικούς μήνες πριν από τον τοκετό ήρθε σε επαφή μαζί μου και εξέφρασε την επιθυμία να θηλάσει. Συζητήσαμε τι πρέπει να γίνει για να τα καταφέρει. Είναι μια διαδικασία κατά την οποία δίνοντας ορμόνες κάνουμε τον οργανισμό να πιστέψει στην αρχή ότι είναι έγκυος και μετά ότι γεννάει. Προσπαθούμε έτσι να κάνουμε με φαρμακευτικό τρόπο αυτό που κάνει η φύση στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, που είναι να προετοιμάσει τον μαστό να παραγάγει γάλα, και μετά με τη γέννηση, αφού φύγουν οι ορμόνες, να κατεβάσει γάλα. Ξέρουμε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η παραγωγή γάλακτος δεν είναι τόσο μεγάλη όσο σε μια γυναίκα που πέρασε εγκυμοσύνη και τοκετό. Δώσαμε τα φάρμακα για να γίνει η διαδικασία και τα διακόψαμε ένα μήνα και κάτι πριν γεννηθούν τα μωρά. Η μαμά ξεκίνησε να κάνει αντλήσεις πίνοντας κάποια συμπληρώματα διατροφής που ξέρουμε ότι βοηθούν στη γαλουχία και με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε η παραγωγή γάλακτος. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι ορμόνες είναι απλώς αντισυλληπτικά χάπια, με τη διαφορά όμως ότι δεν τα σταματάει ενδιάμεσα η μητέρα, όπως γίνεται στην αντισύλληψη».

Η δρ Παφίτη Δημητρίου δηλώνει επίσης ενθουσιασμένη με το αποτέλεσμα, το οποίο δεν περίμενε τόσο θετικό και τόσο γρήγορα. «Δεν περιμέναμε τόσο καλή ανταπόκριση. Θεωρώ ότι έχει να κάνει πάρα πολύ με την ψυχολογία και την ψυχοσύνθεση της μητέρας, η οποία όταν ήρθε πρώτη φορά είπε, ’Εγώ τα παιδάκια μου θα τα θηλάσω’. Έχω δει και άλλες μητέρες που ενδιαφέρονταν, αλλά αργούσαν να κάνουν τη διαδικασία. Εδώ, γεννήθηκαν τα μωρά και αμέσως τα πήρε αγκαλιά και τα θήλασε. Αυτός είναι απίστευτος δεσμός, που βοηθάει πάρα πολύ στο δέσιμο της μητέρας με το παιδί. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για όλες τις μανούλες να τα πάρουν αγκαλιά, πόσο μάλλον για αυτήν τη μανούλα που ήθελε πάρα πολύ καιρό να αποκτήσει μωρά και τα απέκτησε με παρένθετη», σημειώνει.

Πηγή: http://politis.com.cy/article/mikro-thavma-sti-lefkosia-thilazi-choris-na-gennisi

 

 

Η ιστορία θηλασμού της Διώνης – Μα πόσο κουράγιο……

Κλείσαμε 8 μήνες θηλασμού και αφού νιώθω έτοιμη θα σας πω την περιπέτειά μας για να παίρνετε κουράγιο όλες!

13900486_1058126160972440_309638172_n

Πρώτο παιδί θηλασμός 2,5 χρόνια χωρίς κανένα πρόβλημα ποτέ, άρα λέω και το δεύτερο νινί παιχνιδάκι είναι.

Αμ δε!

2η καισαρική μετά από προσπάθεια για φυσιολογικό τοκετό και βγαίνω 2η μέρα να γυρίσω στο μεγάλο μου γιο. Αποκλειστικός θηλασμός απ’ την ώρα που γεννήθηκε η μπέμπα μου, έπιανε με δυσκολία, κοιτάξαμε χαλινό, όλα ΟΚ απλά δεν άνοιγε καλά το στόμα.

Πληγωμένες θηλές, ήξερα την αντιμετώπιση, λέω υπομονή, τα ξέρω, περνάνε. Ο πόνος να δυναμώνει, να χειροτερεύει, οι θηλές έκαναν σχισμή στη βάση τους πολύ βαθιά και γέμισε πύον. Άρχισα να καταρρέω ψυχολογικά, έπαιρνα algofren600 για να αντέχω έστω λίγο τον πόνο και να θηλάζω απευθείας, τίποτα όμως. Με έπιανε πανικός. Η σκέψη ότι δεν θα μπορώ να θρέψω το μωρό μου, ότι δεν ξέρω γιατί πονάει τόσο στο 2ο παιδί και ότι δεν καλυτερεύει με τρέλαινε! Η καλή μου Κωσταντίνα Γιαννιώτη με συμβούλεψε να κάνω καλλιέργεια στο πύον (πήρα μόνη μου δείγμα, το πήγε στο μικροβιολογικό ο άντρας μου και βγήκε χρυσίζων σταφυλόκοκκος) και με παρέπεμψε στην αγαπημένη σύμβουλο θηλασμού Κορίνα Μουζάκη και με συνομιλία με φωτογραφίες από τις θηλές και τα αποτελέσματα με συμβούλεψε για το ποια αντιβίωση και αλοιφή να βάλω ώστε να λυτρωθώ επιτέλους. Οι πόνοι ήταν σαν να έσπαγαν γυαλιά μες στο στήθος, δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Για να συνέλθω έφτασα να σαραντήσω μιας και με όλα αυτά η ψυχολογία μου δεν ήταν καθόλου καλή, μόνο έκλαιγα βλέποντας να χάνω τον θηλασμό ενώ έχω ήδη θηλάσει 2,5 χρόνια! Δεν το πίστευα απλά!

Σαραντίζω, λέω δόξα τον Θεό γίναμε καλά και αρχίζει άλλος Γολγοθάς! Πέτρες στη χολή!!! Μια εβδομάδα ήμουν καλά μόνο και αρχίζουν φριχτοί, τρομεροί όμως πόνοι στην πλάτη, στην σπονδυλική στήλη, μέχρι εμετούς μου έφερναν και έκλεινε η ανάσα, έλεγα πεθαίνω! Πάω σε ορθοπεδικό και λέει μυϊκοί σπασμοί είναι από κακή στάση θηλασμού (εμ τι θα έφταιγε!) και ίσως και η ψυχολογία μου (επιλόχειο υπονοούσε). Ζέστη και σωστή στάση μόνο πρότεινε, ΟΚ, τα έκανα αλλά οι πόνοι χειροτέρευαν, άρχισα να καταρρέω από την αδυναμία, την αφαγία, τους εμετούς, ήμουν κάθε μέρα με algofren600 ανά 10 ώρες για να αντέχω να σταθώ να θηλάζω. Μόνο αυτό με ένοιαζε!

13754324_1017937044991352_886872464777855300_n

Με παίρνει ο άντρας μου και με πάει για γενική αίματος μήπως είναι κάτι άλλο, γιατί ακόμα δεν ξέραμε ότι είναι η χολή μου, ο θηλασμός έφταιγε είπαμε! Και μόλις βγαίνουν τα αποτελέσματα ο παθολόγος παίρνει κατ’ επείγον τηλέφωνο στο νοσοκομείο Πρέβεζας να με περιμένουν για εισαγωγή! Το ακούω, αρχίζω να κλαίω, να μην θέλω να πάω, να μην αφήνω το μωρό από τα χέρια μου (ΟΚ δεν ήταν καλά τα νεύρα μου!), αλλά ήμουν ήδη με υψηλό ίκτερο, κατακίτρινη. Ήμουν τυχερή γιατί με αντιμετώπισαν ως λεχώνα με 45 ημερών μωρό, με έβαλαν στη μαιευτική μόνη μου να νοσηλευτώ, με τις μαίες να έρχονται κάθε λίγο να δουν αν θηλάζει καλά το μωρό κι αν θέλω κάτι! Κοιμόμασταν αγκαλιά και την έπλενα σαν γατί στον νιπτήρα, παρά την αδυναμία μου. Ο γιατρός έντιμα μου είπε ότι δεν γνωρίζει από θηλασμό και αν κάνει που θηλάζω με τόσο ίκτερο, με άφησε να το ψάξω, πήρα τηλέφωνο νυχτιάτικα στις 10 την Κορίνα Μουζάκη και παρόλο που ήταν στο δρόμο έψαξε απευθείας ότι βιβλιογραφία υπάρχει για να είναι καρατσεκαρισμένο ότι μπορώ να θηλάσω.

Βγαίνω μετά από 5 μέρες με σκοπό να προσέχω τη διατροφή μου ώστε να μην κάνω κολικούς. Είχα όμως μικρές και πολλές πέτρες και έκανα συνέχεια κολικούς φριχτούς και νοσηλευόμουν κάθε φορά 3ήμερα, με το μωρό πάντα μαζί, με αποκλειστικό θηλασμό, με ορούς και ασιτία.Ορίζουμε χειρουργείο αφού η σκασμένη η χολή λύσσαξε και κάνω την προετοιμασία μου. Δεν μπόρεσα να αντλήσω με θήλαστρο (δεν μπόρεσα ποτέ), άντλησα με το χέρι γάλα και κατέψυξα για να έχει ορισμένα γεύματα ο άντρας μου αν ξυπνήσει το μωρό. Συνεννοήθηκα με τους γιατρούς και σε συνεννόηση με την Κορίνα Μουζάκη από πριν για το ποιες αντιβιώσεις θα πάρω ώστε να είναι συμβατές, ζήτησα να έχω πάλι το μωρό μαζί πριν και μετά γιατί δεν το αποχωρίζομαι (πολύ απλά), μου είπαν ότι θα κάτσω 1 μέρα και θα διαρκέσει 1 ώρα το χειρουργείο.

Θήλασα το μωρό ακριβώς πριν μπω στο χειρουργείο μέχρι να χορτάσει και να κοιμηθεί, ο άντρας μου την έκανε βόλτες με το αμάξι που την κρατάει κοιμισμένη (δεν ξέρω πόσα χλμ έκανε!). Το χειρουργείο είχε επιπλοκές, κράτησε 3 ώρες, απ’ έξω να μην λένε στη μάνα μου γιατί δεν βγαίνω και ο άντρας μου να κάνει γύρους ακόμα, μην ξυπνήσει το μωρό και επίσης να μην ξέρει τι έγινε. Μόλις βγήκα ειδοποίησαν τον άντρα μου και έφερε το μωρό, μου το έβαλε στο στήθος μόνος του (ξέρει απ’ τον γιο μας) παρόλο που δεν είχα εντελώς τις αισθήσεις μου και δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την στιγμή (δείτε τη φωτο). Θυμάμαι όμως τον ήχο της θερμοκουβέρτας που γραντζούναγε το μωρό ,κριτς κρουτς, κριτς κρουτς. Βλέπω τις φωτογραφίες και  κλαίω. Νοσηλεύτηκα 2 μέρες, με 2 σωληνάκια στην κοιλιά, συν τις τρύπες (σουρωτήρι η κοιλιά μου) και παρά τον πόνο του χειρουργείου είχα το μωρό μου μαζί μου, κοιμόμασταν και θηλάζαμε, μου έδινε δύναμη. Έκανα μαγνητική, ακτινογραφίες, υπερήχους, αντιβιώσεις, παυσίπονα, ορούς, πλήρη ασιτία, ότι χρειαζόταν, όλα συμβατά και θήλαζα.

13690697_1017937161658007_2432731634825937654_n

Πάω σπίτι μου θεωρώντας ότι θα αναρρώσω και μετά από μια βδομάδα με πιάνει ξανά κολικός, ξανά νοσοκομείο, κρίση πανικού μου λένε, είναι και οι ορμόνες απ’ τη γέννα. Βρε δεν είμαι χαζή λέω, πονάω πάλι στ’ αλήθεια ενώ έχω αφαιρέσει την χολή. Ξανά κολικός, ο χειρότερος σε όοοολη την περιπέτεια μου, ο οποίος δεν πέρναγε με κανένα παυσίπονο, ενέσεις και ότι κοκτέιλ μου έδωσαν, παρακαλούσα να με κάνουν καλά! Μου λένε επιπλοκή του χειρουργείου, να κάνουμε και άλλη επέμβαση στα Γιάννενα, πάλι ρουτίνας, τα κλασσικά! Αφού νοσηλεύτηκα πάλι μια εβδομάδα στην Πρέβεζα, πήγα και στα Γιάννενα άλλη μια βδομάδα. Τότε ζήτησα την βοήθεια σας Μαρία Μπαρκούζου και Ξανθή Σπύρου, γιατί ούτε ίντερνετ είχα, ούτε κουράγιο να αντλήσω και μέσα σε όλα μόνο το μωρό μου με ένοιαζε. Από τηλεφώνου ζήτησα στα κορίτσια να κάνουν ποστ στην ομάδα Πρέβεζας για να βρω γάλα, μιας και στο νοσοκομείο Ιωαννίνων δεν θα με άφηναν να έχω το μωρό στο δωμάτιο, και στην ομάδα Ιωαννίνων για να βρω θηλάζουσες μανούλες να μου θηλάσουν το μωρό αν δεν πιει από μπιμπερό. Ήθελα να έχω όλες τις εναλλακτικές πριν φτάσουμε στο ξένο γάλα.

Για 2 μέρες θα πήγαινα, 7 έμεινα, δεν πήγαινε τίποτα όπως το κανονίζαμε. Πήγε στην Άρτα ο άντρας μου με τον γιο μου να πάρουν το “γάλα μαμάς για την μπέμπα”, όπως είπε ο γιος μου, από μια κοπέλα που είχε αντλήσει για το μωρό της, πήρα ειδικό μπιμπερό (μάπα βγήκε), είχα σε ετοιμότητα και τον άντρα μου να πάει σε θηλάζουσα, του διάβασα και αρχεία για να διατηρήσει και να ταΐσει το μωρό με μητρικό γάλα κι ο Θεός βοηθός. Τελικά εγώ γλύτωσα την επέμβαση, το μωρό δεν έπινε από το μπιμπερό, παρά μόνο μια φορά, τις υπόλοιπες το έφερνε στην μαιευτική σε άλλο όροφο από όπου νοσηλευόμουν, μέχρι να κάνω εξετάσεις, την θήλαζα εκεί και για το βράδυ έπαιρνα άδεια από τον γιατρό και πήγαινα στον ξενώνα του νοσοκομείου να κοιμάμαι με το μωρό, θηλάζοντας.

13754690_1017937428324647_5467297342512362075_n

Την ημέρα του χειρουργείου που τελικά δεν έγινε, πήγε με το μωρό ο άντρας μου στην καλή μου φίλη και αδερφή Giorgos Patounas Katerina Babou, που ήταν λεχώνα κι αυτή 17 ημερών και μου θήλασε το μωρό μου και το ηρέμησε που είχε σκάσει στο κλάμα. Κατερίνα το γράφω και κλαίω, σ’ αγαπώ. Τελικά περάσαμε όλο αυτό για να φύγω πάλι σπίτι μου και να μην ξαναπάθω τίποτα, ίσα για την απίστευτη ταλαιπωρία.

Θέλω να πω μέσα από την καρδιά μου με πολλή αγάπη χίλια ευχαριστώ σε όλες μα όλες σας που με βοηθήσατε, γιατί δεν ήμουν μόνη σε όλο αυτό. Σε όλες τις κοπέλες που σχολίασαν και προσφέρθηκαν στα ποστ που ζητούσα βοήθεια, είναι σαν να με βοηθήσατε, στις διαχειρίστριες Μαρία και Ξανθή που άμεσα με βοήθησαν, στην Κωνσταντίνα από την Ζάκυνθο που σήκωνε το τηλέφωνο πάντα και ας πνιγόταν στη δουλειά, στην Κορίνα που χωρίς κανένα οικονομικό κέρδος έψαξε τόσο για μένα, ότι ώρα και να ήταν, ακόμα και στο δρόμο με τα παιδιά της να ήταν, το τηλέφωνο δεν μου το έκλεινε, στην Κατερίνα που τα μωρά μας έγιναν ομογάλακτα, που έδωσε γαλήνη στο μωρό μου, στην κοπέλα από την Άρτα που δεν ξέρω το προφιλ της, που έδωσε το γάλα της, αλλά βρε κορίτσια θα γινόταν όλα αυτά αν δεν με στήριζε ο άντρας μου?

Αν από την αρχή που ξεκίνησε όλο αυτό (γιατί 3,5 μηνών καταλήξαμε να γυρίσουμε σπίτι από όλες τις νοσηλείες), αν μου έλεγε τέλος ο θηλασμός για να γίνω καλά και ότι μες στο χειμώνα δεν γίνεται το μωρό στα νοσοκομεία (μήνες Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο), αν δεν είχε τη διάθεση να μάθει για αντλημένα γάλατα, θερμοκρασίες, μεταφορά, κτλ? Αν δεν ήταν αυτός να τρέχει το μωρό, να μου το φέρνει πέρα δώθε για θηλασμό και να κόβει βόλτες χιλιόμετρα με το άγχος μην ξυπνήσει όσο κάνω κάποια εξέταση? Δεν θα έφτανα κι εγω να ζητήσω την βοήθεια σας! Πως να μην αγαπώ έναν τέτοιο μπαμπά και πως να μην αγαπώ κι όλες εσάς που αμέσως ανταποκριθήκατε? Υπερβολικά όλα αυτά για ένα θηλασμό? Ίσως, αλλά ένιωθα να χάνω τα λογικά μου αν έχανα το θηλασμό, προσπαθήσαμε και κερδίσαμε.

Γιατί όλα ξεπερνιούνται αρκεί να τρέξεις να μάθεις και να έχεις σωστούς ανθρώπους δίπλα σου! Μπράβο σε όλες τις ομάδες θηλασμού. Δεν θα θήλαζα το δεύτερο παιδί μου χωρίς όλη αυτή την κινητοποίηση από τόσες περιοχές! Θηλάστε μάνες, είναι χρυσός της ψυχής!

Η μαμά Διώνη Σδούγκου

ΥΓ. Διώνη ευχαριστώ που μου έδωσες την άδεια να μοιραστώ την ιστορία σου!

14287566_1058127310972325_297407850_n14249030_1058127197639003_1721080847_n

Το μαγικό μου στήθος!

Το σώμα μου δεν μοιάζει με τα άλλα. Το ίντερνετ λέει ότι η μικρή μου παραμόρφωση δεν μειώνει το προσδόκιμο της ζωής μου, αλλά με κάνει διαφορετική. Επηρέασε την ικανότητά μου να θηλάσω αλλά αυτό που ήταν πραγματική έκπληξη ήταν ο τρόπος που ο θηλασμός επηρέασε τελικά το περίεργο στήθος μου.

Τι σε νοιάζει εσένα; Και γιατί θα πρέπει να αποκαλύψω την ιδιορρυθμία μου δημόσια; Γιατί μπορεί η ιστορία μου να δώσει ελπίδα σε κάποιες γυναίκες που βασανίζονται με την παραγωγή τους. Και γι’ αυτό, διάβασε παρακάτω:

Το περίεργο σώμα μου

Η μητέρα μου είπε ότι παρατήρησε το πρόβλημά μου όταν ήμουν περίπου 3 ετών. Το στέρνο μου είχε αρχίσει να βουλιάζει προς τα μέσα, δημιουργώντας μια εσοχή στο μέσον του θώρακά μου. Λέει ότι δεν μπόρεσε να βρει κανέναν από καμία από τις δύο οικογένειες που να είχε κάτι τέτοιο. Ο γιατρός μας της είπε να μην ανησυχεί.

Όταν μπήκα στην εφηβεία, έβλεπα να μεγαλώνει το αριστερό μου στήθος, αλλά όχι και το δεξί. Όσο τα χρόνια περνούσαν, το αριστερό στήθος μεγάλωνε φυσιολογικά, ενώ το δεξί παρέμεινε τελείως επίπεδο.

νανσυΣτην ηλικία των 21 ετών αποφάσισα να κάνω πλαστική διόρθωση του στήθους. Εκείνη την εποχή το στέρνο μου είχε μια βαθιά εσοχή και η καρδιά μου είχε  «βουλιάξει» προς τη μία πλευρά. Ο πλαστικός χειρουργός τοποθέτησε εμφύτευμα σιλικόνης εκεί που θα έπρεπε να είναι το δεξί μου στήθος κι έτσι κατέληξα με ένα φυσιολογικό δεξί στήθος και η εσοχή γέμισε. Δεν ήταν όλα 100% φυσιολογικά, αλλά ήταν πολύ καλύτερα και ένιωθα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Από τα 29 ως τα 35 μου χρόνια, γέννησα 3 αγόρια και θήλασα συνολικά 12 χρόνια και από τα δύο στήθη. Στην πρώτη συνάντηση της La Leche League (LLLI) που πήγα, όταν ήμουν 5 μηνών έγκυος στο πρώτο μου παιδί, έμαθα ότι οι γυναίκες μπορούν να θηλάσουν αποκλειστικά δίδυμα ή και τρίδυμα κι έτσι συμπέρανα ότι έστω και ένας λειτουργικός μαστός ήταν αρκετός.

Λάτρεψα το θηλασμό και έγινα σύμβουλος της LLL για να βοηθήσω κι άλλες γυναίκες να θηλάσουν. Επίσης λειτούργησα ως πηγή πληροφοριών μέσα στην LLLI για όλες γυναίκες που είχαν απορίες σχετικά με το θηλασμό και τα εμφυτεύματα στήθους. Εμφανίστηκα ακόμα και στο CNN για να μιλήσω για το αν ο θηλασμός με εμφυτεύματα θα μπορούσε να προκαλέσει αργότερα προβλήματα υγείας στα παιδιά (η επιστήμη βρήκε ότι δεν προκαλεί).

Μια μεγάλη ανακάλυψη

Στα 50 μου, κατά τη διάρκεια της τακτικής μαστογραφίας ρώτησα την ακτινολόγο: «Ξέρετε ότι έχω ένα πρόθεμα σιλικόνης, ε;». και εκείνη απάντησε «Ναι, αλλά δεν το βρίσκω»!

Τελικά το βρήκε στην σχισμή ανάμεσα στα στήθη μου. Μου είπε ότι το εμφύτευμα μετακινήθηκε. Εκείνη την εποχή, το στέρνο μου είχε βουλιάξει τόσο πολύ, που σχεδόν άγγιζε την σπονδυλική μου στήλη…. Με το πέρασμα των χρόνων, και καθώς το βούλιαγμα στο στέρνο μου μεγάλωνε, το εμφύτευμα μετακινήθηκε πλήρως ανάμεσα στα στήθη μου. Κι όμως, παρόλο που δεν είχε μείνει καθόλου εμφύτευμα στο δεξί μου στήθος, αυτό φαινόταν πλήρως ανεπτυγμένο και κανονικό!

Με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι το «βιονικό» μου στήθος είχε γίνει κανονικό και αληθινό!

Πώς έγινε αυτό; Η επιστήμη μας λέει ότι οι γαλακτοφόροι αδένες μεγαλώνουν και αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό οι αδένες αυτοί εξακολουθούν να μεγαλώνουν. Ξέρουμε επίσης ότι με το κατάλληλο ερέθισμα, ακόμα και γυναίκες που ποτέ δεν έμειναν έγκυες μπορούν να έχουν λειτουργικό στήθος και να παράγουν γάλα για τα υιοθετημένα μωρά τους. Τα ήξερα όλα αυτά όταν έκανα μαστογραφία και έμαθα τα νέα, και κατάλαβα αμέσως ότι τα 12 χρόνια θηλασμού είχαν κάνει σταδιακά το δεξί στήθος μου να μεταμορφωθεί σε αληθινό στήθος όπως δεν υπήρξε ποτέ πριν.

Πώς η ιστορία μου μπορεί να βοηθήσει άλλες γυναίκες;

Κάποιες γυναίκες σχεδιάζουν να θηλάσουν, αλλά στην πορεία μαθαίνουν ότι τα στήθη τους δεν αναπτύχθηκαν κανονικά. Λέγεται «υποπλασία του στήθους» και σ’ αυτή την περίπτωση δεν υπάρχουν αρκετοί γαλακτοφόροι αδένες για να παράξουν το 100% του γάλακτος που χρειάζεται το μωρό. Αυτό μπορεί επίσης να συμβεί σε γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε εγχείρηση μείωσης του στήθους.

Είναι πολύ άσχημο όταν κάποιες γυναίκες που θέλουν πολύ να θηλάσουν αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν. Ο θηλασμός είναι μέρος της σεξουαλικότητάς μας και όταν μια γυναίκα ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να κάνει ότι οι άλλες κάνουν με τόση φυσικότητα, είναι μια πραγματική απώλεια – σαν την υπογονιμότητα – η οποία αξίζει να αναγνωρίζεται. Στην ιδιωτική μου πρακτική ως σύμβουλος θηλασμού, πολλές φορές έχω κλάψει μαζί με κάποιες γυναίκες που ήρθαν αντιμέτωπες μ’ αυτό το θέμα…..

Ένα μέρος της δουλειάς μουείναι να συζητήσω τις επιλογές της. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το να παρατήσεις το θηλασμό είναι η μόνη επιλογή, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Σήμερα, όταν συναντώ μια γυναίκα η οποία παλεύει με την μειωμένη παραγωγή, της λέω την ιστορία μου. Αυτή τους δίνει μια προοπτική όχι μόνο για τις επιλογές που έχουν σήμερα, αλλά και για το πώς οι επιλογές αυτές μπορεί να επηρεάσουν το μέλλον τους.

Οι επιλογές

νανσυ1

Οι μητέρες που παράγουν λιγότερο γάλα για τα μωρά τους μπορούν να συνεχίσουν να θηλάζουν καθώς δίνουν συμπλήρωμα με μητρικό γάλα δότριας μητέρας, ή φόρμουλα. Και μπορούν να δίνουν αυτό το συμπλήρωμα με πολλούς τρόπους αλλά και με κάτι που ονομάζεται «σύστημα συμπληρωματικής σίτισης» και το οποίο βλέπεται στη φωτογραφία. Αυτή η συσκευή επιτρέπει στο μωρό να πίνει το συμπλήρωμα καθώς θηλάζει από το στήθος.

Οι συσκευές αυτές μπορεί να είναι λίγο περίεργες και εκνευριστικές στην αρχή. Αλλά αξίζουν τον κόπο γιατί καθώς το μωρό θηλάζει, ενεργοποιούν την ανάπτυξη του μαστού. Εάν η γυναίκα εξακολουθεί να θηλάζει για μήνες ή για χρόνια, με την πάροδο του χρόνου ο θηλασμός θα κάνει το στήθος της να μεγαλώσει και θα αυξηθεί η παραγωγή της για το συγκεκριμένο ή για τα επόμενα μωρά. Επίσης, αυτές οι συσκευές δίνουν στις γυναίκες που θέλουν πολύ να θηλάσουν έναν τρόπο να έχουν το μωρό τους στο στήθος συνέχεια, είτε έχουν γάλα είτε όχι. Πολλές μητέρες υιοθετημένων μωρών και τα μωρά τους έχουν βιώσει την εμπειρία του θηλασμού μέσω αυτών των συσκευών.

Αυτές οι συσκευές συνήθως χρησιμοποιούνται για λίγο χρονικό διάστημα. Μετά την εισαγωγή στερεών τροφών στο μωρό, οι ανάγκες του για γάλα μειώνονται σταδιακά. Και κάποια στιγμή, γύρω στους 8-10 μήνες, το στήθος της μητέρας μπορεί και μόνο του να καλύψει τις ανάγκες του μωρού. Και από αυτό το σημείο και μετά, μπορεί ο θηλασμός να συνεχιστεί απρόσκοπτα χωρίς την ανάγκη για συμπλήρωμα.

Και φυσικά, η χρήση αυτών των συσκευών δεν είναι απαραίτητη. Κάποιες γυναίκες επιλέγουν άλλους τρόπους για να δώσουν το συμπλήρωμα – μπιμπερό, κουταλάκια, ποτηράκια, κλπ – και θηλάζουν μόνο για ανακούφιση και παρηγοριά με όσο γάλα παράγουν. Τόσο για τη μητέρα όσο και για το μωρό, ακόμα και το λίγο μητρικό γάλα είναι καλύτερο από το καθόλου. Και φυσικά οι περισσότερες μητέρες το κάνουν για το δέσιμο που προσφέρει ο θηλασμός.

Η ιστορία μου δείχνει ότι ακόμα και οι γυναίκες με μειωμένη παραγωγή έχουν επιλογές. Και κάποιες από αυτές τις επιλογές δίνουν την δυνατότητα να αλλάξει ο μαστός και να αυξηθεί η παραγωγή. Οι γυναίκες αυτές αξίζει να ξέρουν το τι μπορεί να γίνει τόσο για χάρη του μωρού τους όσο και για χάρη των μελλοντικών μωρών τους. Εάν η ιστορία μου δώσει σ’ αυτές τις γυναίκες ελπίδα και μια νέα προοπτική, τότε δεν με πειράζει καθόλου να μοιραστώ την ιδιαιτερότητά μου με τον υπόλοιπο κόσμο.

Μετάφραση – επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: http://www.nancymohrbacher.com/search?q=my%20magical%20breast&f_collectionId=559c03ece4b00a6dfd928e0c

 

 

Η ιστορία της Ευρώπης: επαναγαλακτισμός στον 6ο μήνα.. (γιατί όλα μπορεί να συμβούν!)

Έχοντας  μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με αίμα, χαμηλό pap-a test, τροφοβλάστη, πάλι αίμα, συσπάσεις, εισαγωγή στο νοσοκομείο, iugr μωρού και ελάχιστο αμνιακό υγρό, γέννησα τη μικρή Ισμήνη με εσπευσμένη καισαρική Τρίτη και 13 Οκτωβρίου με βάρος 2190.

Όλα πήγαν καλά, ευτυχώς, δεν χρειάστηκε θερμοκοιτίδα και ξεκίνησε ο θηλασμός κανονικά – σχεδόν αποκλειστικά λόγω καισαρικής. Τα μαθήματα που είχα παρακολουθήσει στο Ιπποκράτειο στη διάρκεια της εγκυμοσύνης βοήθησαν αρκετά, αλλά και οι μαίες στο νοσοκομείο.

Όμως την τρίτη ημέρα αναχώρησης από το νοσοκομείο η μικρή ανέβασε ίκτερο. Γυρίσαμε μεν στο σπίτι αλλά κάθε μέρα πηγαίναμε πίσω στο νοσοκομείο για μετρήσεις. Κάποιες φορές και το απόγευμα. Άγχος, ξύπνημα του μωρού κάθε μία ώρα, καθώς θήλαζε λιγάκι και την έπαιρνε ο ύπνος, κούραση, αϋπνία  και ο ίκτερος δεν έπεφτε. Αντιθέτως ανέβαινε. Έτσι χρειάστηκε να μείνει δύο μέρες μέσα στο νοσοκομείο για φωτοθεραπεία και εκεί ξεκίνησαν τα καλά.

Ευρώπη και Ισμήνη 8 ημερών

Έβγαζα το γάλα μου και το πηγαίναμε πρωί απόγευμα να της το δώσουν, σε μπουκάλι φυσικά. Αφού γύρισε η μικρή στο σπίτι και έχοντας τη θηλή του μπουκαλιού ως τελευταία ανάμνηση, έπιανε με δυσκολία το στήθος με αποτέλεσμα να έχω πληγωμένες θηλές και φραγμένους πόρους. Μπήκα στις ομάδες άρχισα να διαβάζω αρχεία, έκανα όλα όσα υπήρχαν και ο πόνος δεν έφευγε.

Πέρασα δύο εβδομάδες ανυπόφορες από πόνο. Δοκίμασα ότι υπήρχε: μαλάξεις, στάσεις θηλασμού , ζεστά ντουζ, αποσυμφόρηση στήθους με το χέρι, έπειτα κρύο, ψευδοθηλές, αλλά ο πόνος δεν έφευγε. Κατέληξα πως μάλλον θα έχω μυκητίαση καθώς σε κάθε ρουφηξιά της μικρής ένιωθα μέσα στο στήθος μου σαν κομμένα γυαλιά να με τσιμπάνε ατελείωτα. Έσφιγγα τα δόντια και έλεγα υπομονή, τόσες γυναίκες πώς θηλάζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Θα τα καταφέρω. Ξεκίνησα και ειδική διατροφή για την καταπολέμηση της μυκητίασης, αποκλείοντας τελείως όλα τα σάκχαρα, τα άλευρα και τα παράγωγά τους από το διαιτολόγιό μου.

Μέχρι που δεν άντεξα άλλο και μια μέρα κλαίγοντας και λέγοντας σε μια φίλη και την ξαδέρφη μου πως είμαι έτοιμη να τα παρατήσω, μου είπαν και οι δύο κατηγορηματικά: πάρε τηλέφωνο τη Βίκυ και ζήτα της να έρθει να σας δει από κοντά στο σπίτι, ως τελευταία ευκαιρία για το παιδί και το θηλασμό. Όπως και έγινε.

Το επόμενο απόγευμα ήρθε «η καλή μας η νεράιδα» όπως την αποκαλεί και μία άλλη φίλη, να μας δει. Αφού πήρε το ιστορικό μας, έβαλε τη μικρή να θηλάσει για να δει την κατάστασή μας. Όντως μας βοήθησε πολύ και στο θηλασμό του μωρού, και για να ηρεμήσει το στήθος μου αλλά και ψυχολογικά!

Ευρώπη και Ισμήνη 8 ημερών 2

Και πάνω που άρχισαν όλα να πηγαίνουν καλύτερα και αναπτερώθηκε και το ηθικό μου, περάσαμε τρεις μέρες με γκρίνια, αϋπνία, πάλι να θηλάζει για λίγο και να κοιμάται και φυσικά έκανε κόμπους το στήθος μου από φραγμένους γαλακτοφόρους αδένες. Την επόμενη πήγαμε εμείς στη Βίκυ για να μας δει και κατάλαβε πως και πάλι η μικρή είχε ανεβάσει ίκτερο. Την ξυπνούσαμε, τις έτριβε αυτάκια και πατούσες, την ξέντυσε, την έβρεξε αλλά τίποτα. Αυτή ήταν φυσικά και η αιτία φραγής των πόρων. Ξανά στο νοσοκομείο λοιπόν, όπου διαγνώστηκε στα κόκκινα για τη μικρή ο ίκτερος, αφυδάτωση και 6 μέρες παρακολούθηση. Μαζί και με τις αλοιφές της μυκητίασης φυσικά!

Από την αρχή οι γιατροί κατηγορηματικά μας είπαν «ή θα δώσεις ξένο γάλα ή μπουκάλι με το δικό σου το γάλα για να ξέρεις πόσο πίνει η μικρή. Και αυτό θα γίνει για τουλάχιστον ένα μήνα και μέχρι να ξαναπάτε στην παιδίατρο». Έτσι λοιπόν ξεκίνησε το νοσοκομειακό θήλαστρο να κάνει δουλειά ανά 2ωρο στην αρχή και 3ωρο τις επόμενες ημέρες.

Ατελείωτες ώρες αντλήσεων και υπομονής δικής μου, του συζύγου και της μητέρας μου!. (Ευτυχώς είχα στήριγμα και αυτούς – διαφορετικά δεν θα τα κατάφερνα). Η επώδυνη μυκητίαση τελικά έφυγε στο 2ο μήνα και έπειτα από επίσκεψη σε μαστολόγο!  Η μικρή έβαλε 1 ολόκληρο κιλό μέσα στον μήνα, αλλά φυσικά όταν άρχισα τις προσπάθειες να την ξαναγυρίσω στο στήθος δεν τα κατάφερα και δεν θυμόταν πια να κάνει καμία κίνηση θηλαστική στο στήθος!!! Προσπάθησε και η τότε παιδίατρός μας να την κάνει να ξαναθηλάσει, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν αποστροφή τελείως της μικρής.

Ευρώπη και Ισμήνη 2 μηνών

Δεν σας κρύβω την απελπισία μου σε αυτή τη φάση!!! Θα έμενα με το θήλαστρο αγκαλιά ? Για πόσο? Δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά. Όπου και να πήγαινα, ότι και να κάναμε, σε μία ώρα το πολύ έπρεπε να γυρίσω πίσω στο σπίτι για άντληση. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν πως η μικρή πίνει το γάλα μου. Το οποίο άρχισε να λιγοστεύει  στον 3ο μήνα. Ξανά απελπισία, άρχισα να δίνω και ξένο. Πήρα όμως χάπια για να έχω κι άλλο γάλα! Πήρα και από μια φίλη 5 – 6 γεύματα μητρικού, που έχει 40 μέρες μεγαλύτερο μωρό. Θα έκανα υπομονή όσο πήγαινε, όσο άντεχα δηλαδή.. ! Γλίτωσα και 3 φορές από μαστίτιδα..

Αλλά τρωγόμουν, ήθελα η μικρή να γυρίσει στο στήθος, στην αγκαλιά μου. Πήγα σε συναντήσεις τις La leche, μίλησα και με συμβούλους εκεί. Μου είπαν για το sns. Δεν ενθουσιάστηκα η αλήθεια. Μου φαινόταν δύσκολο μια που η μικρή δεν έπιανε καθόλου το στήθος. Έτσι μιλώντας και πάλι με τη Βίκυ και συζητώντας για τις εναλλακτικές μας, αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω τον απευθείας θηλασμό. Συνέχιζε η μικρή όμως να μην κάνει καμία θηλαστική κίνηση και να αρνείται το στήθος πεισματικά.

Ευρώπη και Ισμήνη 3 μηνών

Διαβάζοντας όλα τα αρχεία των ομάδων και του κ.Παπαβέντση, αποφάσισα να πάω στον ίδιο για επαναγαλακτισμό. Μου είπε πως συνήθως στο 75% των παιδιών  γίνεται, αλλά βλέποντας και κάνοντας. Ήταν ήδη 4 μηνών η Ισμήνη. Κάθε μέρα έκανα προσπάθειες με δέρμα με δέρμα επαφή, παιχνίδι και προσφορά του στήθους. Τίποτα η μικρή. Μα κανένα ένστικτο αναρωτιόμουν?! Μετά το μήνα άρχισα να απογοητεύομαι και πάλι. «Πίνει όμως το γάλα σου!» μου ανέφερε ο κ.Παπαβέντσης. «Μη σταματάς να τη βάζεις έστω μέρα παρά μέρα και μπορεί να πιάσει κάποια στιγμή , αν και έχουμε φύγει από την ημέρα γέννησης κατά 5 μήνες». Όπως και έκανα.

Εκεί γύρω στον 6ο μήνα άρχισε μια ανεξήγητη γκρίνια η μικρή και ενώ κοιμόταν καλά και δεν είχαμε θέματα, ήθελε συνεχώς την αγκαλιά μου. Προσπάθησα να της δώσω και πιπίλα, καθότι τα μωρά χρειάζονται το πιπίλισμα για να χαλαρώνουν. Ελάχιστες φορές βοήθησε για να κοιμηθεί και την έφτυνε μετά. Βρισκόμασταν σε άλμα από ότι είδα. Και η συν-κοίμηση βοήθησε αρκετά! Ξεκινήσαμε σιγά σιγά δοκιμές στερεών και νερού. Μέσα σε μια εβδομάδα έμαθε το κουταλάκι και το εκπαιδευτικό ποτηράκι.

Και ένα βράδυ, ύστερα από σχεδόν μιας ώρας γκρίνια και αγκαλιά πριν τον ύπνο, δοκίμασα και πάλι να της προσφέρω το στήθος. Με ένα απίστευτα απλό και μαγικό θα έλεγα τρόπο, έπιασε τη θηλή και ξεκίνησε να θηλάζει!!!!! Επί 10 ολόκληρα λεπτά έπινε γάλα από το στήθος μου!!! Η χαρά μου δεν περιγραφόταν! Ήθελα να φωνάξω, να τσιρίξω  αλλά να μην την τρομάξω κιόλας! Έμεινα απλά να την κοιτάζω και να κλαίω από χαρά! Ήρθε και ο σύζυγος να δει εάν όλα ήταν καλά και αν είχε κοιμηθεί και φυσικά έπαθε πλάκα και αυτός! Συγκεκριμένα μου ανέφερε «Με αυτό το παιδί δεν θα βαρεθούμε ποτέ!!!». Και ήταν όντως έτσι!

Ευρώπη και Ισμήνη 7,5 μηνών

Τις πρώτες μέρες θήλαζε μόνο τα βράδια. Τις επόμενες και το ξημέρωμα. Πήρα τη Βίκυ να της το πω και δεν το πίστευε! Πήρα όλες μου τις φίλες! Η χαρά ήταν απερίγραπτη! Μέσα σε 10 ημέρες αντικατέστησε 4-5 γεύματα. Περάσαμε και άγχος αποχωρισμού και ήταν κάποιες φορές επί μία ώρα τουλάχιστον στο στήθος! Και έτσι, μαζί με την εισαγωγή στερεών, στο μήνα επάνω θήλαζε αποκλειστικά! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!!!

Τόσες ώρες, μέρες, μήνες προσπαθειών, έπιασαν τόπο! Τόσο διάβασμα αρχείων στις ομάδες θηλασμού! Τόσες ερωτήσεις σε φίλες ¨διαβασμένες¨ για το θηλασμό.  Τόση υπομονή, με άγχος και πολλές φορές απελπισία ναι. Αλλά τώρα μπορώ να το πω με σιγουριά! Με τη σωστή καθοδήγηση από τους ειδικούς του θηλασμού ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ! Στο μήνα επάνω έβαλε 350γραμμάρια και είναι πια 7,5 μηνών (διορθωμένη 6,5) 6.400! Αφού συνέβη σε εμάς, γιατί όχι και στους άλλους!?! Ένα Τεράστιο Ευχαριστώ στη Βίκυ Φαρδογιάννη για τη Δικιά της Υπομονή, Στήριξη και Καθοδήγηση όλο αυτό το διάστημα!!

Μια υπερήφανη και ευτυχισμένη μαμά!

Ευρώπη και Ισμήνη 7 μηνών

Τα οφέλη του θηλασμού και η σημασία τους για τη μητέρα με Σκλήρυνση κατά Πλάκας

Τον Νοέμβριο του 2000, όταν γεννήθηκε η κόρη μου, οι γιατροί μου με συμβούλεψαν να μην τη θηλάσω. Η άποψη τους ήταν ότι ο θηλασμός θα επιβάρυνε την κατάσταση της υγείας μου, (ΣΚΠ) θα με κούραζε και δεν θα μου επέτρεπε να παίρνω τα φάρμακα μου. Επειδή εγώ όμως είχα ήδη κάνει την έρευνα μου σχετικά με τη σημασία του θηλασμού αγνόησα τη συμβουλή τους.

Σήμερα, η Έλλη και εγώ συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε το θηλασμό, η υγεία της Έλλης είναι εξαιρετική, και η δική μου είναι σχεδόν όπως ήταν και πριν από την εγκυμοσύνη. Θέλω λοιπόν να μοιραστώ την εμπειρία μου (που επιβεβαιώνεται από τις σχετικές έρευνες), και να παρουσιάσω με ποιον τρόπο πιστεύω ότι ο θηλασμός βοηθά ιδιαίτερα τη μητέρα με ΣΚΠ.

Συγκεκριμένα:

  1. i. Πως επηρεάζει ο θηλασμός την υγεία του παιδιού και της μητέρας,

και τη σχέση του μωρού με τη μητέρα του;

  1. ii. Ειδικότερα, τι ρόλο παίζει στη ζωή της μητέρας με ΣΚΠ ο θηλασμός;
  • Και τι γίνεται αν η μητέρα πρέπει να παίρνει φάρμακα;

Ο θηλασμός καταρχήν είναι απαραίτητος για την υγεία του παιδιού. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας είναι η φυσιολογική μέθοδος διατροφής των βρεφών, τελειοποιημένη κατά τη διάρκεια εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων εξέλιξης των θηλαστικών.

Το μητρικό γάλα είναι μία ολοκληρωμένη βρεφική τροφή που περιέχει όλα τα θρεπτικά συστατικά σε εύπεπτη μορφή και στις ιδανικές αναλογίες για την βέλτιστη ανάπτυξη του ανθρώπου. Ο θηλασμός ενισχύει το αναπτυσσόμενο ανοσοποιητικό σύστημα του μωρού προσφέροντας προστασία απέναντι σε μία πλειάδα οξέων ασθενειών κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία, και απέναντι σε μία σειρά χρόνιων ασθενειών για όλη του τη ζωή.

Ο θηλασμός δεν επιβαρύνει την υγεία της μητέρας. Καμία πάθηση που προϋπήρχε της εγκυμοσύνης δεν έχει επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Σύμφωνα με τη National MS Society των Ηνωμένων Πολιτειών, ο θηλασμός δεν έχει αρνητική επίδραση στην πορεία της πολλαπλής σκλήρυνσης. Έχει αποδειχθεί, αντίθετα, ότι ο θηλασμός κάνει καλό και στη μητέρα. Βοηθάει το σώμα της να επανέλθει στην κατάσταση που ήταν πριν την εγκυμοσύνη και στην αποφυγή αιμορραγίας από τη μήτρα. Μακροπρόθεσμα την προστατεύει από τον καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών, και από την οστεοπόρωση, με αποτέλεσμα τη μείωση των καταγμάτων του μηριαίου οστού, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για ανθρώπους με προβλήματα κινητικότητας λόγω της σκλήρυνσης.

Πολύ σημαντικά είναι επίσης και τα συναισθηματικά οφέλη του θηλασμού. Ο μητρικός θηλασμός δεν είναι μόνο ένας τρόπος διατροφής, αλλά ένας τρόπος φροντίδας και ανατροφής του μωρού. Κάθε φορά που η μητέρα βάζει το μωρό της στο στήθος, ικανοποιεί φυσικά και αβίαστα τις ανάγκες του για άγγιγμα, ζεστασιά, αποδοχή. Οι συχνές ευκαιρίες για επαφή προσφέρουν σημαντικά ερεθίσματα που ωφελούν την πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Η αλληλεπίδραση αυτή βοηθά τη μητέρα να ανταποκριθεί με ευκολία και φυσικότητα στις ανάγκες του μωρού, και δημιουργεί μία σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί.

Για τη μητέρα που πάσχει από ΣΚΠ, όπως είναι η περίπτωση μου, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή της και να βοηθήσουν στην διατήρηση και της δικής της υγείας.

Συγκεκριμένα, για τη μητέρα με ΣΚΠ παίζουν μεγάλο ρόλο τα εξής:

Η ευκολία και η ασφάλεια του μητρικού γάλακτος, που είναι πάντα διαθέσιμο, αμέσως, τη μέρα και τη νύχτα, όπου και να βρίσκονται το μωρό και η μητέρα, και πλήρως αποστειρωμένο. Αντίθετα η αγορά του τεχνητού γάλακτος, η αποστείρωση των μπιμπερό, και η προετοιμασία του γεύματος είναι χρονοβόρα και κοπιαστική, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Όταν όμως το μωρό θηλάζει, η μητέρα μπορεί να χαλαρώσει, να ξεκουραστεί από την υπόλοιπη, πιο απαιτητική, φροντίδα του, και τη νύχτα να ξανακοιμηθεί με ελάχιστη αναστάτωση.

Η καλύτερη υγεία που εξασφαλίζει ο θηλασμός στα παιδιά σημαίνει καλύτερη υγεία για όλη την οικογένεια: λιγότερη ανησυχία, λιγότερα ξενύχτια, λιγότερη κούραση για τους γονείς, λιγότερες επισκέψεις σε γιατρούς, λιγότερα φάρμακα, λιγότερα έξοδα. Για τη μητέρα με ΣΚΠ αυτό έχει πολλαπλή σημασία. Όταν αρρωσταίνει το παιδί επιβαρύνεται και η δική της υγεία, τόσο άμεσα, γιατί συνήθως κολλάει και η ίδια, όσο και έμμεσα, με την επιπλέον αγωνία και κούραση.

Oι “μητρικές” ορμόνες οκυτοκίνη και προλακτίνη που εκκρίνονται κατά τη γαλουχία χαλαρώνουν και ηρεμούν τη μητέρα, τη βοηθούν στη δημιουργία του “αισθήματος” της μητρότητας, στο να είναι δεκτική στα μηνύματα και στις ανάγκες του μωρού και στην ανάπτυξη ενός πολύ ισχυρού συναισθηματικού δεσμού μεταξύ τους.

Επιπλέον, πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι οι ορμόνες οκυτοκίνη και προλακτίνη βοηθούν τις μητέρες που θηλάζουν να αποφύγουν την επιλόχεια κατάθλιψη, τα baby blues.

Η πολύ στενή σωματική επαφή που έχει το μωρό με τη μητέρα του όταν θηλάζει συμπεριλαμβάνει και αναπτύσσει όλες του τις αισθήσεις: την αφή, τη γεύση, την όσφρηση, την όραση, την ακοή. Με το θηλασμό δημιουργείται έτσι ένα μικροπεριβάλλον που αποτελεί την ενδιάμεση φάση ανάμεσα στη ζωή στη μήτρα και την ανεξάρτητη ύπαρξη, και διευκολύνει την ομαλή μετάβαση από το ένα στο άλλο. Η μητέρα έχει μία ανάλογη εμπειρία: η ευχαρίστηση της στενής σωματικής επαφής με το μωρό της, η αίσθηση ότι το σώμα της συνεχίζει να το τρέφει και να το προστατεύει, δημιουργούν ένα αίσθημα πληρότητας και ολοκλήρωσης. Αυτή η εμπειρία τονώνει την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά της μητέρας ότι μπορεί να φροντίσει σωστά το μωρό της, και μπορεί να βελτιώσει ιδιαίτερα την ψυχική διάθεση της μητέρας με ΣΚΠ.

Με το θηλασμό τα μωρά ηρεμούν πολύ πιο εύκολα απ΄ ότι με το μπιμπερό ή με κούνημα. Πολλά από τα συνηθισμένα προβλήματα στη ζωή της νέας μητέρας αποφεύγονται με την εδραίωση μίας καλής σχέσης θηλασμού. Για πρακτικά ζητήματα καθημερινής φροντίδας του μωρού, όπως το να ηρεμήσει, να παρηγορηθεί, και να κοιμηθεί, ο θηλασμός είναι ένα μέσο που έχει τελειοποιηθεί στη διάρκεια χιλιάδων ετών. Φέρνει σχεδόν πάντα αποτέλεσμα, η μητέρα θηλάζει καθιστή ή ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κι έτσι ξεκουράζεται και η ίδια. Τη νύχτα τα μωρά κοιμούνται ευκολότερα και οι κύκλοι ύπνου τους είναι συντονισμένοι με τους κύκλους των μητέρων. Έτσι και οι δύο (και ο πατέρας!) κοιμούνται καλύτερα και περισσότερες ώρες.

Ειδικά για μία μητέρα με προβλήματα κινητικότητας όπως σπαστικότητα, έλλειψη ισορροπίας, ο θηλασμός είναι ένα ανεκτίμητο και αναντικατάστατο μέσο να φροντίσει το μωρό της χωρίς να επιβαρυνθεί με επιπλέον κούραση.

Φαρμακευτική αγωγή

Τι γίνεται όμως αν η μητέρα έχει ένα επεισόδιο ΣΚΠ, ή αν πριν από την εγκυμοσύνη έπαιρνε φάρμακα όπως η ιντερφερόνη;

Συνήθως στις μητέρες συνιστάται να μην θηλάσουν για να μπορούν να παίρνουν τα φάρμακα τους, τα οποία ίσως να περνάνε στο γάλα και να βλάψουν το παιδί. Στην πραγματικότητα όμως ο απογαλακτισμός σπάνια είναι απαραίτητος. Η σχετική βιβλιογραφία αναφέρει ότι ελάχιστα φάρμακα είναι επικίνδυνα για το βρέφος που θηλάζει. Κάποια φάρμακα επίσης είναι ακίνδυνα αν το μωρό δεν θηλάσει για λίγες ώρες μετά τη χορήγηση τους, ή αν η χορήγηση είναι μόνο περιστασιακή. Για πολλά νεότερα όμως, όπως η ιντερφερόνη, δυστυχώς δεν έχουν γίνει έρευνες για την επίδραση τους στο βρέφος, ούτε καν για το αν περνάνε στο γάλα!

Στις περιπτώσεις που το φάρμακο θεωρείται επικίνδυνο για την υγεία του μωρού, ή είναι άγνωστη η επίδραση του, η επιλογή μεταξύ αγωγής και θηλασμού κρίνεται απαραίτητη. Τότε ο γιατρός μαζί με τη μητέρα χρειάζεται να σταθμίσουν τα οφέλη του φαρμάκου σε σχέση με τα οφέλη του θηλασμού για την υγεία του παιδιού, της μητέρας, καθώς και για και τη σχέση τους. Ο πρόωρος απογαλακτισμός μπορεί να παρουσιάσει πολλές δυσκολίες για τη μητέρα. Το να ικανοποιηθούν οι πρωταρχικές ανάγκες του μωρού για ασφάλεια, τρυφερότητα, αποδοχή χωρίς τη συμβολή του θηλασμού, είναι μία πρόκληση που απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια. Ειδικά για τη μητέρα με ΣΚΠ αυτό είναι κάτι που μπορεί να μην έχει τις δυνάμεις να αντιμετωπίσει.

Τελικά, έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για τη μητέρα με πολλαπλή σκλήρυνση το αν θα θηλάσει ή όχι;

Οι άνθρωποι με ΣΚΠ γνωρίζουν από την εμπειρία τους πόσο σημαντικό αγαθό είναι η υγεία. Συνήθως, εκτός από τις διάφορες φαρμακευτικές αγωγές, προσπαθούν να ακολουθούν έναν υγιεινό τρόπο διατροφής και γενικότερα υγιεινής ζωής, και να ενημερώνονται για ζητήματα προληπτικής ιατρικής. Είναι φυσικό για μία μητέρα με ΣΚΠ να θέλει το παιδί της να έχει την καλύτερη δυνατή διατροφή στην αρχή της ζωής του, η οποία επιπλέον  είναι και προληπτικό φάρμακο. Πως θα μπορούσε να μη θέλει να θηλάσει το μωρό της;

Μία ασθενής με ΣΚΠ υφίσταται μεγάλη ταλαιπωρία από τις στερήσεις και τους περιορισμούς που επιφέρει στην καθημερινότητα της η πάθηση. Πιθανόν οι δραστηριότητες της να έχουν μειωθεί, και να νιώθει ότι δεν μπορεί πια να κάνει μία φυσιολογική ζωή. Όσα νευρολογικά προβλήματα και να έχει όμως, μπορεί θαυμάσια να θηλάσει το παιδί της, να του προσφέρει και να απολαύσει και αυτή, όπως όλες οι άλλες μητέρες, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού. Κανένας άλλος δεν μπορεί να την αντικαταστήσει σε αυτή την πράξη, και σε αυτή τη σχέση. Η δυνατότητα που έχει μόνο αυτή η ίδια να φροντίσει το παιδί της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς να παρεμποδίζεται από την πάθηση, τονώνει την αυτοπεποίθηση της και αποκαθιστά μία αίσθηση ομαλότητας στην καθημερινή ζωή. Για τη μητέρα με ΣΚΠ, αυτό ίσως να είναι και το σημαντικότερο πλεονέκτημα του θηλασμού.

 

Ευχαριστίες οφείλονται στην παιδίατρο και σύμβουλο θηλασμού κα. Άννα Πατσούρου για τις πληροφορίες, τις παρατηρήσεις της , όπως επίσης και στις Συμβούλους του Διεθνούς Συνδέσμου Θηλασμού για τον ενθουσιασμό και την υποστήριξη τους στην Έλλη και σε μένα.

 

Μυρτώ Χρονάκη – Σύμβουλος La Leche League

 

ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:

  1. William & Martha Sears, The Baby Book, Little, Brown 1990
  2. Leader’s Handbook, Schaumburg, Illinois, La Leche League International 1998, www.lalecheleague.org
  1. AMERICAN ACADEMY OF PEDIATRICS, Work Group on Breastfeeding,        Breastfeeding and the Use of Human Milk (RE9729)
       Pediatrics, Volume 100, Number 6, December 1997, pp 1035-1039
  1. The Womanly Art of Breastfeeding, Sixth Revised Edition, Schaumburg, Illinois, La Leche League International 1997
  1. World Health Organization www.who.int
  2. A Pisacane, N Impagliazzo, M Russon, R Valiani, A Mandarini, C Florio, P Vivo, Breast feeding and multiple sclerosis, BMJ 1994;308:1411-1412 (28 May)
  1. National MS Society www.nationalmssociety.org
  2. Ito S: Drug therapy for breast-feeding women. N Engl J Med. 2000 Jul 13;342(2):118-26
  1. AMERICAN ACADEMY OF PEDIATRICS, Committee on Drugs, The Transfer of Drugs and Other Chemicals Into Human Milk, Pediatrics, Volume 108, Number 3, September 2001, pp 776-789
  2. Norma Jane Bumgarner, Mothering your nursing toddler, Schaumburg, Illinois La Leche League International 2000

 

Γυναίκα αστυνομικός θήλασε νεογέννητο που το είχαν εγκαταλείψει και του έσωσε τη ζωή..

30221D2800000578-3397810-Doctors_believe_new_mother_Luisa_Fernanda_Urrea_saved_the_baby_s-m-12_1452704364525-e1452797657318

Η Λουίζα Φερνάντα Ουρέα, είναι αστυνομικός από την Κολομβία και η πράξη της να διασώσει ένα νεογέννητο εγκαταλελειμμένο κοριτσάκι με το θηλασμό, έχει προκαλέσει παγκόσμια συγκίνηση. Το βρέφος ήταν παρατημένο κάτω από ένα δέντρο, και το βρήκε μια περαστική γυναίκα η οποία κάλεσε την αστυνομία. Το βρέφος ήταν φανερό ότι είχε γεννηθεί πριν από λίγες ώρες αφού δεν ήταν καθαρισμένο, και ο ομφάλιος λώρος δεν ήταν καλά δεμένος. Το μωρό είχε υποθερμία και οι χτύποι της καρδιάς του έπεφταν….

Όταν η αστυνομικός αντίκρισε το βρέφος κατάλαβε αμέσως ότι το νεογέννητο ξεψυχούσε από εξάντληση και πείνα. Η Φερνάντα είναι και η ίδια νέα μητέρα που διανύει την δική της περίοδο θηλασμού. Έτσι έβαλε το μωρό στο στήθος της και του χάρισε ζωή!…

Ο διοικητής του τμήματος τόνισε ότι το βρέφος ήταν σε κατάσταση υποθερμίας και ότι αν δεν ήταν η Φερνάντα δεν θα ήταν στη ζωή. Τη επιμέλεια του μωρού έχει αναλάβει η Πρόνοια όπου αναζητεί την κατάλληλη ανάδοχη οικογένεια….

Louiza2-600x400

 

Άλλη μια διάσημη ηθοποιός που θηλάζει χωρίς ντροπή, δημόσια, το μωρό της

alyssa-milano-breastfeeding-3

 

H διάσημη ηθοποιός και υπέρμαχος του θηλασμού Alyssa Milano μοιράστηκε για άλλη μια φορά φωτογραφία θηλασμού στο Instagram σχολιάζοντας: “Σχεδόν 16 μήνες θηλασμού με την Elisabella. Είναι μια από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής μου το να θηλάζω τα παιδιά μου”.

Η συγκεκριμένη φωτογραφία πήρε πάνω από 38.000 likes και πάρα πολλοί την ευχαρίστησαν για την συνεχή της προσπάθεια υπέρ του θηλασμού.

Τον Σεπτέμβριο, στα πρώτα γενέθλια του μωρού, είχε ανεβάσει άλλη μια φωτογραφία στην οποία θηλάζει την νεογέννητη Elisabella.

0

Η φωτογραφία αυτή είχε δεχθεί πολλά αρνητικά σχόλια, κάτι που έκανε την ηθοποιό να σχολιάσει:

“Όλοι είναι ευχαριστημένοι όταν οι θηλές της Miley Cyrus είναι έξω. Νομίζω ότι οι άνθρωποι συσχετίζουν πολύ πιο εύκολα το στήθος με το σεξ, παρά με τον λόγο για τον οποίο πραγματικά υπάρχει, δηλαδή για να θρέφει έναν άλλο άνθρωπο”.

Υποστηρίζει ότι ο δεσμός μεταξύ μητέρας και μωρού μέσω του θηλασμού, δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεται.

Κατά την διάρκεια του Haloween, η Alyssa είχε ανεβάσει άλλη μια φωτογραφία στην οποία θήλαζε το μωρό της μεταμφιεσμένη σε Wonder Woman.

Alyssa Milano breastfeeding dressed as Wonder Woman

Και λίγο νωρίτερα είχε ανεβάσει αυτή την φωτογραφία στην οποία θηλάζει την Elizabella καθώς ετοιμάζεται για μια τηλεοπτική εμφάνιση.

0305-alyssa-main-300x400

 

 

alyssa_milano_1a62n0j-1a62n0u

“Αν γίνει ο θηλασμός και πάλι φυσιολογικός, θα ενισχυθεί η δύναμη της γυναίκας και θα απενοχοποιηθεί το στήθος. Ναι, είναι όμορφο και έχει έναν ρόλο στην γυναικεία σεξουαλικότητα. Αλλά ο βασικός του ρόλος είναι να μεγαλώσει έναν άλλο άνθρωπο”.

 

Η θαυμαστή ιστορία της Sarah

Η Sarah Whitney σχεδίαζε έναν όμορφο τοκετό στο νερό με την μαία της, αλλά κοντά στην 20η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού τρίτου σταδίου. Υποβλήθηκε σε μαστεκτομή στον αριστερό μαστό μερικές μέρες μετά και ξεκίνησε αμέσως χημειοθεραπείες ενώ ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί.

644431_10153213765456093_3596595054654957477_n

Την 36η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι μετά από πρόκληση τοκετού. Ήθελε πάρα πολύ να θηλάσει, έστω και για λίγες μέρες, μιας και τα σχέδιά της για έναν φυσιολογικό τοκετό είχαν ναυαγήσει. Πολύ σύντομα μετά τον τοκετό θα έπρεπε να συνεχίσει τις χημειοθεραπείες. Το μωρό θήλασε αμέσως μόλις γεννήθηκε, από τον μοναδικό μαστό. Αυτή η φωτογραφία, γεμάτη δύναμη και αγάπη, είναι της φωτογράφου Kate Murray. Προσωπικά, δεν έχω λόγια, μόνο σεβασμό και…….υποκλίνομαι…..

ΥΓ. Σύμφωνα με αποτελέσματα μελέτης του 2010, ο θηλασμός μετά από θεραπεία για καρκίνο του μαστού, είναι ασφαλής: http://www.thilasmos.com/asfalis-o-thilasmos-meta-apo-karkinos-tou-mastou/

10007006_10153213763621093_4868598107172147168_n

 

Πηγή: https://www.facebook.com/GentleBirthOptions/

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Το ημερολόγιο ενός tandem ή η ιστορία θηλασμού της Αύρας

12166159_1014006805289429_1315309974_n

Δεκέμβριος 2013… Χριστέ μου!! Είμαι έγκυος!!! Η γη έχει ήδη χαθεί κάτω από τα πόδια μου και βρίσκομαι λιπόθυμη στην τουαλέτα της δουλειάς, δεν ξέρω για πόση ώρα…. Ανασκουμπώνομαι και γυρίζω κάτωχρη στο γραφείο μου… Φυσικά δεν μιλιέμαι… Αυτό κι αν δεν το περίμενα…. Γι αυτό και ο πόνος στο στήθος μου όταν θηλάζει η Μαρίνα…. Που να φανταστώ;;… Πότε όμως ήταν η τελευταία μου περίοδος;;; Εεεεεε… Γιατί θυμάμαι ότι φορούσα καλοκαιρινά; Πφφφφφφ….. ….

Φλεβάρης 2014… Ο καιρός περνάει και κυλά σαν νερό… Αγχώνομαι…. Ίσως το ” Φοβάμαι” είναι πιο σωστή λέξη…. Άραγε θα το αγαπάω το καινούργιο το μωρακι; Η Μαρίνα μου πως θα το πάρει; Η καημένη καταλαβαίνει ότι πονάω και είναι πολύ προσεκτική στις κινήσεις της…. Παρά τους 22 μήνες της, συνειδητοποιεί τα πάντα η ζωούλα μου… Ευτυχώς η γιατρός που με παρακολουθεί, είναι υπέρμαχος του θηλασμού και δεν μου λέει να σταματήσω… Ίσως λέει η πολύ ροή να σταματήσει…. Ίσως όμως και όχι… Κάπως έτσι κι εγώ, Συνεχιζω…

Μάιος 2014… Είμαι 7 μηνών… Δείχνω λες και είμαι δεκατριών… Όλοι με ρωτάνε αν γεννάω… Τι να τους πω;; Λέω ότι κοντεύω και το κόβω εκεί… Ή κοιλιά μου είναι πραγματικά τεράστια !! Η Μαρίνα φυσικά θηλάζει… Δεν ξέρω τι, αλλά θηλάζει…. Και όσο θηλάζει χαϊδεύει την κοιλιά μου και πότε σταματά και δίνει από κανένα φιλί στον “εεεεμπεμπηηηη”…. Κι εγώ κλαίω με το παραμικρό… Νιώθω λες και την απατάω… Άτιμες ορμόνες!! ….

Ιούλιος 2014… Μετράω μέρες… Μάλλον όχι… Οι μέρες με μετράνε… Ζεσταίνονται αρρωστημένα… Κοιμάμαι με τα πέλματα μου βουτηγμένα σε μια λεκάνη με νερό… Ακόμη και το σώμα μου, δεν με χωρά από τη ζέστη… Τιμή και δόξα στις μανουλες που ήσαν έγκυες στους καύσωνες!!! Μα κυρίως φοβάμαι… Φοβάμαι για τα πάντα… Για όλα εκείνα τα άγνωστα που έρχονται… Όλοι με κοροϊδεύουν που αγχώνομαι τόσο, κι εγώ τσαντιζομαι… Με την Μαρίνα είμαστε τόσο κοντά… Τόσο ” η μια για την άλλη” που δεν ξέρω αν χωράει κανέναν άλλο η αγκαλιά μας… Φυσικά θηλάζει ασταμάτητα…. Τουλάχιστον πλέον λέει από μόνη της ότι και ο Μπέμπης θα τρώει από “το ντιντι”… Ρουφάω με μανία όλο μας τον χρόνο του “μαζί” .. Λες και έρχεται ένα τέλος, που είναι αναπόφευκτο… Λες και με τον ερχομό του μπέμπη θα την στερηθω…. Κλαίω συνέχεια, μόνη μου, στο μπάνιο…. Ξανά… Άτιμες ορμόνες….

15 Ιουλίου 2014… Ποναω!! Με έναν πόνο οξύ στη μέση και στα σπλάχνα, που μου κόβει την ανάσα μαζί και το σώμα στη μέση… Ζητάω από το Μαρινάκι μου να μην θηλάσει σήμερα και με καταλαβαίνει… Παρ’ όλα αυτά πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο γιατί ξέρω ποσό αγαπά τις βόλτες με το αυτοκίνητο και δεν ξέρω ποτέ θα μας ξαναδοθεί η ευκαιρία για μια τέτοια βόλτα… Η αντίστροφη μέτρηση για το νέο κεφάλαιο της ζωής μας είχε ξεκινήσει… Σε λίγες ώρες είμαι στον καρδιοτοκογράφο…. Και… Γεννάω…!!! Όχι!! Φυσικά και δεν είμαι έτοιμη!!! “Μπορώ να το κρατήσω για κανα δυο μήνες μέσα;;; Θέλω χρόνο!!! Χρειάζομαι χρόνο!!!” “Αύρα;; Εσύ ούτε τα Χριστούγεννα δεν θα είσαι έτοιμη…” μου είπε η γιατρός μου, όχι και τόσο γελώντας… Μάλλον την έχω κουράσει με την γκρίνια και την επιμονή μου.. …… Ή ώρα είναι 9 και ακούω έναν οξύ ήχο κλάματος… “Ο δικός μου κάνει έτσι;;;” ρωτάω…. Σε δευτερόλεπτα είναι στο στήθος μου και θηλάζει με μανία… Λες και ξέρει πολύ πολύ καλά πως γίνεται…. Σταματά και με κοιτάζει… Με την εικόνα μου κοιμάται … Στην πρώτη του επίσκεψη στην ονειροχώρα είχε την μορφή μου για παρέα… Σε δευτερόλεπτα ο εγκέφαλος μου έχει αδειάσει και απομένω να τον κοιτάζω… Ένας έρωτας μόλις γεννήθηκε και τον έχω στην αγκαλιά μου… 3650 και 54 εκατοστά, φωνάζει ο γιατρός μετά από λίγο…. ” Χριστέ μου!! Πως θα τον χορτάσω αυτόν;;;”…. Ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω… Είναι όμως που μου αρέσει και λίγο να γκρινιάζω…

5 Αυγούστου 2014… Ο Αχιλλέας είναι ένα υπέροχο, ήρεμο και βολικό μωρό… Θηλάζει ταχύτατα, κλαίει ελάχιστα, και κοιμάται ΠΟΛΥ… Η Μαρίνα τον έχει δεχτει τόσο ώριμα… Τον χαϊδεύει, τον φιλά και του δίνει όλα της τα υπάρχοντα… Θεωρώ ότι βοηθά απεριόριστα το γεγονός οτι τελικά θηλάζει και η ίδια μαζί του, χωρίς να στερηθεί τίποτα ένεκα της άφιξης του στη ζωή μας… Θηλάζει ταυτόχρονα… Στην ίδια αγκαλιά… Και τον λιώνει στα χάδια, ενώ εκείνος την κοιτά με δέος… Στην ίδια αγκαλιά…. Με τα ίδια χάδια και γλυκολογα… Ομολογώ πως… Το περίμενα πιο δύσκολο… όμως δεν ήταν….

25 Αυγούστου 2014…. Ο Αχιλλεας ζυγίζει 4680!!! Το μωρό του ταντεμ πήρε 1280 γρμ από την έξοδο μας από την κλινική και μέσα σε 35 μέρες!!! Νιωθω τόσο δυνατή … Τόσο περήφανη… Τόσο… ΜΑΜΑ όπως τότε, παλιά… Θεέ μου… Πόσο σοφά μας έπλασες..;;

Καλοκαίρι 2015…. Ο Αχιλλέας πλέον του ενός έτους και η Μαρίνα πλέον των τριών… Όχι!!! Δεν είναι ακόμη το ίδιο “ήρεμο και βολικό μωρό” που ανέφερα παραπάνω…. Είναι ένας γόης, νεαρός Ταρζάν… Μαζί με την Μαρίνα μεγαλώνουν, παίζουν, ΔΕΝ μαλώνουν, γελούν και μοιράζονται όλες τους τις στιγμές και τις σκανταλιές… Κοιμούνται αγκαλιά, τρώνε από τα ίδια κουτάλια και ρουφουν από το ίδιο καλαμάκι…

 

Γελούν με  μοναδικά ίδιο τρόπο και νιώθω ότι μου μοιάζουν… Ας είναι κατάξανθα ενώ εγώ μελαχρινή… Αν θηλάζουν ακόμη;; Ω ναι!! Και στ’ αλήθεια θαρρώ πως ο θηλασμός είναι εκείνος που τα έχει κάνει τόσο δεμένα…

Αν το συστήνω; Ανεπιφύλακτα!!!

Αν είναι δύσκολο;; Είναι!!! Όχι όμως όσο δύσκολο φαντάζει…

Αν έχω βγάλει κάποιο συμπέρασμα;; Φυσικά!! Ότι το σώμα μας είναι τόσο σοφά πλασμένο και έχει τόσο καλή γνώση για το τι πρέπει να κάνει, που είναι κρίμα να το αδικούμε λέγοντας αβίαστα “δεν έχω γάλα” ή “δεν έφτανε”…

Τέλος…

….” ας δείξουμε  εμπιστοσύνη στο σώμα μας… Ξέρει ΑΚΡΙΒΩΣ τι χρειάζεται να κάνει… Ας το προσφέρουμε στο μωράκι μας απλόχερα, παρέα με την αγκαλιά και τα χάδια μας… Και μπορώ να σας το υποσχεθώ… Όλα μα όλα, θα βρουν τους ρυθμούς τους, πολύ πολύ γρήγορα… Είναι απεριόριστη η ομορφιά που έχουμε μπροστά μας…”

Σας φιλώ!!!

Αύρα Φούκου

 

Η ιστορία θηλασμού της Πέρσας – Ο θηλασμός είναι χαρά!

Το σκέφτηκα πολύ. Τι να γράψω; Γιατί να γράψω; Έχω να πω κάτι καινούριο; Όχι. Να γράψω με την επαγγελματική μου ιδιότητα (ψυχολόγος); Όχι. Να γράψω με την ιδιότητα της μαμάς; Ναι. Τι θέλω να γράψω; Ότι θηλάζω. Ε και; Η πρώτη είμαι ή μήπως η τελευταία; Άλλες θηλάσανε λίγο, άλλες πολύ, άλλες καθόλου, άλλες συνεχίζουν, άλλες αρχίζουν σήμερα. Πάλι δεν βγάζει νόημα… ώσπου το σκέφτηκα λίγο διαφορετικά και μου είναι πολύ ξεκάθαρο: για την χαρά μου θέλω να γράψω.

Θηλάζω το παιδάκι μου 7 μήνες και είμαι πολύ χαρούμενη! Με εξαίρεση το 1ο βράδυ που του έδωσαν ξένο στο μαιευτήριο, το παιδάκι μου πίνει μόνο μαμαδόγαλα. Είμαι χαρούμενη γιατί ξέρω ότι παίρνει αυτό ακριβώς  που του χρειάζεται, είμαι χαρούμενη γιατί δεν χρειάζεται να γίνεται ολόκληρη διαδικασία όταν είναι η ώρα για το γεύμα του: σήκω, ζέστανε, μέτρα, υπολόγισε θερμοκρασία, επέστρεψε, τάισε.

Πιστεύω ότι ο θηλασμός είναι επιλογή. Και ο μη θηλασμός, επίσης. Παρόλο που ήθελα να θηλάσω το παιδί μου, δεν ήμουν σίγουρη για το αν θα τα καταφέρω. Ο θηλασμός δεν ήταν στην κουλτούρα ούτε της δικής μου πατρικής οικογένειας, αλλά ούτε και του συζύγου μου. Η πεθερά μου έλεγε «αν έχεις καλό γάλα, να θηλάσει. Αλλά αν δεν έχεις; Θα στο κόψει ο γιατρός!». Η μαμά μου έλεγε «φυσικά και να προσπαθήσεις. Και μακάρι να τα καταφέρεις. Αλλά θα ξέρουμε πόσο τρώει; Πόσο πρέπει να πίνει;».

Προσωπικά, αυτό που ήθελα πιο πολύ και από τον θηλασμό, ήταν να ξέρω ότι αυτός που μου μιλάει, το κάνει υπεύθυνα και έχοντας γνώση για αυτά που λέει. Το να μην μπορώ όντως να θηλάσω, δεν θα με ενοχλούσε τόσο, όσο το να καταλάβω αργότερα ότι δεν θήλασα γιατί μου έδωσαν λάθος οδηγίες.

Δύο μήνες  πριν γεννήσω, ήρθε στο σπίτι η Βίκυ και είπαμε όσα έπρεπε να ξέρω για τον θηλασμό. Μερικά τα ήξερα ήδη λόγω της δουλειάς μου αλλά και από προσωπικό διάβασμα, μα υπήρχαν και πολλά που δεν τα γνώριζα καθόλου. Τα είπαμε, κάναμε πρόβα και με το μαξιλάρι θηλασμού και την κούκλα που είχε φέρει μαζί της και θεώρησα ότι το καλύψαμε το θέμα. Στην θεωρία! Γιατί στην πράξη – όπως φάνηκε – και τα μαιευτήρια το έχουν καλύψει….

Ο θηλασμός ξεκίνησε με το μωρό να πιάνει το στήθος σχετικά καλά και τις μαίες/ νοσοκόμες να δίνουν διάφορες και διαφορετικές μεταξύ τους οδηγίες. Τόσο διαφορετικές όμως, που αν τις άκουγα δεν θα πήγαινε μακριά η βαλίτσα: «μόνο 10 λεπτά στο κάθε στήθος, και ότι προλάβει, πρόλαβε. Μετά από 3 ώρες πάλι». Ή «μην το αφήνεις στο στήθος συνέχεια, θα στο κάνει πιπίλα». Ή «δεν ξέρεις πόσο τρώει, δώσε ξένο να μετράς». Ευτυχώς δεν άκουγα!

Όταν επιστρέψαμε σπίτι, ήρθε ο παιδίατρος να μας δει. Άλλη ιστορία εκεί: «και πώς ξέρεις ότι το μωρό χορταίνει; Να! Γκρινιάζει γιατί πεινάει και το γάλα σου δεν φτάνει». Ή «το παιδί έχει ίκτερο, δώσε ξένο να φύγει. Αν δεν φύγει, μπορεί να χρειαστεί να νοσηλευτεί. Γιατί να το ταλαιπωρείς; Αν φύγει, μπορεί να ξαναθηλάσεις». Κάπου εκεί, οι αντοχές μου τελείωσαν. Εξακολουθούσαν και οι ορμόνες να κάνουν πάρτι στο σώμα μου, οπότε λίγο πριν την κατάθλιψη, πήρα το μωρό και πήγα σε παιδίατρο – σύμβουλο θηλασμού και πήρα τηλέφωνο την Βίκυ να έρχεται στο σπίτι κάθε μέρα για να βλέπει ότι πορευόμαστε σωστά.

Προφανώς η γυναίκα το θεώρησε υπερβολικό, αλλά το έκανε γιατί έβλεπε πόσο πολύ είχα αγχωθεί με όλα αυτά που άκουγα. Ας μη μιλήσω για τις ευθύνες που μου ζητούσαν να αναλάβω. Ειδικά αυτό με τον ίκτερο, με έκανε κομμάτια. Ο άντρας μου μπορεί να μην ήταν φουλ υποστηρικτικός, με την έννοια του να κάτσει να διαβάσει και να ενημερωθεί ο ίδιος, αλλά τουλάχιστον δεν προσπαθούσε να μου αλλάξει γνώμη. Πράγμα που τώρα εκτιμώ αφάνταστα.

Θεωρώ πως ένας επαγγελματίας χρειάζεται να έχει σφαιρική γνώση – όσο γίνεται – επί του αντικειμένου του. Για αυτό και θεωρώ ότι ο παιδίατρος καλό θα είναι να είναι και σύμβουλος θηλασμού. Αλλά επίσης πιστεύω ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του, για αυτό και είναι άλλο πράγμα ο παιδίατρος και άλλο πράγμα ο σύμβουλος.

Κάπως έτσι κλείσαμε 7 μήνες θηλασμού. Ούτε που το φανταζόμουν όταν γέννησα, μέσα Σεπτέμβρη. Έλεγα θα σαραντήσουμε άραγε; Και μετά έλεγα, θα αντέξουμε ως τα Χριστούγεννα; Και μετά είπα, θα τα καταφέρουμε άραγε μέχρι να κλείσει τους 6 μήνες; Τώρα αρχίζω να πιστεύω ότι μάλλον τα καταφέραμε!!!

Εδώ χρειάζεται να σημειώσω ότι όταν το μωρό ήταν 2.5 μηνών, επέστρεψα στο γραφείο μου, καθότι ελεύθερη επαγγελματίας. Από τέλη Νοεμβρίου, λοιπόν, μέχρι και σήμερα, όπου πάω έχω μαζί μου είτε το μωρό είτε το θήλαστρο! Και ένα από τα μεγαλύτερα άγχη μου είναι μη γίνει καμιά διακοπή ρεύματος και χαλάσει η τράπεζα γάλατος….

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχηθώ καλή δύναμη στις θηλάζουσες μανούλες, καλή αρχή και καλούς θηλασμούς στις εγκυούλες που επιλέγουν να προσπαθήσουν να θηλάσουν και καλή συνέχεια στις μανούλες που δεν θήλασαν είτε λόγω επιλογής, είτε λόγω λάθους οδηγιών από επαγγελματίες.

Βίκυ σε ευχαριστούμε πάρα πολύ, οικογενειακώς!!! Εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσεις να βοηθάς και να εμπνέεις σιγουριά σε όλες τις μαμάδες που θέλουν να θηλάσουν αλλά δεν ξέρουν ή δεν φαντάζονται ή δεν πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν.

Πέρσα Χατζηλάμπου

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Άλλη μια ιστορία αποκλειστικού θηλασμού με θήλαστρο…..

Είμαι η Μαίρη, μαμά της Κατερίνας, 29 μηνών! Ήθελα πολύ να γίνω μαμά, είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη, δεν γνώριζα τι εστί καισαρική, είχα διαβάσει μόνο για φυσιολογικό τοκετό και ήμουν σίγουρη πως θα θηλάσω γιατί αυτό θεωρούσα φυσιολογικό αλλά, ενημερώθηκα ελάχιστα!

598763_370103153073335_884724547_n

Η Κατερίνα ήρθε στον κόσμο, όταν ήμουν 25 ετών με προγραμματισμένη καισαρική στις 38 βδομάδες.. Γέννησα σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο της Βόρειας Ελλάδας.. Μέχρι τον 8ο μήνα κύησης δεν είχα πάει στο νοσοκομείο, και όταν έγινε αυτό, μου είπαν πως δε μπορούν να με αναλάβουν για φυσιολογικό τοκετό γιατί παλαιότερα είχα υψηλή μυωπία και είχα κάνει διορθωτικό laser.. Τους πήγα χαρτί από τον οφθαλμίατρο μου, με τα αποτελέσματα της βυθοσκόπησης που μου έκανε και ήταν όλα φυσιολογικά αλλά η απάντηση ήταν η ίδια, πως δεν έπαιρναν το ρίσκο να με αναλάβουν! Ο ιδιώτης γυναικολόγος που πήγαινα δε μου είχε αναφέρει ποτέ το laser σαν λόγο για καισαρική!

Δυστυχώς πείστηκα πως αυτό ήταν το ασφαλέστερο να κάνω.. Δεν φανταζόμουν πόσο μεγάλη πληγή θα άφηνε στο κορμί και στην ψυχή μου.. Το βράδυ πριν την καισαρική μας ″ενημέρωσε″ ένας ειδικευόμενος για το θηλασμό.. Κάποιες από τις συμβουλές του ήταν: ″5’ στο κάθε στήθος″, ″Μην αφήνετε το μωρό να πιπιλάει, το στήθος σας δεν είναι πιπίλα, σας ανήκει″! ″Μην τρώτε όσπρια, μην τρώτε λαχανικά, προκαλούν  κολικούς στο μωρό″! ″Κι όσες γεννήσετε με καισαρική, το πιο πιθανό είναι να μην τα καταφέρετε με το θηλασμό γιατί αργεί πολύ να κατέβει το γάλα″!! Ειδικά αυτό το τελευταίο, με σκότωσε και ήταν αυτός ο οποίος μου είπε πως η καισαρική είναι μονόδρομος! Και πολλές άλλες λανθασμένες οδηγίες!

Μπήκα στο χειρουργείο, μου έκαναν ραχιαία αναισθησία, (ούτε καν επισκληρίδιο κάνουν) κι αφού έβγαλαν το μωρό, άκουσα το κλάμα της, ένιωσα πως δε μπορώ να αναπνεύσω.. Κάτι πήγε στραβά με τη ραχιαία αναισθησία και τελικά μου έκαναν και ολική νάρκωση.. Ξύπνησα μετά από 3 ώρες στην αίθουσα ανάνηψης, πανικόβλητη, γιατί δεν ήξερα που βρισκόμουν, δεν είχα το μωρό μαζί μου και νόμιζα πως κάτι της συνέβη.. Με πήγαν ευτυχώς αμέσως στο δωμάτιό μου, για να τη δω! Μου απαγόρευσαν να κουνηθώ στο ελάχιστο λόγω ραχιαίας αναισθησίας, γιατί θα μου δημιουργούσε πονοκεφάλους.. Ούτε μια μαία δε φιλοτιμήθηκε να με βοηθήσει να βάλω το μωρό στο στήθος την πρώτη μέρα! Αντ’ αυτού, μας δόθηκε ένα χαρτί από τον παιδίατρο για τα γεύματα του μωρού, με αναλυτικές οδηγίες για τις αναλογίες τσαγιού-νερού (σαν 1ο γεύμα, για να αποβάλει το μηκώνιο..!!) κι έπειτα οι αναλογίες γάλακτος-νερού για τα επόμενα γεύματα..!!

Την 1η μέρα το μωρό δεν τοποθετήθηκε καθόλου στο στήθος, σιτιζόταν μόνο με μπουκάλι και ξένο γάλα, το στήθος μου δεν πήρε κανένα ερέθισμα.. Τη 2η μέρα αφού σηκώθηκα και μου έβγαλαν τον καθετήρα, έβαλα το μωρό στο στήθος αλλά δεν ″έπιανε″ με τίποτα, φώναζα τις μαίες να με βοηθήσουν, κάποιες είχαν και θέληση και λίγες γνώσεις, άλλες, δεν είχαν τίποτα από τα δύο! Η προϊσταμένη μάλιστα μου έβαλε τις φωνές, πως δε μπορούν να ασχολούνται συνέχεια μαζί μου και πως μάλλον δεν έχω θηλή για να μην πιάνει το μωρό, όλα αυτά, χωρίς να μ’ έχει βοηθήσει ποτέ πριν! Έλεγαν να ρίξω λίγο τσαγάκι στη θηλή για να ″γλυκαθεί″ και να πιάσει.. Ο γυναικολόγος δε, μόλις του είπα ότι δεν πιάνει στήθος μου είπε, “κι ακόμα δεν έχεις πάρει χάπι να κόψεις το γάλα?”!

Την 3η μέρα ήμουν χάλια, ψυχολογικά και σωματικά, είχε πρηστεί το στήθος μου και πονούσα, μου είπαν πως μπορώ να αντλήσω με το νοσοκομειακό θήλαστρο και να το πετάω αφού δεν ήταν αποστειρωμένο αλλά, μου ήταν αδύνατο να πετάξω το πολύτιμο πρωτόγαλα οπότε πήρα ένα χειροκίνητο θήλαστρο της κακιάς ώρας και ξεκίνησα τις αντλήσεις! Δεν είχα ιδέα για το τι έπρεπε να κάνω! Αντλούσα και προσπαθούσα να βάλω το μωρό στο στήθος αλλά τίποτα, η συμβουλή που μου είχαν δώσει οι μαίες στο νοσοκομείο, ήταν ″Άσε το μωρό να πεινάσει για να πιάσει″! Φυσικά αφού την άφηνα να πεινάσει ήταν πάντα τόσο εκνευρισμένη στο στήθος, που ήταν αδύνατο να προσπαθώ πάνω από 5’ τη φορά!

Με είχε πιάσει εμμονή, έψαχνα συνέχεια στο διαδίκτυο για τις αντλήσεις, τη σύγχυση θηλών κι έτσι ξεκίνησα να ακολουθώ το πρωτόκολλο αντλήσεων, με ακατάλληλο θήλαστρο, το οποίο χαλούσε συνέχεια.. Την πρώτη βδομάδα έδινα μητρικό και ξένο, κι έπειτα κατάφερα να καλύψω τις ανάγκες του μωρού μου.. Κάπου στις 20+ μέρες δεν άντεχαν τα χέρια μου, γιατί αντλούσα περίπου ανά 2 ώρες και με μία ώρα σχεδόν διάρκεια άντλησης! Έχανα τις ελπίδες μου για φυσιολογικό θηλασμό, οπότε πήρα ένα απλό μονό ηλεκτρικό θήλαστρο, πάλι ακατάλληλο για τη δουλειά που το ήθελα αλλά τουλάχιστον πιο ξεκούραστο! Ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή, με πολλά πετρώματα γιατί δεν ήξερα να αδειάζω καλά το στήθος, με πληγωμένες θηλές, νεύρα, στεναχώρια κτλ!

Είχα απογοητευθεί γιατί έπαιρνα την άρνηση του μωρού, σαν απόρριψη, παρόλα αυτά συνέχιζα να την βάζω πριν από κάθε τάισμα στο στήθος.. Όλη μέρα αντλούσα, τάιζα το μωρό, έπλενα-αποστείρωνα μπουκάλια και ξανά από την αρχή! Μέχρι περίπου τον 7ο-8ο μήνα αντλούσα 8 φορές την ημέρα, είχα γεμίσει ό,τι καταψύκτη υπήρχε στο σπίτι, κι έδινα γάλα σε άλλα δύο μωράκια.. Μείωσα τις αντλήσεις σε 5 και πολύ μετά το χρόνο τις έκανα 3! Αν δεν έκανα τόσες πολλές αντλήσεις, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, το πιο πιθανό είναι να είχε μειωθεί δραματικά η ποσότητα του γάλακτος, λόγω ακατάλληλου θηλάστρου..

Έχω περάσει σε φάση αποθηλασμού αλλά τελικά η διακοπή είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ότι την περίμενα! Στη φάση αποθηλασμού που βρισκόμαστε, δεν έφτανε το γάλα μου να καλύψει τις ανάγκες της κόρης μου κι έτσι, της έδωσα γάλα και από μια φίλη μου.. Ο δρόμος του θηλασμού, δεν είναι δυστυχώς εύκολος.. Για να τα καταφέρουμε, πρέπει να διαβάσουμε πολύ, να ενημερωθούμε, δε μπορούμε να τα περιμένουμε όλα από μαίες, γυναικολόγους, παιδιάτρους γιατί σίγουρα κάποιος από αυτούς, αν όχι όλοι, θα μας δώσουν λανθασμένες συμβουλές που μπορούν να μας οδηγήσουν σε πρόωρο αποθηλασμό!

Πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και στο σώμα μας, το οποίο ήταν ικανό να θρέψει ένα μωράκι για εννέα ολόκληρους μήνες και μπορεί να συνεχίσει για άλλους τόσους και τόσους, αφού βγει από την κοιλιά μας! Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας πείσει ότι είστε ανίκανη να γεννήσετε φυσιολογικά και να θηλάσετε! Αν αντιμετωπίσετε προβλήματα, συμβουλευτείτε ένα σύμβουλο θηλασμού ή μια θηλάζουσα μαμά! Δεν αντλώ από επιλογή μου, ήταν μια λύση ανάγκης προκειμένου να πιει το μωρό μου το γάλα μου! Ο μητρικός θηλασμός είναι κάτι ανώτερο, υπέροχο, ιερό! Δεν είναι μόνο τροφή για το κορμάκι του μωρού, είναι τροφή και για την ψυχή του! Εμπιστευτείτε το σώμα σας και το ένστικτο σας!

ΥΓ. Η Μαίρη αποθήλασε όταν το κοριτσάκι της ήταν 2,5 ετών. Μερικούς μήνες μετά γέννησε με φυσιολογικό τοκετό μετά από καισαρική (VBAC) το δεύτερο παιδί της, το οποίο θηλάζει αποκλειστικά και χωρίς θήλαστρο αυτή τη φορά!

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Σύνδρομο Angelman: η ιστορία ενός διαφορετικού αγγέλου

 

10965364_10153082543149321_1918493864_n

Παιδί με ιδιαιτερότητες και η διαφορετικότητα… Όποτε σκεφτόμουν τον εαυτό μου στον ρόλο της μαμάς, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό πως θα μπορούσε να συμβεί σε εμένα και πάντα έβλεπα με θαυμασμό και ευαισθησία τις οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με ιδιαιτερότητες.

Τελικά στην ζωή μου τα όνειρά μου διαφοροποιήθηκαν κατά πολύ. Η μικρή μας ή ο μικρός μας άγγελος όπως συνηθίζουμε να λέμε, έπειτα από μια σειρά εξειδικευμένων εξετάσεων διαγνώστηκε με Σύνδρομο Angelman ή Άγγελμαν. Στην περίπτωσή μας τυχαίο γεγονός,  δεν οφείλεται πουθενά!

Το Σύνδρομο Angelman είναι μια νευρο-αναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει 1 στις  15.000 γεννήσεις. Χαρακτηρίζεται από αναπτυξιακή καθυστέρηση, επιληψία, δυσκολίες συντονισμού κινήσεων, διαταραχές ύπνου και έλλειψη λόγου. Τα παιδιά με Σύνδρομο Angelman μπορεί να μην μπορούν να μιλήσουν, ωστόσο μπορούν να επικοινωνήσουν με εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας και μάλιστα έχουν πολλά να πουν. Μαθαίνουν με αργό ρυθμό, αλλά για μια ζωή. Έχουν ένα μοναδικό χαμόγελο, είναι ιδιαίτερα κοινωνικά, με ευχάριστη διάθεση και μπορεί κανείς να περάσει πολύ όμορφα μαζί τους.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως το σοκ μας ήταν τεράστιο! Οι απορίες ατέλειωτες. Και τώρα τι; Πως θα εξελιχθεί η μικρή μας; Θα είναι αυτόνομη; Θα πάει σε σχολείο τυπικής εκπαίδευσης; Kαι άλλες πολλές απορίες. Σήμερα 1 χρόνο μετά την διάγνωσή, με χαρά βλέπω πως η ζωή μας δεν άλλαξε όσο φανταζόμουν και κυρίως φοβόμουν. Σαφώς και οι δραστηριότητες της μικρής δεν περιλαμβάνουν μπαλέτο και ζωγραφική αλλά φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία. Όμως κάθε μέρα διαπιστώνω πως σε αυτό τον αλλιώτικο δρόμο δεν είμαι μόνη, οι χαρές που παίρνω με γεμίζουν με έντονα συναισθήματα και ταυτόχρονα με μαγικό τρόπο μου δίνουν απεριόριστη δύναμη.

Δεν πρέπει κανείς να μας λυπάται, επειδή είμαστε διαφορετικοί από την υπόλοιπη ομάδα. Γιατί η διαφορετικότητα είναι ελάττωμα και τρομάζει τόσο;  Παρατηρώ τις αντιδράσεις και τα βλέμματα των γονιών, όταν καταλαβαίνουν πως η μικρή μας δεν φωνάζει ή περπατά όπως τα υπόλοιπα παιδιά. Γιατί δεν βλέπουν το μεγάλο χαμόγελό της και την προσπάθειά της να συναναστραφεί με τα υπόλοιπα παιδιά; Κοιτάζουν επίμονα αλλά δεν τολμούν να ρωτήσουν. Γιατί; Ρωτήστε για να μάθετε! Πως θα μπορέσετε να μιλήσετε  στα παιδιά σας για την έννοια της διαφορετικότητας, εάν εσείς οι ίδιοι δεν αισθάνεστε άνετα;

Στο παρελθόν τα παιδιά με ιδιαιτερότητες μεγάλωναν κλεισμένα στα σπίτια τους, ευτυχώς στις μέρες μας γίνονται προσπάθειες ώστε να αλλάζει. Ήρθε ο καιρός να αποστασιοποιηθούμε από τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, χωρίς να αναρωτηθούμε εάν πράγματι ταιριάζουν στις πεποιθήσεις μας. Ήρθε ο καιρός να ανακαλύψουμε τι μπορεί να μας φέρει κοντά με το διαφορετικό και όχι τι να μας απομακρύνει.

Ως μαμά αγγέλου σας λέω να μην τρομάζετε με την διαφορετικότητα. Αντιθέτως μάθετε γι’ αυτήν, ενημερωθείτε εσείς σωστά και έπειτα μιλήστε στα παιδιά σας. Καταλαβαίνουν και αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερα από όσο νομίζουμε.  Εάν δεν ξέρετε πώς να το κάνετε, συμβουλευτείτε τους νηπιαγωγούς ή τους δασκάλους στο σχολείο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, το μόνο που χρειάζεται είναι θέληση, ενδιαφέρον και κυρίως αποδοχή της διαφορετικότητας… Η ικανοποίηση και πιθανόν η περηφάνια που θα αισθανθείτε όταν το παιδί σας συναναστραφεί χωρίς φόβο με παιδί με ιδιαιτερότητα, εγγυώμαι πως θα είναι πολύ μεγαλύτερη από όταν καταφέρνει καινούργια καθημερινά πράγματα.

Τι είναι η Παγκόσμια Ημέρα Angelman;

Η Παγκόσμια Ημέρα Angelman (IAD) πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κόσμου σε παγκόσμιο επίπεδο για το Σύνδρομο Angelman. Η ημερομηνία επιλέχθηκε σύμφωνα με το 15ο χρωμόσωμα το οποίο επηρεάζεται και ο  Φεβρουάριος καθώς είναι ο παγκόσμιος μήνας των Σπάνιων Παθήσεων.

Ο σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας είναι :

  • Η ευαισθητοποίηση και η παγκόσμια ενημέρωση του κοινού για την ύπαρξη του Συνδρόμου,
  • Η κινητοποίηση και ενθάρρυνση του κόσμου, ώστε να συμμετέχουν σε δράσεις με σκοπό την συγκέντρωση κεφαλαίων για τον οργανισμό της κάθε χώρας,
  • Η προώθηση της έρευνας καθώς και των εκπαιδευτικών πόρων του οργανισμού της κάθε χώρας,
  • Η ανάμνηση των ατόμων με Σύνδρομο Angelman που έφυγαν από την ζωή.

Φέτος για πρώτη φορά και ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας, θα γίνει και η επίσημη έναρξη της Ελληνικής ιστοσελίδας που αφορά το Σύνδρομο Angelman, (www.angelman-syndrome.gr),  με σκοπό την έγκυρη ενημέρωση οικογενειών που έχουν στο περιβάλλον τους άτομα με το Σύνδρομο.

Κλαίρη – μαμά δύο παιδιών, το ένα εκ των οποίων είναι ένας διαφορετικός μικρός άγγελος

Η ιστορία της Ειρήνης: Θηλασμός με θήλαστρο

10921981_10153002294019621_536177398_n

Λέγομαι Ειρήνη Καλέτσιου και είμαι από την Λάρισα. Πριν 2 περίπου χρόνια ήρθα να μείνω στην Κοζάνη καθώς παντρεύτηκα εδώ.. Μετά από λίγο διάστημα έμεινα έγκυος. Η χαρά μου απερίγραπτη!! Πρέπει να πω ότι αγαπώ πολύ τα παιδιά γι΄αυτό και σπούδασα νηπιαγωγός. Όλο αυτό το διάστημα διάβαζα βιβλία περί εγκυμοσύνης. Θεωρούσα τον θηλασμό μια φυσική και εύκολη διαδικασία γι΄αυτό και δεν εστίαζα στο θέμα αυτό.

Στις 5/10/2013 έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί με φυσιολογικό τοκετό, τον Ανδρέα- Νικάνορα. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη!!! Ζήτησα το μωρό να μου το δώσουν αμέσως στην αγκαλιά μου όμως μου είπαν ότι θα το φρόντιζαν και θα μου το έφερναν μετά. Έτσι κ έγινε.. Αφού με ετοίμασαν κι εμένα μετά από λίγη ώρα μου έφεραν το μωρό και πήγαμε στο δωμάτιο μαζί. Εκεί θα τον είχα συνέχεια κοντά μου!

Αφού πέρασε λίγη ώρα, ήρθαν και οι μαίες δίνοντας μου οδηγίες για να σιτίσω το μωρό με ξένο γάλα. Μου είπαν ότι το δικό μου δεν έχει κατέβει ακόμα και ότι αυτό θα γινόταν την τρίτη μέρα….. Τις πίστεψα και θυμώνω πολύ με τον εαυτό μου γι΄αυτό… Το στήθος μου ήταν πρησμένο και μου έλεγαν ότι κατεβαίνει το γάλα και να μην ανησυχώ.. Κανείς δεν μου είπε να βάζω το μωρό στο στήθος.. Εγώ πάλι περίμενα να έρθουν οι μαίες και να με καθοδηγήσουν για την όλη διαδικασία.

Την δεύτερη μέρα και αφού το μωρό σιτίστηκε με ξένο γάλα, ήρθε η μαία για να βάλουμε το μωρό στο στήθος. Το μωρό όμως δεν μπορούσε να θηλάσει.. Η μαία ήρθε αρκετές φορές με κανένα θετικό αποτέλεσμα. Από εκείνη την ημέρα αρχίζει ο δικός μου Γολγοθάς…

Με πεσμένη ψυχολογία και με ένα μωρό να κλαίει συνεχώς αναγκάστηκα να το ταΐζω με ξένο νιώθοντας χάλια.. Την τρίτη μέρα και με πολλές άκαρπες προσπάθειες να θηλάσει το μωρό μου, συμβαίνει κάτι που με συνταράζει. Παρατηρώ ότι το μωρό κάνει κάποιες περίεργες κινήσεις που μοιάζουν με σπασμούς.

Με έπιασαν τα κλάματα και κάλεσα γρήγορα την παιδίατρο. Διαπίστωσε ότι ήταν όντως σπασμοί και ότι έπρεπε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο στα Γιάννενα. Εκείνη την ώρα έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου…

Ήρθε ασθενοφόρο και το μωρό έφυγε αμέσως μαζί με τον άντρα μου. Εγώ έπρεπε να καθίσω για να πάω σπίτι να πάρω κάποια πράγματα και να κανονίσω τι θα έκανα με το στήθος μου. Από την κλινική μου έδωσαν ένα χειροκίνητο θήλαστρο και κάποιες οδηγίες με αυτό. Έκλαιγα όλη την ώρα και ήθελα το μωρό μου πίσω. Το σπίτι δεν με χωρούσε, ήταν άδειο. Η θέα της κούνιας χωρίς το μωρό μέσα με τσάκιζε ψυχολογικά..

Φύγαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε με τους γονείς μου για Γιάννενα. Εκεί μου επέτρεπαν μια φορά την ημέρα να τον δω καθώς τον είχαν στην ΜΕΘ για εξετάσεις. Το στήθος μου ήταν πολύ πρησμένο και νόμιζα ότι θα πάθω μαστίτιδα.. Δεν μπορούσα να το αποσυμφορήσω με τίποτα.. Έκλαιγα από τον πόνο και δεν ήξερα τι να κάνω.. Θυμάμαι την μητέρα μου να μου πατάει το στήθος για να βγει το γάλα και να μην γίνεται τίποτα.. Μόνο αίμα έβγαινε από τις πληγωμένες θηλές. Τρέχαμε και οι δυο στο νοσοκομείο για να με βοηθήσει κάποιος και άκρη δεν βρίσκαμε.

Μα δεν υπάρχει κάποιος ειδικός για να μας πει τι θα κάνουμε? Να μας δώσει οδηγίες? Να μας δείξει το σωστό τρόπο και να μας καθοδηγήσει? Αναρωτηθήκαμε με την μαμά μου.. Ήμουν έτοιμη να πάρω τηλέφωνο τον γυναικολόγο για να μου δώσει το περιβόητο χάπι. Δεν το έβαλα όμως κάτω….. Πήγαινα ξανά και ξανά στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν το μωρό μου και ζητούσα βοήθεια από την μαιευτική κλινική. Τελικά με πήγαν σε ένα θάλαμο και μου έδειξαν το νοσοκομειακό θήλαστρο.

Έβγαλα λίγο γάλα όμως το πετούσα γιατί δεν μπορούσα να αποστειρώσω το μπουκαλάκι και τα υπόλοιπα.. Πονούσε η ψυχή μου όταν το πετούσα… Αυτό γινόταν για μια εβδομάδα.. Κάθε 3 ώρες πήγαινα στο νοσοκομείο για να αποσυμφορώ το στήθος. Ύστερα βρήκα για καλή μου τύχη και μια κοπέλα που ήταν σύμβουλος θηλασμού και μου εξήγησε κάποια πράγματα.. Μέχρι τότε ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτή η ειδικότητα.

Αφού πέρασε μια εβδομάδα, βγήκαμε από το νοσοκομείο τρισευτυχισμένοι που είχαμε τον γιο μας αγκαλιά!!! Στο σπίτι προσπαθούσα να βάζω το μικρό στο στήθος αλλά κάθε φορά τσίριζε και αρνιόταν να θηλάσει. Είχε μάθει στην εύκολη λύση..Ακόμη και μαία κάλεσα για να με βοηθήσει αλλά δεν έγινε τίποτα. Έτσι αποφάσισα να βγάζω με θήλαστρο και να του το δίνω… Έκανα 8-9 αντλήσεις το 24ωρο για να καλύπτω τα γεύματά του. Για λίγες μέρες έπινε και σκόνη η οποία του δημιούργησε πρόβλημα.

Η παιδίατρος μου είπε ότι μπορεί να είναι αλλεργικός και ότι αν δεν φτάνει το γάλα μου να του δώσω υποαλλεργικό. Όταν δοκίμασα αυτό το γάλα δεν μπορούσα να το δώσω στο μωρό γιατί είχε πολύ δυσάρεστη γεύση. Αύξησα λοιπόν τις αντλήσεις για να βγάζω περισσότερο.. ΉΜΟΥΝ ΟΛΗ ΜΕΡΑ με ένα θήλαστρο στο χέρι και χωρίς βοήθεια καθώς οι δικοί μου μένουν Λάρισα και τα πεθερικά μου μένουν σε χωριό στα Γρεβενά.

Φραγμένοι πόροι, ματωμένες θηλές και πόνος στο στήθος με είχαν λυγίσει… Όμως δεν το έβαζα κάτω… Θυμάμαι ότι πήγαινα αρκετές φορές για επανεξετάσεις με το μωρό στα Γιάννενα στο νοσοκομείο και μαζί μου έπαιρνα κ το θήλαστρο… Ήμασταν πλέον ΚΟΛΛΗΤΟΙ… Ακόμη και στην βάπτιση είχα μαζί μου το θήλαστρο…..Αρκετές φορές ήθελα να τα παρατήσω καθώς τα ξενύχτια με είχαν καταρρακώσει σωματικά και ψυχικά. Μπορεί να έχασα κάποιες στιγμές ενασχόλησης με τον γιο μου λόγω των αντλήσεων αλλά ξέρω ότι έκανα το καλύτερο για το αγγελούδι μου.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν και είναι ακόμη η διακοπή ρεύματος γιατί το θήλαστρο λειτουργεί μόνο με ρεύμα.. Μέχρι και σήμερα όμως στάθηκα τυχερή!!! Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι μέχρι τους 6 μήνες αντλούσα με θήλαστρο μονής άντλησης και έπειτα πήρα διπλής για εξοικονόμηση χρόνου. Από την αρχή έβαζα μικρούς στόχους για το πόσο χρονικό διάστημα θα θηλάσω. Πρώτα είχα τους 3 μήνες μετά τους 6, τους 9, τους 12 και τώρα ο αγκαλίτσας μου είναι 13 μηνών και αντλώ ακόμη.
Είχα πει ότι θα σταματήσω αλλά ο ταυτόχρονος θηλασμός που έλαβε μέρος σε πολλές πόλεις με εμψύχωσε ώστε να συνεχίσω!!!

Δεν ξέρω αν είμαι καλή μάνα και δεν θέλω να κατακρίνω καμιά μαμά που δεν θήλασε το παιδί της. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι έκανα για το μωρό μου αυτό που του ΑΞΙΖΕ!!!

Μαμά Ειρήνη

 

Δώρισα στα πρόωρα του Έλενα 30 λίτρα γάλα!

 

Είμαι η Κατερίνα, μαμά εδώ και 6 μήνες και σήμερα θα περιαυτολογήσω για καλό σκοπό.

Πολύ σύντομα να σας πω ότι είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη (μου λείπει ακόμα η κοιλιά μου και ας  έχω την κόρη μου αγκαλιά…), μπήκα για φυσιολογικό τοκετό αλλά η μικρή είχε άλλη γνώμη και μετά από 16 ώρες πόνων καταλήξαμε στην καισαρική και επίσης δεν είχα διαβάσει τίποτα για τον θηλασμό όσο ήμουν έγκυος. Απλά είχα κάνει μια κουβέντα μιας ώρας με την μαία μου και σκεφτόμουν ότι είναι τόσο φυσική η διαδικασία που θα έρθει από μόνη της. Δεν ήμουν φανατική του θηλασμού, είχα αγοράσει και μπιμπερό και είχα δανειστεί αποστειρωτή για καλό και για κακό και σκεφτόμουνα ότι άμα κάτσει, έκατσε. Ο πρώτος στόχος ήταν να θηλάσω μέχρι η μικρή να γίνει 40 ημερών και μετά βλέποντας και κάνοντας. Πάντως με έκανα εικόνα να θηλάζω… μας φαντασιωνόμουν αγκαλιασμένες.

Γεννάω λοιπόν, 16 ώρες πόνοι όπως είπα και συνολικά 20 ώρες από την στιγμή που μπήκα στο μαιευτήριο. Μισή ώρα μετά η μαία μου (θα την αναφέρω αρκετές φορές γιατί της χρωστάω πολλές χάρες, άνθρωπος-κλειδί για τον επιτυχημένο θηλασμό που ακολούθησε) μου φέρνει την μικρή στην ανάνηψη. Το κορίτσι μου από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι έχει φοβερό ένστικτο θηλασμού και ήρθε και «κούμπωσε» στο μεμέ. Πρώτη επαφή, εξαιρετική. Αποκλειστικός θηλασμός στο μαιευτήριο, όλα καλά. Τρίτη μέρα στο μαιευτήριο έρχεται η μαία μου, ακουμπάει το δάχτυλο στο μεμέ και το γάλα περνάει ξόφαλτσα από τον ώμο της. Μου συστήνει κάθε 2 ώρες χλιαρό ντουζ και μασάζ στο στήθος για να το κρατάω συνεχώς μαλακό και αν νιώθω ότι είμαι για να σκάσω, να «αρμέγομαι»…

Γυρνάμε σπίτι, η μικρή θηλάζει ελεύθερα αλλά 2-3 μέρες μετά καταλήγουμε σε πληγωμένες θηλές. Τηλέφωνο στη μαία, συμβουλές, προτάσεις, κόλπα κλπ. Βελτιώνεται η κατάσταση μέρα με τη μέρα με συμπαραστάτες τη μαία από το τηλέφωνο και τον άντρα μου στο πλευρό μου. Για καλή μας τύχη και η παιδίατρος είναι του ίδιου στυλ και βοηθάει και αυτή όσο μπορεί. Μέχρι που μια μέρα ήρθε στο σπίτι και έκατσε ώωωωωρες να με παρακολουθεί να θηλάζω τη μικρή για να με διορθώνει και να με συμβουλεύει – και όλα αυτά χωρίς λεφτά, ούτε η μαία ούτε η παιδίατρος. Το αποτέλεσμα φυσικά καλό, εδραιώνεται ο θηλασμός με μεγάλη επιτυχία αλλά με ταλαιπωρία. Και μέχρι εδώ, θα μου πείτε με το δίκιο σας,«σιγά τα ωά ρε κοπελιά…τι έχεις να μας πεις;;;; ότι σου πέτυχε ο θηλασμός;» Και έχετε δίκιο.

Τώρα όμως θα περιαυτολογήσω.

Το μόνο πρόβλημα στην όλη ιστορία, η ποσότητα του γάλακτος που έχω. Είναι πολύ, πάρα πολύ. Και το ξέρω ότι πολλές μανούλες θα ζήλευαν γιατί εκείνες δεν είχαν αρκετό για τα παιδάκια τους. Αλλά και αυτό είναι πρόβλημα, πιστέψτε με. Και όχι μόνο για τη μαμά αλλά και για το μωρό.

Πάλι τηλέφωνο στη μαία: «Θήλαστρο, αντλήσεις, σακουλάκια, κατάψυξη, ατομική τράπεζα γάλακτος και τα υπόλοιπα βουρ στο Έλενα για τα πρόωρα» μου λέει η μαία μου.

Και αυτό πράττω. Και σήμερα που σας γράφω είναι η τελευταία άντληση που θα κάνω για τα προωράκια του Έλενα γιατί σήμερα η μικρή μου έχει μηνογενέθλια και γίνεται 6 μηνών και το γάλα μου/μας δεν είναι πλέον κατάλληλο για προωράκια…

Μέσα σε 6 μήνες (στην ουσία 4 γιατί τον πρώτο μήνα δεν είχα μυαλό για τίποτα άλλο εκτός από θηλασμό και ύπνο και τον Αύγουστο το περισσευούμενο το ήπιαν τα γατάκια του χωριού καθώς δεν θα μπορούσα να το μεταφέρω στην Αθήνα χωρίς να αλλοιωθεί), χωρίς ιδιαίτερο κόπο πήγα στο Έλενα περίπου 30 λίτρα γάλα.

Ξέρω ότι θα μου πείτε μπράβο, συγχαρητήρια κλπ και σας ευχαριστώ για αυτό. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω περήφανη για αυτή μας την προσφορά. (Χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί είναι οικογενειακή προσφορά. Το κορίτσι μου που θήλασε αμέσως και βοήθησε να έχω τόσο γάλα, ο άντρας μου που με υποστήριξε αλλά και που ακόμα και τώρα απασχολεί τη μικρή όσο είμαι στο θήλαστρο, όπως επίσης και οι γιαγιάδες που κρατάνε τη μικρή για να πάω το γάλα στο Έλενα). Είναι ένα είδος προσφοράς και αλληλεγγύης που σε πλημμυρίζει μια αλλιώτικη χαρά. Γιατί βλέπεις και τις μαίες στο Έλενα πώς σε υποδέχονται ως δότρια και πως ακόμα και τα μάτια τους λένε ευχαριστώ. Γιατί αυτό το γάλα, αυτή η προσφορά πάει στις πιο αγαθές υπάρξεις, πάει σε προωράκια που παλεύουν κάθε μέρα.

Και τι θέλω να πω λοιπόν περιαυτολογώντας. Η τράπεζα γάλακτος του Έλενα είναι κάτι σχεδόν άγνωστο. Διαβάζοντας στην απαρχαιωμένη σελίδα του μαιευτηρίου έμαθα ότι υπάρχει από το 1947 (και όμως, τόσα χρόνια λειτουργεί!). Κανείς δεν έχει κάνει κάτι για να γίνει γνωστό. Δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος και ούτε με νοιάζει. Παίρνω λοιπόν την υπόθεση στα χέρια μου, το παίρνω «πατριωτικά». Και επειδή εδώ είναι μαζεμένος πολύς κόσμος και πολλές μαμάδες, μπορούμε να το κάνουμε πιο γνωστό, να το πάρουμε ομαδικώς «πατριωτικά». Και γιατί όχι να πιέσουμε να δημιουργηθούν τράπεζες γάλακτος και σε άλλες πόλεις. Είναι μια κίνηση αγάπης και η αγάπη πολλαπλασιάζεται εύκολα γιατί όλοι και όλες έχουμε αυτή την αγαπησιάρικη διάθεση, να φροντίζουμε τους άλλους όσο μπορούμε και με όποιο τρόπο μπορούμε.

Και ακόμα και αν δεν γίνει τίποτα από όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα, εγώ θα νιώσω ακόμα πιο περήφανη αν μάθω ότι μέσα από αυτό το κείμενο υπήρξε έστω και μια μαμά που πήγε στο Έλενα έστω και 200 ml γαλατάκι…Και θα το πω και στη μαία μου για να νιώσει και εκείνη περήφανη!

Μαμά Κατερίνα

ΥΓ1: Ο θηλασμός είναι ζόρικος αλλά αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις. Από τη δική μου εμπειρία, αυτό που με βοήθησε ήταν ότι έβαζα κάθε φορά βραχυπρόθεσμο στόχο: Πρώτα μέχρι να σαραντήσει, μετά το τρίμηνο, μετά το εξάμηνο. Τώρα που φτάσαμε το εξάμηνο, λέω για το χρόνο.

ΥΓ2: Αν αποφασίσετε να κάνετε την κίνηση συλλογής γάλακτος, ρωτήστε κάποιον ειδικό να σας πει πως πρέπει να το κάνετε. Προτεραιότητα, κακά τα ψέματα, έχει το παιδάκι σας. Το περίσσευμα, για να είναι πραγματικό περίσσευμα, έχει προϋποθέσεις.

ΥΓ3: Όσες/οι είστε δότριες/ες αίματος, μπορείτε να με καταλάβετε. Αλλά αυτή η δωρεά σε κάνει να νιώθεις ακόμα πιο όμορφα.

ΥΓ4: Και για να προλάβω τυχόν πολεμικά σχόλια από κάτω, οι μαμάδες που δεν τα κατάφεραν με τον θηλασμό είναι το ίδιο μαμάδες με όσες θηλάζουν, με όσες κάνουν μικτή διατροφή, με όσες δωρίζουν γάλα, με όσες κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για τα παιδάκια τους, δηλαδή.

Πηγή: http://www.eimaimama.gr/2014/11/tha-periautologiso.html

Πώς κατάφερα να θηλάσω το γιο μου!

Screen-shot-2012-11-07-at-1.47.59-AM

Περιμέναμε τον ερχομό του Διονυσάκη με ανυπομονησία. Ήταν ήδη τέλος Σεπτέμβρη και πέρα από την λαχτάρα να κρατήσω στην αγκαλιά μου το μικρό μου αγοράκι, είχα κουραστεί με την ζέστη. Ήμασταν όλοι έτοιμοι, είχαμε παρακολουθήσει τα μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής και το σεμινάριο για τον θηλασμό.

Τελικά το αγοράκι μας ήρθε 3 Οκτωβρίου. Όλα πήγαν τέλεια, ο τοκετός μου ήταν πολύ σύντομος, μόλις 3 ώρες, χωρίς καθόλου ταλαιπωρία. Στο μαιευτήριο (δημόσιο) είχα το αγοράκι μου συνεχώς μαζί μου από την πρώτη στιγμή. Θήλαζε κανονικά, το στήθος μου “γεμάτο” γάλα παρόλα αυτά την τρίτη μέρα διαπίστωσαν ότι δεν παίρνει το αναμενόμενο βάρος. Το ίδιο και την τέταρτη μέρα και για αυτό το πρωί δεν μας επέτρεψαν να φύγουμε όπως επιθυμούσαμε αφού ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση και προτιμούσαμε να πάμε σπίτι μας το συντομότερο.

Τελικά με προτροπή του γιατρού μου “αναλάβαμε” την ευθύνη και φύγαμε το απόγευμα της τέταρτης μέρας. Για καλό και για κακό καλέσαμε την παιδίατρο μας την ίδια μέρα για να εξετάσει το μωρό. Μας καθησύχασε για το βάρος, μας έδωσε συμβουλές και μάλιστα είπε στον άντρα μου ότι εντυπωσιάστηκε που αν και πρώτη φορά μαμά είχα μεγάλη σιγουριά και αυτοπεποίθηση όταν μας είδε να τον θηλάζω. Ήμασταν λοιπόν όλοι πολύ χαρούμενοι, όλα είχαν πάει τελεία και ήμασταν σπίτι μας με το αγοράκι μας.

Την πέμπτη μέρα το βραδάκι ο Διονύσης «αποφάσισε» ότι δεν ήθελε να θηλάσει άλλο…Αρνούταν να πιάσει το στήθος μου, έκλαιγε γοερά όταν το πλησίαζε. Το ίδιο και μια ώρα αργότερα, το ίδιο και δυο. Είχαν ήδη περάσει κάμποσες ώρες από την ώρα που έπρεπε να φάει και έτσι αναγκαστήκαμε να του δώσουμε γάλα σε σκόνη. Το ίδιο και στο επόμενο γεύμα του, γοερό κλάμα όταν προσπαθούσα να τον βάλω στο στήθος μου και αναγκαστικά ξένο γάλα.

Η παιδίατρος συνέστησε να προσπαθώ να τον βάζω να στήθος μου αλλά για να μην σταματήσει η παραγωγή μου και για να μην πίνει ξένο γάλα να χρησιμοποιήσω θήλαστρο. Έτσι και έκανα αλλά το γάλα που έβγαζα ήταν λίγο, οπότε του δίναμε και συμπλήρωμα. Ο Διονύσης συνέχιζε να μην θέλει το στήθος μου και μόνο με το θήλαστρο το γάλα μου συνέχισε να μειώνεται.

Πέρασα μια εφιαλτική βδομάδα, με πολύ κακή διάθεση, με τύψεις, με στεναχώρια… ήταν κρίμα ήθελα τόσο πολύ να θηλάσω το αγοράκι μου, είχα προετοιμαστεί, ήμουν σίγουρη πως θα τα καταφέρναμε. Μάταια ο καλός μου προσπαθούσε να με παρηγορήσει. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είχα πάει στραβά, ίσως δεν τον κρατούσαν σωστά, ίσως έφταιγε ότι του δώσαμε πιπίλα νωρίς, πριν εδραιωθεί ο θηλασμός, ίσως δεν ήταν αρκετό το γάλα μου, ίσως ίσως ίσως.

Διάβαζα διάφορα στο internet, αλλά πουθενά πως να πείσεις ένα μωρό ημερών να μην κλαίει στην θέα του στήθους της μάνας του… Διάβασα και την ιστορία της Ολίβιας και εκεί έμαθα ότι υπάρχουν σύμβουλοι θηλασμού. Πήρα τηλέφωνο τη Μαρία και την επόμενη μέρα ήρθε σπίτι μας. Για να μην τα πολυλογώ η Μαρία εξέτασε τον Διονύση για να σιγουρεύει ότι δεν έχει κάποιο ανατομικό πρόβλημα, μου έδωσε συμβουλές για το πως να αυξήσω την παραγωγή μου (συχνές αντλήσεις, επαφή δέρμα με δέρμα και ερεθισμός του στήθους), μου πρότεινε να χρησιμοποιήσω θηλές σιλικόνης, γιατί ο Διονύσης φαινόταν να μην αντιδρά τόσο άσχημα σε αυτές και να πάρω μια συσκευή SNS (Supplemental Nursing System) ώστε σε συνδυασμό με τις θηλές σιλικόνης να συνηθίσει ο Διονύσης να τρέφετε ξανά από το στήθος μου.

Επί 2 μήνες σχεδόν έκανα περίπου 6 αντλήσεις την ημέρα. Σιγά σιγά αυξήθηκε το γάλα μου και φτάσαμε να δίνω στον Διονύση σχεδόν αποκλειστικά δικό μου. Εκτός από τα νυχτερινά γεύματα προσπαθούσα να χρησιμοποιώ το SNS αντί για μπιμπερό, στην αρχή με τις θηλές σιλικόνης μετά χωρίς. Σιγά σιγά οι αντλήσεις μειώθηκαν, δεν χρειαζόταν να χρησιμοποιώ το SNS. Όταν ο Διονύσης έγινε 2,5 μηνών πλέον δεν χρειαζόμασταν καμία βοήθεια, θήλαζε κανονικότατα!!!

Τον θήλασα μέχρι που το γάλα μου μειώθηκε πολύ, περίπου μέχρι 9 μηνών, αλλά πραγματικά δεν ήθελα να σταματήσω. Κάθε φορά που τον έπαιρνα στην αγκαλιά μου πλημμύριζα από συναισθήματα, καμιά φορά έκλαιγα από συγκίνηση, συνήθως του μιλούσα, πάντα τον χάιδευα. Αυτές τις στιγμές τις είχαμε κερδίσει με κόπο και τις απολάμβανα διπλά.

Σας διηγήθηκα την ιστορία μας για να δώσω κουράγιο στις νέες και άπειρες μανούλες. Ελπίζω να σας απέδειξα ότι με θέληση και σωστές συμβουλές μπορούμε να λύσουμε τέτοιου είδους προβλήματα. Μην τα παρατάτε, αν θέλετε πραγματικά να θηλάσετε και αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μην διστάσετε να μιλήσετε με κάποιον σύμβουλο θηλασμού. Και κάντε το σύντομα γιατί ο χαμένος χρόνος είναι σε βάρος του θηλασμού. Τις περισσότερες φορές υπάρχει λύση, απλά θέλει υπομονή και επιμονή.

Ευχαριστώ πολύ την Μαρία Φερτάκη για την ανεκτίμητη βοήθειά της, Μαρία σου χρωστάμε ευγνωμοσύνη.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την Ολίβια και να την συγχαρώ για το θάρρος της να γράψει για την δική της εμπειρία με τον θηλασμό. Ίσως αν δεν διάβαζα αυτή την ιστορία να μην μάθαινα εγκαίρως για τους σύμβουλους θηλασμού και να χάναμε πολύτιμο χρόνο.

μαμά Ιωάννα

Πηγή: http://www.eimaimama.gr/2012/11/pws-katafera-na-thilasw-to-gio-mou.html

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η συναρπαστική φωτογραφία μιας φοιτήτριας που θηλάζει

Η εικόνα έχει προκαλέσει παγκόσμιο θαυμασμό και έχει σαρώσει στα social media

Η συγκεκριμένη φωτογραφία έχει προκαλέσει θύελλα θαυμασμού στα social media: μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει περί τα 170.000 likes στο Facebook.

Η εικόνα δημοσιεύτηκε από το Πανεπιστήμιο του Sunshine Coast στην επίσημη σελίδα στο Facebook χθες, και απεικονίζει μια νεαρή μητέρα από την Αυστραλία, τη Jacci Sharkey και το  έξι εβδομάδων γιο της Alek ενώ συνοδεύεται και από ένα ευχαριστήριο μήνυμα από τη μαμά.

«Ποτέ δεν περίμενα να έχει τέτοια ανταπόκριση. Θα ήμουν πολύ χαρούμενη αν είχα περίπου 100 likes και τότε ξέφυγε εκτός ελέγχου,» είπε στο ABC σαφώς έκπληκτη από την θετική ανταπόκριση.

Με αυτή τη κίνηση, η νεαρή Sharkey, που σπουδάζει διαχείριση ανθρώπινων πόρων, θέλει να δείξει και στις υπόλοιπες μαμάδες ότι ακαδημαϊκή καριέρα και μητρότητα μπορούν να συνδυαστούν αρμονικά.

Πηγή

Το Facebook «έκοψε» φωτογραφία μητέρας που θήλαζε το μωρό της

163075-breasteeding_3088839b

Τη φωτογραφία μιας Βρετανίδας που θήλαζε το νεογέννητο μωρό της διέγραψε το facebook μετά από αναφορά χρήστη. Η απόφαση του facebook προκάλεσε τόσο μεγάλες αντιδράσεις που τελικά αναγκάστηκε να την επαναφέρει.

Η Έμμα Μποντ είπε στην Daily Mail, ότι γέννησε πρόωρα με καισαρική το δεύτερο παιδί της, την Καρίν, που έπασχε από σοβαρή ασθένεια. Οι γιατροί της είπαν ότι δεν θα ζούσε πάνω από 3 μέρες. Το κοριτσάκι όμως τα κατάφερε και η 24χρονη μητέρα θέλησε να μοιραστεί τη χαρά της στο facebook ανεβάζοντας στη σελίδα της την εν λόγω φωτογραφία.

Ένας χρήστης θεώρησε προσβλητική τη φωτογραφία και την ανέφερε στο facebook. η εταιρεία της απομάκρυνε υποστηρίζοντας ότι η φωτογραφία παραβιάζει τους κανονισμούς της κοινότητας για το γυμνό.

Η Μποντ στη συνέχεια ανέβασε τη συγκεκριμένη φωτογραφία σε ένα σάιτ που τάσσεται υπέρ του δημόσιου θηλασμού γράφοντας: «Από το μαιευτήριο μας είπαν ότι η Κάρι δεν θα επιζούσε, και ότι έπρεπε να φέρουμε ιερέα να τη διαβάσει. Πίστευαν ότι δεν θα επιζούσε πάνω από τρεις ημέρες… Ήταν μια μαγική στιγμή για μας (ο θηλασμός) και η αφαίρεση (της φωτογραφίας) την ίδια ημέρα για παραβίαση των κανονισμών για το γυμνό ήταν πραγματικά αλάτι στην πληγή… Αναστατώθηκα πολύ όταν η φωτογραφία αναφέρθηκε (στο Facebook). Ο θηλασμός είναι κάτι πολύ φυσικό και ιδιαίτερο και πρέπει να διαδοθεί».

Η κίνηση αυτή της Μποντ είχε ως αποτέλεσμα η φωτογραφία να γίνει viral με 166.000 «likes» και 22.000 κοινοποιήσεις. Ωστόσο, το facebook την απομάκρυνε για δεύτερη φορά ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Τελικά η φωτογραφία όχι μόνο επανήλθε αλλά η Μποντ έλαβε το παρακάτω μήνυμα από το facebook:

«Η εικόνα που μοιράζατε αφαιρέθηκε κατά λάθος – έχει πλέον αναδημοσιευθεί. Ενημερώσαμε την πολιτική μας για το γυμνό, το Facebook μεταβάλει τον τρόπο που εξετάζει τις αναφορές για γυμνό με στόχο να εξετάζει καλύτερα το νόημα της φωτογραφίας ή της εικόνας».

«Ως αποτέλεσμα αυτού, οι φωτογραφίες που δείχνουν θηλάζουσες μητέρες θα πρέπει να επιτρέπονται ακόμη και αν η θηλή είναι πλήρως εκτεθειμένη, όπως θα επιτρέπονται φωτογραφίες με μαστεκτομή που δείχνουν ένα πλήρως εκτεθειμένο στήθος» πρόσθεσε.

Πηγή

 

Θεραπεία μέσω του θηλασμού: Η ιστορία μιας σεξουαλικά κακοποιημένης γυναίκας

της Nikki Patrick

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου το σώμα μου δεν μου ανήκε. Από πολύ μικρή ηλικία με χρησιμοποιούσαν και με κακοποιούσαν με φριχτούς τρόπους, οι οποίοι θα έκαναν τους περισσότερους να ανατριχιάσουν αν τους άκουγαν. Με κακοποιούσε φυσικά και σεξουαλικά ο πρώτος άνθρωπος στο οποίο θα έπρεπε να έχω εμπιστοσύνη και να βρίσκω ανακούφιση, ο πατέρας μου.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά ελπίζω ότι μέσα από την ιστορία μου για την σεξουαλική κακοποίηση και την επίδρασή της στο θηλασμό του παιδιού μου, κάθε γυναίκα με παρόμοια εμπειρία μπορεί να βρει δύναμη, κατανόηση και ανακούφιση.

Το να μεγαλώνεις μέσα σε περιβάλλον σεξουαλικής κακοποίησης σε διδάσκει πολλά πράγματα σε σχέση με το σώμα σου. Ότι είναι βρώμικο. Ότι πρόκειται για αντικείμενο. Ότι προορίζεται για να το χρησιμοποιούν άλλοι. Ότι δεν είναι στον έλεγχό σου. Τα στήθη μου έγιναν αντικείμενο απάνθρωπων βασανιστηρίων, καθαρά σεξουαλικών και τίποτα άλλο.

Στην ηλικία των 18 ετών, σηκώθηκα στα πόδια μου, βρήκα την φωνή μου και δεν κοίταξα ποτέ ξανά πίσω μου. Δεν έχω ξαναδεί τον «πατέρα» μου ποτέ και ούτε πρόκειται. Ο δρόμος προς τη μητρότητα είχε πολλά εμπόδια, αλλά τα κατάφερα.

Όταν κατάλαβα ότι ήμουν έγκυος στην κόρη μου, ο θηλασμός μου φαινόταν το πιο μακρινό πράγμα στο χώρο των δυνατοτήτων μου. Ήταν αδύνατο να φανταστώ το παιδί μου να τρέφεται από το στήθος μου, το οποίο θεωρούσα βρώμικο γιατί αυτό είχα μάθει να πιστεύω. Επίσης, η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να είχε την απαίτηση όποτε ήθελε να έχει πρόσβαση σ’ αυτό το ιδιαίτερο σημείο του σώματός μου, με έστελνε πίσω στην ηλικία των 8 ετών όπου δεν μπορούσα να πω όχι. Η ιδέα με τρομοκρατούσε και αποφάσισα ότι η φόρμουλα ήταν η καλύτερη επιλογή για μένα.

Συζήτησα τους προβληματισμούς μου με την γυναικολόγο μου, η οποία βασικά με απαξίωσε. Φάνηκε ότι αισθάνθηκε πολύ άβολα, είμαι σίγουρη ότι η ιστορία ενός σεξουαλικά κακοποιημένου παιδιού μπορεί να κάνει τον καθένα να αισθανθεί πολύ άβολα. Μου είπε το γνωστό «το στήθος είναι το καλύτερο» και ότι ήλπιζε ότι «θα τοποθετούσα στο παρελθόν τις ανασφάλειές μου, για το καλό του μωρού μου». Λες και αυτό ήταν κάτι εύκολο….

Σιγά – σιγά ξεκίνησα να ανοίγομαι σε άλλες γυναίκες, αυτές που είχαν τις ίδιες εμπειρίες και κάποιες που ήταν ήδη μητέρες. Βρήκα μια κοινωνία κατανόησης. Οι φόβοι και οι ανησυχίες μου ακούγονταν, είχαν υπόσταση και σε κάποιες περιπτώσεις, μοιράζονταν σε άλλες γυναίκες.

Καθώς πλησίαζε η μέρα του τοκετού, βίωνα μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Άρχισα να σκέφτομαι όλο και περισσότερο την ιδέα μήπως τελικά να προσπαθούσα να την θηλάσω. Προσπάθησα να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου και να αγνοήσω την φωνή μέσα μου που μου έλεγε «όχι». Δεν τα κατάφερα. Όταν πήγα πια να γεννήσω, το σχέδιο μου ήταν να χρησιμοποιήσω την φόρμουλα και ήμουν απολύτως ικανοποιημένη με αυτή την επιλογή.

Η Grace γεννήθηκε μέσα στην νύχτα, μετά από έναν μακρύ και δύσκολο τοκετό. Ήμουν εξουθενωμένη. Έβαλαν το κορμάκι της επάνω μου και κάτι απίστευτο συνέβη. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την στιγμή εκείνη όπως της αξίζει.  Και κανείς στο δωμάτιο δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε, εκτός από εμένα, και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Άρχισε να ψάχνει και να σέρνεται προς το στήθος μου. Το στόμα της ήταν ανοιχτό και έτοιμο και η καρδιά μου άρχισε να την δέχεται. Ήταν έτοιμη να πιάσει το στήθος μου και κανένα σημείο της ύπαρξής μου δεν ήθελε να την σταματήσει. Η γλυκιά μου κόρη έπιασε το στήθος, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και έκλεισε πληγές που ήταν μέρος της ύπαρξής μου για 29 χρόνια.

Δεν ήταν πάντα εύκολο, είχα άγχος και αναδρομές στο παρελθόν, ειδικά αργά τη νύχτα, τότε που συνέβαινε η περισσότερη κακοποίηση. Έπρεπε να είμαι πολύ ευγενική με τον εαυτό μου και με το μωρό. Έμαθα να ισορροπώ τις ανάγκες και των δυο μας. Υπήρξαν στιγμές που έπρεπε να περιμένει για λίγο, καθώς προσπαθούσα να επαναφέρω τον εαυτό μου πίσω στη στιγμή. Χάιδευα τα μικρά της ποδαράκια ή μύριζα τα μαλλιά της για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι αυτή είναι η κόρη μου, όχι το παρελθόν μου.

18 μήνες μετά, την θηλάζω ακόμα. Και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω και πάλι το ταξίδι του θηλασμού, αυτή την φορά με τον γιο μου, που τον περιμένω τον Ιανουάριο. Κατά κάποιο τρόπο αυτό το ταξίδι μου φαίνεται πιο δύσκολο, μάλλον επειδή ξέρω ότι είναι αγόρι. Αλλά η εμπειρία μου λέει ότι εγώ θα είμαι εντάξει και ότι εκείνος θα βρει τον δικό του τρόπο να ηρεμήσει την ψυχή μου.

Ελπίδα μου καθώς μοιράζομαι την ιστορία μου είναι ότι κάποια άλλη γυναίκα με παρόμοια εμπειρία θα την διαβάσει και θα ταυτιστεί. Δεν είσαι μόνη, τα αισθήματά σου είναι βάσιμα και έχεις επιλογές. Ο θηλασμός μου επέτρεψε να δω το σώμα μου κάτω από ένα τελείως διαφορετικό φως. Δεν είναι βρώμικο, αηδιαστικό ή ιδιοκτησία κάποιου. Είναι καταπληκτικό, ικανό να συντηρήσει την ζωή και πανέμορφο. Επίσης είναι δικό μου, όπως και το στήθος μου. Ο θηλασμός ήταν μια επιλογή που έκανα, όχι ακριβώς με την θέλησή μου, αλλά επιλογή. Η ανάκτηση της δύναμης του σώματός μου ήταν το πιο καταπληκτικό κομμάτι του θηλασμού για μένα.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Το διαβάσαμε στο: http://www.thebadassbreastfeeder.com/healing-through-breastfeeding-a-sexual-abuse-survivor/

 

 

Η ιστορία θηλασμού και αλλεργίας της Βίκυς και της Βάλιας

Η Βίκυ Μπαζούλα – Παπαδάκη, σύμβουλος θηλασμού της La Leche League Ελλάδος, μας στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Γράφει για τον θηλασμό της κόρης της, την αλλεργία της στην πρωτεΐνη του αγελαδινού γάλακτος και πώς την ξεπεράσανε. Και μας λέει: “Μην ανησυχείτε….. κι αυτό περνάει…..”

Διαβάζω πολλές φορές τα μηνύματα και τις ιστορίες σας σχετικά με τις τροφικές αλλεργίες των μωρών σας και πόσο δύσκολη δείχνει η αποχή και πόσο απογοήτευση νιώθει η μαμά όταν μια μικρή παρασπονδία μπορει να σε γυρίσει μήνες πίσω..και γυρίζω και γω κάθε φορά χρόνια πίσω…τότε που και η δική μου κόρη διαγνώστηκε με αλλεργία στην αγελαδινή πρωτεΐνη μόνο με την κλινική και καθόλα τρομακτική εικόνα.

Η Βάλια μου γεννήθηκε Ιουλιο το 2005 και δεν ήπιε ούτε σταγόνα αγελαδινό παρά την επιμονή της ΜΗ φιλικής νεογνολόγου( λέτε να ήταν ένστικτο;). Ήταν ένα μωρό ωστόσο πολύ γκρινιάρικο, που ηρεμούσε μόνο θηλάζοντας. Η επιστροφή στη δουλειά όταν ήταν σχεδόν 2 μηνών ήταν εφιάλτης. Kάθε μισή-μια ώρα με έπαιρναν τηλ. ότι δεν αντέχουν το κλάμα της. Κάθε μιάμιση ώρα πήγαινα, τη θήλαζα, την ηρεμούσα και ξαναγύριζα για άλλη μιάμιση ώρα μάθημα. Κανένας …μα κανένας δεν ήθελε να την κρατήσει.

Όταν έγινε 3 μηνών χρειάστηκε να πάμε για το γάμο του αδερφού μου ένα μεγάλο ταξίδι (10 ώρες καράβι και 6 αυτοκίνητο) και προληπτικά πήρα μαζί μου το δείγμα που μου είχαν δώσει “δώρο”. Φτάσαμε τη μέρα του γάμου και θηλάζαμε ακόμη και στην εκκλησία. Αλλά στο τραπέζι δεν μπορούσα να την έχω. Και από την ώρα που άρχισε να κλαίει μέχρι να πάω κοντά της, αποφάσισαν και της έκαναν 30γρ φόρμουλα για να μην ουρλιάζει..και το ήπιε…και εκεί ξεκινά ο εφιάλτης.

Το μωρό ξεκινά να κάνει εντός μισής ώρας ρεψίματα και εμετούς ρουκέτες…μετεωρισμό..να κουνιέται και να μην μπορεί να στηρίξει το κεφάλι όρθιο…οι εμετοί ασταμάτητοι, μέχρι που έβγαιναν πράσινα υγρά…είχα ήδη φτάσει κοντά της, αλλά πλέον ούτε ο θηλασμός έδειχνε εφικτός. Και άρχισαν και διάρροιες..τόσο δύσοσμες που αφήσαμε 2 μέρες το σπίτι ορθάνοιχτο για να ξεμυρίσει.

Είχε πλέον πάει 3 τα ξημερώματα και πήρα τον παιδίατρο μας. “Βίκυ,την πείραξε το γάλα.. θήλαζε ασταμάτητα, όσο μπορείς να καθαρίσει…” Περάσαμε 2 τραγικές μέρες με το μωρό για αρκετές ώρες να είναι σαν σε κόμμα, με το κεφάλι κρεμασμένο να κοιτάζει το κενό.

Γυρίσαμε Κρήτη και ξεκινήσαμε εξετάσεις. Τα αποτελέσματα έδειχναν αρνητικά με σχολιασμό “αμφίβολο λόγω μικρής ποσότητας “. Πόσο αίμα να έδινε ένα μωρό 3 μηνών με φλέβες σε μέγεθος τρίχας; Στο μεταξύ εμφάνισε άσχημη ατοπική δερματίτιδα με κόκκινα τεράστια εκζέματα σε όλο το πρόσωπο. Ο παιδίατρος έγραψε στο βιβλιάριο-Αλλεργία στην Αγελαδινή πρωτεΐνη και παρά του ότι έχει βασικές μόνο γνώσεις θηλασμού, τα βιβλία του έγραφαν ότι ο θηλασμός αποτελεί φάρμακο γι αυτές τις περιπτώσεις, με πιθανή ανοσία στον αποκλειστικό θηλασμό από τον 15ο μήνα και μετά, ενώ στο μη θηλασμό μετά τα 2 έτη.

Μιλάω με Σύμβουλο και ακολουθώ κατά γράμμα τις οδηγίες της. Ξεκινάω αυστηρή αποχή και ένα μήνα μετά έχω ένα άλλο παιδί. Ήρεμο, χαμογελαστό, χωρίς γκρίνια, πόνο, εκζέματα…όλα έφυγαν ως δια μαγείας. Στον 6ο μήνα έπρεπε να αποφασίσουμε πώς θα ξεκινούσαμε με τις στερεές. Ο παιδίατρος σύστησε να δοκιμάσουμε με μια μόνο μεζούρα ρυζάλευρο για να δούμε τυχόν αντίδραση. Η πεθερά μου ήθελε να είναι εκείνη που θα έδινε την κρέμα …και ο εφιάλτης ξαναξεκινά.

Όλα τα συμπτώματα που είχαμε 3 μήνες πριν ήταν εντός μισής ώρας πάλι μπροστά μας. Και δεν ήταν οι εμετοι ή οι διάρροιες ..ήταν το κρέμασμα του κεφαλιού και ο μετεωρισμός που με έκανε να τρομάζω. Εννοείτε ότι η πεθερά μου, μετά από 2 φορές που στα χέρια της έγιναν όλα αυτά και από δική της πρωτοβουλία δεν ξαναέκανε τίποτα χωρίς την έγκρισή μου.

Φτου και από την αρχή. Αυτή τη φορά μας πήρε σχεδόν 2 εβδομάδες. Προχωρήσαμε με αποχή, λαχανικά και φρούτα μετά τον 7ο μήνα..έτρωγε ελάχιστα και θήλαζε πολύ. Αλλά ήταν ήρεμη και χαμογελαστή. Έπαιρνε βάρος στα ελάχιστα όρια και ο παιδίατρος ήταν πάντα ευχαριστημένος. Στο χρόνο άρχισα να δοκιμάζω κατσικίσιο γάλα στα φαγητά, τυρί ανθότυρο, και ήταν ασυμπτωματική. Και στους μήνες 15 μήνες ξεκινήσαμε πρόκληση. Μέχρι τους 16 δεν είχε κανένα εμφανές τουλάχιστον σύμπτωμα και από εκεί και μετά ξεκίνησε να τρώει και η ίδια κάποια γαλακτοκομικά (τυράκι, γιαουρτάκι ).

Θεωρήθηκε ότι έγινε έναρξη ανοσίας και έκτοτε..η όρεξη της άνοιξε, βάρος έπαιρνε με πιο γρήγορους ρυθμούς (λες και έκανε αναπλήρωση) και έγινε καλόφαγη.  Αποθήλασε ομαλά 4 ετών και δεν ήπιε ποτέ άλλο γάλα. Μια φορά που δοκίμασε μου είπε ότι της ήρθε για εμετό και την πόνεσε κάτω από το βυζάκι (στομάχι). Δεν επιμείναμε ποτέ. Ο παιδίατρος μας είπε πως πρέπει να τη σεβόμαστε. Είναι είδος άμυνας.

Είναι τώρα 9 ετών…δεν είχε κανένα άλλο πρόβλημα αλλεργίας και όλα όσα περάσαμε τον πρώτο χρόνο μοιάζουν με μακρινό εφιάλτη..αλλά πέρασε! Μπορεί έστω και ένα συμπλήρωμα να είναι αρκετό να πυροδοτήσει μια αλλεργία, μπορεί να ένα κομματάκι γλυκό να επαναφέρει τα συμπτώματα, αλλά μην το βάζετε κάτω. Θα περάσει! Αργά ή γρήγορα, θα περάσει! Δείξτε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας!

Βίκυ Μπαζούλα Παπαδάκη

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Δεν θηλάζουμε ποτέ σε αυτοκίνητο εν κινήσει

Πόσες φορές έχει τύχει να πρέπει να θηλάσεις το μωρό σου ενώ κάνετε κάποιο ταξίδι ή έστω κάποια βόλτα με το αμάξι; Πέρασε ποτέ από το μυαλό σου, ότι αν το θήλαζες ενώ είστε εν κινήσει, θα γλιτώνατε πολύτιμο χρόνο; Στην πραγματικότητα, ο σωστός τρόπος είναι να σταθμεύσετε κάπου το αυτοκίνητο σε ασφαλές μέρος, να θηλάσεις το μωράκι σου και έπειτα να συνεχίσετε τη διαδρομή σας όσο μικρή ή μεγάλη είναι αυτή.

Η Alisa Baer από το thecarseatlady.com εξηγεί στο παρακάτω κείμενο γιατί είναι   εξαιρετικά επικίνδυνος ο θηλασμός σε κινούμενο όχημα:

«Ως παιδίατρος και κόρη συμβούλου θηλασμού είμαι απόλυτα υπέρ του θηλασμού… όμως στη σωστή στιγμή και στο σωστό μέρος! Ένα κινούμενο όχημα ΔΕΝ είναι ούτε ο χρόνος ούτε ο τόπος για να θηλάσετε. Θηλάζοντας το παιδί σας σε ένα κινούμενο όχημα βάζετε εσάς και το μωρό σας σε σοβαρό κίνδυνο τραυματισμών. Γιατί;

Σε περίπτωση σύγκρουσης, το βάρος όλων πολλαπλασιάζεται με το G από τη συντριβή – G, είναι η δύναμη της βαρύτητας. Μια σύγκρουση με 50 χιλιόμετρα/ώρα, όπως οι δοκιμές των crash tests για τα καθίσματα, έχουν περίπου 20-25G. Αν η μαμά ζυγίζει 55 κιλά, σε μια σύγκρουση με 20G, ολόκληρο το σώμα της θα ζυγίζει 55 x 20G = 1100 κιλά!

Μπορείτε να φανταστείτε ότι το στήθος της θα ζυγίζει τουλάχιστον 500 κιλά – και αν αυτή θηλάζει, το στήθος της θα πέσει πάνω στο σώμα του μωρού σε ένα ξαφνικό σταμάτημα ή σύγκρουση – δεδομένου ότι μητέρα και μωρό θα κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, λόγω της φυσικής της συντριβής. Δεν θα ρίχνατε ποτέ ένα φορτίο 500 κιλών πάνω στο μωρό σας – οπότε δεν θα πρέπει να θηλάζετε το μωρό σας εν κινήσει- καθώς το σώμα σας μπορεί να συντρίψει το μωρό. Ακόμα κι αν θηλάζετε φορώντας τη ζώνη σας, η ζώνη είναι αρκετά χαλαρή ώστε το στήθος σας να είναι πολύ κοντά στο μωρό (αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι στο στόμα του), πράγμα που σημαίνει ότι το στήθος σας θα έρθει σίγουρα σε σύγκρουση με το μωρό σε μια συντριβή.

Οι κίνδυνοι τόσο για το μωρό όσο και για τη μαμά, από το θηλασμό σε ένα κινούμενο όχημα είναι μεγάλοι. Η μαμά είναι εκτεθειμένη σε σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για τραυματισμό στο κεφάλι ακόμα και αν φοράει ζώνη ασφαλείας, αφού η χαλαρότητα του ιμάντα στο ύψος του ώμου (προκειμένου να μπορέσει να θηλάσει) δεν μπορεί να αποτρέψει το στήθος και το κεφάλι της από την κίνηση προς τα εμπρός και το χτύπημα σε σκληρά μέρη του αυτοκινήτου – όπως το πίσω μέρος των μπροστινών καθισμάτων, την πόρτα, το παράθυρο, το παιδικό κάθισμα κλπ.

Αν η μαμά αφαιρέσει τη ζώνη ασφαλείας, είναι σε σημαντικά αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού όχι μόνο η ίδια, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι στο αυτοκίνητο – μελέτες δείχνουν ότι, αν ένα άτομο στο πίσω κάθισμα δεν φοράει ζώνη ασφαλείας, τα άλλα άτομα στο αυτοκίνητο (όπως το μωρό, ο οδηγός, κλπ), ακόμα και αν φοράνε ζώνη, είναι έως και 3 φορές πιο πιθανό να πεθάνουν κατά τη συντριβή, επειδή το άτομο χωρίς ζώνη γίνεται ανθρώπινος πύραυλος τη στιγμή της σύγκρουσης.»

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Ian Ezra Kahn και τη μητέρα του. Η μαμά θήλαζε τον Ian στο πίσω κάθισμα, ενώ ο μπαμπάς οδηγούσε. Παρόλο που δεν πήγαιναν κάπου μακριά και δεν έτρεχαν με μεγάλη ταχύτητα, ένα αυτοκίνητο ήρθε από το πουθενά και τους χτύπησε. Η μαμά και ο Ian πέθαναν ακαριαία. Και οι δύο θα είχαν επιβιώσει χωρίς τραυματισμούς, αν δεν θήλαζε η μαμά στο αυτοκίνητο. Ο μπαμπάς επιβίωσε χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς εξωτερικά – αλλά υποφέρει από μια ραγισμένη καρδιά, αφού έχει χάσει τη γυναίκα του και τον γιο του. Αν ο Ian βρισκόταν στο κάθισμα του αυτοκινήτου, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, θα έπρεπε τώρα να τελειώνει το γυμνάσιο και να ετοιμάζεται για το κολέγιο.

Το βρήκαμε μεταφρασμένο στο: http://www.e-mama.gr/den-thilazoume-pote-to-moro-sto-aftokinito/

Πηγή: http://thecarseatlady.wordpress.com/2012/08/14/no-nursing-while-the-car-is-moving/

Η ιστορία επαναγαλακτισμού της Βιβής

Με τη ρύση μια εικόνα χίλιες λέξεις, ξεκίνησε για μένα το κεφάλαιο θηλασμός…..

Ήμουν παιδί όταν είδα για πρώτη φορά μανούλα να θηλάζει το βρέφος της σε μία επίσκεψη που είχαμε πάει με την μητέρα μου…θυμάμαι μία εικόνα γεμάτη με θαλπωρή και ζεστασιά της μαμάς προς το μωράκι της, όντας το μωρό της στο στήθος της τότε….θυμάμαι ένα πέπλο αγιοσύνης, ηρεμίας και αγαλλίασης γύρω από εκείνη την μανούλα και το μωράκι της….

Η δική μου μαμά ποτέ δεν μας θήλασε, ποτέ δεν υπήρχαν τα ερεθίσματα και από πουθενά να θηλάσω κι εγώ τα παιδιά μου στο μέλλον, ωστόσο αυτή η εικόνα έμεινε τόσο έντονα αποτυπωμένη στο μικρό μου μυαλουδάκι που πάντα ονειρευόμουν, εκτός από το να κάνω μεγάλη οικογένεια, να θηλάσω τα παιδιά μου…..πλέον ήταν κάτι δεδομένο για μένα….Πείτε με ονειροπόλα,πείτε με υπερ-αισιόδοξη, ποτέ δεν ενημερώθηκα για τον θηλασμό, θεωρούσα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην θηλάσω, το είχα σίγουρο!!

Ωστόσο,μετά την γέννηση του Νικόλα μου, όντας ταλαιπωρημένη από απανωτά προβλήματα εγκυμοσύνης, όντας ανημέρωτη στο θέμα θηλασμού – γιατί κακά τα ψέμματα εκ των υστέρων κατάλαβα ότι έπρεπε να ενημερωθώ – όντας ψυχολογικά χάλια λόγω της καισαρικής, του πόνου αυτής, αλλά και των ορμονών γενικότερα, επειδή δεν υπήρχε από πουθενά στήριγμα ώστε να δώσω στο παιδί μου το πολυτιμότερο δώρο μετά την ζωούλα του, το δικό μου γάλα, αλλά και ακούγοντας τότε μαία η οποία με αποθάρρυνε πλήρως με τα λόγια της στο να μην θηλάσω – εγώ εκείνη τη στιγμή αυτό ήθελα να ακούσω, κακά τα ψέμματα,…….επήλθε από όλα αυτά το αναμενόμενο…να μην θηλάσω το παιδί μου…….

Η αλήθεια είναι ότι με πονάει που δεν θήλασα το παιδάκι μου, τόσες αγκαλιές, τόσα φιλιά, τόσο παιχνίδι μαζί του…αλλά η σκέψη σκέψη…..είναι ένα αγκάθι που όσο ζω θα με πονάει και εύχομαι να με συγχωρήσει κάποτε ο γιος μου που φέρθηκα επιπόλαια, που δεν πήρα τότε την κατάσταση στα χέρια μου…Μακάρι ο χρόνος να γύριζε πίσω….μακάρι…..

Όταν έμεινα έγκυος στην κόρη μου ασχολήθηκα τόσο πολύ με το κομμάτι του vbac (φυσιολογικός τοκετός μετά από καισαρική), δεν είχα γίνει μέλος ακόμη σε ομάδες θηλασμού..ωστόσο θα θήλαζα δεν υπήρχε περίπτωση…είχα εμπιστοσύνη στην μαία μου, θα μου έβαζε το μωρό στο στήθος μόλις γεννούσα – πράγμα που είχα απαιτήσει διότι στον Νικόλα, μου τον έφεραν την επόμενη ημέρα αφότου γέννησα να τον βάλω στο στήθος!!

Έτσι λοιπόν πήγαν όλα καλά, γέννησα την μικρή μου όπως εγώ ήθελα, το μωρό με το που γεννήθηκε στο στήθος, θήλασα αποκλειστικά, απαίτησα να με βάλουν σε δωμάτιο rooming-in με την μικρή, μόνο για εξετάσεις μου την έπαιρναν και για άλλαγμα, ίκτερο δεν παρουσίασε καθόλου, βάρος δεν έχασε πολύ…ωστόσο μόλις επιστρέψαμε σπίτι τα πράγματα άλλαξαν…

Πληγωμένες θηλές, πολύς πόνος, η μικρή θήλαζε για μία ώρα και μετά από δέκα λεπτά ήθελε πάλι στήθος, είχα και τον μεγάλο μου με τις ζήλιες του και τα αντιδραστικά του, βοήθεια στο σπίτι – δουλειές και μαγείρεμα – καμία, όσο μπορούσε βοηθούσε ο άντρας μου αλλά όντας ναυτικός στο επάγγελμα – 12 ώρες το 24ωρο έλειπε και λείπει από το σπίτι-και με κυλιόμενο ωράριο-,τότε που γέννησα ήμουν στα μισά ενός μεταπτυχιακού προγράμματος το οποίο απαιτούσε πολλές ώρες διάβασμα, εγώ καταρρακωμένη σωματικά και ψυχικά……

Με αποτέλεσμα να πάρω χάπι με δική μου πρωτοβουλία, προκειμένου να διακόψω τον θηλασμό…και σταμάτησα να θηλάζω για 25 ημέρες…όλο αυτό το διάστημα πολύ κλάμα, το είχα ήδη μετανοιώσει, μου έλειπε η επαφή με το παιδί μου, έλειπε και της μικρής το έβλεπα, πήγαινα να την πάρω αγκαλιά και έψαχνε το στήθος μου…

Έτσι λοιπόν μόλις τελείωσα με το μεταπτυχιακό και όντας καλύτερα και ψυχολογικά, μετά από 25 μέρες έβαλα την μικρή στο στήθος μου μόνη μου, τελείως αυθόρμητα και το δέχτηκε αμέσως, ποτέ δεν σταμάτησε το στήθος μου να βγάζει γαλατάκι και πιπιλούσε….το είπα στον γιατρό μου μετά από 2 μέρες ότι βάζω την μικρή στο στήθος και μου είχε πει ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με το φάρμακο μετά από 25 μέρες, καθώς επίσης βάλαμε και στοίχημα…εγώ του είπα ότι θα το πετύχω και εκείνος μου είπε χαριτολογώντας ότι αν το κάνω θα με έχει ως παράδειγμα προς μίμηση στις πελάτισσές του…ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!

Πράγματι, πείσμωσα πολύ,  έγινα μέλος σε ομάδες θηλασμού,μέσα από αυτές ενημερωνόμουν από εμπειρίες κοριτσιών σιωπηρά, χωρίς να συμμετέχω, αντλούσα πολύ δύναμη, ενημερώθηκα και ρούφηξα από ενημέρωση ό,τι περισσότερο μπορούσα, και προχώρησα!!!!

Θέλω να τονίσω ότι αυτό που με βοήθησε ήταν ΜΟΝΟ η ενημέρωση και για μένα τουλάχιστον η ενημέρωση είναι το Α και το Ω!!!

Όταν η μικρή ήταν 2,5 μηνών ενοικίασα ένα θήλαστρο διπλής άντλησης και ξεκίνησα αντλήσεις…στην αρχή έκανα μέχρι 10 αντλήσεις το 24 ωρο για ένα μήνα και μετά τις μείωνα, όσο η μικρή μείωνε γεύματα από το ξένο γάλα που της έδινα…Μου πήρε 3 μήνες να το πετύχω, δεν ακολούθησα πιστά το πρωτόκολλο επαναγαλακτισμού αλλά το ένστικτό μου και το μωρό μου, αυξήσαμε την δερματική επαφή, εφαρμόσαμε co-bedding το οποίο συνεχίζουμε ακόμη και σήμερα που είναι 16 μηνών….

Στην αρχή που δεν ήθελε να κάθεται πολύ στο στήθος την έβαζα όταν ήθελε να κοιμηθεί ή μόλις αγουροξύπναγε, μας βόλεψε να θηλάζουμε ενώ περπατούσα όρθια, αρχικά καταφέραμε να κόψουμε το ξένο την νύχτα μέχρι το μεσημέρι (συνολικά 12 ώρες) και στο τέλος είχαμε κολλήσει στα 3 γεύματα ξένο…Έτσι και εγώ ξεκίνησα τις στερεές τροφές από 5 μηνών, κόψαμε οπότε το απογευματινό, σιγά-σιγά το μεσημεριανό και μετά μαχαίρι το βραδινό, εκεί χρειάστηκε πολύ υπομονή και επιμονή και από μένα μα κυρίως από την Αθανασία-Μαρία μου…το κορίτσι μου ήταν εκείνο που με βοήθησε να απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα τους όμορφους θηλασμούς μας, σε κείνη το χρωστάω καθαρά, εγώ δεν έκανα τίποτε άλλο πέρα από το καθήκον μου σαν μάνα, αξίζει στα παιδιά μας να δίνουμε τα πάντα και το καλύτερο για αυτά!!!

Επίσης, από το αντλημένο δικό μου γάλα έδωσα και στον Νικόλα μου να πιει για μία εβδομάδα, όταν ήδη ήταν 2,5 ετών, αλλά δεν συνέχισε από μόνος του να το πίνει…

Τέλος, χρωστάω μία συγνώμη στον Νικόλα μου που δεν ήμουν εκείνη την περίοδο που γεννήθηκε έτοιμη εκατό τοις εκατό να του προσφέρω όσα μία μάνα είναι υποχρεωμένη να δίνει στα παιδιά της, πέρα από την ανιδιοτελή και απέραντη αγάπη και αυτοθυσία της και το μητρικό γάλα της, όχι μόνο για συναισθηματικούς λόγους αλλά κυρίως για λόγους υγείας στο παρόν και στο μέλλον…

Ακόμη, στον Νικόλα μου χρωστάω και ένα ευχαριστώ για την υπομονή που έδειξε όσο εγώ προσπαθούσα τον επαναγαλακτισμό, καθόταν και κείνος δίπλα μου, έπαιζε δίπλα μου, λέγαμε παραμυθάκια, βλέπαμε κινούμενα σχέδια μιας και χρειάστηκε πολύς χρόνος για να επιτευχθεί αυτό που τώρα ζούμε…..

Τελευταίος και καταϊδρωμένος έρχεται και ο σύζυγος που και αυτός δεν πέρασε λίγα μαζί μου προκειμένου να τα καταφέρω…..με ένα παιδί στην κυριολεξία βεντουζαρισμένο πάνω μου, στο καθημερινό μας μπάνιο, στην παραλία, στις διακοπές μας, στον καφέ μας, ΠΑΝΤΟΥ!! Τον είχα τρελλάνει, αν θα τα καταφέρω, αν και στην αρχή που με είδε με το μωρό στο στήθος γυρίζοντας από την δουλειά, χωρίς να του έχω μιλήσει για την πρόθεσή μου να θηλάσω ξανά, γέλασε και δεν με πολυπίστεψε…ωστόσο στην πορεία έγινε ο καλύτερος σύμμαχος μου και τώρα ακόμη περισσότερο!!!

Καταλήγοντας, ο θηλασμός της κόρης μου είναι απόκτημα και των τεσσάρων μας!!! 

Βιβή Δημοπούλου

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία της Κωνσταντίνας – 35 μήνες θηλασμού

Η ιστορία θηλασμού και αποθηλασμού της Κωσταντίνας και του Νίκου. Διαβάστε πόσο απλά, γλυκά και αβίαστα μπορεί να αποθηλάσει ένα παιδί όταν έρθει η δική του κατάλληλη στιγμή.

35 μηνών σήμερα ο Νίκος μου.. και ήπιε την τελευταία γουλιά από το γάλα μαμάς πριν 10 μέρες..

Όλα ξεκίνησαν τόσο όμορφα σε αυτό το ταξίδι θηλασμού.. Στον Νίκο ήμουν σίγουρη ότι θα θηλάσω και πήγα με αυτή τη θέληση και το πείσμα στο μαιευτήριο.. και τα κατάφερα..ήταν ίσως και το μωρό πιο δεχτικό..σαν να ήξερε να θηλάζει από πάντα.. και γίναμε αυτοκόλλητοι από την πρώτη στιγμή.. έκλεινα τα αυτιά μου σε κάθε οδηγία θηλασμού, σωστή-λάθος δεν έχει σημασία, και ακολουθούσα το ένστικτό μου..

Στο πρώτο του κλάμα, στο πρώτο του ψάξιμο για μανούλα, τον έκλεινα στην αγκαλιά μου, κι εκεί μέσα μου ηρεμούσε.. Και πέρασαν 2 μήνες με συνεχή θηλασμό και το μωρό μου να αφρατεύει μόνο από το γάλα μαμάς..

Και τότε μας χτύπησε την πόρτα η αλλεργία.. τι ήταν αυτό δεν ήξερα, το έμαθα όμως με δύσκολο τρόπο.. το μωρό μου σταμάτησε να παίρνει βάρος και οι περισσότεροι ειδικοί άρχισαν να κατηγορούν τον θηλασμό.. χωρίς να το ψάξουν λίγο παραπάνω.. μα μέχρι τώρα θήλαζε ικανοποιητικά, πώς ξαφνικά ξέχασε να θηλάζει?

Ευτυχώς μέχρι στιγμής σε ότι αφορά τα παιδιά μου με έχει σώσει το ένστικτό μου. Έτσι και αυτή τη φορά ακολούθησα το ένστικτό μου και έκανα καλά. Άρχισα να απέχω από τα γαλακτοκομικά. Δεν έτρωγα σχεδόν τίποτα από έξω και όλα πέρναγαν από τα χέρια μου. Θήλαζα το μωρό μου όποτε το ζητούσε χωρίς περιορισμό. Περάσαμε άλματα, δόντια, αφαγία και ανησυχία λόγω της αλλεργίας, όλα με τον θηλασμό. Μας βοήθησε πολύ το να κοιμόμαστε μαζί ώστε να μπορώ κι εγώ κάπως να ξεκουράζομαι.

Οι μήνες πέρασαν και κάπου εκεί στον 6ο μήνα είδα τα πρώτα ενθαρρυντικά γραμμάρια. Τα συμπτώματα όμως συνέχιζαν οπότε συνέχιζα κι εγώ την αποχή μου. Με ελάχιστη ενθάρρυνση και υποστήριξη από το περιβάλλον συνέχιζα αυτό που πίστευα ότι μας κάνει καλό, να θηλάζουμε και να προσέχουμε τι τρώμε.

Αν και ο Νίκος μου είναι το δεύτερο μου παιδί, δεν είχα εμπειρία στον θηλασμό μια και που τον Αγγελή μου δεν κατάφερα να τον θηλάσω. Έτσι σκεφτόμουν πως εκεί γύρω στους 15 άντε 18 μήνες θα αποθηλάσουμε. Χμμ.. 18 μηνών και το άγχος αποχωρισμού στο peak του.. ο Νίκος να θηλάζει σαν νεογέννητο, να μην ξεκολλάει από πάνω μου.. και με αυτά κι εκείνα φτάσαμε τα 2..

Κι ήταν τόσο μαγικό που μόλις λίγο χτύπαγε, μόλις κάτι τον στενοχωρούσε, μόλις ένιωθε κάποιου είδους απόρριψη, κρύωνε ή ήθελε απλώς αγαπούλες αλλά και μόλις γουργούριζε η κοιλίτσα ερχόταν και κούρνιαζε στην αγκαλιά μου και ζήταγε νάϊν νάϊν (έτσι έλεγε τον θηλασμό). Κι εγώ παρόλο την κούρασή μου και παρόλο το αίσθημα της άρνησης που είχα κάποιες φορές (φυσιολογική αντίδραση θηλάζουσας μαμάς νηπίου) είχα την αγκαλιά μου πάντα εύκαιρη για το νάϊν νάϊν του.

Κι έτσι φτάσαμε κοντά στα 2,5 έχοντας ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό την αλλεργία μας, έχοντας κάνει μπουτάκια και μαγουλάκια και ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη θέλοντας «νάνι» (άλλαξε πια η ονομασία) μόνο πρωί που ξύπναγε και βράδυ για να κοιμηθεί. Και εντελώς ξαφνικά τα μεταμεσονύχτια ξυπνήματα έδωσαν τη θέση τους σε έναν ωραίο 12ωρο σερί ύπνο. Και 2 μήνες πριν, το πρωί βράδυ έγινε όποτε το θυμόταν πρωί και μόνο βράδυ, και μετά μόνο βράδυ, και μετά μία και μόνο ρουφηξιά πριν την καληνύχτα.

Ώσπου 10 μέρες πριν ήπιε και την τελευταία ρουφηξιά γάλα και από κει κι έπειτα μου λέει μόνο «μαμά ακαλιές!!». Και κουρνιάζει πάνω μου για λίγο και μετά δίπλα μου και τον παίρνει ο ύπνος.

Το μωρό μου μεγάλωσε και ανεξαρτοποιείται σιγά σιγά. Και νιώθω γεμάτη μέσα μου και έτοιμη για όλο αυτό γιατί το αποφάσισε όλο μόνος του. Δεν έδωσα ποτέ κάποιο άλλο ρόφημα, δεν ακολούθησα κανένα μοτίβο αποθηλασμού, ούτε αρνήθηκα θηλασμούς. Μόλις ο Νίκος ένιωσε γεμάτος από γάλα μαμάς, άνοιξε τα φτερά του για το επόμενο βήμα του. Κι έτσι ένα πολύ όμορφο ταξίδι θηλασμού έφτασε στο τέλος του. Ήταν πραγματικά μαγικό και αν μπορούσα να το ξαναζήσω θα το ζούσα όλο από την αρχή.

Τώρα κι εγώ είμαι έτοιμη να προχωρήσω στην επόμενη διαδρομή παρέα με τα παιδιά μου. Κι ας κάνω ακόμη δεύτερη σκέψη αν μπορώ να πιω όλο το ποτήρι κρασί που μόλις γέμισα..

Κωνσταντίνα Βουλγαρίδου

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Μαργαρίτας – Η προσπάθεια θηλασμού αξίζει…

Η Μαργαρίτα γέννησε στις 31 εβδομάδες και είδε το πρωτόγαλά της να πετιέται, γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να τη βοηθήσει να το στείλει στο μωρό της που νοσηλευόταν σε άλλο ίδρυμα. Με πολλή προσπάθεια και λίγη τύχη κατάφερε και θήλασε. Και μας διηγείται την ιστορία της:

«Ήταν Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου βράδυ και είχαμε φύγει από το γραφείο του γυναικολόγου κλαίγοντας. Ήμουν έγκυος 31 εβδομάδων και το μωρό δεν μεγάλωνε. Δεν είχα καν μεγάλη κοιλιά. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τίποτα και το μωρό έπρεπε να γεννηθεί. Βάρος 1180 γρ. Γέννησα με καισαρική, 1024 γρ., είδα το μωρό για δευτερόλεπτα και θα το έβλεπα σε τρεις μέρες ξανά. Είχε πάει στο Παίδων. Εγώ σε άλλη κλινική. Δεν ένιωθα μητέρα με τίποτα.

Το δωμάτιο τετράκλινο. Το επόμενο πρωί, ήρθε μια μαία και μου είπε ότι για να μην πρηστεί το στήθος μου πρέπει να βγάλω το γάλα με θήλαστρο. Είχα μια βασική ενημέρωση και έτσι ζητούσα το θήλαστρο κάθε τρεις ώρες. Το γάλα που έβγαλα την πρώτη ημέρα γέμισε ένα μπουκάλι. Το γάλα αυτό πετάχτηκε. Πετάχτηκε γιατί δεν είχαν σκεφτεί να μου δώσουν αποστηρωμένο φιαλίδιο. Γιατί το μωρό
ήταν μακριά και δεν σκέφτηκαν ότι μπορεί να ήθελα να δώσω το πρωτόγαλά μου στο πρόωρο παιδί μου. Εγώ πάλι δεν σκέφτηκα ότι θα μου έδιναν μη αποστειρωμένο φιαλίδιο.

Έβγαζα το γάλα κάθε τρεις ώρες, με κόσμο να μπαινοβγαίνει στο ιδιωτικό μαιευτήριο και να με κοιτάει παράξενα που ήμουν με το στήθος έξω και ένα μηχάνημα με αστείο ήχο να βγάζει το γάλα. Με κοιτούσαν περίεργα και ψιθύριζαν. Τη δεύτερη μέρα δεν άντεξα. Σηκώθηκα, πήγα και υπέγραψα και έφυγα.

Πήγα να δω το παιδί δύο μέρες αφότου γέννησα. Στο Παίδων μόλις με είδαν, άκουσα τον εφημερεύοντα ιατρό στη ΜΕΝΝ να λέει «Τι ήρθε αυτή δεύτερη μέρα εδώ; Έχει γούστο να μας λιποθυμήσει». Χωρίς σχόλια…

Κάπως έφτασε στα χέρια μου ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για δημιουργία τράπεζας γάλακτος. Ήθελα να νιώσω μητέρα. Ήθελα να δεθώ με τον γιο μου και δεν μπορούσα. Το μόνο που μπορούσα και όφειλα να κάνω ήταννα βγάζω το γάλα μου και να του το δίνω. Από εκείνη την ημέρα, μέχρι που βγήκε από τη μονάδα, έναν μήνα αργότερα, και μέχρι που πέρασαν 6 μήνες, έβγαζα το γάλα με ενοικιαζόμενο διπλό θήλαστρο, έτσι ώστε να αυξήσω το γάλα, κάθε 3 ώρες το 24ωρο.

Όταν τον πήρα στο σπίτι προσπαθούσα να πιάσει το στήθος, αλλά δεν μπορούσε. Στην αρχή ήταν μικρός, μετά είχε μάθει το μπουκάλι. Είχα δει όλα τα σχετικά βίντεο στο διαδίκτυο, με οδηγίες θηλασμού. Τα ήξερα απέξω. Αλλά δεν… Τελικά, αποφάσισα να πάω σε σύμβουλο θηλασμού. Την πρώτη μέρα που πήγα στο γραφείο της μου έδειξε το αυτονόητο. Μου έδειξε πώς να κρατάω το παιδί σωστά, κάτι που θα ορκιζόμουν ότι κάνω σωστά αλλά δεν έκανα. Το παιδί θήλασε εκείνη την στιγμή για πρώτη φορά, στο γραφείο της ιατρού-σύμβουλου IBCLC.

Ναι, στο δικό μου μυαλό, έγινα μητέρα. Ναι, τα κατάφερα. Ναι, δέθηκα με το παιδί. Ναι, μίσησα το θήλαστρο. Κουράστηκα. Ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει αλλά θα το έκανα ξανά. Καμιά δεν γεννήθηκε μητέρα. Καμιά δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας πώς να θηλάσει. Είναι δύσκολο. Με υπομονή και τύχη τα κατάφερα. Δεν μπορώ να πω σε καμία μητέρα ότι θα τα καταφέρει σίγουρα. Μπορώ όμως να πώ ότι η προσπάθεια ΑΞΙΖΕΙ.

Καλή επιτυχία σε όλες τις μαμάδες, πρόωρων ή τελειόμηνων μωρών!».

Μαργαρίτα Συντίλα

Πηγή: http://31ebdomades.blogspot.gr/2014/06/blog-post_25.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Όταν το μητρικό γάλα ήταν το μόνο που μπορούσα να προσφέρω

της Jennifer Canvasser 

Αντλώ γάλα με θήλαστρο αποκλειστικά εδώ και δύο χρόνια. Κανένα από τα δίδυμά μου δεν μπόρεσε να θηλάσει μετά την γέννηση, γιατί γεννήθηκαν εξαιρετικά μικρά, στις 27 εβδομάδες κύησης. Κατάφερα να παράγω αρκετό γάλα για τα δίδυμα, βασιζόμενη μόνο σε ένα θήλαστρο.

Ο Micah και ο Zachary γεννήθηκαν με επείγουσα καισαρική, κι ο καθένας ζύγιζε περίπου 1 κιλό. Δεν είδα τα μωρά μου αμέσως μετά τον τοκετό. Τα πήραν μακριά μου και τα βάλανε στην ΜΕΝΝ (Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών) για να παλέψουν για τη ζωή τους. Ο φόβος και οι ενοχές επισκίασαν τα αισθήματα ευτυχίας.

Όσο βρισκόμουν στην ανάνηψη, παρακάλεσα την νοσοκόμα να μου φέρει ένα θήλαστρο. Δεν είχα δει ποτέ πριν θήλαστρο. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι έπρεπε να αρχίσω να βγάζω γάλα για τα πρόωρα δίδυμά μου. Η νοσοκόμα αρνήθηκε να μου φέρει. Είπε ότι έπρεπε να περιμένω μέχρι να πάω στο δωμάτιό μου. Την ικέτεψα και της εξήγησα πόσο σημαντικό ήταν για μένα να ξεκινήσω και να διατηρήσω την παραγωγή μου για τα μικρά μου μωρά. 

Ώρες αργότερα, όταν τελικά μου φέρανε το θήλαστρο, ξεκίνησα την ρουτίνα της άντλησης για 20 λεπτά κάθε δύο ώρες, όλο το 24ωρο. Δεν έβγαζα ούτε μια σταγόνα γάλα για πάνω από 24 ώρες. Η ομάδα των γιατρών που παρακολουθούσε τα μωρά, μου εξήγησε ότι εάν το γάλα μου δεν κατέβαινε σύντομα, θα έπρεπε να δώσουν στα μωρά υποκατάστατο. Περισσότερες από 48 ώρες μετά τον τοκετό, είδα με ανακούφιση μερικές σταγόνες πρωτογάλακτος να πέφτουν μέσα στα πλαστικά μπουκάλια του θήλαστρου. 

Η οικογένειά μου υποστήριξε πλήρως την απόφασή μου να προσφέρω μητρικό γάλα στον Micah και στον Zachary. Ο άντρας μου φρόντιζε να έχω καλή διατροφή και έκανε οτιδήποτε χρειαζόταν για να μεγιστοποιήσω την παραγωγή μου για τα δίδυμα. Η υποστήριξη ήταν το κλειδί της επιτυχίας μου. Ούτε μια φορά κάποιος από τον στενό μου κύκλο δεν αμφισβήτησε ή κατέκρινε την απόφασή μου ή το πρόγραμμα αντλήσεων.  Καθώς αντλούσα γάλα, διάβαζα παράλληλα για τις μαγικές ιδιότητες του μητρικού γάλακτος για τα πρόωρα και ευαίσθητα μωρά. Και όσο διάβαζα, τόσο μεγάλωνε η αποφασιστικότητά μου να προσφέρω μητρικό γάλα στα μωρά μου, για όσο καιρό περισσότερο ήταν δυνατόν. 

Όταν ο Micah και ο Zachary ήταν 6 εβδομάδων, η παραγωγή μου είχε εδραιωθεί πλήρως και είχα αρκετό γάλα και για τους δυο τους. Αλλά από την ΜΕΝΝ επέμειναν ότι έπρεπε να εμπλουτίσουν το γάλα μου με κάποιο αγελαδινό υποκατάστατο για να ενισχύσουν το θερμιδικό και διατροφικό φορτίο του γάλακτός μου. Κανένα από τα δίδυμα δεν ανταποκρίθηκε καλά σ’ αυτό το σχήμα το οποίο τους προκάλεσε σοβαρή δυσκοιλιότητα, εμετούς και επεισόδια άπνοιας. Δυστυχώς ο Micah εμφάνισε νεκρωτική εντεροκολίτιδα και αρρώστησε σοβαρά. 

Συνέχισα το 24ωρο πρόγραμμα αντλήσεων, μέσα σε διαρκή αβεβαιότητα. Το μόνο που μπορούσα να προσφέρω στα εύθραυστα μωρά μου, ήταν το γάλα μου. Η παραγωγή μου ήταν η μοναδική μου πηγή δύναμης, όταν όλα τα άλλα μου καθήκοντα και ευθύνες ως μητέρα τα είχαν αναλάβει οι γιατροί. 

Καθ’ όλη τη διάρκεια της 10μηνης παραμονής του Micah στον νοσοκομείο, συνέχισα να αντλώ γάλα και για τους δυο τους. Κανένας από τους δίδυμους δεν έμαθε ποτέ να θηλάζει, κι έτσι βασίστηκα αποκλειστικά στο θήλαστρο για να θρέψω τα μικρά μου. Δυστυχώς, μετά από επιπλοκές της νεκρωτικής εντεροκολίτιδας, χάσαμε τον Micah όταν ήταν 11  μηνών. Παρά τον τραγικό χαμό και την τραγωδία που ζούσαμε, με κάποιον τρόπο το σώμα μου κατάφερε να συνεχίσει να φτιάχνει γάλα.  

Μόλις γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του Micah και του Zachary κι εγώ εξακολουθώ να αντλώ γάλα. Όταν ο Micah ήταν σοβαρά άρρωστος, δεν μπόρεσα να τον κρατήσω αγκαλιά για 4 συνεχόμενους μήνες. Όμως μπορούσα να του προσφέρω το γάλα μου κι αυτό ήταν ένα ανεκτίμητο δώρο.

Ο Micah έφυγε, αλλά όχι και η παραγωγή μου. Δώρισα μητρικό γάλα σε οικογένειες που είχαν υιοθετήσει παιδιά και σε τράπεζες μητρικού γάλακτος για μωρά που νοσηλεύονταν. Το να προσφέρω μητρικό γάλα στα μωρά μου και σε άλλα μωρά που έχουν ανάγκη, μου δίνει μεγάλη χαρά. Το να χάνεις το παιδί σου είναι η πιο τραγική απώλεια που μπορεί να βιώσει κανείς. Η καρδιά μου θα πονάει για πάντα και θα ζητάει να ξαναέρθει ο Micah πίσω στην αγκαλιά μου. Ωστόσο, αισθάνομαι ευλογημένη. Όταν πίστευα ότι τα είχα χάσει όλα και ότι δεν είχα τίποτα να δώσω, μπορούσα ακόμα να δώσω το γάλα μου. Το γάλα μου έδωσε ζωή στα μωρά μου, αγάπη σε άλλα μωρά και ανάπαυση στην πληγωμένη μου ψυχή.

Πηγή: http://www.huffingtonpost.com/jennifer-canvasser/when-mothers-milk-was-all-i-had-to-give_b_5414804.html

 Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 Aν θέλετε να μοιραστείτε καιτη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η σωτήρια αγκαλιά της μητέρας!!


Η εικονιζόμενη γυναίκα κρατά το μωράκι της στην αγκαλιά της, σε μαιευτική κλινική στη Ζανζιβάρη, ακολουθώντας τη «μέθοδο καγκουρό».

Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται από γυναίκες που τα παιδιά τους γεννιούνται πρόωρα και δεν έχουν πρόσβαση σε θερμοκοιτίδες. Έτσι έχουν τα βρέφη «κολλημένα» στο σώμα τους, για να κρατούν τη θερμοκρασία τους σε φυσιολογικά επίπεδα.

Εκατομμύρια θάνατοι νεογέννητων θα μπορούσαν ν’ αποφεύγονται κάθε χρόνο, με αποδεδειγμένα επιτυχημένες παρεμβάσεις όπως η «μέθοδος καγκουρό». Οι νεογνικοί θάνατοι αντιπροσωπεύουν το 44% των συνολικών θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών, ποσοστό μεγαλύτερο σε σχέση με ό,τι συνέβαινε το 1990. Αυτοί οι θάνατοι συμβαίνουν συνήθως, μεταξύ των φτωχότερων και των πλέον μειονεκτούντων πληθυσμών.

Σύμφωνα με τη UNICEF, 2.9 εκατομμύρια μωρά πεθαίνουν ετησίως κατά τις πρώτες 28 ημέρες της ζωής τους. Επιπλέον 2.6 εκατομμύρια βρέφη γεννιούνται νεκρά, με τους 1.2 εκατομμύρια από αυτούς τους θανάτους να συμβαίνουν όταν η καρδιά του μωρού σταματά κατά τη διάρκεια του τοκετού.

Οι πρώτες 24 ώρες μετά τη γέννηση, είναι οι πιο επικίνδυνες τόσο για το παιδί, όσο και για τη μητέρα, καθώς τουλάχιστον οι μισοί μητρικοί και νεογνικοί θάνατοι συμβαίνουν σε αυτό το χρονικό διάστημα.

Πηγή: UNICEF Greece –   https://www.facebook.com/photo.php?fbid=734016413288126&set=a.125882817434825.14376.106644766025297&type=1&fref=nf

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Θηλάζουν τα πρόωρα;

Θηλάζουν τα πρόωρα; Ρωτάω με αγωνία μια φίλη μαία. Εξαρτάται, μου λέει εκείνη. Είναι πια βέβαιο πως θα γεννήσω πρόωρα, αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτε από τα γενικόλογα «εξαρτάται» της. 

Θα θηλάσετε; Με ρωτάει η προϊσταμένη του ορόφου λίγες ώρες μετά τον τοκετό. Είναι αχώνευτη. Το ήθελα πολύ, αλλά τώρα δεν νομίζω. Νιώθω χάλια που δεν κατάφερα να την κρατήσω μέσα μου λίγες εβδομάδες παραπάνω, το βυζί με μάρανε. Μου αρχίζει μια ιστορία για μια γυναίκα, μπλα, μπλα, μπλα, που υιοθέτησε δύο παιδιά και τα έβαζε στο στήθος της συνέχεια και τελικά κατέβασε γάλα. Προσπαθεί να με πείσει ότι δεν έχει σημασία το μέγεθος του στήθους, το μωρό στην εντατική, τίποτε.  Επιμένει και η μάνα μου. Εσύ, που το ήθελες τόσο και άλλα τέτοια. Θέλω να βάλω τα κλάματα. Για να το βουλώσουν δέχομαι να επεξεργαστώ το θήλαστρο. Τι έχω να χάσω, όταν μπορεί να χάσω τα πάντα;

Από τη θέση του σήμερα πια, μπορώ να πω ότι αυτή η σκηνή του τότε ήταν μία από εκείνες τις μικρές, απειροελάχιστες στιγμές, το τσακ, που σου αλλάζει τη ζωή. Από τότε και για τους επόμενους δυόμισι μήνες το πρόγραμμά μου καθόριζε μια μικρή πλαστική συσκευή. Κάθε 3-4 ώρες έβγαζε το γάλα μου, παριστάνοντας το στόμα του μωρού που δεν μπορούσα να κρατήσω στην αγκαλιά μου – φυσικά δεν ήταν το ίδιο. Το μόνο που μπορούσε να μπει ανάμεσα σε μένα και το θήλαστρο ήταν οι ώρες του επισκεπτηρίου στη μονάδα εντατικής νοσηλείας των νεογνών. Δυστυχώς, εκείνη έπρεπε να μείνει κι άλλο εκεί και η ώρα να πιει γάλα δεν έφτανε. Από την άλλη, τα σακουλάκια με το κατεψυγμένο αυξάνονταν στον καταψύκτη μου. Είχα έναν στόχο: να της το δώσω. 

Δεν μπόρεσα να θηλάσω την κόρη μου αποκλειστικά. Οι ανάγκες της ήταν μεγαλύτερες ήδη από τη μονάδα, όπου και της έδωσαν, εκτός από το δικό μου, και ξένο γάλα. Μπόρεσα όμως να τη θηλάσω, δίνοντας και συμπλήρωμα, μέχρι την ηλικία των 5 μηνών. Ενα βράδυ που στρίγκλιζε από την πείνα, την ακούμπησα στο στήθος μου εντελώς αυθόρμητα κι εκείνη το έπιασε αβίαστα σαν να το έκανε χρόνια. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ήταν τόσο απλό. Δεν της έκανα καμία ειδική λαβή, δεν είχα προλάβει να κάνω κανένα μάθημα. Στη δική μας περίπτωση λειτούργησε μάλλον θετικά το ότι μας στέρησαν την επαφή δυόμισι μήνες κι έτσι πέσαμε με λαχτάρα η μία στην αγκαλιά της άλλης. Και κάπως έτσι μαλάκωσε και η θλίψη μου.

Ξέρω άλλα πρόωρα που δεν κατάφεραν να πιάσουν τη θηλή της μητέρας τους, αλλά ήπιαν το γάλα της από το μπιμπερό. Άλλα που θήλασαν αποκλειστικά, μιας και δεν χρειάστηκε να νοσηλευτούν πολύ. Ξέρω και μητέρες που έκοψαν το γάλα τους, γιατί δεν άντεξαν τη στενοχώρια. Γνωρίζω μητέρες με τελειόμηνα μωρά που δεν θέλησαν να θηλάσουν. Άλλες που ζορίστηκαν και τα παράτησαν κι άλλες που ζορίστηκαν πολύ, αλλά το έκαναν. Τις καταλαβαίνω όλες. Απεχθάνομαι όμως όσες είχαν την τύχη να θηλάσουν ένα τελειόμηνο και δημιουργούν τύψεις σε εκείνες που δεν τα κατάφεραν. Και νιώθω έτσι επειδή έχω διαβάσει για τις μητέρες που δώρισαν το γάλα τους, επειδή δεν μπόρεσαν ποτέ να το δώσουν στα παιδιά τους (http://www.post-gazette.com/region/2012/11/18/Breast-milk-donations-a-gift-of-life-to-preemies/stories/201211180270).  

Και αυτό για όσες θέλουν να δοκιμάσουν: Τελευταίες έρευνες έδειξαν πως το γάλα των μητέρων που γεννούν πρόωρα έχει περισσότερα λευκώματα, αντισώματα, λίπη και άλατα από το γάλα των μητέρων που γεννούν τελειόμηνα παιδιά. Για τον λόγο αυτό η διακοπή της γαλουχίας στις μητέρες που γεννούν πρόωρα παιδιά είναι περισσότερο επιζήμια στα πρόωρα απ’ ότι στα τελειόμηνα.

της Κέλλυ Σώκου – http://31ebdomades.blogspot.gr/2013/02/blog-post_15.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

“Είμαι ένας τρανσέξουαλ μπαμπάς, που θηλάζει το μωρό του….”

Δεν ήμουν καθόλου σίγουρη αν ήθελα και αν έπρεπε να δημοσιεύσω αυτή την ιστορία. Αναρωτιόμουν τι μπορεί να προσφέρει, αλλά και φοβόμουν τις αντιδράσεις των αναγνωστών. Αποφάσισα να το κάνω καταρχήν γιατί είναι ένα αληθινό γεγονός, που συνέβη, που μπορεί να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, σκέψεις και συναισθήματα, αλλά συνέβη και μπορεί κάποιους να τους ενδιαφέρει να το μάθουν. Ζούμε σε μια κοινωνία που αλλάζει συνεχώς και καθώς η ταυτότητα των δύο φύλων διευρύνεται, προσπαθώ να βλέπω και να ζω πέρα από διακρίσεις, ρατσιστικές πεποιθήσεις και κοινωνικούς αποκλεισμούς, οπότε δημοσιεύω αυτή την ιστορία που κατά τη γνώμη μου αποθεώνει τη δύναμη της θέλησης, τη δύναμη της αγάπης για τον συνάνθρωπο και το δικαίωμα στην διαφορετικότητα. Διαβάστε την με ανοιχτό μυαλό (γιατί το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο: δουλεύει καλύτερα όταν είναι ανοιχτό!):

“Προς το τέλος της εγκυμοσύνης μου, πήγα για πρώτη φορά σε μια συνάντηση θηλασμού της La Leche League. Ήμουν ενθουσιασμένος με την ευκαιρία που μου δινόταν να μάθω για το θηλασμό και απίστευτα τρομαγμένος σε ένα δωμάτιο γεμάτο αγνώστους – ήμουν ο μοναδικός άντρας σε μια συνάντηση θηλασμού και υποστήριξης από γυναίκα προς γυναίκα.

Όταν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω, έβγαλα τον προσεκτικά σχεδιασμένο λόγο μου: «Το όνομά μου είναι Trevor και κατάφερα να μείνω έγκυος γιατί είμαι τρανσέξουαλ. Αυτό σημαίνει ότι γεννήθηκα γυναίκα αλλά έγινα άντρας παίρνοντας ορμόνες και κάνοντας εγχείρηση αφαίρεσης του στήθους. Όταν ο σύντροφός μου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουνε οικογένεια, συμβουλευτήκαμε τον γιατρό μας και σταμάτησα να παίρνω τις ορμόνες μου. Το μωρό μου θα γεννηθεί τον Απρίλιο. Επειδή η εγχείρηση στο στήθος αφαίρεσε τον περισσότερο από τον αδένα, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να θηλάσω, αλλά ειλικρινά θα ήθελα να προσπαθήσω».

Με κατακκόκινο πρόσωπο και ιδρωμένες παλάμες, κοίταξα γύρω μου και είδα κάποιες γυναίκες να γνέφουν και να μου χαμογελούν με συμπάθεια. Εκείνη την στιγμή ήμουν ήδη προς το τέλος της εγκυμοσύνης και ήταν φανερό ότι μπροστά τους είχαν ένα πραγματικό γεγονός. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης οι γυναίκες συζήτησαν διάφορα προβλήματα θηλασμού που αντιμετώπιζαν και έκαναν ερωτήσεις. Εγώ ήμουν σιωπηλός. Στο τέλος της συνάντησης, κάποιες γυναίκες με πλησίασαν και μου είπαν πόσο εντυπωσιάστηκαν από την θέλησή μου να θηλάσω και ότι έλπιζαν να πάνε όλα καλά για μένα. Εκστασιάστηκα από την αντίδρασή τους – δεν ήμουν καθόλου βέβαιος καταρχήν εάν θα μου επιτρεπόταν να παρακολουθήσω μια τέτοια συνάντηση ως άντρας και ακόμα περισσότερο δεν περίμενα να είμαι ευπρόσδεκτος. Αυτό ήταν το ξεκίνημα ενός απίστευτου δικτύου υποστήριξης, που με στήριξε και με βοήθησε να θηλάσω το μωρό μου για όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του.

Στην αρχή της εγκυμοσύνης μου, ο σύντροφός μου κι εγώ θεωρήσαμε φυσικό ότι θα δίναμε στο μωρό μας υποκατάστατο. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε να θηλάσω χωρίς στήθος; Και μετά, άρχισα να διαβάζω ατελείωτες ώρες για τη γέννα και τα μωρά. Πολύ γρήγορα έμαθα ότι ίσως να μπορούσα να παράγω έστω και μια μικρή ποσότητα γάλακτος, παρά την εγχείρηση, και ότι ακόμα και μερικές σταγόνες μητρικού γάλακτος θα ήταν ωφέλιμες για το μωρό. Παθιάστηκα με το θηλασμό.

Μετά από έναν φυσικό τοκετό, χωρίς φάρμακα και παρεμβάσεις, η μαία μου με βοήθησε να βάλω το μωρό στο στήθος. Προς μεγάλη χαρά και έκπληξη όλων μας, ακούσαμε το μωρό να καταπίνει τις πρώτες σταγόνες από το πρωτόγαλα, το πλούσιο σε αντισώματα γάλα που παράγουμε τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό. Καλέσαμε την καλύτερή μου φίλη και σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, Simone, να έρθει να μας δει το συντομότερο. Όταν η Simone μπήκε στο δωμάτιο και με είδε να προσπαθώ να βάλω το μωρό στο στήθος, αυτή τη φορά χωρίς την βοήθεια της μαίας, σκέφτηκε ότι αυτό είναι αδύνατον – ότι δεν υπάρχει αρκετός ιστός για να μπορέσει το μωρό να προσκολληθεί στο στήθος. Όμως δεν τα παράτησε, αντίθετα μου πρότεινε διάφορους τρόπους να κρατήσω το λιγοστό μου στήθος, έτσι ώστε το μωρό να μπορέσει να προσκολληθεί. Επέμεινα και το ίδιο έκανε και το μωρό μου.

Η Simone ήρθε στο σπίτι μας τέσσερις φορές τις επόμενες 48 ώρες και απάντησε στα τηλεφωνήματά μου πολύ αργά το βράδυ αλλά και πολύ νωρίς το πρωί. Το μωρό άρχισε να δυναμώνει και εγώ εξοικειώθηκα με την διαδικασία και μαθαίναμε μαζί. Ωστόσο, όταν έγινε τεσσάρων ημερών, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν έβαζε αρκετό βάρος και ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουμε να δίνουμε συμπλήρωμα. Φίλοι και φίλοι φίλων δώρισαν μητρικό γάλα για το μωρό μας και τώρα ήμουν αντιμέτωπος με μια ακόμα πρόκληση: να χρησιμοποιήσω το σύστημα συμπληρωματικής σίτισης (SNS).

Το SNS αποτελείται από ένα πλαστικό μπουκάλι και ένα σωληνάκι. Τοποθετούμε την άκρη από το σωληνάκι πάνω στη θηλή και το μωρό πιάνει τη θηλή και το σωληνάκι μαζί. Μ’ αυτό τον τρόπο το μωρό παίρνει και το γάλα που παράγει η μητέρα, αλλά και το συμπλήρωμα που βρίσκεται μέσα στο μπουκάλι. Επίσης, καθώς το μωρό βρίσκεται στο στήθος και κάνει θηλαστικές κινήσεις, παρακινεί τον οργανισμό να παράγει περισσότερο γάλα.

Στην αρχή χρειαζόταν τρεις άνθρωποι για να καταφέρουμε να βάλουμε το μωρό στη σωστή θέση, να κρατάμε το SNS και το στήθος για να μην χάνει την προσκόλληση το μωρό. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες, ο σύντροφός μου έπρεπε να είναι εκεί και να με βοηθάει σε όλους τους θηλασμούς, μέρα και νύχτα.

Βρήκαμε αρκετό γάλα από δότριες μέσω του Facebook. Μιλούσαμε με τις μητέρες, τις ρωτούσαμε για την υγεία τους και για τις εξετάσεις τους, τα φάρμακα που έπαιρναν, την χρήση καπνού ή αλκοόλ, κλπ. Δεχτήκαμε προσφορές μητρικού γάλακτος από κάθε λογής ανθρώπους. Όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι συνάνθρωποί μου, αφιέρωσαν το χρόνο τους και την ενέργειά τους για να προσφέρουν στο παιδί μου μια καλή αρχή στη ζωή του. Τελικά καταφέραμε να βρούμε τόσο μητρικό γάλα για το μωρό μας, που δεν χρειαζόταν καθόλου συμπλήρωμα με υποκατάστατο.

Τώρα που ο Jacob μπαίνει στην νηπιακή ηλικία, ο θηλασμός είναι πολύ περισσότερα από τροφή. Τον θηλάζω για να κοιμηθεί και για να τον ηρεμήσω και να τον παρηγορήσω κάθε φορά που έχει μια ατυχή συνάντηση με κάποιο έπιπλο. Ο θηλασμός έχει πάρει διαστάσεις που ποτέ δεν θα τολμούσα να φανταστώ για εμάς. Και το καλύτερο: όταν παρακολουθώ τις συναντήσεις της La Leche League, τώρα μπορώ να δίνω συμβουλές στους καινούριους γονείς. Εάν μια μαμά ανησυχεί ότι δεν παράγει αρκετό γάλα για το μωρό της, επειδή αυτό θέλει να θηλάζει πολύ συχνά, τους λέω την ιστορία μου: δίναμε μεγάλη ποσότητα υποκατάστατου γάλακτος στο γιο μας, αλλά εξακολουθούσε να θέλει να θηλάσει πολύ συχνά. Πολλές φορές την νύχτα έκλαιγε, παρόλο που είχε πιεί πάρα πολύ συμπλήρωμα γάλακτος.

Εκείνες οι πρώτες ημέρες ήταν πολύ δύσκολες και ήμουν πολύ τυχερός που είχα αυτή την απίστευτη βοήθεια. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων στους βοηθούς μας – τις συμβούλους της La Leche League, τους φίλους μας, αλλά και τους άγνωστους ανθρώπους που συναντήσαμε στο διαδίκτυο και δώρισαν γάλα στο μωρό μας. Σίγουρα «χρειάστηκε ένα χωριό» για να θηλάσει ο γιος μας , αλλά είμαι ευγνώμων που τα καταφέραμε”.

Σχετικά με τον Trevor
O Trevor MacDonald ζει στο Winnipeg του Canada, με τον σύντροφό του, το γιο τους και το σκύλο τους. Αυτή τη στιγμή είναι ένας μπαμπάς πλήρους απασχόλησης και έχει πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες από το University of British Columbia. Παρόλο που μένει πιστός στην ταυτότητα του ομοφυλόφιλου άντρα, θηλάζει το μωρό του εξαιτίας των αναρίθμητων ερευνών που αποδεικνύουν ότι το μητρικό γάλα είναι ο φυσικός και πιο υγιεινός τρόπος διατροφής των μωρών. Γράφει για τις περιπέτειες του με το θηλασμό, στο blog του http://milkjunkies.net

Πηγή: http://www.milkjunkies.net/p/my-story.html

Υ.Γ. Ο άνθρωπος αυτός, έχοντας ζήσει το θαύμα του θηλασμού και επιθυμώντας να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να το ζήσουν, θέλησε να γίνει σύμβουλος της La Leche League International. Ενώ αρχικά το αίτημά του απορρίφθηκε, μετά από δική του επιμονή το θέμα επαναξετάστηκε και τελικά έγινε δεκτό! Μπορείτε να διαβάσετε εδώ, τη θέση της La Leche League γι’ αυτό το θέμα.

Μετάφραση – επιμέλεια – σχολιασμός: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Θηλασμός και επιλόχειος κατάθλιψη: η δική μου ιστορία!

Με λένε Μαίρη κι έχω μια γλυκύτατη μπέμπα 9 μηνών.

Είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη που κράτησε 8 μήνες. Κυριολεκτικά ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου, σκέτη μαγεία, με λίγο -έως πολύ- τρομακτική κατάληξη. Το κοριτσάκι μου γεννήθηκε με καισαρική τομή , επισκληρίδιο και μέθη, πρόωρο 35 εβδομάδων 2.100 γρ. Ήταν τόσο επείγουσα η γέννα μου που δεν ήμουν καθόλου μα καθόλου προετοιμασμένη. Μετά από έναν απλό υπέρηχο κατέληξα ζούμπητη στο μαιευτήριο να με ετοιμάζουν για να γεννήσω.Ανεπάρκεια πλακούντα, υψηλοί εμβρυϊκοί καρδιακοί παλμοί (άγγιζαν τους 200 ανά διαστήματα), ελάχιστα αμνιακά υγρά και μικρό έμβρυο εκτός κατωτάτων ορίων. Τρόμος, τρόμος, τρόμος…

Τέλος πάντων, η ιστορία της γέννας είναι ένα άλλο κεφάλαιο που έχει χαραχθεί στη μνήμη μου τόσο δυνατά που νιώθω να το ζω κάθε στιγμή.

Σαν γεννήθηκε η μπέμπα λοιπόν την πήγαν απευθείας στην θερμοκοιτίδα λόγω ταχύπνοιας. Δεν μπόρεσα να την αγκαλιάσω και να της δώσω το στήθος μου που ήδη είχε αρχίσει να παράγει πρωτόγαλα, προτού ακόμη καν γεννήσω.

Να σημειώσω πως πριν μείνω έγκυος δεν ήμουν και τρελά υπέρμαχος του θηλασμού. «Εντάξει κι αν δεν θηλάσω, τι έγινε; Σιγά! Θα το προσπαθήσω κι αν δεν μου κάτσει πάει να πει πως δεν ήταν για μένα. Θα δώσω ξένο«, έλεγα. Δεν είχα ενημερωθεί, δεν ήξερα, παρόλο που είχα διαβάσει επιφανειακά τα οφέλη του θηλασμού και είχα πάει και σε ένα σεμινάριο. Με τρόμαζαν οι δυσκολίες του. Δεν ήμουν αρνητική, αλλά κάπου στη μέση, ουδέτερη.

Παρόλα αυτά σαν έμεινα έγκυος ένα βαθύ ένστικτο γεννούσε πιο θετικές σκέψεις για την θρέψη του μωρού μου από το ίδιο μου το σώμα. Γι αυτό κι άρχισα να προετοιμάζω το στήθος μου με λανολίνη, όπως μου πρότεινε η γυναικολόγος μου. «Κρίμα, να προετοιμάζονται οι μαστοί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, να μεγαλώνουν, να αλλάζουν χρώμα, κι εγώ όταν έρθει η ώρα να μην το παλέψω”.

Φυσικά όλα κορυφώθηκαν στην γέννα, η οποία εκτός από μια εφιαλτική επιλόχειο κατάθλιψη μου άφησε και ένα κενό. Δεν ήμουν έτοιμη να γεννήσω, δεν ήθελα να αποχωριστώ το μικρούλι που κλοτσούσε μέσα στην κοιλιά μου. Γι αυτό και ο θηλασμός ήταν η συνέχεια της εγκυμοσύνης μου και κυρίως ό,τι καλύτερο για το μωρό μου.

Μην έχοντας την πολυτέλεια να θηλάσω αμέσως για να κατέβει το γάλα, άρχισα να αντλώ και να κατεβάζω μπουκαλάκια στην ΜΕΝ. Στην πρώτη φορά έβγαλα 10 ml και κάθε επιπλέον φορά όλο και περισσότερο. Στα γύρω δωμάτια οι λεχώνες δέχονταν τα μικράκια τους στα πυρεξάκια κι εγώ ένα άψυχο θήλαστρο. Σκληρό πολύ, όταν αλλιώς έχεις ονειρευτεί τη γέννα σου και τις ημέρες στο μαιευτήριο παρέα με το νεογνό σου. Αλλά πόσο σκληρό και αιματηρό θα ήταν αν δεν είχα ούτε καν θήλαστρο, γιατί πολύ απλά ίσως και να μην… είχαμε προλάβει. Ούτε να το σκέφτομαι δεν τολμώ.

Στο μαιευτήριο όλοι ήταν υπέρ του θηλασμού και με βοήθησαν αρκετά και πραγματικά μπράβο τους. Αλλά μια σκέψη με άγχωνε. Κι όσο με άγχωνε ένα άλλο αντικρουόμενο συναίσθημα με ηρεμούσε. Το χαμηλό βάρος του μωρού θα του επέτρεπε να βρει την δύναμη να ρουφήξει; Μετά σκεφτόμουν ότι σιγά, θα το βάλω στο στήθος κι αν θέλει να φάει θα φάει. Πόσο δύσκολο πια!; Κι αν οι μέρες στην θερμοκοιτίδα και το μη έγκαιρο ξεκίνημα του θηλασμού κάνει το μωρό να αρνηθεί το στήθος και πάθει σύγχυση θηλών; Και πάλι η προηγούμενη απάντηση που έδινα στον εαυτό μου με κρατούσε ψυχραιμη.

Για 10 μέρες ήμουν μία μανούλα με πράσινη ρόμπα, που επισκεπτόταν το παιδάκι της στη ζεστή του θερμοκοιτίδα και του πήγαινε γάλα. Το χάιδευα, του γελούσα, του τραγουδούσα και αφηνόμουν να παρασύρομαι από τα πιο δυνατά, πρωτόγνωρα συναισθήματα που είχα και έχω βιώσει ποτέ στη ζωή μου. Εκείνα τα συγκλονιστικά συναισθήματα που πηγάζουν ορμητικά από την λέξη: «Μητρότητα !»

Κι ήρθε η μέρα που βγήκε η καρδούλα μου από την θερμοκοιτίδα και την πήγαν στην αίθουσα ελέγχου, μέσα σε ένα πυρεξάκι. Και ετοιμάστηκα να την θηλάσω για πρώτη φορά. Θεέ μου πόσο μικρουλάκι ήταν στην αγκαλιά μου. Τόσο εύθραυστο, τόσο αθώο! Άκουγα την γλυκιά της ανάσα κι έλιωνα. Δεν το πίστευα ότι ήταν δικιά μου.

Η πρώτη προσπάθεια ταΐσματος αποτυχημένη. Η μπέμπα όντας ταϊσμένη από τις μαίες ήθελε απλά να κοιμηθεί. Πιπίλιζε μια δυο τρεις και την έπαιρνε ο ύπνος. Στεναχωρήθηκα, αλλά δεν απογοητεύτηκα.

Την 2η μέρα κάαααπως καλύτερα. Έφαγε λίγο από το στήθος, αλλά της δώσαμε και μπουκαλάκι. Την 3η μέρα σαν άνοιξαν οι πόρτες της μονάδας και ξεκίνησε το επισκεπτήριο, είδα από μακριά το μωράκι μου να κλαίει στο κουνάκι του. «Πεινάει«, σκέφτηκα αμέσως και το πήρα αγκαλίτσα. Μια σταλίτσα ανθρωπάκι αμέσως ηρέμησε στα χέρια μου. Της τραγούδησα κι ετοιμάστηκα να την ταϊσω. Και ναι, ήπιε γαλατάκι από το στήθος μου. Πεινούσε και έφαγε. Τόσο απλά. Και τσουπ, μετά το γάλα ηρεμία και νάνι.

Την επόμενη μέρα την πήραμε επιτέλους σπίτι 2.300 γραμμάρια μωρό! Συνεχίσαμε τον θηλασμό χωρίς κανένα πρόβλημα, ανά δύο ώρες μέχρι να φτάσει τα 2,5 κιλά. Έπαιρνε βάρος κάθε μέρα και δεν την εμπόδισε ούτε το μέγεθός της, ούτε οι δυο βδομάδες στην μονάδα μακριά μου, ούτε το μη άμεσο ξεκίνημα του θηλασμού. Σαν να της είχαν λείψει οι χτύποι της καρδιάς μου, σαν να προσπαθούσε να αναπληρώσει το κενό των τόσων ημερών μοναξιάς. Κι εγώ γαντζώθηκα πάνω της προσπαθώντας να βιώσω στο έπακρο το θαύμα του θηλασμού. Κάτι άλλο όμως πιο δυνατό δεν μου το επέτρεψε.

Κάπου εκεί άρχισε η κατρακύλα μου. Πες ίσως έφταιξε η τραυματική εμπειρία της γέννας και οι ορμόνες που τρελάθηκαν από μια τόσο απότομη λήξη της εγκυμοσύνης. Δεν ήθελα να το ζήσω αυτό, δεν το επέλεξα να βαδίσω το μονοπάτι της επιλόχειου κατάθλιψης. Τα άκουγα κάποτε και τα κορόιδευα. Δε θα μακρηγορήσω, δεν θέλω να τα θυμάμαι και πολύ. Βασικά, όντως δεν τα θυμάμαι. Πολλές φορές αμφιβάλω αν το έζησα αυτό εγώ. Κρίσεις πανικού, φοβίες, κακές σκέψεις, άγχος, άγχος, άγχος… Στρες μέχρι αηδίας και χωρίς λόγο.

Κατανόησα αμέσως την κατάστασή μου και ζήτησα βοήθεια από ψυχίατρο. Δεν είχε κλείσει ούτε ένα μήνα το μικράκι μου και η ψυχίατρος μου είπε πως θα μου έδινε φάρμακα αντικαταθλιπτικά, αλλά έπρεπε να κόψω τον θηλασμό.

«Άλλωστε το μωρό ότι είναι να πάρει από το μητρικό γάλα, το παίρνει τις πρώτες 25 μέρες«, μου είπε.

Πόσο λάθος! Αρνήθηκα, είπα θα το παλέψω μόνη. Είχα χάσει την πολύτιμη στιγμή της γέννας (λόγω μέθης), δεν θα έχανα το μαγικό ταξίδι του θηλασμού. Η απλή ψυχοθεραπεία δεν με βοήθησε. Το στρες συνεχιζόταν ακάθεκτο. Είχα ξεκινήσει φάρμακα ομοιοπαθητικής για την καταπολέμηση των βασανιστικών συμπτωμάτων, αλλά γινόμουν χειρότερα μέρα με τη μέρα. Εν τω μεταξύ ψάχνοντας στο e-lactancia είδα πως τα αντικαταθλιπτικά που μου πρότεινε η ψυχίατρος είχαν risk μηδέν! Θύμωσα. Απόρησα. Είπα γιατί. Αν τα είχα ξεκινήσει εδώ και καιρό και τον θηλασμό θα συνέχιζα και θα είχα ήδη συνέλθει.

2 μήνες μετά την γέννα -και ούτε- ξαναπήγα στην ψυχίατρο. Της είπα πως ήθελα να ξεκινήσω την αγωγή, εφόσον τα συγκεκριμένα φάρμακα δεν επηρεάζουν το μητρικό γάλα.

«Το ξέρω«, μου είπε. «Αλλά εγώ δεν θα σου τα δώσω αν δεν κόψεις τον θηλασμό. Δεν το ρισκάρω«. Και μπλα μπλα μπλα είπε κι άλλα που ούτε τα κατάλαβα.

Με γείωσε για άλλη μια φορά. Και για άλλη μια φορά έμεινα να θηλάζω, να επιμένω και να παλεύω με τον ίδιο τον δαίμονα της κατάθλιψης, ο οποίος με ρουφούσε σε μια δίνη που άρχισα να αμφιβάλω αν θα έβγαινα ποτέ.

Τώρα το πως το γάλα μου δεν κόπηκε από όλο αυτό το μαρτύριο που περνούσα, ειλικρινά ένας Θεός ξέρει! Κι εγώ απορώ, μιας και η κακή ψυχολογία επηρεάζει πολύ την παραγωγή και υπάρχουν κοπέλες που από την επιλόχειο κατάθλιψη τους κόβεται.

Ήρθαν στιγμές που νόμιζα ότι θα γίνει ένα «κλικ» στο μυαλό μου, θα χάσω τα λογικά μου και θα τρελαθώ κάνοντας αποτρόπαια πράγματα. Και κάπου εκεί η μητέρα μου (ο άνθρωπος που στάθηκε βράχος δίπλα μου σε αυτή την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου) μου είπε να σταματήσω τον θηλασμό, να πάψω να ρισκάρω την ίδια μου την υγεία και να προχωρήσω στην φαρμακευτική αγωγή γιατί δεν άξιζε να είμαι έτσι χάλια και να μην χαίρομαι το μωρό μου, το οποίο νιώθει την ταραχή και την κακή μου διάθεση. Κι εγώ συμφώνησα, αλλά μέσα μου είχα κολλήσει σε εκείνο το «risk μηδέν». Και το κόλλημα αυτό ενισχύθηκε και με την βοήθεια της παιδιάτρου μας, που το έψαξε πολύ και με συμβούλεψε πως τα αντικαταθλιπτικά αυτά μπορούσα να τα πάρω και να θηλάζω το μωρό μου. Όμως είχα φτάσει σε αδιέξοδο και θα χρειαζόμουν και αγχολυτικά για άμεσο αποτέλεσμα, οπότε άρχισα να ετοιμάζομαι να πω αντίο στον θηλασμό.

Ο νέος ψυχίατρος μου έδωσε όντως και αγχολυτικά για τον πρώτο καιρό, μιας και τα αντικαταθλιπτικά ήθελαν κάποιες εβδομάδες για να δράσουν. Μόνο που τα συγκεκριμένα αγχολυτικά στο e-lactancia είχαν Risk = 1 και δεν θα ρίσκαρα με τίποτα την υγεία της κόρης μου. Ξεκινώντας την αγωγή αισθάνθηκα αμέσως καλύτερα. Όχι καλά, απλά ελάχιστα καλύτερα. Δυσκολεύτηκα με το μπουκάλι, εφόσον η μικρή είχε συνηθίσει στο στήθος και στη νοοτροπία του θηλασμού. Κάθε τρεις και λίγο έφτιαχνα γάλα, έβραζα νερό, αποστείρωνα, έπλενα, τάιζα. Δεν υπήρχε ένα σωστό πρόγραμμα γευμάτων. Πολύ κουραστική κατάσταση.

Ξεκίνησα το ξένο γάλα με σκοπό να αποθηλάσω, αλλά αρνήθηκα το χάπι. Η πρώτη ψυχίατρος μου είχε πει πως το χάπι επιδεινώνει την κατάθλιψη. Αποφάσισα να κόψω το γάλα μόνη μου. Θα το αντλούσα και θα το πετούσα και λίγο λίγο θα μείωνα τις καθημερινές αντλήσεις μέχρι να κοβόταν. Δεν είχα την δύναμη να σταματήσω την παραγωγή μια κι έξω. Δεν μου έκανε η καρδιά, μου κακοφαινόταν, ενώ μέσα μου σιγόκαιε μια μικρούλα φλόγα ότι ο θηλασμός δεν είχε τελειώσει έτσι. Δεν μπορεί να είχε τελειώσει.

Έφτασα σε δυο βδομάδες να αντλώ δυο φορές τη μέρα, σύνολο 200 ml γάλα. Ένιωθα μέρα με τη μέρα καλύτερα, ελάττωσα τα αγχολυτικά και την 3η εβδομάδα τα έκοψα με την σύμφωνη γνώμη του γιατρού μου. Έμεινα μόνο να παίρνω αντικαταθλιπτικά και ψάχνοντάς το σε έρευνες και ξένα φόρουμ πείσθηκα πως τα φάρμακα αυτής της μάρκας ήταν όντως συμβατά με τον θηλασμό,μίλησα ξανά με την παιδίατρο και πήρα πίσω το αντίο που είχα πει και ξεκίνησα τον επαναγαλακτισμό. Υποσυνείδητα αυτό στόχευα εξ αρχής, αυτό μου έδινε δύναμη κάθε φορά που γέμιζα το μπιμπερό.

Η στιγμή που ξαναέβαλα την μπέμπα στο στήθος ήταν ίσως πιο δυνατή από την πρώτη μας επαφή στη ΜΕΝΝ. Δεν είχε ξεχάσει να θηλάζει. Δεν δυσκολεύτηκε καθόλου. Άλλωστε στις τρεις βδομάδες με το μπουκάλι, υπήρξαν πολλές στιγμές που τριβόταν πάνω μου ανήσυχη κι ήξερα πως ήθελε εμένα κι όχι την θηλή του μπιμπερό. Κι έτσι άρχισε σιγά σιγά ο επαναγαλακτισμός. Με λίγο συμπλήρωμα τις πρώτες μέρες, μέχρι που φτάσαμε ξανά στον αποκλειστικό θηλασμό. Μέχρι που φτάσαμε 9 μηνών και συνεχίζουμε να πίνουμε γαλατάκι από την μαμά, τρώγοντας παράλληλα και κρεμούλες. Πόσο θα φτάσουμε ακόμη δεν το γνωρίζω. Όσο πάει κι όπου μας βγάλει.

Είναι σπουδαίο πράγμα το μητρικό γάλα. Δώρο της φύσης στον άνθρωπο. Για μένα ευτυχώς ήταν και είναι εύκολο, όπως ακριβώς πίστευα τόσο καιρό προτού ξεκινήσω να ζω την εμπειρία. Χωρίς πόνο, χωρίς πληγωμένες θηλές και χωρίς να δυσκολευτεί το μωρό, άσχετα από τα άλλα απρόοπτα που μας έφραξαν παροδικά τον δρόμο. Τα νικήσαμε όμως, αντλώντας δύναμη από τα έγκατα της ψυχής.

Δεν είμαι φανατική υποστηρίκτρια του θηλασμού και δεν τίθεμαι με τίποτα ενάντια στις μανούλες που δεν κατάφεραν να θηλάσουν για τον άλφα ή βήτα λόγο. Δεν θεωρώ το γάλα φόρμουλα βλαβερό ή δηλητήριο. Έχει σώσει κι έχει θρέψει πολλά μωράκια που ήταν αδύνατο να θηλάσουν. Άλλωστε κι εγώ με ξένο μεγάλωσα, όντας παράξενο πλάσμα από τα γεννοφάσκια μου. Ελάχιστα θήλασα.

Αλλά αν μπορεί κάποια μαμά να θηλάσει, να θηλάσει. Αν έχει γάλα και μπορεί να το παλέψει, να το προσπαθήσει. Είναι κρίμα κι αμαρτία να μπει στη διαδικασία να αρνηθεί τον θηλασμό από την αρχή γιατί απλά έτσι θέλει, χωρίς κάποιον σοβαρό λόγο. Είναι μοναδική εμπειρία ο θηλασμός και το καλύτερο για το μωρό. Αν πάλι δεν αντέξει, πονέσει, δυσκολευτεί με την εργασία της ή γενικά δεν μπορέσει, δεν πειράζει, σημασία έχει μωρό και μανούλα να είναι καλά, ευτυχισμένοι και ήρεμοι.

Τώρα, άλλη κοπέλα στη θέση μου μπορεί να μην ήθελε να ρισκάρει. Να φοβόταν τα φάρμακα. Σεβαστό. Η κάθε μία ακούει το ένστικτό της και πράττει αναλόγως.

Κι όσον αφορά τις κοπέλες που περνάνε την φάση της λοχείας τόσο δύσκολα, να ξέρετε πως θα περάσει. Ναι, μπορεί τώρα να φαίνεται βουνό, ότι δεν θα υπάρξετε ποτέ ξανά όπως ήσασταν πριν τη γέννα, αλλά θα περάσει η άτιμη η επιλόχειος κατάθλιψη. Θέλει τον χρόνο της και όλα θα γίνουν όπως παλιά μέσα στην ψυχή σας και δεν θα μείνει ούτε σαν ανάμνηση.

Και τέλος ένα έχω να πω: Είμαι η Μαίρη, θηλάζω και είμαι καλά!!!!!!

Το διαβάσαμε στο: http://www.eimaimama.gr/2014/04/thilasmos-kai-epiloxios-katathlipsi.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Με το γάλα της «τάισε» 35 πρόωρα νεογνά

Μια φαρμακοποιός, εκτός από τα δίδυμα παιδιά της, θηλάζει και βρέφη στο «Έλενα Βενιζέλου»

«Είμαι 50 ετών, εργάζομαι σκληρά, έκανα δύο παιδιά κι όμως τα θηλάζω κανονικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο θηλασμός δεν μπορεί να “λειτουργήσει” σε μία γυναίκα νεότερη με ένα παιδί; Θεωρώ ότι δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο και ευκολότερο από το θηλασμό για μία μάνα».

Η φαρμακοποιός κυρία Κωνσταντίνα Φαλάρα – Κεφαλά δεν θηλάζει μόνο τα δίδυμα παιδιά της. Από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Απρίλιο «τάισε» με το γάλα της 35 βρέφη που νοσηλεύονταν στη Μονάδα Πρόωρων Νεογνών του Νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου».

«Άρχισα να “βγάζω” γάλα από την πρώτη στιγμή, διότι τα παιδιά μου γεννήθηκαν στους επτά μήνες, ενάμισι κιλό το καθένα, και έπρεπε να μείνουν στη μονάδα προώρων για έναν μήνα προκειμένου να πάρουν βάρος. Όταν τα πήραμε στο σπίτι άρχισα να θηλάζω.Αντλούσα όμως και γάλα. Επειδή όμως ήταν δύο, είχα και μία ανασφάλεια μήπως το γάλα μου δεν είναι αρκετό.«

»Έτσι, προμηθεύτηκα από το φαρμακείο ειδικά αποστειρωμένα βαζάκια και σακουλάκια, στα οποία φύλαγα το γάλα που περίσσευε έπειτα από κάθε θηλασμό. Τα βαζάκια τα τοποθετούσα στο ψυγείο, διότι τα χρησιμοποιούσα άμεσα και τα σακουλάκια στο καταψύκτη.Έκανα για αρκετό καιρό αυτή τη διαδικασία, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να διατηρώ γάλα στον καταψύκτη.«

» Από τον Αύγουστο, οπότε γέννησα, μέχρι και τον Νοέμβριο είχα συγκεντρώσει στον καταψύκτη 20 κιλά μητρικού γάλατος. Αναγκάστηκα να το πετάξω και αυτό ήταν κάτι το οποίο με στεναχώρησε πολύ. Τότε σκέφτηκα: “είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένο τόσο γάλα”.Άρχισα να ρωτάω αν μπορώ να το στέλνω κάπου, πως μπορεί να αξιοποιηθεί…».

Η κυρία Φαλάρα – Κεφαλά έμαθε για την τράπεζα γάλατος που λειτουργεί στο Νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου». «Άρχισα πάλι να συγκεντρώνω γάλα. Αμέσως μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων έστειλα την πρώτη παρτίδα, περίπου 70 κιλά γάλα. Η δεύτερη αποστολή έγινε στις 10 Φεβρουαρίου, οπότε συμπλήρωσα τον έκτο μήνα από τη γέννηση των παιδιών. Άλλη αποστολή δεν μπορούσα να κάνω διότι μετά το εξάμηνο το γάλα της μάνας αλλάζει σύσταση και δεν ενδείκνυται για πρόωρα νεογνά. Συνολικά πάντως απέστειλα περισσότερα από 90 κιλά μητρικού γάλατος».

Η διαδικασία που ακολουθούσε η κυρία Φαλάρα – Κεφαλά ήταν η ακόλουθη: Με το θήλαστρο αντλούσε γάλα από το στήθος, το οποίο φύλαγε σε αποστειρωμένα σακουλάκια, ειδικά γι αυτό το σκοπό, που πωλούν τα φαρμακεία. Σε κάθε σακουλάκι χωρούν περί τα 200 γραμμάρια γάλα. Αυτά τα αποθήκευε σε ειδικό καταψύκτη, στους μείον 20 βαθμούς. Εν συνεχεία συνεννοήθηκε με τη διοίκηση του «Ελενα Βενιζέλου» και με μεταφορείς κατεψυγμένων προϊόντων, οι οποίοι τα μετέφεραν αφιλοκερδώς στο Μαιευτήριο.

Με την πράξη της αυτή η κυρία Φαλάρα – Κεφαλά στέλνει μήνυμα σε νέες μητέρες να θηλάζουν τα παιδιά τους και να βοηθούν όπως εκείνες μπορούν τα μωρά που γεννιούνται πρόωρα. «Ακόμη και ένα σακουλάκι να δώσουν απ’ αυτό που τους περισσεύει, να είναι σίγουρες ότι θα βοηθήσουν ένα μωρό που έχει ανάγκη. Το μητρικό γάλα είναι φάρμακο για όλα τα μωρά πόσο μάλλον γι αυτά που γεννιούνται πρόωρα».

Σύμφωνα με τον διοικητή του Νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου» κ. Ν. Φαλδαμή, το γάλα της κυρίας Φαλάρα – Κεφαλά (στις 29.12.2011 έφθασαν στο Νοσοκομείο 72,5 κιλά γάλα και τον περασμένο Μάρτιο άλλα 25 κιλά) παστεριώθηκε και τοποθετήθηκε σε ειδικό καταψύκτη (στους μείον 20 βαθμούς). Το γάλα, το οποίο δόθηκε στη Μονάδα Πρόωρων Νεογνών του «Ελενα», κάλυψε τις ανάγκες 35 μωρών.
Οπως αναφέρει ο διοικητής, «το “Ελενα Βενιζέλου” δίνει μεγάλη σημασία στον μητρικό θηλασμό. Είναι μια παράδοση χρόνων που συνεχίζεται. Διαθέτει Τράπεζα Μητρικού Θηλασμού από το 1947, ενώ το 1985 δημιουργήθηκε, μεταξύ άλλων, η Μονάδα Φυσιολογικών Νεογέννητων Προαγωγής Μητρικού Θηλασμού. Δύο φορές το χρόνο, τον Μάιο και το Νοέμβριο, γίνονται ειδικά σεμινάρια για το Μητρικό Θηλασμό που απευθύνονται σε επαγγελματίες υγείας».

Αναντικατάστατο το μητρικό γάλα 
Την ιδανική τροφή για την πνευματική και τη σωματική ανάπτυξη του παιδιού αποτελεί το μητρικό γάλα, σύμφωνα με την παιδίατρο – νεογνολόγο, διευθύντρια του Νεογνολογικού Τμήματος του «Έλενα Βενιζέλου» και υπεύθυνη του Τμήματος Μητρικού Θηλασμού και της Τράπεζας Γάλατος κυρία Στέλλα Εγγλέζου.
«Το μητρικό γάλα δεν τελειώνει. Πάντα υπάρχει. Ακολουθεί το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης», τονίζει η κυρία Εγγλέζου, και προσθέτει: «Το μητρικό γάλα προστατεύει το νεογέννητο όχι μόνο τον καιρό που θηλάζει, αλλά σε ολόκληρη τη ζωή του. Μειώνει τη νοσηρότητα. Γι αυτό το ίδιο το κράτος πρέπει να συμβάλει ώστε να αυξηθούν τα επίπεδα μητρικού θηλασμού, τα οποία στη χώρα μας είναι χαμηλά».

Πηγή: http://www.tovima.gr/society/article/?aid=402270

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Μαμά σπάει το ρεκόρ Guinness αντλώντας γάλα

Η Amelia Boomker είναι μαμά τεσσάρων παιδιών, κι όμως έχει θρέψει χιλιάδες παιδιά, παρόλο που δυσκολεύτηκε να θηλάσει τα δικά της.

Η Boomker έθεσε το νέο παγκόσμιο ρεκόρ Guinness δωρίζοντας περισσότερα από 127 γαλόνια (480 λίτρα) μητρικού γάλακτος στην Τράπεζα Μητρικού Γάλακτος της Ιντιάνα στην Ινδιανάπολις, από το 2008 έως το 2013.

Αυτό το γάλα αντιστοιχεί σε 816 μεγάλα ποτήρια καφέ στα Starbucks ή 241 δίλιτρα μπουκάλια Coca Cola, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της τράπεζας, η οποία αποκάλεσε το κατόρθωμά της σπάνιο.

Η Boomker, η οποία κατοικεί στο Bolingbrook του Ιλινόις, λέει πως είναι περήφανη που κατάφερε να παράγει αρκετό γάλα για τα παιδιά της και να έχει αρκετό ακόμη για να μοιραστεί.

«Κάνουμε πλάκα πως υπήρχε κάποια τροφός στο οικογενειακό μας δέντρο», λέει η 36χρονη Boomker στο TODAY Moms.

«Εύχομαι να συνεχίσει να καταρρίπτεται το ρεκόρ γιατί ειλικρινά αυτό θα σήμαινε πως δωρίζεται ακόμη περισσότερο γάλα».

Η ίδια έχει ήδη –άτυπα- καταρρίψει το ρεκόρ μιας και είχε δωρίσει προηγουμένως 200 λίτρα γάλακτος σε μία άλλη τράπεζα γάλακτος, αλλά η δωρεά της αυτή δεν είχε καταγραφεί.

Παρά το άφθονο γάλα της, η Boomker δεν κατάφερε ποτέ να θηλάσει κανονικά τα τέσσερα παιδιά της. Ο μεγαλύτερος γιος της Danny γεννήθηκε με ένα καρδιακό πρόβλημα εννέα χρόνια πριν και χρειαζόταν σωληνάκια για να τραφεί, και έτσι η ίδια περνούσε το χρόνο της στο θάλαμο θηλασμού του νοσοκομείου για να του παρέχει γάλα.

Ο Liam, 6 ετών, είχε υψηλή υπερώα και δεν μπορούσε να «πιάσει» το στήθος της. Ο Ryan, 4 ετών, ποτέ του δεν κατάφερε να θηλάσει, ενώ ο Connor, ο οποίος είναι 18 μηνών, κατάφερε να θηλάσει για μερικές μονάχα εβδομάδες.

2D274905415890-family-portrait.blocks_desktop_medium

Η Boomker αντλούσε γάλα μετά από κάθε εγκυμοσύνη για να σιγουρευτεί πως τα αγόρια της θα μπορούσαν να τραφούν με το γάλα της και δώριζε όσο της περίσσευε. Προγραμμάτισε έτσι τη ζωή της ώστε να αντλεί γάλα και αναφέρει πως  η συνέπεια στο πρόγραμμα αυτό, ήταν το κλειδί που έκανε το γάλα της να μην τελειώνει.

Οι ειδικοί έμειναν έκπληκτοι. Η Τράπεζα Μητρικού Γάλακτος της Ιντιάνα εγκρίνει τις δωρεές περίπου 500 μητέρων κάθε χρόνο και μόλις 1% από αυτές μπορούν να επιτύχουν αυτό που κατάφερε η Boomker, αναφέρει η εκπρόσωπός τους Carissa Hawkins.

«Στόχος μας είναι οι μαμάδες μας να αντλούν φροντίζοντας την υγεία τους. Δεν τις παροτρύνουμε να αντλούν επιπλέον γάλα για να επιδιώξουν κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ», σημειώνει η Hawkins.

«Απλά η Amelia φαίνεται πως έχει έφεση στο να αντλεί γάλα… είναι εξωπραγματικό».

Η Τράπεζα Μητρικού Γάλακτος της Ιντιάνα παρέχει παστεριωμένο ανθρώπινο γάλα από δωρητές με τη συνταγή γιατρού σε νοσοκομεία σε όλες τις μεσοδυτικές πολιτείες της Αμερικής, δίνοντας προτεραιότητα στα πρόωρα και στα άρρωστα νεογέννητα των μονάδων εντατικής θεραπείας νεογνών. Το γάλα επεξεργάζεται και διατίθεται σύμφωνα με κατευθυντήριες γραμμές που έχουν οριστεί από την Ένωση Αποταμίευσης Ανθρώπινου Γάλακτος της Βόρειας Αμερικής.

Η συνολική δωρεά γάλακτος της Boomker αντιστοιχεί σε 4000 μπουκάλια, κάτι που βοηθά να σωθούν οι ζωές και να τραφούν χιλιάδες παιδιά, λέει η Hawkins.

Την ίδια στιγμή, η Boomker – η οποία είναι επαγγελματίας IT – αποδίδει τα εύσημα στην ευελιξία του εργοδότη της και στην κατανόηση που δείχνει στις συνεχείς δωρεές της. Συνεχίζει να εργάζεται ακόμη και όταν αντλεί γάλα στο δωμάτιο θηλασμού, όπως λέει, και συνεχίζει να κατεβάζει γάλα για τον μικρότερό της γιο.

Οι προηγούμενες κάτοχοι του παγκόσμιου ρεκόρ Guinness για τη δωρεά μητρικού γάλακτος ήταν η Karen Merhab από το Dallas του Τέξας, η οποία δώρισε περισσότερα από 420 λίτρα και η Alicia Richman από το Grandbury του Τέξας, η οποία δώρισε 329 λίτρα.

Το διαβάσαμε στο http://www.eimaimama.gr/2014/03/mama-spaei-to-rekor-guinness-antlontas-gala.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Ιωάννας – Η δύναμη της ομάδας και ο επαναγαλακτισμός

 

Είμαι η Ιωάννα και η δική μου ιστορία έχει ως εξής: πριν 3 μήνες και 3 εβδομάδες έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί.. τον γιο μου.. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη, δούλευα κανονικά μέχρι την τελευταία στιγμή, απολάμβανα όλη την εμπειρία και με το παραπάνω! Είχα διαβάσει τα πάντα..για το πρώτο του μπάνιο, τα απαραίτητα για το μαιευτήριο, τον θηλασμό.. ήμουν έτοιμη.. ΝΟΜΙΖΑ!!! Η θεωρία από την πράξη απείχε έτη φωτός!! 

Καταρχήν γιατί εγώ είχα διαβάσει για τις στάσεις θηλασμού, για το πόσο ευεργετικό είναι για την μαμά και το μωρό, αλλά μέχρι εκεί. Ακόμα και στην συνάντηση με όλες τις θηλάζουσες μανούλες είχα πάει! Δεν είχα σκεφτεί όμως ότι λόγο καισαρικής το γάλα μου θα αργούσε να μου κατέβει. Δεν ήξερα για να προετοιμάσω τον εαυτό μου..ακόμα κι η μαμά μου που με θήλασε μέχρι 4 μηνών, θεώρησε ότι ήμουν άτυχη και απλά δεν είχα γάλα.. 

15 Νοεμβρίου και ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου αλλά και η πιο στενάχωρη..της διπλανής μου το γάλα έτρεχε ποτάμι και αρνήθηκε να θηλάσει γιατί δεν ήταν έτοιμη λέει…κι εγώ??? Ούτε σταγονίτσα και το λαχταρούσα τόσο… Με την βοήθεια μιας πολύ καλής παιδιάτρου στο νοσοκομείο, τον έβαζα κάθε μέρα αλλά μετά του έδιναν και συμπλήρωμα για να μην πάθει και τίποτα το καημένο..Βγήκαμε από το νοσοκομείο με την γνωστή συνταγή για γάλα σε σκόνη και μένα απογοητευμένη με μένα.. Πήγαμε σπίτι και συνέχισα να τον βάζω στο στήθος. Λόγω του μπιμπερό καθόταν 1-2 λεπτά και μετά πλάνταζε στο κλάμα και τον έβγαζα. Το είχα πάρει απόφαση..δεν θα θήλαζα για καιρό. 

Όταν έγινε 40 ημερών, ανήμερα Χριστουγέννων, έγινε το θαύμα.. Έγινα δεκτή σε μια ομάδα θηλασμού του Facebook και άρχισα να παρακολουθώ τις συζητήσεις και ανακάλυψα ότι υπάρχουν κι άλλες με το “πρόβλημα” μου. Όταν το μωρό ήταν 50 ημερών αποφάσισα και μίλησα με σύμβουλο θηλασμού εδώ στην Κέρκυρα. Ήταν κατατοπιστικότατη και με την ενθάρρυνση κάποιων κοριτσιών της ομάδας, αποφάσισα να κάνω την προσπάθεια μου 

Ξεκίνησα να κυκλοφορώ σχεδόν γυμνή μέσα στο σπίτι, αγκαλιά με τον μπέμπη κι αυτός μόνο με την πάνα, για να έχουμε επαφή δέρμα με δέρμα, κάναμε μπανάκια μαζί, ξαπλώναμε μαζί..αυτοκόλλητοι..δειλά δειλά τον έβαζα όλο και πιο συχνά στο στήθος. Μια μέρα 3 λεπτά, 5 , 10..όσο ήθελε.. Αυτός ήταν ο οδηγός της κατάστασης.. Ταυτόχρονα μείωνα το συμπλήρωμα ανά 30 ml κάθε 3 ημέρες..να σημειώσω ότι είχα νοικιάσει νοσοκομειακό θήλαστρο και ακολούθησα και ακολουθώ το πρωτόκολλο επαναγαλακτισμού. 

Ένα βήμα την φορά..υπήρχαν στιγμές που νόμιζα ότι τον ταλαιπωρώ..έβλεπα και στους γύρω μου ότι με θεωρούσαν τρελή και ότι θα χαλούσα το πρόγραμμα του μωρού.. “Τι θες και παιδεύεσαι?” μου έλεγαν..καλά δεν είσαι έτσι? Όχι δεν ήμουν..μόνο ο άντρας μου, η μαμά μου και η γιαγιά μου πίστευαν σε μένα. 

Τελικά την ημέρα που έκλεισε 3 μηνών σταμάτησε τελείως την σκόνη..η ωραιότερη ημέρα από τότε που τον έφερα στην ζωή!!! Γελούσα κι έκλαιγα ταυτόχρονα!!! Έχουν περάσει 3 εβδομάδες και το μόνο συμπλήρωμα που παίρνει το μωρό μου είναι το δικό μου το αντλημένο αν χρειαστεί να λείψω..ελπίζω το ταξίδι του θηλασμού για μας να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο..

Ένα ευχαριστώ στον γιο μου, γιατί χωρίς αυτόν δεν θα τα κατάφερνα..αυτός ήθελε μάλλον περισσότερο την επαφή μαζί μου και μου έδειξε τον δρόμο… 

Ιωάννα Κότση

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Ο καρκίνος και η δική μου ιστορία θηλασμού

Σήμερα έκλεισε για μένα ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής μου, που ελπίζω να μην χρειαστεί να ξαναζήσω.Έκανα την τελευταία μου χημειοθεραπεία. Δοκιμάζω να κάνω έναν απολογισμό αυτού που έζησα τους 7 μήνες που πέρασαν.

Ας τα πάρουμε από την αρχή: 15αύγουστο του 2012 ανακαλύπτω ότι είμαι έγκυος στο τρίτο μου παιδάκι, μετά από πολλές μέρες καθυστέρηση. Βλέπετε, ο μπαμπάς κι εγώ ανήκουμε στην κατηγορία των «υπογόνιμων  ζευγαριών» και δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα μας συνέβαινε τυχαία φυσιολογική σύλληψη. Τα δύο πρώτα μας παιδάκια είναι δίδυμα αγοράκια, που γεννήθηκαν μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση τον Ιούνιο του 2009.

Η εγκυμοσύνη μου κύλησε ομαλότατα, σχεδόν σαν να μην έτρεχε τίποτε. Ο μικρός μας γεννήθηκε τέλος Μαρτίου του 2013 και ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι αποκλειστικού θηλασμού, το οποίο ευχαριστιόμουν πολύ, γιατί στα δίδυμα δεν είχα καταφέρει να θηλάσω αποκλειστικά – έδινα συμπλήρωμα σχεδόν σε κάθε γεύμα για 5 μήνες. Το είχα, λοιπόν, μεγάλο απωθημένο: να καταφέρω πρώτα να περάσω τους 5 μήνες, με στόχο τους 12 και μετά όσο μας πάρει.

Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας που έβλεπα το «δωράκι» μου, ένα τόσο δα πλασματάκι να μεγαλώνει ΜΟΝΟ με το γάλα της μαμάς του, να με ζητάει, να αποκοιμιέται θηλάζοντας ξάπλα στο κρεβάτι δίπλα μου… Και το απολάμβανα ακόμη περισσότερο, γιατί αυτή τη φορά ήταν ένα μόνο παιδάκι, και, όσο τα μεγάλα μου περνούσαν το πρωί στο σχολείο, προλάβαινα να ασχοληθώ αποκλειστικά μαζί του, χωρίς να τον αναγκάζω να μοιράζεται το χρόνο μου με κάποιον άλλον –πράγμα που τα μεγάλα δεν έζησαν ποτέ!

Ώσπου μια μέρα στα μέσα του Ιουλίου, και ενώ έκανα μασάζ στο δεξί μου στήθος για να ξεκινήσω να ταΐζω, ένιωσα κάτι σκληρό ψηλά, κοντά στη μασχάλη. Το πίεσα από όλες τις πλευρές για να σιγουρευτώ ότι δεν είναι η ιδέα μου, ούτε είναι κανένας γαλακτοφόρος αδένας που έχει παραφουσκώσει. Όντως ήταν ένα «μπαλάκι» εκεί. Το είπα στον άντρα μου και μου ζήτησε να πάω το πρωί για έλεγχο. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία και είπα «θα το κοιτάξω και το πρωί για να σιγουρευτώ ότι δεν έφυγε και μετά βλέπουμε». Τελικά το πρωί ήταν ακόμη εκεί. Εδώ άρχισε  το τρέξιμο.

Η οικογένειά μου έχει απίστευτο ιστορικό καρκίνου του μαστού, με συνεχόμενα κρούσματα στις τελευταίες γενιές (μαμά, θείες, γιαγιά – παραπίσω δεν ξέρει κανείς) και όπως είναι φυσικό, κι εγώ από τα 35 μου (τώρα είμαι 40) το έλεγχα κάθε χρόνο. Μέσα μου ήμουν σίγουρη ότι κάποτε θα συνέβαινε και σ’ εμένα, απλώς φανταζόμουν ότι θα ερχόταν λίγο αργότερα, κάπου στα 50, που το εμφάνισαν και οι υπόλοιπες της οικογένειας.

Μην τα πολυλογώ, μετά από μια μαστογραφία και έναν υπέρηχο, κάναμε παρακέντηση σ’ αυτό που βρέθηκε, και σε 2-3 μέρες είχαμε αποτελέσματα, τα οποία δεν ήταν καλά. Υπήρχε κακοήθεια και η λύση μόνο μία: να μπω χειρουργείο. Μετά από μια μικρή έρευνα, κατέληξα σε γιατρό και κανόνισα χειρουργείο 9 μέρες ακριβώς από τη στιγμή που έπιασα το «γρουμπουλάκι» μου.

Το θέμα όμως ήταν τι κάνω με το θηλασμό! Όσο έκανα τις εξετάσεις, χρειάστηκε να μπω και για μαγνητική, όπου μου έδωσαν να πιω ένα σκιαγραφικό υγρό. Με το που το πήρα στο χέρι μου, το πρώτο πράγμα που ρώτησα τους χειριστές και τη μαστολόγο που με παρακολουθούσε ήταν αν το σκιαγραφικό είναι συμβατό με το θηλασμό. Βεβαίως δεν ήξεραν να μου πουν, αλλά η εύκολη απάντηση που άκουσα ήταν «Δεν έχει σημασία, γιατί θα κόψεις αμέσως το θηλασμό». Εγκεφαλικό εγώ. Δε μπορούσα να διανοηθώ πόσο εύκολα ξεστομίζει κανείς τέτοια κουβέντα σε μαμά που θηλάζει, χωρίς καν να κάνει μια στοιχειώδη έρευνα. Μου πρότεινε να πάρω αμέσως χάπι για να μου κοπεί το γάλα. Όταν είδε πώς την κοίταξα, δεν επέμενε, αλλά μου πρόβαλε το υπέροχο επιχείρημα «Κι εγώ τα παιδιά μου δεν τα θήλασα, αλλά είναι μια χαρά».  Σκέφτηκα: «ΟΚ, όταν και αν έρθει η ώρα που θα είναι απαραίτητο, να τον κόψω. Αλλά γιατί, βρε λειτουργέ υγείας, δεν κοιτάς να δεις τι καλύτερο μπορεί να γίνει;».

Τέλος πάντων, χάρη στο Internet και στα υπέροχα κορίτσια της Ομάδας Υποστήριξης Θηλασμού Πάτρας, βρήκα στο e-lactancia τη δραστική ουσία που είχα πάρει και ανακάλυψα (ω! τι περίεργο!!!!) ότι είχε risk level 0. Μηδέν! Δηλαδή ΔΕΝ επηρεάζει το θηλασμό! Δηλαδή δε χρειαζόταν ξαφνικά να υποβάλω το μωρό μου στην απότομη και χωρίς ουσιαστικό -ακόμα- λόγο διαδικασία του αποθηλασμού.

Εκεί όμως άρχισα να σκέφτομαι τι θα γίνει όταν θα λείψω για το χειρουργείο. Είχα 3 μέρες μέχρι να φύγω για το χειρουργείο, που έγινε στην Αθήνα. Τράπεζα γάλακτος δεν είχα κάνει, γιατί δε μου είχε χρειαστεί ποτέ, και ο μπέμπης δεν είχε ιδέα από μπιμπερό…   Άρχισα να του δίνω μπιμπερό, για να το συνηθίσει, αρχικά, γιατί δεν το δεχόταν με τίποτα. Έκανε απεργία.

Από την άλλη, εγώ δεν ήξερα τι να σκεφτώ για το μέλλον, τι με περιμένει, αν θα μπορέσω να ξαναθηλάσω μετά την εγχείρηση, τι θα κάνω όταν θα βγει η βιοψία… Πολλά τα ερωτήματα, καμία απάντηση για την ώρα.  [Παρένθεση: η μαστολόγος μου είπε ότι οπωσδήποτε θα πρέπει να κόψω το θηλασμό για να χειρουργηθώ, γιατί θα διευκολύνει τη δουλειά του χειρουργείου και δεν είναι δυνατόν να με ανοίξει και να έχει μέσα γάλα. Ο χειρουργός που τελικά επέλεξα και με «καθάρισε» μου είπε ότι δεν χρειάζεται να κόψω το θηλασμό για το χειρουργείο, αλλά καλό είναι να σταματήσω να ταΐζω από το δεξί, γιατί υπάρχει μια θεωρία – πολύ extreme κατά τη γνώμη του, αλλά όχι αμελητέα – ότι μπορεί το μωρό να πίνει καρκινικά κύτταρα μαζί με το γάλα μου.]

Άρχισα να παραλείπω γεύματα θηλασμού από το δεξί και να τα αντικαθιστώ με μπιμπερό, αλλά το στήθος άρχισε να πονάει και να πρήζεται. Προσπαθούσα να το αποσυμφορήσω, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι έκανα καλά ή αν του έδινα σήμα να ξανα-παράγει γάλα … Σ’ εκείνη την ώρα της απελπισίας, επικοινώνησα, πάλι χάρη στις μανούλες της Ομάδας Θηλασμού Πάτρας, με τη Σύμβουλο Θηλασμού Βίκυ Φαρδογιάννη, η οποία με έσωσε!!! Τελικά αποθήλασα ήρεμα από το δεξί και συνέχισα κανονικά με το αριστερό μέχρι το χειρουργείο. Πήρα μαζί μου και το θήλαστρο, μήπως πρηστώ 2 μέρες εκεί. Τελικά, πράγματι το χρησιμοποίησα το πρωί πριν την επέμβαση, μέσα στην τουαλέτα του νοσοκομείου!!!

Η επιστροφή ήταν βαριά προσγείωση στην πραγματικότητα. Μου αφαίρεσαν τον όγκο και όλους τους λεμφαδένες της μασχάλης, καθώς ο «φρουρός» ήταν θετικός (ευτυχώς μόνο ένας) και αποφάσισαν να τους καθαρίσουν όλους. Είχα δυο σωληνάκια παροχέτευσης και πολύ μούδιασμα, όχι τόσο στο στήθος, όσο σε όλο το δεξί χέρι. Και οι οδηγίες ήταν σαφείς: να προσέχω πολύ να μην κουράζω το χέρι, να αποφεύγω τις δουλειές, βάρη, σίδερο, άπλωμα κ.ά. πολλά.

Στις δύο εβδομάδες μέχρι τα αποτελέσματα της βιοψίας, συνέχισα να θηλάζω, από το αριστερό στήθος μόνο, κάθε δεύτερο γεύμα, ξάπλα, γιατί μόνο έτσι δεν πονούσα. Έπαιρνα το παιδί αγκαλιά και έκλαιγα, του έλεγα «τι σου κάνω, παιδάκι μου» και στενοχωριόμουνα που του στερώ αυτό που του ανήκει, που ΠΑΛΙ δεν κατάφερα να φτάσω το στόχο που ήθελα, που είχα χάσει τη δεύτερη ευκαιρία που μου είχε δοθεί, που… που…

Ο «φιλαράκος» μας αποδείχτηκε πολύ επιθετικός – αν και καθόλου ορμονοεξαρτώμενος, πράγμα που φαινόταν αναμενόμενο μετά από μια εγκυμοσύνη – και ο ογκολόγος αποφάσισε να τον αντιμετωπίσουμε με ανάλογη «επίθεση» σε όλα τα μέτωπα. Αυτό σημαίνει: πρώτα βαριά χημειοθεραπεία, μετά ακτινοθεραπεία, και τέλος ελάχιστες ορμόνες. Ημερομηνία έναρξης: 28 Αυγούστου. Για τις λίγες μέρες που έμεναν μέχρι τότε, εγώ συνέχιζα ακάθεκτη να θηλάζω  τον Ιάσονά μου.

[Παρένθεση δεύτερη: το όνομα του μωρού το διάλεξαν τα αδέρφια του. Ήθελαν έναν ήρωα της μυθολογίας. Ο Ιάσων, λοιπόν, ετυμολογικά προέρχεται από το ρ.ιάομαι, που σημαίνει «γιατρεύω». Λες και το ξέρανε τα παιδάκια μου ότι χάρη σ’ αυτόν, τον Ιάσονα, θα έβρισκα τον καρκίνο μου και θα τον γιάτρευα!!!].

Το μωρό μου έφαγε το τελευταίο του γεύμα από «μπυζάκι μαμάς» όντας 4 μηνών και 3 εβδομάδων, ακριβώς στις 15 Αυγούστου του 2013. Δηλαδή ένα χρόνο ακριβώς μετά τη μέρα που ανακαλύψαμε την ύπαρξή του στην κοιλίτσα μου με το τεστ εγκυμοσύνης!

Υ.Γ. Οι ημερομηνίες και οι συμπτώσεις δεν είναι κατασκευή του εγκεφάλου μου! Είναι πραγματικές!

Λήδα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Μια ιστορία θήλαστρου και ουχί θηλασμού

Γέννησα με καισαρική μια Τρίτη απόγευμα μετά από μια πολύ δύσκολη επιπλοκή κατά τη διάρκεια του τοκετού. Ήμουν εντελώς πεπεισμένη ότι θα θηλάσω και μάλιστα εύκολα. Όταν όμως ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει…

Γάλα δεν είχα για 5 ημέρες ακριβώς. Την έκτη μέρα η Ιωάννα προσπάθησε να θηλάσει εντελώς ανεπιτυχώς. Έχανε ταχύτατα βάρος και ήδη ήταν στα κατώτατα όρια.

Ούτε ένας δε με παρότρυνε να συνεχίσω την προσπάθεια. Όλοι μου πρότειναν το καλύτερο κατά αυτούς γάλα σε σκόνη και η Ιωάννα αρνιόταν πεισματικά να πιει επαρκή ποσότητα από οποιοδήποτε από τα 5 γάλατα που είχαμε δοκιμάσει.

Η αδερφή μου είχε καταφτάσει 1 ημέρα πρίν, βλέποντας την αγωνία μου και νιώθοντας την απογοήτευση μου με παρότρυνε να δοκιμάσω το θήλαστρο.

Έστειλα το Γιώργο μια Κυριακή πρωί να οργώσει την επαρχιακή πόλη που ζούμε για να μου βρει κάποιο καλό.

Κι έτσι άρχισε η δική μου ιστορία θηλάστρου και ουχί θηλασμού.

Η Ιωάννα ήπιε χωρίς δισταγμό και με πολύ μεγάλη χαρά το μητρικό γάλα και παρόλο που δεν θήλαζε, την έβαζα απαραιτήτως μια φορά την ημέρα στο στήθος μου. Απολάμβανα την αίσθηση της επαφής τόσο όσο και το μικρό μου κοριτσάκι.

Μετά την τρίτη ημέρα αντλήσεων είχα ήδη πάρει την απόφαση μου. Θα συνέχιζα να αντλώ συστηματικά και χωρίς αναβολές κάθε τρεις ώρες πρωί-βράδυ. Παρήγγειλα ένα νοσοκομειακό θήλαστρο το οποίο κατέφθασε με καθυστέρηση μόλις μιας ημέρας και ξεκίνησα για να πετύχω το σκοπό μου.

Έξι μήνες ήταν ο στόχος, τουλάχιστον μέχρι να μπει στη στερεά τροφή η μικρή μας κόρη.

Φυσικά και δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Είχαμε τη χαρά και τη σπάνια τύχη η Ιωάννα από σαράντα ημερών να κοιμάται 12 ώρες συνεχόμενα το βράδυ. Αυτό σήμαινε ότι στις 12 στις 3 και στις 6 έβαζα ξυπνητήρι για να βγάλω το γάλα και να της το δώσω το πρωί αλλά και να αποθηκεύσω στον καταψύκτη. Αυτό το έκανα για 4 μήνες.

Πήγα ταξίδι στο εξωτερικό 6 ημέρες και (αφού είχα αφήσει απόθεμα στην μικρή Ιωαννούλα), αντλούσα κάθε 3-4 ώρες σε όλες τις τουαλέτες που έβρισκα (αεροδρόμια -αεροπλάνα-ξενοδοχεία). Αν μου έλεγες πριν ένα χρόνο ότι θα το έκανα αυτό θα σε κοιτούσα περιπαιχτικά.

Δύο ημέρες πριν η Ιωάννα κλείσει τους 4 μήνες -ακριβώς στις 4 Απριλίου- παραιτήθηκα. Είχα απόθεμα για 15 ημέρες περίπου κι έτσι η κόρη μας στις 18 Απριλίου από το μητρικό μπήκε στο ξένο γάλα.

Αν ένιωσα άσχημα;

Όχι. Έκανα για τα δικά μου δεδομένα ότι καλύτερο μπορούσα. Κάθε άνθρωπος έχει άλλες αντοχές. Αν μου δινόταν η ευκαιρία ξανά θα το πάλευα λίγο περισσότερο μέχρι τους 6 μήνες. Όμως αυτό δε νιώθω ότι με κάνει λιγότερο ή περισσότερο ικανή μαμά. Το μητρικό γάλα είναι το φυσικό. Και το φυσικό δε μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Η φύση είναι σοφή κι εγώ απλώς μια μαμά που προσπαθώ για το καλύτερο. Αν μη τι άλλο τουλάχιστον προσπαθώ.

Μαμά Μαρία

Το διαβάσαμε στο: http://www.eimaimama.gr/2014/02/mia-istoria-thilastrou.html 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

 

Η ιστορία θηλασμού της Ναταλίας – Ο θηλασμός ήταν κάτι που θα προσέφερα οπωσδήποτε στο παιδί μου.

Ο θηλασμός για μένα ήτανε κάτι που θα προσέφερα οπωσδήποτε στο παιδί μου.

 Όταν έμεινα έγκυος έψαξα για σεμινάρια θηλασμού τα οποία γινόταν τότε από την Μιλένα Ρούσκοβα στην γειτονική Ξάνθη. Εκεί έμαθα πολλά πράγματα για τον θηλασμό και την φυσιολογική γέννα με την πολύτιμη καθοδήγηση αυτού του υπέροχου ανθρώπου.

Τελικά γέννησα με καισαρική, λόγω δυστοκίας, στο νοσοκομείο της Καβάλας.

 Όταν ξύπνησα την επόμενη ημέρα από ολική νάρκωση, μας ενημέρωσαν ότι το μωρό το κρατούσαν για παρακολούθηση και μάλιστα του έδιναν αντιβίωση με ορό προληπτικά!! Μετά από πολλές φασαρίες, μου επέτρεψαν να το δω και να το θηλάσω.

Με πολύ προσοχή για να μην βγούνε οι δυο οροί, το έβαλα στο στήθος και αυτό το άρπαξε αμέσως αλλά μετά από λίγο αποκοιμήθηκε. Εννοείται του είχαν δώσει γάλα. Υπέγραψα για να μην του ξαναδώσουν άλλη τροφή ή πιπίλα και επέστρεψα στο δωμάτιο περιμένοντας να με καλέσουν.

Για το επόμενο 24ωρο χτυπούσε το τηλέφωνο στο δωμάτιο, με πήγαινε η μητέρα μου με το καροτσάκι στο μωρό , το θήλαζα και ξαναέφευγα. Είχα αναστατώσει όλο το νοσοκομείο με την συμπεριφορά μου! Μια φορά ο προϊστάμενος παιδίατρος, δυσανασχέτησε που με είδε τόση ώρα εκεί και είπε αυστηρά ότι πρέπει να θηλάζω δέκα λεπτά από το στήθος, δέκα από το άλλο και είναι αρκετό και να δούμε πως είναι η θηλαστική του ικανότητα αλλιώς να πάρει συμπλήρωμα. Ευτυχώς ήμουνα ενημερωμένη για την πραγματικότητα και τον αγνόησα.

Τελικά , έβγαλαν τον ορό από το μωρό, μου το έδωσαν και πολύ γρήγορα επιστρέψαμε στο σπίτι. Το πρόβλημα που παρουσιάστηκε ήτανε οι πολύ πληγωμένες θηλές μου, σχεδόν σχισμένες στα δυο και αυτό εξαιτίας ενός ανατομικού θέματος  του πιγουνιού του μωρού που δεν έπιανε πολύ καλά την θηλή. Δοκίμασα όλες τις στάσεις που μπορεί κανείς να φανταστεί και κάθε πρώτη ρουφηξιά ήτανε για μένα τρομερός πόνος.

Αγόρασα ψευδοθηλές, αλλά από ότι φάνηκε ήτανε μεγάλες για το στόμα του μωρού, και εγώ δεν κατάλαβα γρήγορα ότι δεν μπορούσε να ρουφήξει πολύ γάλα. Στις δυο ημέρες έχασε 300 γραμμάρια και η παραγωγή μου μειώθηκε δραματικά. Με τις οδηγίες της Μιλένας, νοίκιασα ένα επαγγελματικό θήλαστρο και ξεκίνησα να αντλώ όταν δεν θήλαζα, καθώς και έτρωγα συστηματικά ένα μπαχαρικό , το τσιμένι  που είναι γνωστό ότι αυξάνει το γάλα. Ευτυχώς σε λίγες ημέρες επανήλθε η παραγωγή (αν και μυρίζαμε και οι δυο σαν παστουρμάς) πέταξα τις ψευδοθηλές και παρόλο τον πόνο συνέχισα τον θηλασμό. Το μωρό ήταν αρκετά ανήσυχο και θήλαζε ή κοιμόταν επάνω μου σχεδόν 18 ώρες το 24.

Μετά από λίγες εβδομάδες όλα ήταν καλύτερα. Και παρόλο που για δυο χρόνια ξυπνούσα την νύχτα κάθε μισή με δυο ώρες, συνέχισα τον θηλασμό μέχρι τα τρία του όταν αποθήλασε φυσικά.

Δεν μετανιώνω ούτε για ένα ξενύχτι, ούτε για ένα πόνο, αισθάνομαι ότι έκανα το καλύτερο για το παιδί μου και το διαπιστώνω καθημερινά.

Ελπίζω η ιστορία μου να δώσει κουράγιο σε όλες τις καινούργιες μητέρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα θηλασμού.

Ναταλία Ιωαννίδου

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Βέρας – Παράλληλος θηλασμός

Ήθελα πολύ να κάνω δεύτερο μωρό αλλά έπρεπε να έχω υπομονή και να περιμένω να περάσουν δύο χρόνια ώστε να μπορέσω να έχω την ευκαιρία να γεννήσω φυσιολογικά. Ακόμα ένας μύθος που στην πορεία έμαθα ότι δεν ισχύει…

Έμαθα ότι έμεινα έγκυος πολύ νωρίτερα από ότι το προγραμματίζαμε…ένα μαύρο σύννεφο απλώθηκε πάνω από τη ζωή μας…Δεν μπορούσα να διανοηθώ καν ότι θα γεννούσα με καισαρική τομή ξανά…Αυτό ήταν ένα σενάριο που πλέον δεν θα το άφηνα να επαναληφθεί και θα έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να το εξασφαλίσω…

Αφού λοιπόν μίλησα με τη γιατρό μου, που ήταν κάθετη ως προς το θέμα του φυσιολογικού τοκετού, ότι ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο, αποφάσισα να αρχίσω να χρησιμοποιώ το ίντερνετ, ναι ξέρω καιρός ήταν να σταματήσω να το σνομπάρω, και να ψάξω να δω που ζουν αυτοί οι γιατροί-τέρατα, που αφήνουν τις “γυναίκες” τους να γεννήσουν φυσιολογικά!!

Όταν με το καλό τελείωσε η αναζήτηση μου ένιωσα ότι είχα κερδίσει μια μικρή μάχη, ήξερα όμως ότι ακολουθούν άλλες μεγαλύτερες!!! Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη και την απίστευτη τύχη να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους κατά την διάρκεια της, και να τους έχω ακόμα δίπλα μου φύλακες άγγελους!!! Με βοήθησαν σε πολλά και ακόμα με βοηθάνε όποτε το χρειαστώ!!! Έπρεπε να αφήσω πίσω τα λάθη του παρελθόντος, να μάθω από αυτά και να συνεχίσω μπροστά…έτσι κι έκανα!!!

Είχα ένα φανταστικό τοκετό που θα μας μείνει αξέχαστος όσα χρόνια κ αν περάσουν!!! Ακόμα μια μάχη που είχαμε κερδίσει!!! Ένιωσα ότι κάτι αλλάζει αυτή τη φορά… 

Ο μικρούλης μας από τη γέννηση του και μετά δεν έχει φύγει ποτέ από κοντά μου!!! Θήλασε από την πρώτη στιγμή και κάθε επόμενη, αρκεί να το επιθυμούσε!!! Η πραγματική μάχη όμως δεν είχε αρχίσει ακόμα…Όσο κι αν είχα διαβάσει, όσο κι αν είχα ενημερωθεί, κανένας δεν μου είχε πει όλα όσα ακολούθησαν…Όλοι φρόντιζαν να μου λένε μόνο το ωραίο κομμάτι του αποκλειστικού θηλασμού… 

Γύρισα στο σπίτι και στο πρώτο μου μωρό το οποίο διεκδικούσε τη μαμά της, αλλά εγώ πλέον δεν μπορούσα να της προσφέρω όλα όσα ζητούσε μίας και είχα ακόμα ένα μωρό να φροντίσω…Κάπου εκεί άρχισαν οι τύψεις μαζί με τις ορμόνες να μου στήνουν ένα περίεργο χορό μέσα στο κεφάλι μου και μέσα στην ψυχή μου…Ήξερα ότι ήθελα να θηλάσω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να αλλάξω τη σχέση μου με την κόρη μου που ήταν ακόμα ένα μωρό…

Εξακολουθούσα να είμαι μόνη μου εδώ, με περισσότερες φίλες αυτή τη φορά, αλλά χωρίς καμία βοήθεια…Το μωρό ήθελε συνέχεια να  θηλάζει και να είναι πάνω μου, αλλά τις περισσότερες φορές ούτε κι αυτό ήταν αρκετό…Έντονο κλάμα από τον μικρό, έντονη γκρίνια από την μικρή, που πλέον δεν υπήρχε καθόλου χρόνος να περάσουμε οι δυό μας, μιας κι ο μικρουλής μας κυριολεκτικά είχε κολλήσει πάνω μου…

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά αρρωσταίνω και ανεβάζω κι έναν ωραίο πυρετό κι ακούω την παιδίατρο μας να μου λέει για ακόμα μία φορά: “απαγορεύεται δια ροπάλου να θηλάζεις εμπύρετη. Κόψε το γάλα σου και δίνε αυτό που σου έδωσα. Το δικό σου να το βγάζεις και να το πετάς”. Ήταν κ η τελευταία φορά που μιλήσαμε…Αλλάξαμε παιδίατρο κι άλλαξαν τα πάντα…Πλέον είχα απέναντι μου ένα άνθρωπο που με άκουγε, με καταλάβαινε, μου έβρισκε λύσεις στα προβλήματά μας, τα οποία δεν ήταν άλλα από το έντονο κλάμα του μικρού…

Ποτέ δεν αμφέβαλλα ότι δεν φτάνει το γάλα μου, αυτή τη φορά είχα μάθει το μάθημα μου, αλλά αυτό το μωρό συνέχεια έκλαιγε και συνέχεια θήλαζε…Και ο καιρός περνούσε και τίποτα δεν έδειχνε ούτε να αλλάζει ούτε να βελτιώνεται…

Καπάκι σε όλα αυτά αρρωσταίνει κ η μικρή μου…Καταφέρνω με τα πολλά να αφήσω λίγο το μικρό με τον μπαμπά του και την παίρνω να της κάνω ένα ντουζάκι να χαλαρώσει και να πέσει ο πυρετός…αφού τελειώσαμε μου λέει “Μαμά να πιω κι εγώ λίγο από το γαλατάκι σου???”. Μέχρι τότε της είχα προσφέρει άπειρες φορές, όμως καμία δεν ήθελε…Της έδωσα χωρίς δεύτερη σκέψη…Για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες το κοριτσάκι μου κοιμήθηκε θηλάζοντας, γαλήνιο μέσα στην αγκαλιά της μανούλας της… 

Το σοκ για εμένα μεγάλο…Πως θα το χειριζόμουν από εδώ κ στο εξής??? Ο μικρούλης μας ήταν λιγότερο από τεσσάρων μηνών και συνέχεια θήλαζε, η παραγωγή μου ήταν ρυθμισμένη για ένα παιδί, τώρα με τα δύο πότε θα προλάβαινε να προσαρμοστεί??? Δεν έχασα το χρόνο μου, πήρα απευθείας την ομοιοπαθητικό μας τηλέφωνο να με βοηθήσει να αυξήσω την παραγωγή μου. Φυσικά και δεν δέχτηκε και μετά από ένα σωρό κατηγορώ που θέλω να παλινδρομήσει και να νοσήσει ψυχικά το παιδί μου, κλείσαμε το τηλέφωνο…Τώρα τι θα έκανα??? Ήταν αργά το βράδυ και χρειαζόμουν βοήθεια αλλά και στήριξη ότι αυτό που κάνω δεν ήταν λάθος…

Ο πρώτος άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μας εκείνη τη νύχτα ήταν η Βίκυ Φαρδογιαννη! Την επόμενη μέρα μας είδε και η Δώρα Μενούνου! Σιγά σιγά αυξήσαμε την παραγωγή μου και πλέον όλα έμοιαζαν δυνατά!!! Προσαρμόσαμε την καθημερινότητα μας και όλα άρχισαν σιγά σιγά να βρίσκουν το δρόμο τους… 

Πλέον ο μικρούλης μου είναι είκοσι μηνών και θηλάζει φανατικά και η μικρή μου πλησιάζει τα τέσσερα και αποφασίζει σιγά σιγά να αποθηλάσει…Κάθε φορά που θηλάζει την κοιτάζω και σκέφτομαι πως μπορεί να είναι η τελευταία μας φορά, κι ενώ αυτή μπορεί να είναι έτοιμη να κάνει αυτό το βήμα, εγώ δεν είμαι και παρόλο που είναι η δεύτερη φορά που το κοριτσάκι μου θα αποθηλάσει, θα μου λείψουν οι στιγμές μας…

Στιγμές που θήλαζε γιατί ζήλευε τον αδερφό της, που απλά ήθελε αγκαλιά και μανούλα, που πονούσε τάχα μου η κοιλίτσα ή που απλά ήθελε να παίξει με τον αδερφό της θηλάζοντας… 

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τις κουμπάρες μου Βίκυ Σκορδαλού και Αντωνία Θεοδωράκη που με στήριζαν κάθε φορά που είχα κάποιον ανάγκη και όλες τις μανούλες της ομάδας “Θεσσαλονίκη: Εγκυμοσύνη – Τοκετός – Θηλασμός“, που μου έδειχναν ότι δεν είμαι η μόνη που περνούσε δύσκολα.

Βέρα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Χριστίνας

Θηλασμός, μια εύκολη υπόθεση…

και μιλάω προσωπικά..

Όσο ήμουν έγκυος, δήλωνα ότι «θα θηλάσω, φυσικά!»

Και η απάντηση που έπαιρνα ήταν, «αν μπορέσεις…»

Εγώ μέσα μου απορούσα μ’ αυτό και ήμουν χίλια τις εκατό σίγουρη, ότι φυσικά και θα μπορούσα…

Σ’ αυτή την πεποίθηση μεγάλο ρόλο έπαιξε αρχικά το κοντινό μου περιβάλλον, βασικά η μητέρα μου, που το 1973 και 1976 (εποχή του μπιμπερό) θήλασε περίπου δύο χρόνια, αντίστοιχα εμένα και την αδερφή μου. Είχαμε ακούσει μερικές δεκάδες φορές την ιστορία που ο γυναικολόγος της στο μαιευτήριο της είπε ότι το γάλα της είναι υπεραρκετό, και που ο παιδίατρος μου την παρότρυνε να συνεχίσει τον θηλασμό, όταν στον ενάμιση χρόνο είχα κολλήσει μια παιδική αρρώστια.

Επίσης θήλασε η αδερφή μου την κόρη της, κάπου στους 11 μήνες και με μόνους δασκάλους τη μητέρα μας, το ένστικτο, και την κουμπάρα της. Από την αδερφή μου κράτησα στο μυαλό μου, ότι τους πρώτους μήνες «είσαι μ’ ένα βυζί έξω»…

Κάπου στους 4 μήνες παρακολούθησα και κάποια σεμινάρια περί θηλασμού, όπου μπροστά στα μάτια μου, μάνες θήλαζαν τα παιδιά τους, έμαθα τη σωστή στάση θηλασμού, ότι υπάρχουν σύμβουλοι και παιδίατροι εξειδικευμένοι και πρόθυμοι να σε βοηθήσουν σε τυχόν προβλήματα..

Μ’ αυτά τα εφόδια ήρθε η μέρα που κράτησα στην αγκαλιά μου το αγόρι μου! Δεν είχα ζητήσει εξαρχής αποκλειστικό θηλασμό (είχα μαύρα μεσάνυχτα από rooming in), άλλα όσες φορές μου τον έφερναν, αγνοούσα τις –ας γελάσω- συμβουλές, 10 λεπτά απ το ένα στήθος, 10 απ το άλλο, και θήλαζ-αμε περίπου όση ώρα ήταν στην αγκαλιά μου.

Έτσι γνωριστήκαμε…και δεν περιγράφεται αυτό που νιώθεις! Είναι ένας από τους λόγους που νιώθω ευλογημένη για τη γυναικεία μου φύση!

Τον πρώτο καιρό ήμασταν αυτοκόλλητοι, πρωί βράδυ… κι αν εξαιρέσεις τα ξενύχτια, το υπόλοιπο κομμάτι ήταν εξαιρετικά εύκολο, αφού πλύσιμο-σιδέρωμα ρούχων και φαγητό ανέλαβαν οι μαμάδες, και είχα γλυτώσει από αποστειρώσεις, ζεστάματα, κρυώματα κλπ μπουκαλιών.. γιατί είμαι και κομματάκι τεμπελίτσα!

Επίσης σ’ αυτό το διάστημα ποτέ δεν αμφισβήτησα την ποσότητα και την ποιότητα του γάλακτός μου. Ήξερα απλά ότι δίνω το καλύτερο. Κάπου στον δεύτερο μήνα άλλαξα και παιδίατρο, όταν μου σταμάτησε τον θηλασμό στην αναμονή του παιδιατρίου, για να πάρει τη σωστή ζύγιση στο παιδί, και ήξερε μόνο να δίνει δείγματα ολόκληρα κουτιά σκόνης.

Το ταξίδι του θηλασμού μας κράτησε 12 μήνες, εκ των οποίων 6 ολόκληρους μήνες αποκλειστικά με το γαλατακι μου (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων)..

Το μόνο παράπονο ίσως που έχω είναι ότι δεν είχα την γνώση και την κατάλληλη στήριξη ώστε να με παροτρύνουν για να θηλάσω παραπάνω, γιατί γάλα είχα. Στους 8-9 μήνες άκουγα, «ακόμα θηλάζεις και μέχρι πότε»; Και διάφορα άλλα γνωμικά.. κι έτσι έβαλα προσωπικό όριο τον ένα χρόνο, χωρίς βέβαια να ρωτήσω το παιδί μου!

Σε λίγες μέρες το αγοράκι μου θα γίνει τριών χρονών.. και πιστεύω ότι τα καλύτερα δώρα που του έκανα από τη στιγμή της γέννησης του, είναι ο θηλασμός, η επαφή, οι χιλιάδες αγκαλιές και τα φιλιά! Ανεκτίμητα!

Χριστίνα Β.

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

 

Η ιστορία θηλασμού της Ανδριάνας

Θέλω κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας την προσωπική μου ιστορία θηλασμού. 

Για το θηλασμό δεν γνώριζα πολλά παρά μόνο όσα λίγα είχα μελετήσει σε βιβλία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η μητέρα μου δεν με είχε θηλάσει επομένως γνώριζε κι αυτή ελάχιστα πράγματα…Γέννησα τον μικρούλι μου φυσιολογικά χωρίς επισκληρίδιο στο Νοσοκομείο 31/5/2012. Ήμουν υπέρ του θηλασμού αν και είχα ένα μικρό φόβο λόγω απειρίας. Οι μαίες δεν θα έλεγα ότι ήταν ιδιαίτερα βοηθητικές/ υποστηρικτικές. Ωστόσο επέμεινα και της παρακαλούσα να με κατευθύνουν. 

Αυτή που με υποστήριξε απίστευτα ήταν η μητέρα μου η οποία αν και όπως σας ανέφερα δεν γνώριζε πολλά, ωστόσο μου έδειχνε πως να βάλω τον μικρό στο στήθος, με υποστήριζε συναισθηματικά, μου έδινε κουράγιο γιατί οι πρώτες μέρες ήταν λίγο δύσκολες αλλά το συναίσθημα απίστευτα όμορφο και μοναδικό. 

Μόλις πήγα σπίτι το στήθος μου ήταν πρησμένο. Έπρεπε συχνά να βγάζω με το θήλαστρο γιατί ο μικρός δεν έτρωγε όλη την ποσότητα. Τίποτα ωστόσο δεν με έριξε. Ακόμα κι όταν οι θηλές πληγώθηκαν εγώ πήρα σιλικόνης και τάιζα έτσι το μωρό για να τις ξεκουράσω για μεγάλο διάστημα. 

Είναι μαγεία, είναι ότι καλύτερο για την μητέρα και το παιδί. Τα πλεονεκτήματα γνωστά και πολλά. Θηλάζω μέχρι σήμερα τον μικρό 19 μήνες. Ο περίγυρος όχι θετικός…αλλά εμείς συνεχίζουμε! Με ξυπνάει το βράδυ κάθε 20 λεπτά και τα πρωινά εργάζομαι.

Ο παιδίατρος αρνητικός. Μου λέει ότι δεν γλυτώνω το Οιδιπόδειο. Διαφωνώ μαζί του και συνεχίζω. Από καμία έρευνα δεν προκύπτει αυτό. Τα παιδιά μέχρι 3 ετών εμφανίζουν φαινόμενο προσκόλλησης..το θεωρώ σημαντικό και λογικό. Μέσω του θηλασμού δεν επιδιώκω να κολλήσει ο μικρός με εμένα. Αντίθετα του δίνω συναισθηματική ασφάλεια που τη θεωρώ απαραίτητη και σωστή επικοινωνία..αυτό προσπαθώ. 

Όταν με κοιτάζει στα μάτια δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τα συναισθήματα. Ενθαρρύνω πολλές μανούλες να θηλάσουν..αν και η κοινωνία λειτουργεί ακόμα με προκατάληψη και στερεότυπα. Θηλάζω έξω τον μικρό και πολλοί δυστυχώς ακόμα σε κοιτούν παράξενα…ή όταν μοιράζομαι μαζί τους την προσωπική μου ιστορία με ειρωνεύονται λέγοντας μου “θα θηλάσει ως τα 18? Πρέπει να τον κόψεις είναι μεγάλο παιδί”! Είναι κάτι που σίγουρα θα αποφασίσουμε οι δυο μας….Ο θηλασμός είναι ένα θαύμα…

Ανδριάνα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Κατερίνα Παπουτσάκη: Τα 15 κιλά που πήρε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και ο θηλασμός!

Η Κατερίνα Παπουτσάκη μίλησε για τα 15 κιλά που πήρε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, αν είναι αγχωτική μαμά και αναφέρθηκε στον θηλασμό!

Είναι «αγχωτική» μαμά; Καταπιεστική;

«Γενικά, είμαι αγχώδης άνθρωπος και υπερπροστατευτική με τους ανθρώπους που αγαπάω, αλλά ξέρω πώς να το χειριστώ τώρα που έχω γίνει μαμά, γιατί δεν φταίει σε τίποτα το παιδάκι. Όμως, δεν είμαι καταπιεστική. Δεν είναι στο χαρακτήρα μου. Έχω θέμα με την καταπίεση και τη στέρηση της ελευθερίας. Θεωρώ ότι τα παιδιά δεν πρέπει να είναι η «συνέχεια των γονιών τους», αλλά πρέπει να λειτουργούν αυτόνομα, ως ελεύθεροι άνθρωποι. Γιατί και ως άνθρωπος, σέβομαι την ύπαρξη του άλλου και τον ξεχωριστό, δικό του τρόπο έκφρασης. Θέλω ο Μάξιμος να ανοίξει τα δικά του φτερά, χωρίς να τον κρατάμε εμείς πίσω. Δεν θα ήθελα ένα παιδί που να είναι καταπιεσμένο και να φοβάται να ζήσει» τόνισε στο περιοδικό Down Town της Κύπρου.

Είχε αγωνία για τα κιλά της ως γυναίκα; Να επανέλθει το σώμα της στην προηγούμενή του κατάσταση;

«Ναι, με είχε απασχολήσει -είχα πάρει 15 κιλά στην εγκυμοσύνη- αλλά δεν το πέρασα και τόσο βαριά. Δεν έπαθα υστερίες. Αν ήταν άλλη γυναίκα στη θέση μου, ίσως και να το είχε επιδιώξει περισσότερο. Άλλωστε, τώρα θηλάζω και δεν μπορώ να κάνω δίαιτα» δήλωσε η ηθοποιός.

Θηλάζει ακόμα; Πότε προλαβαίνει;

Η Κατερίνα είπε: «Είναι μια ταλαιπωρία αλλά, αν υπάρχει θέληση, όλα γίνονται. Είμαι υπέρ του θηλασμού. Οι γυναίκες πρέπει να θηλάζουν γιατί είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να δώσεις στο παιδί σου, το καλύτερο αντιβιοτικό, το καλύτερο εμβόλιο. Και για μένα οι έξι μήνες είναι το λιγότερο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Στην Ελλάδα οι γυναίκες δεν θηλάζουν τόσο πολύ, προφανώς γιατί δεν υπάρχει η ανάλογη ενημέρωση για τη διαδικασία. Αν δουν ότι στην αρχή δεν έχουν γάλα, απογοητεύονται και καταφεύγουν στο μπιμπερό. Αλλά δεν είναι έτσι. Κι εγώ στην αρχή πέρασα 2,5 μήνες με το μωρό στο στήθος μέχρι να έρθει η σωστή ποσότητα για το μωρό. Δεν έκανα τίποτα χωρίς το μωρό στην αγκαλιά μου. Κι εγώ, άνετα θα μπορούσα να πω ότι δεν έχω γάλα – έτσι μου έλεγαν. Και είμαι περήφανη που το προσπάθησα. Γι’ αυτό λέω ότι χρειάζεται ενθάρρυνση στις γυναίκες».

Ποια είναι η γνώμη της για τον δημόσιο θηλασμό;

Η ίδια δήλωσε «Είμαι υπέρ. Δεν θα έπρεπε να τίθεται τέτοιο ζήτημα, να ταΐσεις το μωρό σου σε δημόσιο χώρο. Οποιοδήποτε πλάσμα στη φύση κρύβεται δηλαδή; Απλώς, στις δυτικές κοινωνίες, το στήθος είναι συνδεδεμένο με το σεξ. Αλλά δεν είναι έτσι. Κι έχουμε αντικαταστήσει αυτή την πολύ φυσιολογική διαδικασία με το άψυχο μπιμπερό».

 

Πηγή: http://www.gossip-tv.gr/showbiz/story/296866/katerina-papoytsaki-ta-15-kila-poy-pire-kata-ti-diarkeia-tis-egkymosynis-tis-kai-o-thilasmos#ixzz2qhH5oyJK

Ο αποθηλασμός της Κλαίρης

Εδώ και δέκα μέρες, το στόμα του μωρού μου δεν μυρίζει πια γάλα..

Έχω ξεκινήσει αρκετές φορές να σας το γράψω, όμως διστάζω με την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Αλλά μάλλον πρέπει να το πάρω απόφαση. Ο κύριος Γιωργάκης, ετών 2 και μηνών 8, αποθήλασε.. Η μαμά πάλι, όχι! Εδώ και δέκα μέρες, νύχτες για την ακρίβεια, δεν έχω κλείσει μάτι περιμένοντας τη γνώριμη φωνούλα του να μου πει μες τη νύχτα «Μαμά!! Γααάλα!?» κι εγώ να τον στριμώξω μέσα στον κόρφο μου να θηλάσει και να μυρίζω το όμορφο του κεφαλάκι. Αντ’ αυτού όμως, ο μικρός μου αντί για γάλα, ζητάει «Νεό» ή «Ακαλιά μαμά!! Ακαλιά!!» και τυλίγει σφιχτά τα χεράκια του γύρω από το λαιμό μου, και κοιμάται εκεί, σε αυτή την σφιχτή αγκαλιά, παρηγορώντας τη μαμά που αποθηλάζει δύσκολα μετά από 32 μήνες.

Και κάθε νύχτα που περιμένω να ακούσω την μαγική αυτή λεξούλα, σκέφτομαι. Και θυμάμαι. Την πρώτη φορά που τον είδα μπροστά μου «Μα.. είναι ξανθός!!» είπα με έκπληξη στη μαία, μέσα στη νάρκωση μου. «Κοίτα! Έπιασε αμέσως!! Είναι και φαγανός!» φώναξε ικανοποιημένη όταν έβαλε το μωρό στο στήθος μου. Τι να δω!? Ναρκωμένη ήμουν και δεν είδα τίποτα από τα πρώτα λεπτά του μωρού μου. Γιαυτό νομίζω ότι 32 μήνες μετά, 974 νύχτες για την ακρίβεια, δεν ξανάκλεισα τα μάτια μου όταν θήλαζε. Τον κοιτούσα, τον χάιδευα και τον μύριζα. Μυρωδιά μωράκι με γαλατάκι.
Ξέρετε πόσο δύσκολος ήταν ο θηλασμός για εμάς. Πάρα πολύ δύσκολος. Από την αρχή του, μέχρι το τέλος του. Το μόνο που με κράτησε ήταν το ένστικτό μου ότι κάνω το καλύτερο για το μωρό μου. Ακόμη κι όταν βυθιζόμουν σε σκέψεις ανομολόγητες ακόμη, λόγω της επιλόχειου κατάθλιψης, ακόμη και τότε μόνο το ένστικτό μου με οδηγούσε, γιατί η λογική μου είχε πηδήξει από το παράθυρο. Ναι, περάσαμε ότι πρόβλημα υπάρχει και δεν υπάρχει σε.. βιβλιογραφία , όμως το μάθημα πολύτιμο: έγινα μάνα! Ναι, μάνα δεν γεννιέσαι! Μάνα γίνεσαι μόλις βγάλεις το μωρό αυτό από τα σπλάχνα σου, και το κρατήσεις σφιχτά στην αγκαλιά σου, και ξενυχτήσεις, και κλάψεις, και χάσεις το μυαλό σου, και συνειδητοποιήσεις ότι για πάντα θα έχεις χαμένο το μυαλό σου εφεξής, και γελάς με την καρδιά σου με ένα πετάρισμα των ματιών, με μια κραυγούλα σαν αυτό να είναι το πιο υπέροχο πράγμα σε όλο τον κόσμο, τότε γίνεσαι μάνα.

Καθώς επέστρεψα πολύ νωρίς στην εργασία μου, οι ημερήσιοι θηλασμοί δεν ήταν και πάρα πολύ μέρος της ρουτίνας του μικρού μου. Γιαυτό κι όταν αργότερα, η ζωή άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον για τον ίδιο (μετά τους 22 μήνες) άρχισε πολύ σπάνια να ζητά να θηλάσει μέσα στην ημέρα. Ας πούμε ότι ήμασταν και οι δυο.. βραδινοί τύποι! Το Πάσχα που μας πέρασε, και με την ψευδή «ασφάλεια» ότι δεν ζητά να θηλάσει μέσα στην ημέρα, κάπνισα και ήπια αλκοόλ σα να μην υπάρχει αύριο και όταν ο μικρός μου (βλέποντας τα μικρά της υπόλοιπης παρέας να θηλάζουν) μου ζήτησε να θηλάσει, βρέθηκα σε άσχημη θέση. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, του είπα (με ύφος σπουδαίο) ότι εμείς θηλάζουμε μόνο σπίτι μας, στο κρεβάτι μας, όταν είμαστε ξαπλωμένοι. Αυτή ήταν η τελευταία (σχεδόν) φορά που ζήτησε να θηλάσει μέρα (ζήτησε άλλη μια πριν μερικούς μήνες όταν ήταν άρρωστος και ήμασταν πράγματι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μας). Έτσι, τους τελευταίους δέκα μήνες θήλαζε μόνο νύχτα. Τρεις – τέσσερις φορές ή και παραπάνω, ανάλογα με την φάση που διένυε. Και κάπου τον Οκτώβριο, οι φορές έγιναν μια – δυο, και μετά οι νύχτες έγιναν μια θηλάζουμε, μια δεν θηλάζουμε, μια θηλάζουμε, δυο δεν θηλάζουμε, και κάπως έτσι φτάσαμε στο Δεκέμβριο που επειδή ήμουν άρρωστη με οξύ βήχα, κοιμόμουν καθιστή στον καναπέ, και οι νύχτες που δεν θηλάσαμε έγιναν τρεις χωρίς να με αναζητήσει για γάλα, και μετά επέστρεψα στο κρεβάτι και πάλι δεν ζήτησε να θηλάσει κι έγιναν τέσσερις, και ήρθε η Πρωτοχρονιά και δεν θηλάσαμε πάλι κι έγιναν πέντε..

Η ανησυχία μου ήταν μεγάλη και οι σκέψεις μου πολλές. Μίλησα με τις συνδιαχειρίστριες μου, μίλησα και με την σύμβουλο μου, μήπως να έκανα επαναγαλακτισμό με θήλαστρο, μήπως να έπαιρνα κάποια ενισχυτικά γαλουχίας, μήπως…? Σκεφτόμουν τις αλλεργίες του, πως έχουμε ξεπεράσει τόσα πολλά με το θηλασμό, τις ιώσεις του παιδικού, το γαλατάκι του παιδιού μου. Οι αγαπημένες μου φίλες με επανέφεραν στην πραγματικότητα. Ενάμιση χρόνο agitation, κι εγώ σκεφτόμουν τον επαναγαλακτισμό? Μετά από 14 μήνες αγκαλιά με ένα θήλαστρο? Μετά από τρεις επαναγαλακτισμούς? Μετά από τρεις απεργίες θηλασμού? Το παιδί μου αποθήλαζε φυσιολογικά. Η μαμά πάλι… όχι!

Παρασκευή 3 Ιανουαρίου, πρωί, κι αφού τεντωνόμαστε όλοι μαζί στο κρεβάτι, ζήτησε να θηλάσει αλλά πολύ σύντομα τον άκουσα να παραπονιέται «Μαμά, τέγειωσε το γάλα ατό το μεμεάκι! Ατό!??» δείχνοντας μου το άλλο. Τον έβαλα και στο άλλο «Τέγειωσεεεεεεε! Μαμά, α μεμήσει πάι!?»… Φαρμακώθηκα. Με πήραν τα κλάματα «Πολύ φοβάμαι ότι το γαλατάκι τελείωσε αγάπη μου. Θα πίνουμε όμως όσο νεράκι θέλουμε! Όλο το νεράκι του κόσμου!! Ε!?». Με κοίταξε με τα υπέροχα μάτια του και μου είπε «Ε πειάζει μαμούλα! Ε πειάζει!» και φίλησε το στήθος μου, ένα φιλάκι σε κάθε μεμεδάκι.. «Απάω!» τους είπε, και γύρισε στον μπαμπά του να παίξουν.. Το ίδιο βράδυ, ξύπνησε αρκετές φορές ρωτώντας με «Μέμησε!?». «Θες να πιεις γάλα μωρό μου!?» τον ρωτούσα. «Όσι! Νεό!». Το σοφό μωρό μου κι η χαζή μαμά του… Κι αυτή ήταν η τελευταία φορά που ρώτησε.. Αντ’ αυτού, με σφίγγει με τα δυο του χεράκια, να με παρηγορήσει. Το σοφό μωρό μου..

Κι έτσι λοιπόν, εδώ και δέκα μέρες, το στόμα του μωρού μου δεν μυρίζει πια γάλα…

Κλαίρη Γκίκουρη

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr


Γιατί να θηλάσεις

Κοίτα γλυκό μου κορίτσι…

Φέρνοντας στον κόσμο αυτό το παιδί και αν έχεις έστω και λίγο ανήσυχο πνεύμα που δεν επαναπάευται και δεν καταπίνει αμάσητο ότι του σερβίρουν, θα έρθουν στιγμές που θα φας απίστευτες φρίκες για το πόσο ριψοκίνδυνα και κόντρα στη φύση του έχει φτάσει να ζει ο άνθρωπος. Ένα πλάσμα που κάποτε ζούσε ουγκα μπουγκα στις σπηλιές σήμερα, πετάει στον ουρανό και τρέχει μέρα νύχτα πάνω σε τέσσερις τροχούς σε ασφάλτινους δρόμους, παίζοντας βασικά κάθε μέρα τη ζωή του κορώνα γράμματα. Τρώει επεξεργασμένες τροφές, κάθεται μπροστά σε μια οθόνη που εκπέμπει αμφίβολης ποιότητας ακτινοβολία, ξεροψήνει το αυτί του με κινητό, καπνίζει σαν φουγάρο ποτίζοντας τα σπλάχνα του καρκίνο. Γενικά κάνει πολλά, πάρα πολλά που αν κάτσεις και τα σκεφτείς ψύχραιμα, μπορεί να τρομάξεις τόσο πολύ που θα πεις «Θα μείνω στο σπίτι μου για πάντα και δεν θα βγω ποτέ ξανά»

Ξέρεις γιατί πρέπει να θηλάσεις;

Γιατί αμέσως μετά τη γέννα, όταν πια πάρει την πρώτη του πνοή στον έξω κόσμο, το μόνο απόλυτα φυσικό πράγμα που σου μένει να κάνεις για το μωρό σου είναι να του δώσεις το γάλα σου. Είναι αυτό που θα σου υπενθυμίζει μέρα νύχτα το πόσο μεγαλειώδες είναι το να ζεις και να γεννάς άλλους ανθρώπους για να ζήσουν. Πόσο μαγική είναι αυτή η μηχανή που λέγεται ανθρώπινο σώμα. Η πιο αγνη τροφή για το μωρό σου ρέει από εσένα την ίδια, είναι νόστιμη, στη σωστή θερμοκρασία και εντελώς δωρεάν. Όλα τα υπόλοιπα είναι έστω ένα τσικ -εως πάρα πολλά- τεχνητά.

Θήλασέ το, γιατί καμιά πιπίλα και κανένα πανάκι, κανένα μασητικό και κανένα δαχτυλο δεν θα του προσφέρει ποτέ την παραδεισένια ηρεμία που του προσφέρει η ρόγα της μάνας.

Θήλασέ το, γιατί δεν το ταϊζεις μόνο, του δίνεις το ασφαλέστερο λιμάνι του πλανήτη. Για αυτό και όσες τελικά δεν θηλάζουν, θα έπρεπε να ταϊζουν σφιχταγκαλιαστά τα μωρά τους με το μπιμπερό, πάνω τους κολλητά σαν να μην κόπηκε ακομα ο ομφάλιος ο λώρος.

Θήλασε το για ένα μήνα ή για 12, για 2 χρόνια ή για 3, πάντως θήλασέ το έστω και λίγο.

Καθώς βγαίνει στο φως, ένα βασικό ένστικτο ορίζει όλο του το είναι: να βρει τη μάνα για τροφή και ανακούφιση.

Είναι ΠΟΛΥ λίγες οι γυναίκες που δεν μπορούν να θηλάσουν ούτε στάλα. Και εσύ μάλλον δεν θα είσαι μία από αυτές. Και αν είσαι από αυτές που θα βρουν εμπόδια, πάλεψέ το… Όσο μπορείς και όσο γίνεται… Εμπιστεύσου το σώμα σου. Γιατί δεν το κάνουμε πια; Πόσες ακόμα φίλες πρέπει κλαμένες να μου πουν «Μα δεν τρώει», για να τις πλησιάσω και να δω ένα μωρό να τρώει λαίμαργα το πιο γλυκό -και άφθονο- γάλα; Πόσο πια έχουμε απομακρυνθεί από αυτό που είμαστε βασικά;

Δεν στα γράφω εκ του ασφαλούς. Περιπέτειες αντιμετώπισα και με τα δυο μου τα μωρά. Και αν στο ένα δεν τα κατάφερα όσο είχα ονειρευτεί, στο δεύτερο πάλεψα όσο δεν πάει και τα κατάφερα πολύ περισσότερο απ” ότι είχα τολμήσει να φανταστώ… (αυτά θα στα πω άλλη φορά)

Κάντο αν θες και για εμένα που πάλεψα πολύ, κάντο για αυτήν τη μάνα και για αυτήν τη μάνα και για όλες εκείνες που δεν είναι τόσο τυχερές όσο εσύ…

Θήλασε το!

 

Έγραψε: Ολίβια Γαβρίλη

Πηγή: http://www.eimaimama.gr/2013/12/giati-na-thilaseis.html

Ταξίδι στο θηλασμό του υιοθετημένου μου παιδιού

My Adoptive Breastfeeding Journey

Απτην Teglene Ryan
Πηγή:   http://www.drmomma.org/2010/10/my-adoptive-breastfeeding-journey.html

Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Γνώριζα πάντοτε βαθιά μέσα μου ότι η επιθυμία μου ήταν να θηλάσω τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ καν να ακολουθήσω κάποιο διαφορετικό τρόπο. Είχα την τύχη να φέρω στον κόσμο δυο πανέμορφα παιδιά και την ιδιαίτερη χαρά να τα θηλάσω και τα δύο. Όχι πως ήταν εύκολο ή πως δεν χρειάστηκε να το παλέψω, όμως ήταν αυτό που επιθυμούσα και άντλησα πολλή ευχαρίστηση απ’ την όλη διαδικασία. Μάλιστα, τόσο πολύ μου άρεσε και ήταν τόσο μεγάλο το πάθος μου για το θηλασμό, που τελικά έγινα σύμβουλος θηλασμού της La Leche Leagueπροκειμένου να βοηθήσω άλλες μαμάδες που θήλαζαν. Πίστεψα πραγματικά στην ιδέα της “Μητρικής φροντίδας μέσω του θηλασμού”. Για μένα δεν ήταν απλά μια μέθοδος ταΐσματος, ήταν υπόθεση σχέσης με το παιδί μου.

Ο σύζυγός μου πάντα συζητούσε μαζί μου το ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα παιδί που χρειαζόταν οικογένεια. Το σκεπτικό μας ήταν, αν δεν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, τότε θα υιοθετήσουμε. Ακόμη και αν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, και πάλι μπορούμε να υιοθετήσουμε. Μετά τη γέννηση του δεύτερου γιου μας, έγινε ξεκάθαρο πως μια ακόμη εγκυμοσύνη δεν θα ήταν ότι καλύτερο για μένα και την οικογένειά μου. Ο γιατρός μου είπε να μην πάρω τέτοιο ρίσκο, πως θα έπαιζα με την υγεία μου. Θέλαμε όμως ένα παιδί ακόμη. Να λοιπόν η ευκαιρία μας να υιοθετήσουμε ένα.

Επιλέξαμε να υιοθετήσουμε ένα παιδί που τη φροντίδα του είχε αναλάβει μια ανάδοχη οικογένεια. Βρήκαμε ένα γραφείο υιοθεσιών που προωθεί παιδιά από ανάδοχες οικογένειες, σε οικογένειες που προχωρούν σε κανονική υιοθεσία. Περάσαμε όλα τα στάδια – τα σχετικά σεμινάρια, τη μελέτη υλικού στο σπίτι και όλη την αναμονή μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ήμασταν ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα ή δύο παιδιά (υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που δύο ή και περισσότερα αδερφάκια μαζί περίμεναν να υιοθετηθούν), με ηλικίες κάποιων μηνών μέχρι και 5 ετών. Αυτό που εγώ προσωπικά γνώριζα ήταν πως ήθελα πολύ να θηλάσω ένα ακόμη παιδί. Ήξερα επίσης ότι το πιθανότερο ήταν να μας δώσουν για υιοθεσία ένα νήπιο 2-4 χρόνων. Υπήρχε βέβαια και το ερώτημα, “Επιτρέπεται να θηλάσω ένα παιδάκι που προηγουμένως ήταν σε ανάδοχη οικογένεια;” Μήπως θα έπρεπε να μην αναφέρω τίποτε σε κανέναν και να το θηλάσω κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτε;

Όπως και να ‘χει, έφαγα πολλές ώρες ερευνώντας για υλικό σχετικά με το θηλασμό υιοθετημένων. Έγινα μέλος διάφορων διαδικτυακών ομάδων (forums) που συζητούσαν γύρω απ’ αυτό το θέμα. Διάβασα όσα βιβλία είχαν γραφεί γι’ αυτό. Αναζήτησα και βρήκα μαμάδες ανάδοχων οικογενειών που θήλασαν τα μωρά που φρόντιζαν – μερικές χωρίς προβλήματα και μία που της πήραν το παιδί όταν ο γιατρός του μωρού την “πρόδωσε” στους αρμόδιους.

Τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009 πήγαμε με αυτοκίνητο στο South Lake Tahoe (μια διαδρομή δύο ωρών περίπου) για να συναντήσουμε μια κοινωνική λειτουργό. Ήμασταν μια απ’ τις λίγες οικογένειες που θεωρούνταν κατάλληλες να τους ανατεθεί η φροντίδα ενός νεογέννητου κοριτσιού. Ξέραμε πως το μωρό είχε εγκαταλειφθεί σε μια ασφαλή και ελεγχόμενη τοποθεσία, ορισμένη για το σκοπό αυτό απ’ την πολιτεία της Καλιφόρνια. Επίσης γνωρίζαμε ότι ήταν πρόωρο. Μας είχαν ήδη ρωτήσει αν θα μπορούσαμε να πάμε στην πόλη Reno (στο νοσοκομείο της οποίας νοσηλευόταν το μωρό) και να την επισκεπτόμαστε σε καθημερινή βάση μέχρι να είναι σε θέση να μεταφερθεί στο σπίτι. Θα χρειαζόντουσαν μερικές ακόμη εβδομάδες μέχρι το μωρό να είναι σε θέση γι’ αυτή τη μετακίνηση.

Σ’ αυτή τη συνάντηση μάθαμε πως είχαμε επιλεγεί εμείς να την πάρουμε στο σπίτι μας, αν εξακολουθούσαμε να τη θέλουμε. Εξάλλου, το νοσοκομείο είχε μόλις τηλεφωνήσει να ενημερώσει πως το μωρό ήταν ήδη έτοιμο να μεταφερθεί στο σπίτι! Η κοινωνική λειτουργός μας ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε στο Reno, να περάσουμε το βράδυ στο νοσοκομείο με το μωρό και να το πάρουμε σπίτι μας την επόμενη μέρα. Φυσικά, η απάντησή μας ήταν ναι – και εγώ έχυσα μπόλικα δάκρυα!

Σε κάποιο σημείο της συνάντησης η κοινωνική λειτουργός με κοίταξε και με ρώτησε: “Σχεδιάζεις να τη θηλάσεις;” Για μια στιγμή πέρασε απ’ το μυαλό μου η σκέψη πως ίσως η ερώτηση να ήταν πονηρή. Για ένα δευτερόλεπτο η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει! Όμως δεν επρόκειτο για πονηρή ερώτηση. Η κοινωνική λειτουργός συνέχισε: “Ενθουσιαστήκαμε τόσο πολύ που είσαι σύμβουλος θηλασμού της La Leche League και ελπίζαμε πως προτίθεσαι  να τη θηλάσεις”. Ήξερα πως αυτό το μωρό χρειαζόταν θηλασμό και δεν είχα καμιά διάθεση να το κάνω στα κρυφά, όπως μου είπαν ότι έκαναν τόσες και τόσες ανάδοχες μητέρες ή γυναίκες που είχαν υιοθετήσει. Τους απάντησα πως θα το θήλαζα αν αυτό επιτρεπόταν. Απάντησαν πως δεν μπορούσαν να σκεφτούν κανένα λόγο που να το έκανε απαγορευτικό, αποφάσισαν όμως να μη συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό αλλά και ούτε να το αναφέρουμε κάπου γραπτά. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα μπορούσαν να αντιδράσουν κάποιοι σε κάποιο γραφείο. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το θηλασμό με περίεργους τρόπους.

Στην ίδια εκείνη συνάντηση πληροφορηθήκαμε πως το μωράκι αυτό ήταν κάτι σαν θαύμα. Όλοι οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες στο νοσοκομείο δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς γίνεται να είναι ζωντανό και να τα πάει τόσο καλά. Γεννήθηκε σε ένα κάμπινγκ στα βουνά πάνω απ’ τη λίμνη Tahoe. Η φυσική του μητέρα δεν είχε ιδέα πως ήταν έγκυος. Δεν ήξερε καν πως γεννούσε μέχρι που άκουσε το μωρό να κλαίει. Στη συνέχεια, η ίδια μεταφέρθηκε στο τοπικό νοσοκομείο και το μωρό αεροπορικώς στο Reno. Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω αν η φυσική μαμά είδε ποτέ το μωρό της ή αν γνωρίζει αν πρόκειται για αγοράκι ή κοριτσάκι. Όταν παρέδωσε το μωρό στο νοσοκομείο, οι πληροφορίες που δέχθηκε να δώσει ήταν ελάχιστες (δεν θα ασχοληθώ με το αλαλούμ του χαρτοπόλεμου στο διάστημα της παράδοσης του μωρού, που οδήγησε εκείνη μεν σε ένα νοσοκομείο το δε μωρό σε άλλο και μάλιστα σε άλλη πόλη)! Η γυναίκα είπε πως έπινε οινοπνευματώδη ποτά περίπου βδομάδα παρά βδομάδα και κάπνιζε μισό πακέτο τσιγάρα την ημέρα. Δήλωσε πως δεν έκανε χρήση παράνομων ουσιών, βρέθηκε όμως θετική στην THC (κάνναβη) και στο οινόπνευμα κατά την εισαγωγή της στο νοσοκομείο αμέσως μετά τον τοκετό.

Το μωρό γεννήθηκε 1.5 κιλό. Για 30-45 λεπτά μετά τη γέννησή του ήταν εκτεθειμένο και σε σημείο μη προσβάσιμο στους διασώστες. Ακόμη και ένα νεογέννητο με πλήρη και ολοκληρωμένη κυοφορία μπορεί να πέσει θύμα υποθερμίας, πολύ περισσότερο ένα μωρό βάρους 1.5 κιλού. Αρχικά υπολόγιζαν πως θα χρειαζόταν να μείνει στο νοσοκομείο για 2 μήνες. Αυτή όμως τους διέψευσε όλους – δεν χρειάστηκε αναπνευστική υποστήριξη, έτρωγε πρόθυμα και γρήγορα έπαιρνε βάρος.

Όταν πήγαμε να τη γνωρίσουμε στο νοσοκομείο ήταν 17 ημερών. Το νοσηλευτικό προσωπικό ήταν πολύ ευγενικό. Είχαν “υιοθετήσει” προσωρινά το μωράκι. Ήταν οφθαλμοφανές πως ήταν η αγαπημένη όλων. Όμως την είχαν βάλει για καλά “στο μπουκάλι” όσο ήταν εκεί, εγώ όμως ήθελα να τη θηλάσω. “Χώστην εκεί μέσα”, μου είπαν οι μαίες καθώς πλησίασα τη θηλή του μπουκαλιού στο στόμα της περιμένοντάς την να ανοίξει το στόμα της όπως θα έκανε με το στήθος. Μου έδειξαν μάλιστα και το “σωστό” τρόπο να την κρατώ για να της δίνω το μπουκάλι – στα γόνατά μου, μακριά απ’ το σώμα μου!

Θα πρέπει, μας είπαν, να την ταΐζουμε κάθε 3 ώρες σταθερά και απαράβατα. Και να προσέχουμε να μην την πολυπαίρνουμε στα χέρια. “Όταν την πάτε σπίτι σας να μην την κρατάτε τόσο πολύ στα χέρια, όπως κάνετε τώρα. Πρέπει να την αφήνετε κάτω να μπορεί να κοιμάται. Ξέρετε, είναι απαραίτητο να ξεκουράζεται”. Χαμογέλασα και κούνησα το κεφάλι δείχνοντας πως συμφωνώ μαζί τους – γνωρίζοντας πως σε λίγες ώρες που θα ήμασταν πια στο σπίτι μας αυτό το μωράκι για αρκετούς μήνες θα βρίσκεται μόνιμα στην αγκαλιά μας και ποτέ “κάτω”.

Ο γιατρός μας είπε ότι δεν θα πρέπει να της αλλάξουμε τη συγκεκριμένη φόρμουλα μέχρι να κλείσει χρόνο, άσχετα απ’ τις εισηγήσεις του παιδιάτρου της και άσχετα του πόσο καλά θα τα πάει. Και πάλι χαμογέλασα και ένευσα πως συμφωνώ – γνωρίζοντας πως θα έκανα το παν να πούμε αντίο στη φόρμουλα. Εγώ είχα υπόψη μου μια πολύ “ειδική φόρμουλα” για το μωράκι αυτό.

Της δώσαμε το κοριτσίστικο όνομα που είχαμε επιλέξει πριν κάποια χρόνια. Το επόμενο πρωϊνό που την πήραμε στο σπίτι ζύγιζε 1.860 γραμμάρια. Τηλεφώνησα αμέσως στη συνάδελφο σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, η οποία πήγε με το αυτοκίνητό της στην πόλη και στη συνέχεια στο σπίτι μας στο βουνό για να μου φέρει ένα νοσοκομειακού τύπου θήλαστρο της Mendela (το Symphony) καθώς και ένα SNS (σύστημα παροχής συμπληρωματικού ταΐσματος κατά τη διάρκεια θηλασμού) για το ξεκίνημα της προσπάθειας. Έπρεπε να αρχίσω τον αγώνα για να ξεκινήσει η παραγωγή γάλακτος. Επίσης, παράγγειλα στο διαδύκτιο ενα Lact aid (το ίδιο ακριβώς σύστημα με το SNS, άλλης εταιρίας, για μακροπρόθεσμη χρήση) το « εργαλείο» που σου επιτρέπει να δίνεις συμπλήρωμα γάλακτος στο μωρό καθώς αυτό θηλάζει από το στήθος και το οποίο προτιμούν οι μαμάδες που έχουν κάνει υιοθεσία. Παράγγειλα και το φάρμακο domperidone (μια φαρμακευτική αγωγή που υπό μορφή παρενέργειας προκαλεί αύξηση της προλακτίνης). Το φάρμακο αυτό δεν είναι διαθέσιμο στις ΗΠΑ και γι’ αυτό το παράγγειλα μέσω διαδικτύου από ένα φαρμακείο στη Νέα Ζηλανδία. 

Πήρα το μωράκι μου πάνω στο δωμάτιό μου και ξάπλωσα ανάσκελα πάνω στα μαξιλάρια του κρεβατιού μου. Έβγαλα τη μπλούζα μου και ξέντυσα το μωρό αφήνοντας μόνο την πάνα της. Έβαλα το ζεστό και μικροσκοπικό σωματάκι της πάνω στο γυμνό μου στήθος. Δεν έχασε ούτε λεπτό. Όρμησε πάνω μου και “’έπιασε” αμέσως το δεξί μου στήθος. Άρχισε να ρουφάει και το σωματάκι της χαλάρωσε εντελώς. Το μωράκι είχε βρει το σπίτι του και τη μαμάκα του. Αυτό που χρειαζόμουν τώρα είναι να τα καταφέρω να παράγω δικό μου γάλα.

Τις πρώτες εβδομάδες προσπάθησα να βάλω φόρμουλα στο SNS και στη συνέχεια χρησιμοποίησα το Lact-Aid για να της δώσω συμπλήρωμα καθώς θήλαζε στο στήθος. Έπιανε το στήθος πολύ καλά, θήλαζε όμως πολύ αδύναμα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παίρνει τίποτε απ’ τη φόρμουλα μέσω της ειδικής συσκευής. Πήρα την απόφαση να προμηθευτώ το SNS στο κανονικό μέγεθος να το δοκιμάσω, με το σκεπτικό ότι μ’ αυτό δεν είναι απαραίτητος ο θηλασμός για τη ροή του γάλακτος – η βαρύτητα είναι αρκετή για να κατεβαίνει το γάλα. Τάιζα το μωρό με το μπουκάλι και μετά δοκίμαζα το SNS κανα-δυό φορές την ημέρα. Σταδιακά κατάφερε να παίρνει γύρω στα 30 γραμμάρια απ’ το SNS. Προοδευτικά αύξησα και τα ταΐσματα στο στήθος. Με αυτό τον τρόπο γρήγορα μπόρεσε να θηλάζει με το Lact-Aid και παράλληλα τραβούσε και γάλα απ’ τη φόρμουλα. 

Μετά από περίπου ένα μήνα όλα τα ημερήσια ταΐσματα γίνονταν με το Lact-Aid. Παράγγειλα περισσότερα ανταλλακτικά ώστε να μπορώ να κάνω μόνο ένα πλύσιμο και να ετοιμάζω τα υλικά του Lact-Aid για ολόκληρη την ημέρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τάϊζα το μωρό με το Lact-Aid ολόκληρο το 24ωρο και παραμέρισα εντελώς όλα τα μπουκάλια. Σ’ αυτό το σημείο σταμάτησα να χρησιμοποιώ το θήλαστρο μια και το μωρό θήλαζε κάθε λίγο και λιγάκι. Την ενθάρρυνα να θηλάζει για να χαλαρώνει ή έστω να πίνει λίγο γαλατάκι μεταξύ των κανονικών ταϊσμάτων με τη φόρμουλα.

Η μικρή τα κατάφερνε μια χαρά με το θηλασμό. Θήλαζε για λίγο στο ένα στήθος και μετά το άφηνε για να πιάσει το άλλο. Αυτό κάνουν φυσιολογικά και αυθόρμητα τα μωρά που θηλάζουν μόλις τελειώσουν με το ένα στήθος. Εγώ βέβαια έπρεπε στα γρήγορα να μετακινώ το θήλαστρο απ’ το ένα στο άλλο στήθος, ώστε να μπορεί να συνεχίζει να πίνει. Θήλαζε με τις ώρες, ακόμη και όταν το γάλα ήταν ελάχιστο. Μερικές φορές κάναμε και “διακοπές θηλασμού” – ο μπαμπάς έπαιρνε τα μεγάλα αδερφάκια της εκδρομή για μια ολόκληρη μέρα και εμείς μέναμε στο σπίτι για ολοήμερο θηλασμό. Παρακολουθούσα με ιδιαίτερη επιμέλεια την αύξηση του βάρους της για να είμαι σίγουρη πως δεν παραήμουν “σφιχτή” με το γάλα της φόρμουλας. Ήθελα να παίρνει όσο γίνεται λιγότερο γάλα φόρμουλας, ούτως ώστε να θηλάζει περισσότερο από μένα και να προκαλέσει έτσι αύξηση της παραγωγής γάλακτος. 

Σύντομα ήμουν σε θέση να τη θηλάζω νωρίς το πρωί σε σημείο που να χορταίνει. Συνέχιζα να τη θηλάζω σ’ αυτό το στυλ μέχρι που γινόταν εμφανές πως χρειαζόταν και λίγο γάλα φόρμουλας.

Ήμουν κατενθουσιασμένη όταν συνειδητοποίησα πως απ’ τις 3 μέχρι τις 10 το πρωί το γάλα μου ήταν αρκετό και δεν χρειαζόταν γάλα φόρμουλας. Κατόπιν πήγαινα απ’ τις 3 μέχρι τις 11, μετά μέχρι τη 1 και μετά μέχρι τις 3μμ. Και πριν καλά καλά να το καταλάβω, έπαιρνε γάλα φόρμουλας γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και από κει και πέρα δεν χρειαζόταν να ξαναπάρει παρά γύρω στις 4 το απόγευμα. Μπορούσα να φύγω απ’ το σπίτι μαζί της για ολόκληρο πρωινό χωρίς να χρειαστεί να πάρω μαζί μου τα σύνεργα για τη φόρμουλα. Τη θήλαζα δηλαδή αποκλειστικά για περισσότερο από μισή μέρα! Σύντομα παράτησε και την πιπίλα με την οποία είχε έρθει στο σπίτι απ’ το νοσοκομείο. Όταν έχεις το πραγματικό και αληθινό, τι να τα κάνεις τα υποκατάστατα;

Όταν φτάσαμε στο σημείο που το μωρό χρειαζόταν μόνο δύο γεύματα των 60-120 μλ. φόρμουλας τις απογευματινές ώρες, τότε σταμάτησα να χρησιμοποιώ το Lact-Aid. Αν ήμουν υποχρεωμένη να γεμίσω άλλη μια σακούλα και να πλύνω άλλο ένα θήλαστρο θα μου ‘στριβε!! Το μωρό ήταν 5 μηνών όταν έφτασε να θηλάζει αποκλειστικά, με εξαίρεση τα δύο μπουκάλια φόρμουλα το απόγευμα, δηλαδή 120-240 μλ. την ημέρα. Θήλαζε τόσο πριν, όσο και μετά τα μπουκάλια φόρμουλας. Η αλήθεια είναι πως ήθελα πολύ να μπορέσω να τη θηλάζω αποκλειστικά, αλλά και εκεί που φτάσαμε ήταν μεγάλη επιτυχία!

Στους 6 μήνες της άρχισα τις στερεές τροφές. Ξετρελάθηκε! Επειδή ήταν στο πρόγραμμα WIC (ένα πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο απ’ την κυβέρνηση μέσω του οποίου χορηγούνταν υγιεινές τροφές σε γυναίκες, μωρά και νήπια), της έδιναν ολόκληρες συσκευασίες φρούτων, λαχανικών και δημητριακών για μωρά. Τα καταβρόχθιζε όλα. Σε μια εβδομάδα καταργήσαμε το ένα γεύμα φόρμουλας και σε άλλη μια εβδομάδα καταργήσαμε και το τελευταίο. Τώρα πια ΘΗΛΑΖΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ! (Έστω με λίγες στερεές τροφές, ουσιαστικά όμως θήλαζε αποκλειστικά!) Δεν ξαναέβαλε μπουκάλι στο στόμα της. Μάλιστα, τη μοναδική φορά που την άφησα για μερικές ώρες όταν ήταν 9 μηνών, αδιαφόρησε πλήρως για το μπουκάλι. 

Όταν έκλεισε χρόνο σκέφτηκα πως θα μπορούσα να σταματήσω τη domperidone που έπαιρνα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να μειωθεί σημαντικά η παραγωγή γάλακτος. Αυτό προκάλεσε απογοήτευση και νευρικότητα στο μωρό. Έκανα λοιπόν έρευνα στο θέμα και έβγαλα το συμπέρασμα πως είναι ασφαλές για μένα να συνεχίσω να το παίρνω για κάποιο διάστημα ακόμη. Έκανα λοιπόν μια παραγγελία για προμήθειες 6 μηνών. Στο “Making More Milk” διάβασα για μια έρευνα που δείχνει ότι δεν υπήρξαν παρενέργειες για άτομα που έπαιρναν 120 mg την ημέρα επί 10 χρόνια, και παρά το γεγονός ότι για ένα μικρό διάστημα είχα πάρει μέχρι και 160 mg την ημέρα, στο παρόν στάδιο παίρνω μόνο 90 mg την ημέρα.

Στους 15 μήνες το μωρό συνεχίζει δυνατό και ακάθεκτο. Απολαμβάνω πλήρως να τη θηλάζω όταν πάει για το μεσημεριανό της ύπνο, καθώς και για το βραδινό ύπνο. Το χαίρομαι πολύ να την κρατάω αγκαλιά το πρωί στο κρεβάτι και να την ακούω να καταπίνει το γάλα μου. Δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να σταματάει αυτή την υπέροχη ιστορία – τουλάχιστον όχι σύντομα!

Όταν θήλαζα τα αγόρια μου ο στόχος μου ήταν να το πάω τουλάχιστον μέχρι να γίνουν δύο χρόνων, το οποίο είναι και το ελάχιστο που συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Έχω διαβάσει τόσα πολλά για τα οφέλη του θηλασμού μέχρι τα δύο και ακόμη πιο πέρα, που ήθελα πολύ να κάνω και εγώ το ίδιο. Το λέω με λύπη, αλλά μπόρεσα να θηλάσω και τα δυο αγόρια μου μόνο μέχρι τους 14 μήνες το καθένα. Σταματήσαμε νωρίτερα για διαφορετικούς για το καθένα λόγους, και στις δύο περιπτώσεις όμως λυπήθηκα που δεν έπιασα το στόχο που έθεσα. Ακόμη και τώρα αισθάνομαι πως τα απογοήτευσα, παρά το γεγονός ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα κάτω απ’ τις συγκεκριμένες συνθήκες. Ελπίζω να μπορέσω να θηλάσω την κόρη μου τουλάχιστο για 2 χρόνια και για όσο θα θέλει εκείνη. Έχω μια ακόμη ευκαιρία.

 

Πηγή: http://mamalydia.wordpress.com/2011/01/02/my-adoptive-breastfeeding-journey-2/

Η ιστορία της Κατερίνας – Tandem nursing ή παράλληλος θηλασμός παιδιών διαφορετικής ηλικίας

Νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για μένα και τον θηλασμό γιατί άκουσα να αναρωτιούνται γιατί θηλάζω τόσο καιρό τα παιδιά μου, τον γιο μου 2 ετών και ειδικά την κόρη μου που είναι πια 4 ετών.

Η απάντηση μου είναι η εξής….

Πριν να γίνω μάνα δεν είχα ιδέα από θηλασμό, όταν έμεινα έγκυος διάβασα απλά ένα βιβλίο θηλασμού (“Θηλασμός, μια υπέροχη σχέση” της Άννας Πατσούρου). Όταν ήρθε το μωρό μου στην αγκαλιά μου, έβαλα τα δυνατά μου, το μόνο που ήθελα και ένιωθα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να κάνω, ήταν να προστατέψω αυτό το πλασματάκι, ήξερα ότι ήμουν υπεύθυνη για τη διατροφή της εγώ και κανένας άλλος, ήξερα επίσης ότι ο θηλασμός είναι δικαίωμα του παιδιού, εκείνο αποφασίζει, γιατί είναι κάτι που του ανήκει! Ήξερα ακόμα κάτι που είναι κοινό μυστικό μεταξύ “ειδικών”: ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΓΑΛΑ πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στην αρχή, ΝΑΙ ήταν λίγο δύσκολα για μένα, αλλά ο βαθμός δυσκολίας εξαρτάται και από τις αντοχές τις κάθε γυναίκας. Το μωρό μου γεννήθηκε μόλις 2,500 κιλά, ήταν η μικρή μου η Σταλίτσα, η Τοσοδούλα μου, την θήλασα μια ώρα ακριβώς μετά την γέννα με καισαρική, η μόνη στάση που με βόλευε ήταν καθιστή στο κρεβάτι και στην πολυθρόνα που υπήρχε και φυσικά 2 μαξιλάρια δεξιά και αριστερά κάτω από τα χέρια μου, για να φέρνω το μωρό στο κατάλληλο ύψος. Θυμάμαι το πρώτο βράδυ κοιμήθηκα μόνο μια ώρα, είχα τον άντρα μου δίπλα για συμπαράσταση και μου γέμιζε συνέχεια το ποτήρι μου νερό, ήταν Αύγουστος και με τον θηλασμό η δίψα ήταν πολύ μεγάλη.

Τα ξενύχτια συνεχίστηκαν και οι μέρες επίσης ήταν μες την ταλαιπωρία , περιορίστηκα στις πιο σημαντικές δουλειές του σπιτιού και τα υπόλοιπα έμεναν πίσω, όμως αυτό δεν είχε σημασία για μένα. Το μόνο που ήθελα ήταν να πάρει βάρος το μωρό μου. Και πήρε 1 κιλό τον πρώτο μήνα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!! Φυσικά αυτή ήταν και η απάντηση σε όσους μου έλεγαν: “Το παιδί σου πεινάει, δεν χορταίνει, για αυτό ξυπνάει κάθε 1,30 ώρα, δώστου ξένο να χορτάσει να μην ταλαιπωρείσαι!”.

Δεν αγόρασα ποτέ ξένο γάλα, αν και μπήκα στον πειρασμό, δοκίμασα να δώσω πιπίλα και ευτυχώς δεν την ήθελε το παιδί μου, έμαθα να πηγαίνω με τους ρυθμούς του παιδιού, έμαθα την υπομονή, έμαθα την ηρεμία. Μου δίδαξε ο ΘΗΛΑΣΜΟΣ ότι το πιο σημαντικό είναι αυτό…ΝΑ Σταματάς Τα Πάντα, ότι και να κάνεις, Για Να Κάνεις Μόνο ένα πράγμα : ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΘΗΛΑΣΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ, ΝΑ ΤΟ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΝΑ ΤΟΥ ΠΙΑΣΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΈΧΕΙ ΑΞΊΑ ΑΝΕΚΤΊΜΗΤΗ. ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΛΟΓΗΜΈΝΗ ΣΤΙΓΜΉ ΓΕΜΆΤΗ ΑΓΑΛΛΊΑΣΗ!

Δυο χρόνια πέρασαν και το παιδί μου μεγάλωσε και αυτό το κατάλαβα την ημέρα που πήρα στα χέρια μου το δεύτερο παιδί μου, την μεγάλη τη θήλαζα μέχρι που γέννησα και ευτυχώς, γιατί όλα πήγαν πολύ καλύτερα από την πρώτη φορά….Το πρωτόγαλα ήταν εκεί άφθονο να ταΐσει και τα δυο μου παιδιά και να περισσέψει κιόλας. Ο μικρούλης έπινε γάλα μόνο για 5-10 λεπτά και κοιμόταν για 3 ώρες, σε αντίθεση με την κόρη μου που όταν γεννήθηκε έπινε γάλα μια ώρα και μιάμιση ώρα και κοιμόταν μόνο μιάμιση ώρα επίσης.

Οι θηλές μου ήταν έτοιμες και δεν πόνεσαν καθόλου σε σχέση με την πρώτη φορά που πόνεσαν λίγο, μέχρι να σκληραγωγηθούν. Άλλα δυο χρόνια πέρασαν, δεν ξέρω πως, αλλά πέρασαν, εγώ το μόνο που κάνω είναι να κάνω αυτό ΠΟΥ Η ΦΥΣΗ ΜΕ ΟΡΙΣΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΣΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ.

Δεν με ρωτάνε ποια αν θηλάζω, γιατί τα παιδιά μου είναι μεγάλα και είναι σίγουροι ότι δεν θηλάζω πια……….είναι λογικό ζούμε στην Ελλάδα, την χώρα όπου οι επιταγές από εταιρίες ξένου γάλακτος πάνε και έρχονται μέσα στα παιδιατρεία αυτής της χώρας. Μέχρι και οι καμπύλες ανάπτυξης του βιβλιαρίου υγείας του παιδιού είναι παραπλανητικές http://vikifar.wpengine.com/?p=495

Όσο για την 4άχρονη κόρη μου….Ναι, το παιδί μεγάλωσε και δεν θέλει να αποθηλάσει, δεν είναι έτοιμο ψυχολογικά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι ανεξάρτητο, δεν σημαίνει ότι του κάνω κακό. Ο εγκέφαλος μεγαλώνει μέχρι το παιδί να γίνει 5 ετών. Το μητρικό γάλα χάρις τα συστατικά του βοηθάει στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και κάνει τα παιδιά που θηλάζουν να έχουν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης (κάποιοι μάλλον έχουν πρόβλημα με αυτό). Η διαπαιδαγώγηση της είναι άλλο κομμάτι….

Βρισκόμαστε σε στάδιο αποθηλασμού εδώ και ένα χρόνο, θα γίνει όσο πιο ανώδυνα για εκείνη και την ψυχούλα της. Τώρα εδώ και αρκετό καιρό θηλάζει 1 φορά στις 2 μέρες. Δεν πίνει άλλο γάλα γιατί δεν της αρέσει και μου εκφράζει την ευχαρίστηση της για αυτό.

Μερικά παραδείγματα: 1) Μου λέει ένα μεσημέρι: “Μαμά θέλω να σου πω κάτι….αν δεν μου δίνεις “μπιμπι” δεν σε αγαπάω!!”, εγώ: “Αν σου δώσω λίγο θα με αγαπάς?”, Στέλλα: “Ναι, μαμά!”

2)Μια άλλη μέρα της αρνήθηκα κάποια στιγμή ενώ θήλαζα τον Γιάννη και μου λέει: “Αφού έχεις 2 “μπιμπι” πρέπει να δίνεις και στα 2 τα παιδιά σου”.

3) Κάποια άλλη στιγμή που πάλι της αρνήθηκα: “Αν δεν μου δώσεις εσύ ποιος θα μου δώσει?”

4) Άλλη ατάκα: “Μαμά αν δεν μου δώσεις το γαλατάκι σου, αύριο θα είμαι άρρωστη”!

5) Κι άλλη μια: “Μαμά αν δεν μου δώσεις το γάλα σου δεν θα σε έχω πια φίλη”!!

Οι εξετάσεις αίματος που κάναμε την προηγούμενη εβδομάδα είναι τέλειες και για τα δυο μου παιδιά!! Και κάτι ακόμα: ο ΠΟΥ συστήνει θηλασμό για ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 2 χρόνια και η ΑΑP έχει δημοσιεύσει το παρακάτω στο pediatrics

“There is no upper limit to the duration of breastfeeding and no evidence of psychologic or developmental harm from breastfeeding into the third year of life or longer.”

(Υ.Γ. Αν καμιά φορά με δείτε να δίνω και κάνα γλυκό στο παιδί μου, δεν σημαίνει ότι αυτό κάνω σε καθημερινή βάση! Επίσης εγώ θεωρώ ότι δεν είναι έγκλημα αν 1 φορά στις τόοοοσες, φάνε και κανένα γλυκάκι επειδή το ζήτησαν, προτιμώ να το δώσω εγώ  παρά κανένας άλλος που μπορεί να το προσφέρει στο παιδί μου με δόλιους σκοπούς, εμείς που θηλάζουμε δεν ζούμε σε γυάλα, κάθε μάνα κάνει αυτό που θεωρεί καλύτερο για το παιδί της, όπως δεν επεμβαίνω εγώ σε άλλες τακτικές, δεν θέλω να ακούω διάφορα για το τι κάνω εγώ, είναι άδικο!)

Κατερίνα Βαρδάκη

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Δήμητρας – Υποπλασία του στήθους και ανεπάρκεια γάλακτος;

Και επιτέλους το τεστ βγήκε θετικό! Από εκείνη τη στιγμή και μετά βάλθηκα να ενημερωθώ για τα πάντα, φυσικά και για τον θηλασμό τον οποίο θεωρούσα το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο μιας και όλες οι φίλες μου θήλασαν αποκλειστικά.  Διάβαζα το ένα βιβλίο πίσω από το άλλο, έμπαινα στα forum, ρωτούσα συνέχεια και παρακολούθησα και το σεμινάριο που κάνουν δωρεάν οι μαίες του Ιπποκράτειου νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Δεν ήθελα να κάνω κανένα λάθος. Είχα προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα (και μη) και περίμενα την άφιξη της κόρης μου. Πότε δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα θηλάσω ή ότι δεν θα τα καταφέρω.

Η μεγάλη μέρα έφτασε και μου δίνουν να κρατήσω στην αγκαλιά μου ένα τόσο δα πλασματάκι που με κοιτάει με μάτια ορθάνοιχτα. Μέτα από περίπου 2 ώρες την ζητάω επιτακτικά από την νοσοκόμα να μου την φέρει και την βάζω στο στήθος και ως εκ θαύματος το μωράκι μου πιάνει κατευθείαν την θηλή και θηλάζει. Τρελάθηκα από την χαρά μου. Δυστυχώς δεν κάναμε rooming in, πράγμα που θα μετανιώνω μια ζωή. Τη μικρή την φέρνανε κάθε 4 ώρες και παρόλο που είχα ζητήσει αποκλειστικό θηλασμό μερικές φορές ερχόταν ταϊσμένη. Δεν βρήκα το θάρρος να πάω να μαλώσω, σκέφτηκα ότι θα πάω σπίτι μου και μετά όλα θα πάνε καλά.

Στο σπίτι ζόρισαν τα πράγματα, η μικρή έκλαιγε συνέχεια και εγώ την είχα συνέχεια στο στήθος και μαζί της έκλαιγα και εγώ. Ανέβασε η μπέμπα μας ίκτερο και έγινε ληθαργική, οπότε ενέτεινα τις προσπάθειες μου για να θηλάσει ξυπνώντας την συνέχεια.  Έρχεται η περιβόητη τρίτη μέρα και το γάλα μου δεν κατεβαίνει. Ο ίκτερος ανεβαίνει, τα γραμμάρια της  μικρής πέφτουν και μου λένε πως πρέπει να δώσω συμπλήρωμα και η παιδίατρος μας, που είναι υποψήφια σύμβουλος θηλασμού, αλλά και η σύμβουλος (παιδίατρος) που επισκέφτηκα.

Έκλαιγα με μαύρο δάκρυ, δεν μπορεί  όχι το δικό μου παιδί, όχι σε μας. Αρνιόμουν να της δώσω μπιμπερό και της έδινε ο άντρας μου. Παίρνω μαγιά μπύρας και ένα σωρό άλλα πόσιμα βοτάνια. Οι μέρες περνάνε και το στήθος μου δεν σκληραίνει, μου συστήνουν νοσοκομειακό θήλαστρο και δομπεριδόνη. Κάπου εκεί ξεκινάει η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.

Να έχω την μικρή όλη μέρα στο στήθος, τις λίγες στιγμές που δεν την είχα έκανα αντλήσεις, δίναμε το συμπλήρωμα με σύριγγα για μην μάθει στο μπιμπερό και το κλάμα, κλάμα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Όταν γύρω στις 10 μέρες έπεσε ο ίκτερος και κόψαμε το συμπλήρωμα, πετούσα από την χαρά μου. Παρά τις αντλήσεις και τα σκευάσματα το γάλα μου δεν κατέβηκε και η μικρή έκλαιγε και ήταν όλη τη μέρα και νύχτα πάνω μου.

Περίπου στις 2 εβδομάδες άρχισε να πονάει το στήθος μου, πονούσε και κατά τον θηλασμό αλλά και μετά. Η διάγνωση? Κάντιντα! Ο πόνος τρελός, έπαιρνα τα παυσίπονα δύο δύο και όταν ήταν να μπει πάλι στο στήθος η μικρή, έκλαιγα από απελπισία.

Κάπου εκεί μας επισκέφτηκε η Βίκυ στο σπίτι για να εκτιμήσει την κατάσταση και να μας βοηθήσει. Όντως το μωρό δεν έπαιρνε καλά βάρος αλλά θα κάναμε ακόμη μια προσπάθεια. Ανά 2 ώρες ξύπνημα και στο στήθος, είχαμε φτάσει τις 40 μέρες και οι μαραθώνιοι θηλασμοί ήταν η καθημερινότητα μου.

Στις 50 μέρες επισκεπτόμαστε άλλον παιδίατρο, σύμβουλό θηλασμού και μας λέει κατηγορηματικά συμπλήρωμα, το μωρό δεν αναπτύσσεται όπως πρέπει.  3 φορές την ημέρα από λίγο και με το σύστημα SNS για να μην μάθει τα μπιμπερό.

Η Βίκυ μου αναφέρει για πρώτη φορά ότι ίσως δεν φταίει κάτι που έκανα (ή πιο σωστά κάτι που δεν έκανα), ίσως είναι ανατομικό το θέμα. Το στήθος μου δεν μεγάλωσε κατά την εγκυμοσύνη αλλά ούτε και όταν γέννησα, έχουν αρκετή απόσταση μεταξύ τους και η διαφορά μεγέθους του ενός από το άλλο είναι αισθητά εμφανής. Και έτσι κάπως έμαθα για την υποπλασία του στήθους. Την ίδια άποψη μου εξέφρασε και η παιδίατρος μας, αλλά εγώ δεν μπορούσα (και ακόμη δεν μπορώ) να το δεχτώ. Το στήθος μου δεν μπορεί να παράξει όση ποσότητα γάλακτος χρειάζεται το μωρό μου (πρωτοπαθής ανεπάρκεια) και έτσι θα πρέπει να παίρνει και συμπλήρωμα.

Συνέχισα με τα φάρμακα και με άλλα γαλακτογόνα σκευάσματα και μέχρι τους 5 μήνες περίπου θήλαζα και 3 φορές την ημέρα φορούσα το sns και έδινα «ξένο» γάλα. Κάπου εκεί η μικρή άρχισε να μην συνεργάζεται και αναγκαστήκαμε να το γυρίσουμε σε μπιμπερό.

Παρά τις προβλέψεις για πρόωρο αποθηλασμό φτάσαμε αισίως σχεδόν τους 7 μήνες και συνεχίζω να θηλάζω και θα το κάνω για όσο θέλει το μωρό μου. Όσο έχω γάλα θα της δίνω και ας παίρνει και ξένο γιατί αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για εκείνη, και από μέσα μου θα παρακαλάω να έχει λάθος η Βίκυ, να έχω κάνει κάπου λάθος εγώ και για αυτό δεν τα καταφέραμε και όταν με το καλό κάνω δεύτερο παιδάκι να καταφέρω να το θηλάσω αποκλειστικά.

Δήμητρα

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Παναγιώτας

Όλα άρχισαν στις 7 Δεκεμβρίου 2011…… Μόλις είχα μπει στον μήνα μου και η γυναικολόγος μου ανακοίνωσε την ημερομηνία τοκετού, με πρόκληση φυσικά. Η πιθανή ημερομηνία ήταν στις 20 Δεκεμβρίου. Ξεκινήσαμε λοιπόν πρωί, από τις 7 μέχρι τις δυο το μεσημέρι, χωρίς καμία ανταπόκριση, όταν άκουσα την γιατρό να λέει «ετοιμάστε την»…. πάγωσα…..ο χρόνος σταμάτησε, ήταν το μόνο που δεν ήθελα να ακούσω ποτέ κι όμως τώρα το ζούσα..

Ήρθαν και με πήραν για τα χειρουργεία, ο τοκετός εξελίχτηκε σε καισαρική τομή. Από τα κλάματα μου κοβόταν η ανάσα κι όμως έπρεπε να γίνει……..από τα χειρουργεία ξεκίνησε ο δικός μου Γολγοθάς. Καταρχήν ξεκινήσαμε με ολική νάρκωση, ο άντρας μου μαζί μου, στήριγμα δίπλα μου, γιατρός κι αυτός. Η νάρκωση αρχίζει κι εγώ άκουγα τα πάντα μέχρι και την ώρα που μου βγάλανε το μωρό μου, ένιωσα να μου ξεριζώνουν τα σπλάχνα μου. Μόλις άκουσα το κλάμα του παιδιού μου, σταμάτησα να ακούω τα πάντα.

Η ώρα 2 και τέταρτο. Αφού περνάνε 2 ώρες, δεν ξυπνώ με τίποτα, μάταια προσπαθούν…..για καλή μου τύχη βρισκόταν εκεί ένας αναισθησιολόγος ο όποιος δεν έχει χάσει ποτέ ασθενή και μετά από κάποια ώρα με ξυπνάει. Το μωρό μου ήταν τυλιγμένο τέσσερις φορές.

Τώρα πλέον βρίσκομαι στο δωμάτιο, με την μητέρα μου, χωρίς να έχω καμία επαφή, άκουσα τη φωνή της να μου λέει «ξύπνα, ξύπνα να δεις τι έκανες». Άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα ότι πιο ωραίο έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Εκείνη τη στιγμή ξέχασα τα πάντα…..δεν μπορούσα να συνέλθω με τίποτα…το μωρό μου δεν ήξερα πού βρίσκετε και πώς σιτίζετε, δεν είχα την παραμικρή ιδέα, πονούσα πολύ. Το μωρό έκλαιγε ασταμάτητα κι εγώ δεν μπορούσα ούτε να το αγγίξω, λες και ήμουν σε άλλη διάσταση, όλα μου φαινόταν μαύρα.

Την δεύτερη μέρα κάπως καλυτέρα, έκανα προσπάθειες να σηκωθώ όμως δύσκολα τα πράγματα, με το μωρό μου επαφή καμία…..το κερασάκι στην τούρτα δεν άργησε να έρθει όταν μου ανακοίνωσαν ότι έκανα ιλεό κ πρέπει να ξαναχειρουργηθώ….Με πολλές προσπάθειες και μια χειρουργό καταφέραμε να το γλιτώσουμε. Η μαμά μου λύγισε, την έβλεπα να κλαίει δυνατά κ εγώ εξακολουθούσα να είμαι αλλού. Χωρίς να μπορώ να κοιμηθώ για 2 μέρες.

Κάποια στιγμή εκεί που καθόμουν και παρατηρούσα το μικρό μου σπλάχνο που κοιμόταν γαλήνια, σκέφτηκα να το πάρω στην αγκαλιά μου, όπως και το έκανα, το σήκωσα σιγά, με όση δύναμη είχα και το έβαλα πάνω στο στήθος μου…. ήταν η στιγμή που είπα πως ότι πέρασα, απλά δεν έγινε ποτέ. Προσπάθησα να το θηλάσω μόνη μου εντελώς, δεν δυσκολεύτηκα πολύ, άρχισε αμέσως να κάνει τις μαγευτικές κινήσεις του χωρίς όμως αποτέλεσμα, το μόνο που κατάφερα ήταν να δω δυο πανέμορφα χειλάκια με ίχνη απ το πρωτόγαλα. Σκέφτηκα ότι κάναμε με το μωρό μου κάτι.

Καμία μαία και κάνεις δεν με παρότρυνε……ευτυχώς πέρασαν οι μέρες και πήγαμε και οι τρεις πλέον στο σπίτι μας, μόλις μπήκα κάθισα στον καναπέ μαζί με το αγγελούδι μου και τη μαμά μου που μου είπε «για βάλτην στο στήθος να δούμε, θα το πιάσει?». Αμέσως την έβαλα κι έμεινα με ανοιχτό το στόμα, ναι το μωρό μου άρχισε να θηλάζει κανονικά…..η εμπειρία απίστευτη, ένιωσα ολοκληρωμένη και δικαιωμένη.

Από εκείνη την ημέρα έως και σήμερα, 21 μήνες τώρα, είμαστε αχώριστες και συνεχίζουμε αυτό το μεγαλειώδες έργο του θηλασμού. Ευχαριστώ την μητέρα μου που με ενθάρρυνε και τον άντρα μου που με στήριξε σε όλα!! Ευχαριστώ πολύ κι εσάς που μου δώσατε την ευκαιρία να το μοιραστώ μαζί σας.

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Μια απρόσμενη ιστορία θηλασμού

της  Flannery Fontinell, R.N., B.S.N., IBCLC, LCCE

Μετάφραση-Επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ήταν Σάββατο και εφημέρευα ως σύμβουλος θηλασμού στον νοσοκομείο. Είχα μόλις τελειώσει το μάθημα θηλασμού και καθόμουν στο γραφείο των νοσοκόμων. Μια συνάδελφός μου μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον γιατρό για μία ασθενή, όταν ο σύζυγος μίας άλλης ασθενούς εμφανίστηκε και ζήτησε βοήθεια για να ταΐσουν το παιδί τους με μπιμπερό. Εκείνη χαμογέλασε και τους έκανε νόημα να περιμένουν ένα λεπτό, επειδή μιλούσε στο τηλέφωνο. Καθώς δεν είχα δουλειά εκείνη τη στιγμή, προσφέρθηκα να βοηθήσω. Η συνάδελφός μου, καθώς κατευθυνόμουν προς το δωμάτιο, μου φώναξε: «Δίνουν μόνο φόρμουλα».

Το είχα υποθέσει καθώς είχαν ζητήσει βοήθεια με το μπιμπερό και σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο μετά τον τοκετό, οι θηλάζουσες μητέρες συνήθως δεν χρησιμοποιούν μπιμπερό. Για μια στιγμή αναρωτήθηκα τι θα σκεφτόντουσαν αυτοί οι γονείς όταν θα έμπαινα στο δωμάτιό τους με την επίσημη στολή της συμβούλου θηλασμού. Πήγαινα για να τους βοηθήσω με την φόρμουλα και το μπιμπερό, το αντίθετο δηλαδή απ’ αυτό που δήλωνε η στολή μου. Αναρωτιόμουν αν αυτό θα τους έδινε ένα μπερδεμένο μήνυμα. Αλλά σταμάτησα να αναρωτιέμαι τη στιγμή που άνοιξα την πόρτα του δωματίου τους, μη γνωρίζοντας τίποτα γι’ αυτή την οικογένεια.

Η γυναίκα ήταν στο κρεβάτι και διάφορα υγρά έτρεχαν από μπουκάλια μέσα στο σώμα της. Είχε μόλις κάνει καισαρική τομή και προσπαθούσε να ταΐσει το παιδί της. Καθόταν και προσπαθούσε να κρατήσει στην αγκαλιά της το μωρό, ενώ αυτό έψαχνε με το στόμα του τη θηλή του μπιμπερό. Και οι δύο προσπαθούσαν να βρουν τη σωστή θέση.

Το μισούσα αυτό που πήγαινα να κάνω, αλλά αφού η μαμά μόλις είχε βγει από το χειρουργείο και δυσκολευόταν τόσο πολύ με το κράτημα, προσπάθησα να βοηθήσω τον άντρα της να δώσει αυτό το γεύμα στο μωρό της. Ο άντρας ακολούθησε πιστά τις οδηγίες που του έδωσα.

Εξήγησα εν συντομία ότι για κάποια μωρά είναι πιο εύκολο να πιουν το γάλα τους φασκιωμένα ελαφρώς, έτσι ώστε τα χέρια τους να μην κουνιούνται συνέχεια και ότι αυτό κάνει το τάισμα πιο εύκολο σ΄ αυτό το στάδιο της ζωής του μωρού. Παρακολουθούσα τη μαμά καθώς εκείνη χαμογελούσε αμυδρά, παρακολουθώντας με τη σειρά της το σύζυγό της να ταΐζει το μωρό. Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού της και βάζοντας το χέρι μου πάνω στα πόδια της μέσα από την κουβέρτα τη ρώτησα, «Είσαι καλά;». Συνεχίζοντας να παρακολουθεί το μπαμπά και το μωρό, είπε «Απλώς στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να το ταΐσω εγώ».

Της υπενθύμισα ότι αυτό είναι κάτι προσωρινό και ότι πριν τελειώσει η μέρα θα ήταν πολύ πιο ενεργητική. Το πρόσωπό της κοκκίνισε και τα μάτια της δάκρυσαν καθώς παρακολουθούσε τον άντρα της να ταΐζει το μωρό τους.

«Υπάρχει κάποιος λόγος που επέλεξες να μην θηλάσεις;», ρώτησα. Δεν την γνώριζα και ήμουν στ’ αλήθεια περίεργη, δεν είχα κάτι στο μυαλό μου. Απάντησε «Έχω κάνει διπλή μαστεκτομή». Και μετά άρχισε να κλαίει…. Δεν συνηθίζω να χάνω τα λόγια μου, αυτή ήταν η πρώτη φορά. Έμεινα ακίνητη να ακούω και μετά βρήκα κάποια λόγια.

Συμφώνησα ότι είχε έναν πολύ καλό λόγο για να στεναχωριέται. Την άκουσα για λίγο ακόμη καθώς μιλούσε και έκλαιγε και στο τέλος κατάφερα να της προτείνω κάτι: «Ξέρεις, έχω μια φίλη που υιοθέτησε ένα μωρό. Έκανε κάτι που το αποκαλεί «brottle». Το βλέμμα της γύρισε επάνω μου με τα μάτια γεμάτα δάκρυα, αλλά ορθάνοιχτα.

«Τι σημαίνει αυτό;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι ήταν η εκδοχή της φίλης μου για το θηλασμό. Θα έβγαζε την μπλούζα της, θα έμενε γυμνή, θα έγδυνε το μωρό της και θα το έπαιρνε αγκαλιά δέρμα με δέρμα. Μετά θα έδινε το μπιμπερό στο μωρό.

«Τι σημαίνει δέρμα με δέρμα;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι μετά τον τοκετό, το να είναι το μωρό γυμνό πάνω στο γυμνό στήθος της μητέρας του είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο. Τα μάτια της σκοτείνιασαν. Δεν έκλαιγε. Η έκφρασή της είχε αλλάξει.

«Μήπως θα ήθελες να το δοκιμάσεις;», τη ρώτησα μαλακά. Ακολούθησαν κι άλλα δάκρυα, που συνοδεύονταν από ένα χαμηλόφωνο «ναι».

Κοίταξα το μωρό που είχε ήδη πιεί το μισό μπουκάλι και είπα «ΟΚ, ας το κάνουμε». Πήρα το μωρό και το ξέντυσα. Η μαμά έκλαιγε σιγανά. Σήκωσα το μωρό και της είπα «Θα είσαι εντάξει αν βγάλεις την ρόμπα και βάλω το μωρό πάνω στο στήθος σου;». Μου ένευσε «ναι».

Έβγαλε αργά την χειρουργική ρόμπα και αποκάλυψε δύο τέλεια αποκαταστημένα στήθη, με απαλή ροζ θηλαία άλω. Το μωρό ήταν ανήσυχο στα χέρια μου, αλλά ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί. Όταν το τοποθέτησα στο στήθος της μητέρας του, ησύχασε αμέσως. Το πρόσωπό του ηρέμησε. Τα χέρια του ηρέμησαν. Ήταν στο σπίτι του.

Μετά από λίγο άρχισε να ψάχνει. Της είπα «Σε ψάχνει. Ψάχνει τη θηλή σου επειδή τον κρατάς αγκαλιά». Η μητέρα συνέχισε να κλαίει και να γελάει ταυτόχρονα. Ο άντρας της, δακρυσμένος, ήσυχος, κάθισε στο πλευρό της και άγγιξε τρυφερά τον ώμο της.

Και τότε της είπα «Ξέρεις, κάποιες γυναίκες που έχουν δυσκολίες με το θηλασμό, είτε επειδή δεν παράγουν αρκετό γάλα, είτε επειδή έχουν πρόβλημα με τις θηλές τους, χρησιμοποιούν κάτι που λέγεται “σύστημα συμπληρωματικής σίτισης” (SNS). Μήπως είναι κάτι που θα ήθελες να δοκιμάσεις;». Και εκείνη αμέσως απάντησε «Ω, ναι».


Πήγα αμέσως να βρω ένα SNS: ένα σωληνάκι που η μία άκρη του είναι συνδεδεμένη με ένα μπουκάλι που περιέχει φόρμουλα ή μητρικό γάλα και η άλλη άκρη του καταλήγει στη θηλή της μητέρας. Όταν το μωρό θηλάζει στο στήθος, πίνει το γάλα μέσω του σωλήνα κι έτσι η μητέρα και το μωρό έχουν την εμπειρία του θηλασμού.

Βρήκα SNS. Και βρήκα και μια ψευτοθηλή, η οποία μοιάζει με ένα μικρό σομπρέρο το οποίο εφαρμόζει πάνω στη θηλή της μητέρας και εξυπηρετεί στο να κάνει το πιάσιμο του μωρού στη θηλή καλύτερο. Επέστρεψα στο δωμάτιο και της έδειξα τι είχα βρει και πώς χρησιμοποιούνται. Ήμουν τελείως αδέξια. Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία με το SNS, αλλά ήμουν αποφασισμένη.

Ετοιμαστήκαμε και βάλαμε το μωρό στη σωστή θέση. Στην πρώτη μας προσπάθεια το μωρό έπιασε την ψευτοθηλή αλλά δεν έκανε καμία θηλαστική κίνηση.

Η μητέρα δεν νοιάστηκε καθόλου, έκλαιγε από χαρά που είχε το μωρό στην αγκαλιά της με τέτοιο τρόπο που της φαινόταν απίθανο να συμβεί εξαιτίας του χειρουργικού της ιστορικού.

Της είπα «Δεν είναι έτοιμος ακόμα, αλλά μην τον αφήνεις. Μείνε μαζί του δέρμα με δέρμα και θα επιστρέψω σε λίγο για να ξαναπροσπαθήσουμε». Μου χαμογέλασε.

Περίπου μία ώρα μετά επέστρεψα στο δωμάτιό τους. Η μαμά και το μωρό ήταν ακριβώς όπως τους είχα αφήσει: δέρμα με δέρμα και απολύτως ικανοποιημένοι. Η μητέρα άρχισε και πάλι να κλαίει μόλις μπήκα μέσα. Της χαμογέλασα και ξεκίνησα τη διαδικασία. Τοποθέτησα την ψευτοθηλή και το SNS και το μωρό ήταν στη σωστή στάση για θηλασμό.

Μείναμε ακίνητες. Περιμέναμε τα σημάδια του μωρού. Και τελικά, έγινε. Με τα μάτια του ανοιχτά, έριξε λίγο πίσω το κεφάλι του και άνοιξε διάπλατα το στόμα του. Με το ένα χέρι μου στον αυχένα του και το χέρι της μαμάς πάνω από το δικό μου, το οδηγήσαμε πάνω στο στήθος. Σταμάτησε. Και μετά είδαμε το σαγόνι του να κινείται. Παρακολουθούσα το SNS. Μετά από λίγο το γάλα άρχισε να τρέχει. Το έδειξα στους γονείς και της ψιθύρισα «Θηλάζει. Θηλάζεις το μωρό σου!».

Κάποιοι από το προσωπικό της κλινικής ήρθαν να δουν αυτό το σπάνιο γεγονός. Όλοι έκλαιγαν. Η μητέρα, η οποία πριν τον τοκετό είχε ζητήσει να μην της μιλήσει κανένας για θηλασμό, η οποία μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν έτοιμη να απαντήσει σε όποιον τολμούσε να την κρίνει «να πάει να γ…….», η οποία νόμιζε ότι της ήταν απαγορευμένος ο θηλασμός….. Αυτή η γυναίκα θήλαζε. Το μωρό κατάπινε και η μαμά έκλαιγε, χαμογελούσε και με ευχαριστούσε αδιάκοπα.

Το γεγονός ήταν ότι τα είχα κάνει θάλασσα. Υπήρχε φόρμουλα παντού, πάνω στη μαμά, στο μωρό, σε μένα, αλλά δεν με ένοιαζε. Πριν την αποχαιρετήσω της είπα ότι θα την επισκεπτόμουν ξανά. Κι αυτό την έκανε να κλάψει ξανά. Φαντάζομαι ότι ούτε της πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα χρειαζόταν σύμβουλο θηλασμού. Την αγκάλιασα και της είπα «Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις ξανά, να ξέρεις ότι μπορείς και ότι το έκανες. Το μωρό σου είναι εδώ, στη φωλιά του, πάνω στο στήθος σου, είτε θηλάζεις, είτε όχι, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει».

***

Έφυγα με πολλά ερωτηματικά. Είναι αυτό ένα μάθημα για όλους αυτούς που βάζουν περιορισμούς (πολλές φορές βάσιμους) σε θέματα υγείας, αντί να ρωτήσουν πρώτα κάποια πράγματα; Και ποια είναι η πιθανή σχέση ανάμεσα σε έναν σύμβουλο θηλασμού και σε μια γυναίκα που επιλέγει να μην θηλάσει; Μήπως αυτή η σχέση θα πρέπει να είναι πιο ευγενική, ώστε οι γυναίκες να μην φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν; Μήπως είναι αυτό ένα μάθημα για τις νοσοκόμες, τις μαίες, τους γιατρούς ώστε να μπορέσουν να κάνουν τις δύσκολες συζητήσεις που συνήθως αποφεύγουν, προσφέροντας επιλογές οι οποίες μπορεί να είναι δύσκολες για να συζητηθούν ή επώδυνες για τον ασθενή; Μήπως όταν επισκεπτόμαστε έναν ασθενή θα ήταν καλύτερα να μη έχουμε προγραμματισμένο το τι θα πούμε;

Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση: να βρω την χρυσή τομή κι αν δεν υπάρχει να τη δημιουργήσω, να βγω από τον γνωστό τρόπο σκέψης, με την ελπίδα ότι οι άνθρωποι τους οποίους φροντίζω θα θέλουν κι αυτοί να πάνε εκεί που θέλω να τους πάω εγώ.

Εκείνο το Σάββατο, έξω από το δωμάτιο εκείνης της μητέρας, σκεφτόμουν ότι είχαμε βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα σ’ αυτό που ήταν η πραγματικότητα και σ’ αυτό που θα θέλαμε να είναι. Μπορεί να μην επρόκειτο για μητρικό γάλα, αλλά το μωρό βρισκόταν στο στήθος, άρα θήλαζε, σωστά; Ή ίσως, αυτό που συνέβη σ’ εκείνη την οικογένεια να ήταν μια χρυσή τομή η οποία είχε ψυχολογικά οφέλη για όλους τους εμπλεκόμενους.

Αφιερώνω το άρθρο σ’ αυτή την υπέροχη μαμά. Σ’ ευχαριστώ για τον ενθουσιασμό σου όταν αποφάσισα να γράψω αυτή την ιστορία. Σ’ ευχαριστώ που μου έστειλες αυτή την γλυκιά φωτογραφία, ώστε όλοι να δουν ότι γίνεται. Σ’ ευχαριστώ που ήσουν αρκετά γενναία ώστε να απογυμνωθείς τόσο από τους προσωπικούς σου περιορισμούς, όσο και από την χειρουργική σου ρόμπα. Και πάνω απ’ όλα, σ’ ευχαριστώ που δεν μου είπες «να πάω να γ……».

Πηγή: http://fullbellysisters.blogspot.jp/2013/04/opening-closed-door-unexpected.html?m=1

 

Η ιστορία της Κάρεϋ – Θηλασμός μετά από μαστεκτομή

Η Karey διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού όταν το πρώτο της παιδί, ένα κοριτσάκι, ήταν μόνο 7 μηνών. Σ’ αυτό το κείμενο η Karey, 31 ετών, μιλάει για το πώς είναι να περνάς τη διαδικασία θεραπείας του καρκίνου σχεδόν αμέσως μετά τον τοκετό και πώς κατάφερε να θηλάσει το δεύτερο παιδί της, τώρα 10 μηνών, με μόνον ένα στήθος.

Η διάγνωση

Είχα μόλις τελειώσει την άντληση γάλακτος όταν ανακάλυψα έναν όγκο στο στήθος μου. Είχα μεγάλο θέμα με την παραγωγή μου – κάποια στιγμή συναντούσα έναν σύμβουλο θηλασμού κάθε εβδομάδα – αλλά τελικά δεν είχα αρκετό γάλα και η κόρη μου αρνιόταν να θηλάσει. Ούτε εγώ, αλλά ούτε κι εκείνη απολαμβάναμε το θηλασμό, τσίριζε κάθε φορά που την έβαζα στο στήθος. Κι έτσι κατέληξα να αντλώ το γάλα μου και εκείνη θήλαζε ίσως μόνο μία φορά μέσα στη νύχτα. Της έδινα επίσης και συμπλήρωμα με φόρμουλα. 

Όταν έπιασα τον όγκο στην αρχή πίστεψα ότι είναι απλώς ένας φραγμένος πόρος και πήγα να μου τον ξεμπλοκάρουν, αλλά ο γιατρός μου είπε ότι αυτός ο όγκος είναι στερεός. Και κάπως έτσι, διαγνώστηκα με καρκίνο του  μαστού. Ο όγκος ήταν μεγάλος κι ο καρκίνος επιθετικός.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν «Μα, κι εγώ και ο άντρας μου θέλουμε να κάνουμε κι άλλα παιδιά»! Αλλά η χημειοθεραπεία ίσως με έβαζε σε κατάσταση εμμηνόπαυσης, οι πιθανότητες για να γίνει αυτό ήταν 50-50. Κι έτσι το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να συντηρήσουμε τους απογόνους μας. Κάναμε εξωσωματική γονιμοποίηση χωρίς την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα – διαγνώστηκα τον Φεβρουάριο και άρχισα χημειοθεραπεία τον Μάρτιο. Κατάφεραν να γονιμοποιήσουν ένα ωάριο σε μόλις έναν κύκλο. Ήμουν πολύ τυχερή σ’ αυτό το θέμα.

Το χειρουργείο

Έκανα χημειοθεραπεία κάθε δεύτερη εβδομάδα για περίπου 4 μήνες. Με το γιατρό μου συζητήσαμε το θέμα του χειρουργείου και αρχικά κάναμε ογκεκτομή (κατά την οποία αφαιρείται μόνο ένα κομμάτι του στήθους), αλλά μετά την μαγνητική τομογραφία είδε ότι δεν είχε αφαιρεθεί όλος ο όγκος κι έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε ολική μαστεκτομή. 

Εξαιτίας της θέσης του καρκίνου και επειδή ήταν μόνο το ένα στήθος επηρεασμένο (και ο οργανισμός μου είχε ανταποκριθεί πολύ καλά στη χημειοθεραπεία), έκανα μονή μαστεκτομή. Μετά το χειρουργείο μου ανακοίνωσαν ότι ήμουν τελείως καθαρή από καρκίνο.

Το θαύμα!

Μετά την ανάρρωσή μου από το χειρουργείο, άρχισα τις ακτινοβολίες, οι οποίες κράτησαν περίπου ένα μήνα. Τελείωσαν μία εβδομάδα πριν κλείσω τα τριάντα μου χρόνια. Σ’ αυτή τη φάση με το ζόρι είχα περίοδο, ο κύκλος μου δεν είχε αποκατασταθεί. Οι γιατροί μου ήθελαν να περιμένω δύο χρόνια πριν μείνω ξανά έγκυος, αλλά δεν πήραμε προφυλάξεις ένα βράδυ και ανακαλύψαμε μετά από λίγες μέρες ότι ήμουν έγκυος! Ήταν ένα θαύμα! 

Ένιωσα τρομαγμένη, ευτυχισμένη και λίγο ένοχη. Είμαι πολύ υπάκουη γενικά κι έτσι ήταν κάπως περίεργο το ότι παράκουσα τις οδηγίες των γιατρών μου. Σκεφτόμουν «θα τρελαθούν με μένα και θα βρω το μπελά μου». Ήξερα όμως ότι δεν υπήρχε κίνδυνος για την υγεία μου εξαιτίας του είδους του καρκίνου που είχα. Δεν ξέραμε στ’ αλήθεια πώς θα ανταποκριθεί το σώμα μου και αν θα ήταν ικανό να φιλοξενήσει ένα έμβρυο σ’ αυτή τη φάση. Επίσης σκεφτόμουν «Θεέ μου, μπορεί ακόμα το σώμα μου να είναι δηλητηριασμένο από την ακτινοβολία». Όμως είδα τον ογκολόγο μου και τον γυναικολόγο μου, οι οποίοι μίλησαν αμέσως με κάποιον άλλο ειδικό γιατρό και όλοι είπαν ότι δεν υπάρχει καμιά ανησυχία – η μόνη ανησυχία θα αφορούσε τις χημειοθεραπείες, αλλά αυτές είχαν τελειώσει πριν πολύ καιρό.

Ξέρω ότι γίνεται μεγάλη συζήτηση σχετικά με το μητρικό ένστικτο αλλά εγώ, σε εκείνη τη φάση, με κάποιο τρόπο, απλώς ήξερα ότι αυτή η εγκυμοσύνη θα κατέληγε σε ένα υγιές μωρό. Ήταν μια σχετικά εύκολη εγκυμοσύνη και είχα ένα φυσιολογικό τοκετό…. Όλα πήγαν μια χαρά!

Η ελπίδα

Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σκεφτόμουν το θηλασμό. Ήθελα να ξέρω τι έπρεπε να κάνω για να προετοιμαστώ. Ήξερα ότι οι γυναίκες συνήθως θηλάζουν από δύο στήθη, αλλά ήξερα επίσης γυναίκες οι οποίες, παρόλο που είχαν δύο πλήρως λειτουργικούς μαστούς, θήλαζαν το παιδί τους μόνο από τον ένα γιατί αυτόν προτιμούσε το παιδί. Άρα ήξερα ότι γίνεται να θηλάζεις μόνο από ένα στήθος. Αυτό που δεν ήξερα ήταν το αν θα είχα θέματα παραγωγής και πάλι. 

Είχα πολύ άγχος. Το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να θηλάσω την κόρη μου το είχα εκλάβει ως μεγάλη προσωπική αποτυχία. Άκουγα συνέχεια γύρω μου «Ο θηλασμός είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Το σώμα σου είναι φτιαγμένο γι΄ αυτό». Κι εγώ σκεφτόμουν «Το σώμα μου με πρόδωσε. Και πρόδωσε και την κόρη μου». Και το επιστέγασμα ήταν ότι το σώμα μου με πρόδωσε ξανά, δημιουργώντας έναν καρκίνο. Κι έτσι, μετά απ’ όλα αυτά, αν κατάφερνα να θηλάσω το γιο μου θα ήταν σαν να είχα νικήσει τον καρκίνο.

Ο πόνος

Ο γιος μου έπιασε το στήθος αμέσως – πληγώθηκα αρκετά στην αρχή κι έφτασα στο σημείο, μετά από δυο εβδομάδες, να κλαίω απ’ τον πόνο – αλλά ήμουν τόσο αποφασισμένη που άντεχα τα πάντα. 

Όταν έκανα χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, χειρουργεία κλπ, η φιλοσοφία μου ήταν «Δεν θα υποφέρω. Εάν υπάρχει ένα χάπι που αν το πάρω θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα, θα το πάρω». Δεν είχα κανένα πρόβλημα να πάρω παυσίπονα. Αλλά στο θηλασμό, προφανώς, είναι πολύ λίγα αυτά που μπορείς να πάρεις ή να κάνεις για να ξεπεράσεις τους αρχικούς πόνους. Κι έτσι ήταν περισσότερο ένα παιχνίδι του μυαλού για μένα.

Ήταν δύσκολο και επώδυνο για περίπου τρεις εβδομάδες. Αλλά μετά απ’ αυτό το διάστημα, ήταν μαγικό.

Η πραγματικότητα 

Ο μαστός που αφαιρέθηκε δεν παρήγαγε γάλα. Ωστόσο, επειδή υπήρχε λίγος εναπομείναντας ιστός,  το στήθος μου υπέστη κάποιες μικρές αλλαγές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Αυτό ήταν δύσκολο και κάποιες φορές πανικοβλήθηκα, γιατί σκεφτόμουν «Θεέ μου, τι είναι πάλι αυτό; Μήπως πρέπει να δω το γιατρό μου; Μήπως είναι καρκίνος;». Αλλά όσες φορές πήγα στον γιατρό, αυτός με διαβεβαίωσε ότι όλα είναι εντάξει. 

Επειδή έμεινα έγκυος τόσο γρήγορα μετά την μαστεκτομή, δεν είχα προλάβει να κάνω πλήρη αποκατάσταση. Κι έτσι είχα μόνο ένα αρχικό εμφύτευμα στην πλευρά της μαστεκτομής, το οποίο ήταν βασικά σαν μια πέτρα. Είχα δηλαδή ένα τεράστιο, σε σχήμα πεπονιού, στήθος από τη μια πλευρά και μια μεγάλη πέτρα από την άλλη.

Προχωρώντας μπροστά

Θηλάζω ακόμα τον γιο μου. Τώρα είναι 10 μηνών. Έχω στόχο τον έναν χρόνο. Οι γιατροί μου θέλουν να κάνω πάλι μαστογραφία, αλλά δεν μπόρεσα να την κάνω ακόμα. Επίσης, κυνηγώντας το μεγάλο μου παιδί και θηλάζοντας το μικρό, τελικά το εμφύτευμα χάλασε κι έτσι τώρα είμαι πραγματικά χάλια! Θέλω να τελειώσω με την αποκατάσταση. Αλλά αν πρόκειται ο αποθηλασμός να είναι τραυματικός και για τους δυο μας, δεν θα το πιέσω να γίνει. 

Η σχέση που δημιουργήθηκε με τον θηλασμό είναι καταπληκτική. Με θέλει, θέλει να είναι κοντά μου, θέλει να με κοιτάει στα μάτια. Δεν το είχα αυτό με την κόρη μου τόσο πολύ και είναι πολύ γλυκό να έχει κανείς μια τόσο στενή σχέση. Αλλά ενώ ξέρω πόσο σημαντικό είναι, σκέφτομαι επίσης ότι καμιά φορά η κοινωνία γεμίζει με πολλές ενοχές τις γυναίκες πάνω σ’ αυτό το θέμα και φυσικά δεν υπάρχει καμία υποστήριξη.

Τελικά, απλώς όλοι μας κάνουμε αυτό που μπορούμε να κάνουμε!

 

Δημοσιεύτηκε στο: http://www.huffingtonpost.com/2013/09/05/breastfeeding-breast-canc_n_3823791.html

Μετάφραση-Επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

 

 

 

Η ιστορία θηλασμού της Χρυσούλας

Το όνομά μου είναι Χρυσούλα, είμαι 29 ετών και ζω στη Θεσσαλονίκη. Κάποιος μπορεί να θεωρήσει ότι έχει περάσει καιρός από τότε που αντιμετώπισα και έλυσα τα προβλήματα που βρίσκει μπροστά της μια γυναίκα που θέλει να θηλάσει και…ζει στην Ελλάδα αλλά αποφάσισα να μοιραστώ την ιστορία μου μαζί σας τώρα που βλέπω πιο ψύχραιμα τα πράγματα.

Η μοναχοκόρη μου έκλεισε την προηγούμενη βδομάδα τους 7 μήνες ζωής. Γέννησα φυσιολογικά σε ιδιωτική κλινική με πλάνο τοκετού. Φυσικά και όλοι στην κλινική με κοιτούσαν σαν να ήμουν εξωγήινη γι ’αυτή μου την επιλογή. Το παιδί μου ήρθε στον κόσμο τυχαία ακριβώς στην Π.Η.Τ. μου. Είχα αποφασίσει από πριν ότι δεν θα έκανα πρόκληση για ασήμαντο λόγο και φρόντισα να το κάνω σαφές και στη γιατρό μου. Το παιδί γεννήθηκε με βάρος 4050 γρ. και ήταν υγιέστατη χωρίς να εμφανίσω διαβήτη (το αναφέρω για το μεγάλο βάρος γέννησης).

Περιττό να πω βεβαίως ότι είχα ξεσκονίσει κάθε πηγή που αφορούσε το θηλασμό από την πρώτη στιγμή που έμαθα ότι είμαι έγκυος. Έκανα rooming-in και στην κλινική έκατσα μόνο μια μέρα. Φυσικά και οι μαίες δεν μου έδειξαν απολύτως τίποτα για το πως να θηλάσω. Αντιθέτως η μαία που παρακολούθησε το παιδί στο σπίτι μόνο που δεν με έστειλε στο φαρμακείο να πάρω σκόνη.

Το βασικό πρόβλημα που είχα ήταν ότι το μωρό δεν μπορούσε να πιάσει τη θηλή και ότι τις πρώτες μέρες και λόγω ίκτερου ήταν ληθαργικό. Υπήρχαν μέρες που έπιανε τη θηλή αμέσως και θήλαζε και άλλες που καταβάλαμε τρελές προσπάθειες εγώ, ο άνδρας μου και η μαμά μου για να καταφέρουμε να την κάνουμε να πιάσει τη θηλή. Το καλό είναι ότι είχα πολύ υποστηρικτικό περιβάλλον και μια καλή φίλη που θήλασε για καιρό. Παρ’ όλα αυτά κινδύνευσα να χάσω το παιχνίδι.

Το παιδί έχασε το 15% του βάρους γέννησης και το ανέκτησε την 5η με 6η εβδομάδα. Η περίπτωση μας ήταν σίγουρα ανησυχητική και όλοι οι επαγγελματίες υγείας φρόντιζαν να μου τονίζουν ότι το παιδί έχει πρόβλημα και η χορήγηση σκόνης είναι απαραίτητη, χωρίς να μιλούν καν για λάθη στο θηλασμό. Εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι έβρεχε φυσιολογικότατο αριθμό από πάνες, απέβαλε σε 2 μέρες το μηκώνιο και η εικόνα της ήταν καλή.

Αφού άλλαξα 3 παιδιάτρους σε λίγες μέρες, συμβουλεύτηκα μια παιδίατρο που δυστυχώς ήταν μακριά μου και μου πρότεινε να μιλήσω με μια γυναίκα χωρίς την βοήθεια της οποίας δεν θα είχα καταφέρει να θηλάσω. Τα λόγια της ήταν βάλσαμο!! Νοίκιασα νοσοκομειακό θήλαστρο και το χρησιμοποίησα για 20 ατελείωτες μέρες για να καταφέρω να αυξήσω την παραγωγή μου. Θυμάμαι με δυσφορία τις φορές που ό,τι έβγαζα το έδινα με σύριγγα, αλλά επέμενα στην προσπάθεια. Η μικρή έμαθε να θηλάζει. Για να μην τα πολυλογώ η κόρη μου έφτασε να παίρνει 250 γρ την εβδομάδα!

Δυο σημεία είναι σημαντικά που θέλω οπωσδήποτε να αναφέρω. Το πρώτο είναι το γεγονός ότι κανείς εκτός από τη συγκεκριμένη γυναίκα δεν μου ανέφερε ότι αυτό που συνέβη στην κόρη μου με το βάρος είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στα μεγαλόσωμα μωρά και το βρήκα αργότερα στη βιβλιογραφία.

Το δεύτερο είναι η ατυχής επικοινωνία που είχα με γνωστή ειδική-γκουρού στα θέματα κυρίως επαναγαλακτισμού, η οποία σε έκκλησή μου για βοήθεια (ήμουν σίγουρη ότι ήμουν ικανή να θηλάσω αλλά έκανα κάτι λάθος και ότι το παιδί μου ήταν υγιέστατο), μη θέλοντας προφανώς να ασχοληθεί και να πάρει την όποια ευθύνη, μου συνέστησε άμεση χορήγηση συμπληρώματος και “μετά συζητάμε για το θηλασμό”, ήταν τα ακριβή λόγια της. Και δεν παρέλειψε να τονίσει ότι “κινδυνεύει η υγεία και η ζωή του παιδιού μου”!! Απαράδεκτη προσέγγιση λεχώνας 2 εβδομάδων με τις ορμόνες να έχουν χτυπήσει κόκκινο! Δυστυχώς δεν σας είχα ανακαλύψει τότε!

Η κόρη μου αυτή τη στιγμή στις καμπύλες ανάπτυξης είναι πάνω από τον μέσο όρο, δεν έχει πάρει ούτε σταγόνα σκόνη και συνεχίζουμε ακάθεκτες να θηλάζουμε οπουδήποτε!! Δεν έχω νιώσει ούτε στιγμή ντροπή και πάντα λάμπω από αυτοπεποίθηση γιατί ξέρω ότι κάνω το καλύτερο για το παιδί μου.

Κλείνοντας και βλέποντας τώρα πιο ψύχραιμα τα πράγματα πρέπει να αναφέρω ότι το βασικό μου λάθος ήταν ότι άργησα να αναζητήσω τη σωστή βοήθεια από ανθρώπους που ξέρουν. Ο θηλασμός είναι κάτι που μαθαίνεται και χρειάζεται μεγάλη θέληση, υπομονή και σωστή τεχνική αλλά είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα και το πιο απολαυστικό στην επαφή μου με το παιδί. Τώρα θηλάζουμε στις πιο τρελές στάσεις!

Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας! Πιστεύω ότι κάνετε λειτούργημα και εύχομαι να έχετε δύναμη να συνεχίσετε το έργο σας! Σας στέλνω τους πιο θερμούς μου χαιρετισμούς κι ας μην σας γνωρίζω προσωπικά.

Με εκτίμηση,
Χρυσούλα Καραγιάννη

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Λαμπρινή – Μια περίεργη ιστορία θηλασμού…..

Μια περίεργη ιστορία θηλασμού….

“Ήρθε η μέρα 30/01/12 μετά από 9 μήνες και κάτι ο γιατρός μου ανακοινώνει <καισαρική> (μια άλλη ιστορία που δεν ήθελα να αποδεχτώ).

Ήμουν από εκείνες τις γυναίκες, και είμαι ακόμη δηλαδή, που ήθελα να γεννήσω φυσιολογικά και να θηλάσω το μωρό μου. Τα πράγματα δεν έγιναν όπως θα ήθελα , η καισαρική λοιπόν ήρθε και μαζί της ήρθε και ένα υγιέστατο κοριτσάκι, έπλεα σε πελάγη ευτυχίας είχα ήδη ξεχάσει το θέμα μου με την καισαρική και είχα βάλει μπροστά το σχέδιο θηλάζω…

Όσο ήμουν έγκυος διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα….όμως δυστυχώς δεν διάβασα πουθενά αυτό που μου συνέβη.

Πρώτη μέρα το μωρό δείχνει πως θέλει να θηλάσει αλλά κάτι δεν πάει καλά, μου είχαν δημιουργηθεί και κάποιες ανασφάλειες τύπου “μήπως η θηλή μου δεν είναι επαρκώς εξέχουσα”, “μήπως δεν το κάνω σωστά” και διάφορα τέτοια, φωνάζω λοιπόν μια μαία της κλινικής να με βοηθήσει λιγάκι και να ελέγξει λίγο τον τρόπο που θηλάζω, αν είναι καλά για το μωρό ή ότι άλλο διαπίστωνε. Βγάζει το μωρό από το στήθος, πιέζει την θηλή και έρχεται το σοκ: το γάλα είναι πράσινο ….ναι, ναι, πράσινο…

Μου λέει πως δεν πρέπει να το δώσω στο μωρό μου, πιέζει και την άλλη θηλή και βγάζει το ίδιο, αρχίζω λοιπόν να δίνω στο μωρό ξένο γάλα. Παίρνω τηλέφωνο τον γιατρό αλλά δεν ήξερε τι να υποθέσει , ρωτάω νοσοκόμες, μαίες, παιδίατρους, σχεδόν όλο το προσωπικό ρώτησα , δεν γνώριζε κανείς τι μπορεί να είναι και κανείς δεν μου έδωσε μια κατεύθυνση για το τι μπορώ να κάνω.

Σημειώνω εδώ πως γέννησα σε πασίγνωστη ιδιωτική κλινική της Αθήνας και αναρωτιέμαι τώρα πια,  μια μαία μόνο μου είπε “βγάζε με το θήλαστρο μέχρι να καθαρίσει” και είχα γίνει ένα με το θήλαστρο και εγώ, έχει ξανασυμβεί έλεγαν και προσπαθούσαν απλά να με ησυχάσουν, αλλά ένιωθα την ανασφάλεια τους στις απαντήσεις τους.

Έρχεται ο γιατρός μου και ζητά μια καλλιέργεια στο γάλα και ευτυχώς μου λέει πως θα το ξεπεράσω και θα θηλάσω κανονικά, αφού πρώτα ακολουθήσω κάποια θεραπεία.  Τα αποτελέσματα της καλλιέργειας θα έβγαιναν μετά από μέρες, αφού θα γινόταν σε εξωτερικά ιατρεία, μέχρι τότε???????????Σκεφτόμουν “το μωρό θα θέλει να θηλάσει έπειτα από τόσες μέρες”??

Για δέκα μέρες έβγαζα με το θήλαστρο γάλα πράσινο, κάθε τρεις ώρες και το πετούσα. Είχα απελπιστεί αφού ακόμη και η ποσότητα που έβγαζα ήταν πολύ μικρή, από δέκα μέχρι τριάντα γραμμάρια .Το μωρό έπινε ξένο γάλα και έδειχνε ικανοποιημένο, εγώ όμως δεν ήμουν. ΕΚΑΝΑ ΑΠΛΑ ΥΠΟΜΟΝΗ.

Χτυπά το τηλέφωνο, είναι ο γιατρός με τα αποτελέσματα και μου ανακοινώνει πως είναι ΣΤΑΦΥΛΟΚΟΚΚΟΣ ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΟΣ που πέρασε στο μητρικό γάλα. Μα πως έγινε αυτό, ρωτάω ? Έκανα κάτι ? Έφαγα κάτι ? Τι είναι αυτό, δεν είχα ιδέα! Ο ίδιος ο οργανισμός το προκαλεί μου είπαν.

Ξεκινώ αντιβίωση και από την τέταρτη μέρα της αντιβίωσης αρχίζω να θηλάζω το μωρό μου και κόβω μαχαίρι το ξένο γάλα. Θηλάσαμε τελικά έως 14 μηνών, τα καταφέραμε καλά νομίζω..

Να έχετε πείσμα λοιπόν όλες και να ακούτε την καρδιά σας…. Και να φροντίζετε να υπάρχουν δίπλα σας όχι μόνο άνθρωποι που σας αγαπούν, αλλά και άνθρωποι που μπορούν να σας βοηθήσουν …….”.

 

Σημείωση: Στην πράξη δεν το έχω δει ποτέ. Θυμάμαι μόνο μια περίπτωση μιας μητέρας πριν χρόνια, η οποία μου είπε στο τηλέφωνο ότι το γάλα της είναι γαλάζιο! Στη βιβλιογραφία πάντως, το “πράσινο γάλα” λέγεται ότι μπορεί να οφείλεται σε κάποια φάρμακα (πχ. η νιφεδιπίνη), σε ασυνήθιστα μεγάλη ποσότητα πράσινων λαχανικών που τρώει η μητέρα, ή σε χρωστικές ουσίες που περιέχονται σε διάφορα προϊόντα. Απ’ ότι κατάλαβα, δεν είναι ποτέ κάτι επικίνδυνο για το μωρό.

Η ιστορία θηλασμού της Γιώτας – Πολύ εύκολα και με αγάπη

Όταν έμεινα έγκυος ξεσκόνισα το ίντερνετ για τα θέματα θηλασμού, τόσο που ήμουν αποφασισμένη (επειδή η μαμά μου δεν μπόρεσε να με θηλάσει όταν ήμουν μικρή), ότι θα θηλάσω τον γιο μου όσο περισσότερο μπορώ, ότι και να γίνει.

Μια φίλη μου έλεγε με καμάρι ότι θήλασε 13 μήνες την κόρη της και έλεγα μέσα μου: “Μακάρι να με αξιώσει κι εμένα  Θεός να θηλάσω τόσο και παραπάνω”.

Γέννησα πριν την ΠΗΤ μου λόγω πυελονεφρίτιδας που έπαθα και ανέβαζα πυρετό και μετά με έπιανε τρέμουλο και σφιγγόμουν, με αποτέλεσμα να πέσουν οι παλμοί του μικρού στον καρδιοτοκογράφο (που έκανα συχνά τον τελευταίο μήνα) και έτσι μετά από 12 ώρες προσπάθειας, γέννησα τελικά με καισαρική.

Ζήτησα αμέσως από τις νοσοκόμες αποκλειστικό θηλασμό (μου απέκλεισαν το rooming in λόγω κι άλλης μαμάς στο θάλαμο είπαν) και η απάντηση τους ήταν “δεν γίνεται αυτό, θα σας μιλήσει ο παιδίατρος”. Και έρχεται ο εφημερεύων παιδίατρος της κλινικής να μου κάνει κήρυγμα ότι το παιδί θα χάσει ούτως ή άλλως βάρος βγαίνοντας από την κλινική στο διάστημα παραμονής μας και ότι δεν έχω ακόμα γάλα κι έτσι δεν μπορώ να έχω αποκλειστικό θηλασμό. Εγώ επέμενα ευγενικά ότι θέλω να του δώσω το πρωτόγαλα άμεσα, κι αυτός επέμενε ότι δεν φεύγει το πρωτόγαλα, εκεί θα μείνει. Οι μαίες όταν μου τον φέρνανε, τάχα μου έδειχναν πως να τον βάλω στο στήθος, αλλά ήταν πάντα φαγωμένος. Δεν θήλασα καθόλου μέσα στην κλινική και ένιωθα μόνη και αβοήθητη και τέλος άχρηστη.

Ο άντρας μου, ενώ δεν ήξερε από μωρά κλπ., επέμενε στην προτροπή του παιδιάτρου να δώσω ξένο γάλα, κι έτσι βγαίνοντας από την κλινική μας έδωσαν δώρο ένα κουτί και αγοράσαμε κι εμείς ένα ακόμα. Στο σπίτι ο μικρός το έπιασε σχεδόν αμέσως το στήθος, αλλά είχα τον άντρα δίπλα μου και με πίεζε να του δίνω και 20-50ml συμπλήρωμα μήπως πεινάει, όπως είπε ο παιδίατρος. Τον πρώτο μήνα ο μικρός έβαλε βάρος, μετά όμως τον επόμενο όχι το αναμενόμενο, γιατί εγώ σιγά-σιγά έκοβα το ξένο και έδινα μόνο στήθος. Ώσπου ο παιδίατρος μας είπε ότι ανησυχεί που το παιδί δεν βάζει βάρος μήπως έχει κάτι. Ο μικρός έτρωγε λίγο και συχνά μέσα στη μέρα.

Αλλάζουμε παιδίατρο (για κάποιον άλλο λόγο) και εγώ συνεχίζω με αποκλειστικό θηλασμό. Ο μικρός κάποιους μήνες έπαιρνε βάρος και κάποιους όχι το αναμενόμενο. Μέχρι 9 μηνών υπήρξαν 2 μήνες που έχασε μάλιστα και 50 γραμμάρια ή δεν έβαλε καθόλου και παρότι θηλάζουμε αποκλειστικά αρρωσταίνει εύκολα και παθαίνει συχνά βρογχιολίτιδα. Τι σόι θηλασμός είναι αυτός, που ενώ του δίνω αντισώματα αυτός είναι ευαίσθητος και αρρωσταίνει, αναρωτιέμαι. Με πήρε η κατηφόρα και μου κόπηκε απότομα το γάλα για 1 μέρα. Του έδωσα ξένο.

Έπεσαν επάνω μου γιαγιάδες και ο άντρας ότι δεν το ταΐζω το παιδί και πεινάει και θέλει συμπλήρωμα και εγώ το αφήνω νηστικό, και ότι το γάλα μου δεν έχει λίπος είναι σκέτο νερό, και γιατί δεν του δίνω ξένο… Στεναχωριόμουν πάρα πολύ αλλά έλεγα πώς βάζει κάποιους μήνες κιλά και άλλους όχι? Εξάλλου είναι πια 9 μηνών και τρώει και τροφές δεν θηλάζει μόνο , έχει και γεύματα με φαγητό και κρέμες και φρούτα.

Στους 9 μήνες αλλάζουμε πάλι παιδίατρο και του λέμε την ανησυχία μας για το ότι ψηλώνει αλλά δεν βάζει κιλά. Αφήνουμε πάλι μερικούς μήνες δοκιμαστικά να δει κι αυτός πως πάει και πόσο βάζει ο μικρός, και στους 13 μήνες κάνουμε τα ραστ τεστ για αλλεργία. Ο μικρός βγήκε αλλεργικός στο αγελαδινό γάλα το οποίο έπινα εγώ και του το έδινα μέσω του θηλασμού, αλλά και η σκόνη συμπλήρωμα του το έδινε, καθώς επίσης το μοσχάρι και οι κρέμες ρυζάλευρο, φαριν λακτε κλπ. Αυτό τον εμπόδιζε να βάλει βάρος. Αναγκάστηκα να κόψω εγώ για 10 μέρες τα γαλακτοκομικά για να δούμε αν βάζει βάρος και αποκλείσαμε για αυτές τις μέρες το μοσχάρι και τις κρέμες που έτρωγε. Το παιδί πήρε τα πάνω του.

Έτσι, στους 13 μήνες κόψαμε τον θηλασμό (γιατί εγώ ούτε ψάρι δεν μπορώ να φάω χωρίς τυρί) και με μεγάλη πίκρα μπορώ να σας πω. Θυμάμαι ότι του έδωσα το τελευταίο γεύμα και έκλαιγα γιατί είναι μεγάλο δέσιμο ο θηλασμός, για τη μαμά και το παιδί, είναι ΘΡΕΨΗ, ΑΓΑΠΗ, ΖΩΗ.

Ο μικρός δεν είχε πιάσει μπιμπερό και παρότι ξυπνούσε τη νύχτα 2 φορές για να φάει, δεν έπινε το ειδικό γάλα που μας δώσανε. Αυτό κράτησε 6-7 μέρες περίπου. Μετά του δοκίμασα κατσικίσιο και πίνει μια χαρά! Σήμερα ο αγώνας μας για τα κιλά συνεχίζεται, αλλά χαίρομαι που έχω ένα έξυπνο παιδί και γερό πάνω απ’ όλα. Αυτές οι αλλεργίες άλλωστε πάνε μέχρι 2-3 χρονών μου είπαν.

Τις προάλλες στην παιδική χαρά μια μαμά που μιλούσαμε με ρώτησε με απορία: “πως άντεξες 13 μήνες να θηλάζεις;”, «πολύ εύκολα, με αγάπη» της απάντησα. Δεν μου φαινόταν περίεργο που ξυπνούσα 2 και 3 φορές μέσα στη νύχτα να τον θηλάσω και που θήλαζε για να κοιμηθεί και κοιμόταν επάνω μου, κουραζόμουν κάποιες φορές βέβαια και μου έλλειπε ύπνος, αλλά το παιδί με χρειαζόταν, έτσι το έβλεπα εγώ.

Εύχομαι όλες οι μανούλες να καταλάβουν τη σημασία του θηλασμού και να θηλάσουν όσο πιο πολύ μπορούν.

μαμά Γιώτα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Ευτυχίας

Το είπαν κι οι Πυξ Λάξ…. “ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο…” Μεγάλη κουβέντα… Κι η εμπειρία της ζωής μου ως σήμερα έρχεται να επιβεβαιώσει το παραπάνω γνωμικό απόλυτα… Τι να σου κάνει και το πλήθος πληροφοριών που είχα συλλέξει ούσα έγκυος… Χαράμι πήγαν οι ατελείωτες ώρες που διάβαζα για το θηλασμό….

Επέτρεψα στους επαγγελματίες υγείας τα πάντα, όλα όσα είχα διαβάσει πως αντενδείκνυνται, τα επέτρεψα όλα…. Όλη η μαγεία, όλο το παραμύθι άρχισε να διαλύεται κομμάτι κομμάτι, κάθε λεπτό που περνούσε μετά τη γέννα… Στο μυαλό μου το απόλυτο κενό… Το μοναδικό πράγμα που είχε ριζώσει μέσα μου μετά από την ενδελεχή ενημέρωση μου για το θέμα θηλασμός, ήταν η επιθυμία μου να τα καταφέρω… ήταν και το μοναδικό πράγμα που θυμόμουν….

Το παιδί δεν τοποθετήθηκε στο στήθος μου αμέσως μόλις γεννήθηκε… Το πήρε η παιδίατρος να το εξετάσει κι ακόμα ηχεί στ’ αυτιά μου το κλάμα του, ένα κλάμα απελπισίας που φρόντισα να μην το ακούσω ποτέ ξανά! Αφού με «περιποιήθηκαν», με μετέφεραν στο δωμάτιο και περίπου 2 ώρες μετά, ήρθε μια μαία στο δωμάτιό μας, κοίταξε την θηλή μου και απεφάνθη…: «Δεν έχεις θηλή, δεν έχεις γάλα, δώσε μου μπουκάλι να του φτιάξουμε γάλα….»! Σάστισα… Τι θέλει να πει δεν έχω θηλή, δεν έχω γάλα; Και τώρα τι κάνουμε;; Για μένα αυτά ήταν δεδομένα, πως μου τα αναιρεί;;;

Ο μικρός μου γεννήθηκε φυσιολογικά στις 00:07 ξημερώματα Σαββάτου. Πέρασα όλο το πρώτο μας βράδυ έχοντας τον στην αγκαλιά μου, χαζεύοντας αυτό το θαύμα που αξιώθηκα να ζήσω και προσπαθώντας στα χαμένα να τον θηλάσω. Δεν τα κατάφερνα… Το επόμενο πρωί έστειλα την μητέρα μου και μου αγόρασε ένα θήλαστρο εμπορίου που γνώριζα. Αρχίζω να αντλώ και φυσικά έβγαιναν μονάχα οι λίγες μα τόσο πολύτιμες σταγόνες του πρωτογάλακτος. Τις έδινα στο παιδί πριν την σκόνη… Πατώντας στην άγνοια (;;;) και την ανασφάλεια μου, με έπεισαν πως ήμουν ανίκανη να θρέψω το παιδί μου…. Μετά την αφιλόξενη μήτρα μου (συσπάσεις από τον 5ο μήνα, κλινήρης επί 4 μήνες, ανεξέλεγκτη κατανάλωση χαπιών), ήρθαν να μου προσθέσουν κι άλλον έναν πόνο κι άλλη μια ενοχή… Μουδιασμένη ήμουν, σα να ζούσα έξω από το κορμί μου… Παθητική… Είχα μόνιμα το παιδί στην αγκαλιά μου και προσπαθούσα μόνη να το βάλω στο στήθος αλλά η παντελής άγνοια μου να το κρατήσω σωστά, το μεγάλο και βαρύ μου στήθος και το γεγονός ότι το μωρό μου ήταν μικροκαμωμένο (2760kg), δυσχέραιναν περαιτέρω την κατάσταση…

Και κάπου εκεί αρχίζει το αίσθημα της ΑΠΟΛΥΤΗΣ μοναξιάς…. Μόνη εγώ και η επιθυμία μου να θηλάσω, απέναντι σ’ όλους αυτούς που ήθελαν το “καλό μου” και το “καλό” του παιδιού μου… Άρχισαν οι φωνές και τα λόγια τους να μου τριβελίζουν το μυαλό…. Οι μαίες να προσπαθούν να επιβεβαιώσουν τα λεγόμενα τους (ανυπαρξία γάλακτος και “κατάλληλων” θηλών) και γω χαμένη, σα φάντασμα να τους κοιτώ και να μην αντιδρώ… Να τα δέχομαι όλα… Να ‘χα ένα χέρι εκείνη την στιγμή, ένα χέρι να με χτυπήσει να ξυπνήσω από το λήθαργο που ‘χα πέσει, να ‘χα ένα στόμα να μου φωνάξει εεεεεει ΞΥΠΝΑ, μπορείς, είναι στη φύση σου!!!! Οι φωνές γύρω μου να με ζαλίζουν, να με αποπροσανατολίζουν, να με κουράζουν, να με απελπίζουν και γω να μην ξέρω τι να σκεφτώ, τι να νιώσω, τι να πιστέψω, τι να κάνω!

Οι μαίες, η μια μετά την άλλη να μου επιβεβαιώνουν: “Δεν έχεις γάλα” και να μου πιέζουν με δύναμη τις θηλές και να σφαδάζω από τον πόνο και υγρό λευκό να μην βλέπω… “Οι θηλές σου είναι μικρές”, “το παιδί σου είναι αδύναμο ακόμα δεν μπορεί να θηλάσει”, “μην αφήνεις το παιδί σου νηστικό”, “έκανε το μηκώνιο;”, “γεννήθηκε αδύνατο, πρέπει να τραφεί”!

Το άλλο πρωί ήρθε η σειρά της παιδιάτρου αυτή τη φορά να επιβεβαιώσει την αδυναμία μου να θηλάσω μιας και δεν διέθετα τα τυπικά “προσόντα”, δίνοντάς μου το τελειωτικό χτύπημα… Αρχίζει το δράμα μου… Αρχίζω να κλαίω και να παρακαλώ να με βοηθήσουν… Ήξερα μέσα μου πως όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν στ’ αλήθεια! Οι μαίες έρχονταν με προθυμία να με βοηθήσουν κι αυτό νομίζω ήταν η μεγαλύτερη πλάνη μου, αλλά έφευγαν σύντομα και χωρίς αποτέλεσμα… Το επόμενο βράδυ το στήθος μου πρήζεται επικίνδυνα… Πονάω φρικτά, νιώθω πως θα σκιστεί το δέρμα μου. Συνεχίζω να αντλώ με το θήλαστρο αλλά όχι συστηματικά (δεν γνώριζα περί πρωτοκόλλου), νιώθω να χάνω το παιχνίδι κάθε στιγμή, κάθε λεπτό που περνά…

Παρακαλάω ωστόσο, ικετεύω να με βοηθήσουν… Σα δαρμένο σκυλί εκλιπαρώ για βοήθεια… Ξέρετε τι έπαιρνα;; Οίκτο και συμπόνια…!!!! Γιατί όπως μου έλεγαν εγώ που τόσο επιθυμούσα να θηλάσω ήμουν ανήμπορη να τα καταφέρω και μητέρες σε διπλανά δωμάτια ζητούσαν το χάπι να τους κοπεί το γάλα που έρεε… Και να τα δάκρυα ποτάμι στα μάτια μου… Για καλή μου τύχη εκείνο το βράδυ, μια μαία, η Γιάννα, ήρθε και έμεινε πλάι μου 1 με 1,5 ώρα… Μες στην νύχτα… Οι προσευχές μου εισακούστηκαν…! Κατάφερε το παιδί μου να πιάσει το στήθος!!!! Τώρα ήξερα… Ήξερα πως είναι εφικτό…., ήξερα πως μπορώ… κι αυτή η γνώση ήταν το όπλο μου στη δική μου μάχη!!!

Όμως ήταν γραφτό φαίνεται να περάσουμε μέσα από συμπληγάδες μέχρι να τα καταφέρουμε… Έτσι… την επομένη μέρα το παιδί ανεβάζει ίκτερο, ο οποίος όλο και ανέβαινε και αναγκαζόμαστε να τον βάλουμε στη λάμπα… Κομμένος ο θηλασμός και το μητρικό μου λένε… Πόσο θύμα έπεσα Θεέ μου…Το γλυκό μου πλασματάκι, ο θησαυρός μου ο ανεκτίμητος… από την πρώτη στιγμή μου έδειξε πως θα ήταν ένα παιδί δυνατό, συνεργάσιμο και υπομονετικό… Γυμνό κάτω από την λάμπα, μόνο, με μια μάσκα και γω να κλαίω γοερά δίπλα του… Του κρατούσα το χέρι, το χάιδευα, τουλάχιστον τον είχα στο δωμάτιο… Κι αυτός ψυχούλα μου δεν έβγαζε άχνα, στωικά υπέμενε κι αυτό το βάσανο…. Έφυγα από την κλινική Τετάρτη ενώ είχα γεννήσει Σάββατο…

Επιστρέφοντας στο σπίτι άνοιξα τις πηγές μου και άρχισα διάβασμα… Όλα ήρθαν ξανά στο μυαλό μου… Το παιδί όμως συνέχισε να μην πιάνει στήθος…. Και γω δεν ήξερα πως να το βοηθήσω. Συνέχιζα το μπουκάλι μια με σκόνη, μια με ότι λίγο αντλούσα με το θήλαστρο… Την Παρασκευή, 7 μέρες μετά τον τοκετό, ήμουν πια πεπεισμένη πως το παιχνίδι έχει χαθεί. Η υπόνοια γίνεται συνείδηση και καταρρέω…. Είναι βράδυ γύρω στις 10, είμαστε στο σαλόνι μας, εγώ, οι γονείς μου και ο άντρας μου. Εγώ μετά από μια ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια παθαίνω παραλήρημα… Κλαίω μ’ αναφιλητά και χτυπιέμαι να με βοηθήσουν, να κάνουν κάτι. Η μαμά μου μου λέει το κλασικό: “όλα τα παιδιά που τράφηκαν με μπουκάλι δεν έπαθαν τίποτα” για να με παρηγορήσει και αρχίζουν να βαρούν καμπάνες στο κεφάλι μου που με οδηγούν σε έξαλλη κατάσταση εκλιπαρώντας για ακόμα μια φορά να κάνουν κάτι….

Η μητέρα μου και ο άντρας μου κοιτούν ο ένας τον άλλον και ξέρω πως σκέφτονται πως είμαι αγκαλιά με την επιλόχειο, το διαβάζω στα μάτια τους… Ήταν και δύσκολοι οι μήνες της κύησης που είχαν βαρύνει την κατάσταση μου από πριν. Ο μπαμπάς μου τότε, ο καλός μου πατερούλης, ο άνθρωπος που θα του χρωστάω μια ζωή αυτή του την πρωτοβουλία, σηκώνεται εξαγριωμένος βλέποντας με σε αυτή την κατάσταση από την οποία δεν μπορούσα να “βγω” και αρχίζει να φωνάζει: πες μου τι θες να κάνουμε;;; Σε ποιον ν’ απευθυνθούμε;; Ποιος μπορεί να σε βοηθήσει; Τον κοιτώ, δεν ξέρω τι να απαντήσω… Μα ποιος στα ΑΛΗΘΕΙΑ θα μπορούσε να με βοηθήσει; Θα καλέσω στην κλινική και θα ζητήσω την μαία που σε βοήθησε όσο ήσουν μέσα… Φυσικά… ίσως ήταν η μόνη που θα μπορούσε…

Πράγματι… Παίρνει τηλέφωνο, 22:30 το βράδυ στην κλινική, ζητά την μαία που είναι έτσι και έτσι (δεν ήξερα καν όνομα και απλά περιγράψαμε το παρουσιαστικό της). Η μαία τυγχάνει να είναι εκεί και μάλιστα να τελειώνει την βάρδια της σε μισή ώρα (στις 23:00 την νύχτα) και δέχεται να έρθει στο σπίτι μας εκείνη την ώρα….!!!! Θεέ μου… αν ήξεραν κάποιοι άνθρωποι πως μια τους κίνηση μπορεί να αλλάξει την ζωή ολόκληρη κάποιων άλλων ανθρώπων για πάντα… 23:20 ήταν στο σπίτι μου…. Μόλις την είδα πλάνταξα ξανά… Ήταν τόσο ανθρώπινο αυτό που έκανε… Ήρθε, κάθισε πλάι μου ήρεμη, πίεσε το στήθος μου και τότε, για πρώτη φορά, πετάχτηκε το γάλα μου σαν σιντριβάνι!!!Με κοίταξε, χαμογέλασε και μου λέει…. να το γάλα σου…. Και έτρεχαν τα δάκρυα ποτάμι στα μάτια μου κι ούτε να μιλήσω δεν μπορούσα από τους λυγμούς… Και αυτή μου μιλούσε ψιθυριστά και μου λέγε “θα το ταΐσεις το μωρό σου, όλα θα πάνε καλά”.

Πήρε το μωρό, το έβαλε στο στήθος και έκατσε παρέα μου 1,5 ώρα… Με έμαθε να το τοποθετώ σωστά. Δεν σταμάτησα να κλαίω… και δεν σταμάτησα να την ευχαριστώ για το καλό που μου έκανε… Νομίζω πως εκείνη την ημέρα δεν άφησα το παιδί να βγει από το στήθος φοβούμενη μήπως “χάσω” την σωστή θέση…!!! Και γενικά από κει και έπειτα δεν το έβγαλα από το στήθος για πολλές μέρες… Στην ουσία έκανα επαναγαλακτισμό μόνη, μη γνωρίζοντας από πρωτόκολλα. Αρνήθηκα το μπουκάλι, αρνήθηκα τον ύπνο, αγκάλιασα το παιδί μου και είπα τώρα φίλε μου είμαστε εγώ και συ και πρέπει να συνεννοηθούμε. Και τα καταφέραμε!!!! Ξέχασα αρθρογραφίες, συμβουλές, παρατηρήσεις…. Ακολούθησα το ένστικτό μου… την φύση μου…. τον προορισμό μου….

Ξέρετε; Αυτό που έκανε αυτή η γυναίκα, δεν ήταν απλά ότι έβαλε το παιδί μου στο στήθος μου, ήταν που άπλωσε το χέρι της με κοίταξε στα μάτια και μου είπε πως θα τα καταφέρω…. Και γω την πίστεψα και πίστεψα ξανά σε μένα και θυμήθηκα ότι μπορώ…. Πίστεψα στην φύση μου και την άφησα να κάνει επιτέλους την δουλειά της… Και έκλεισα για ΠΑΝΤΑ τα αυτιά μου στις σειρήνες… Θήλασα το παιδί μου 15 μήνες όπου και αποθήλασε μόνο… Η μαία δεν μας πήρε λεφτά…

Η συνέχεια του ταξιδιού μας είχε και άλλες δυσκολίες (αλίμονο…), πόνους αφόρητους στις θηλές για περίπου 4 μήνες που δεν προέρχονταν από πληγές και 1,5 χρόνο μετά τον αποθηλασμό μας έχω καταλήξει με την βοήθεια της Κωνσταντίνας Γιαννιώτη ότι οφειλόταν σε αγγειοσπασμούς που κανείς ποτέ δεν διέγνωσε. Μια απεργία θηλασμού από την οποία με έσωσε κάποιο ξημέρωμα η Αγλαία Παπαδήμα μέσω του parents, ένας φραγμένος πόρος που τον ξεπέρασα με τις γνώσεις μου πια… και πολύ πολύ πολύ πόλεμο για το βάρος και την ανάπτυξη του παιδιού μου που δεν συμβάδιζε με τις καμπύλες του βιβλιαρίου υγείας….

Όμως για τίποτα, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ στον κόσμο δεν θα άλλαζα τις στιγμές που μοιράστηκα με το παιδί μου θηλάζοντάς το αυτούς τους μήνες…

Και ναι, ο πρώτος καιρός είναι συχνά δύσκολος, έχεις να αντιμετωπίσεις πολλά, να μάθεις και να εκπαιδευτείς σε πολλά, όμως η ανταπόδοση έπειτα είναι τεράστια και ανεκτίμητης αξίας. Αρκεί το πρώτο χαμόγελο του παιδιού σου, το πρώτο χάδι του στα μάγουλα σου καθώς θηλάζει και ενώ σε κοιτάει βαθιά στα μάτια για να καταλάβεις τι εννοώ…

Αγνή, ανιδιοτελής, απόλυτη αγάπη….

Καλούς θηλασμούς κορίτσια!

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Χρύσας

Θα ήθελα να σας καταθέσω και εγώ την δική μου ιστορία θηλασμού,η οποία όπως είναι φυσιολογικό είχε πολλές δυσκολίες αλλά μου έδωσε και μου δίνει ακόμη άπειρες στιγμές ευτυχίας!

Όλα ξεκίνησαν από την εγκυμοσύνη μου ακόμα, καθώς ήθελα τόσο πολύ να θηλάσω που δεν ήθελα να αφήσω τίποτα στην τύχη. Διάβαζα συνέχεια, έμπαινα σε όλα τα site και έκανα διασταύρωση στοιχείων. Είχα ορκιστεί πως το μωρό μου θα το θηλάσω ο κόσμος να χαλάσει!!! Επέμενα περισσότερο στις δυσκολίες τις οποίες θα συναντούσα έτσι ώστε να μην τα παρατήσω και φυσικά είχα προειδοποιήσει τον περίγυρο για την απόφαση μου και έκανα θερμή παράκληση για την υποστήριξη  τους (την οποία βέβαια δεν είχα!!!).

Ξεκινώντας λοιπόν, γέννησα με καισαρική το γλυκό μου αγοράκι και ήμουν από τις τυχερές μανούλες με μεγάλη θηλή και με ένα μωρό το οποίο με περίμενε συνέχεια με ανοιχτό  το στόμα! (κυριολεκτικά ήταν μόνιμα με το στόμα ανοιχτό και με έψαχνε!!!). Δεν έχασε καθόλου χρόνο και ξεκίνησε δουλειά χωρίς σταματημό..

Μετά από λίγες μέρες γύρισα σπίτι και έπρεπε να μεγαλώσω το μωρό μου μόνο με το δικό μου γάλα (είχα γίνει μανιακή με το θέμα) και έτσι ξεκίνησα λοιπόν! Η συνέχεια ήταν πάρα πολύ δύσκολη και κοπιαστική για μένα, έχοντας υπόψη πάντα και τις  τρελές ορμόνες που δεν σε αφήνουν σε ησυχία για πολύ καιρό αφού γεννήσεις .Το μικρό μου αγγελούδι θήλαζε ακατάπαυστα, όλη μέρα, όλη νύχτα, όλες τις ώρες, δεν ήθελε να κάνει τίποτα άλλο, δεν ήξερε να κάνει τίποτα άλλο. Ήταν πάνω μου και 20 ώρες το 24ωρο κάποιες φορές. Κάθε φορά που τον άφηνα για να πάρω μια ανάσα έκλαιγε απαρηγόρητα. Θυμάμαι τον εαυτό μου μόνιμα σε ένα καναπέ ή ένα κρεβάτι για 3-4-5 ώρες συνεχόμενα, μέσα στο κατακαλόκαιρο και ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι να με πιπιλάει συνέχεια.. Νόμιζα πως θα με φάει ολόκληρη ,νόμιζα πως θα πάθω κατάθλιψη αν δεν σταματούσε λίγο. Ήμουν τόσο χαρούμενη που έγινα μάνα αλλά αυτό το μαρτύριο δεν το άντεχα άλλο. Δεν προλάβαινα να κάνω τίποτα.. ¨Έτρεχα συνέχεια πανικόβλητη να φάω όσο καλά μπορώ για να στυλωθώ από την κούραση και να έχω γάλα .Θυμάμαι τον εαυτό μου να αναρωτιέται που είναι η χαρά του θηλασμού και αφού υπάρχει γιατί δεν έρχεται και σε μένα .

Παρ ‘όλα αυτά είχα πεισμώσει τόσο πολύ πως το μωράκι μου θα θηλάσει, γιατί ήξερα καλά πως είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να του κάνω, σχεδόν δεν με αναγνώριζα πόσο πεισματάρα είχα γίνει. Αλλά η χαρά του θηλασμού αργούσε και εγώ παρέλυα από κούραση, ένιωθα πως πνίγομαι.. Η μαμά μου από την άλλη με ζάλιζε να του δώσω ξένο γάλα και συνέχεια άκουγα απ’ όλους τις κλασσικές απαράδεκτες κουβέντες, δώστου γαλατάκι σε σκόνη, δεν χορταίνει με το δικό σου, μην είσαι πεισματάρα, το παιδί πεινάει δεν το βλέπεις, δεν του προσφέρεις τίποτα παραπάνω από το ξένο γάλα, αν του δώσεις συμπλήρωμα θα ηρεμήσεις, αν δεν του δώσεις θα αρρωστήσεις, δηλαδή τα παιδιά που δεν θήλασαν τι έπαθαν, το παιδί είναι φαγανό και εσύ δεν έχεις τόσο γάλα! !!!

Και σε όλη την ταλαιπωρία μου ήρθε να προστεθεί και το άγχος ότι αφήνω το μωρό μου νηστικό. Φρίκη η κατάσταση, φρίκη.. Έβαλα αρχικά ένα στόχο τις 40 ημέρες. Στις 20 μέρες ήρθε η παιδίατρος σπίτι και το λουλούδι μου είχε πάρει τα πρώτα του 1.600 γραμμάρια! !!! Η χαρά και η ηθική ικανοποίηση ήταν απερίγραπτες.. Σε 20 μέρες 1.600 γραμμάρια!  Η πορεία  στο βάρος του συνέχισε να είναι εντυπωσιακή και κάποια στόματα άρχισαν να κλείνουν.

Το μωράκι μου είναι πλέον 11 μηνών και συνεχίζουμε να θηλάζουμε ακάθεκτοι έχοντας λύσει όλα τα προβλήματα του πρώτου καιρού. Ο θηλασμός πλέον εδώ και καιρό δεν είναι μόνο χαρά, είναι καθημερινή ευτυχία!

Κλείνοντας θα πω, πως θα συνεχίσουμε να θηλάζουμε γιατί έτσι μας αρέσει! Και  τα απαράδεκτα σχόλια περί θηλασμού δεν θα σταματήσουν ποτέ, αλλά θα συνεχίσουν να υπάρχουν εφόσον είμαστε ένα τόσο ανενημέρωτο κράτος σε θέματα τόσο σημαντικά όπως είναι η σωματική αλλά και συναισθηματική θρέψη και ανάπτυξη του μωρού μας.

Κορίτσια θηλάστε και ενημερωθείτε! Μην ακούτε κανέναν, παρά μόνο το ένστικτό του παιδιού και το δικό σας!

Χρύσα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Σοφίας

Σ’ όλη την διάρκεια του θηλασμού κατάλαβα για πρώτη φορά στην ζωή μου το πόσο μεγάλες αντοχές μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του…Γιατί για να θηλάσεις θέλει αντοχή και δύναμη…Και σίγουρα ανθρώπους να σε στηρίζουν.

Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης διάβαζα σαν τρελή το ένα βιβλίο πίσω από τ’ άλλο…Για τον θηλασμό, για τις πρώτες μέρες με το παιδί στο σπίτι….και χίλια άλλα δυο…Ότι έβρισκα το διάβαζα….

Και ήρθε η μέρα που γέννησα….ούτε που ρώτησαν για αποκλειστικό θηλασμό…και βέβαια στα τόσα βιβλία που είχα διαβάσει, δεν έγραφε κανένα τίποτα τέτοιο για τις επιλογές που μπορεί να έχει μια νέα μαμά μέσα στο μαιευτήριο…Και επιτέλους ήρθε η ώρα που θα μου έφερναν τον μικρούλη μας…Όλα μια χαρά από την αρχή…Όλες οι μαίες είχαν να κάνουν με τον μικρούλη μας που έπεσε κυριολεκτικά με τα μούτρα στο στήθος μου και μ’ εμένα για το πόσο εύκολα άρχισα να τον θηλάζω…Όλα κυλούσαν μια χαρά…Μία μαία βλέποντας ότι το στήθος μου είχε παραγωγή αρκετή με παρότρυνε να τον θηλάζω συχνότερα…Έτσι κι εγώ πήγαινα, τον έπαιρνα και τον θήλαζα…

Όταν ρώτησα για αποκλειστικό θηλασμό με κοιτούσαν σαν εξωγήινη…και μου λένε…”ξεκουράσου εδώ μέσα που μπορείς, γιατί αν πας σπίτι σου…” κι εγώ η χαζή είπα, κάτι παραπάνω θα ξέρουν αυτές…Ο νεογνολόγος μας παρότρυνε για αποκλειστικό θηλασμό…αλλά έχετε και την σκόνη στο σπίτι…άνθρωποι είμαστε…την ”τάδε” μάρκα  να έχετε…(γέλια!!!).

Και ήρθε η μέρα που γυρίσαμε στο σπίτι με τον μικρό μας θησαυρό! Σ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής ΚΥΡΙΟΣ! (Είχα και αυτό το άγχος γιατί επιστρέφαμε από Θεσσαλονίκη για Χαλκιδική). Τον αφήνω σιγά σιγά στον καναπέ και ο μικρός συνεχίζει και κοιμάται…Ωραία λέω…Και προτού προλάβω να γυρίσω την πλάτη μου….ουααα  ουααα……WELCOME TO THE CLUB…Ο μικρός κάθε  φορά που πήγαινα να τον ακουμπήσω κάπου άρχιζε  το κλάμα…άντε πάλι το μεμέ απ’ έξω…και πάλι ο μικρός να κοιμάται στο στήθος μου…και πάλι ξανά τα ίδια από την αρχή…

Απ’ όλους  άκουγα ένα μόνο πράγμα…το γάλα σου δεν φτάνει και έχεις το παιδί σου και πεινάει…Μόνο η μαμά μου έλεγε κάνε ότι θες…και ο άντρας μου που ήταν σύμφωνος στην θέλησή μου να θηλάσω…Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο βράδυ μπήκα στον πειρασμό και του έδωσα από την σκόνη…Την επόμενη μέρα που μίλησα με τον γυναικολόγο μου, μου είπε ότι αν θέλω να θηλάσω θα τον έχω συνέχεια μαζί μου και δεν θα του δώσω ξένο γάλα…Έτσι κι έκανα…

Στις δέκα μέρες πήγα να τον δει παιδίατρος….ο μικρός είχε βάλει  αρκετά γραμμάρια…όταν δε της είπα ότι τον έχω συνέχεια στο στήθος άρχισε να φωνάζει…”Αν είναι δυνατόν…είσαι σοβαρή? Θα πάρει το στήθος σου για πιπίλα…να το κόψεις αυτό…κάθε  τρεις ώρες πρέπει να τρώει το παιδί…”.  Κι εγώ ακόμα πιο χαζή που κάθισα και την άκουσα…Το μικρό μου αγγελούδι πεινούσε κι εγώ καθόμουν με το ρολόι στο χέρι να περάσουν δύο ώρες και  όχι τρεις όπως μου είπε γιατί δεν άντεχα να το ακούω να κλαίει…Και μαζί με τον μικρό έκλαιγα κι εγώ παρέα…Με αποτέλεσμα μετά από δέκα μέρες να μην έχει πάρει γραμμάρια…Βέβαια αυτή την φορά δεν πάτησα το πόδι μου στην ίδια…

Με τα πολλά αρχίσαμε  πάλι τον θηλασμό κανονικά χωρίς ωράρια και κλάματα…Περίπου έναν μήνα αργότερα κι ενώ όλα κυλούσαν καλά, ο μικρός άρχισε να έχει κάποια συμπτώματα αλλεργίας στο αγελαδινό το γάλα, αλλά απ’ αυτά που τρεφόμουν εγώ…Κυριολεκτικά τους επόμενους μήνες ζούσα με πατάτες, μακαρόνια και ψωμί…όλα τ’ άλλα μου τα είχαν απαγορεύσει…όχι όσπρια, όχι ψάρι, όχι κρέας…ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ…Οι γύρω μου όλοι προσπαθούσαν να με πείσουν να σταματήσω να του δίνω στήθος…”Δεν καταλαβαίνεις πως ταλαιπωρείσαι και ταλαιπωρείς και το παιδί?“. Μόνοι σύμμαχοι μου η μαμά μου και ο άντρας μου…

Σήμερα ο γιος μας είναι δύο χρονών και οκτώ μηνών και συνεχίζει να θηλάζει ….Έχω ακούσει χίλια δυο...Ακόμα και ότι του έδωσα ξινισμένο γάλα γιατί ζήτησε να θηλάσει μετά από δύο μέρες που έκανε να με δει όταν έκανα αφαίρεση χολής

Όταν πριν μία εβδομάδα με ρώτησε μία νέα μαμά μέχρι πότε θήλασα και της είπα ότι ακόμα θηλάζω, μόνο ανώμαλη δεν με είπε…

Και αν σήμερα γράφω την δικιά μου ιστορία αφορμή ο γιος μου, που σήμερα όλο παράπονο έπεσε στην αγκαλιά μου και  χαϊδεύοντας τα μεμέκια του, όπως τα αποκαλεί,  μου λέει:”Μαμά η γιαγιά μου είπε ότι τα μεμέκια σου δεν είναι καλά και ότι δεν της αρέσουν…να το κόψω…” και τον ρωτάω “και εσύ τι της απάντησες καρδούλα μου?”, “Ότι εμένα μου αρέσουν….” και μετά από λίγο…”μαμά γιατί έχεις μεμέκια?”…κι εγώ του απαντάω “για να πίνεις το καλύτερο γάλα του κόσμου αγάπη μου…”

Ξενύχτια  αμέτρητα αλλά είναι αυτά που θα έχουμε να θυμόμαστε….τα μεμέκια του ήταν πολλές φορές η παρηγοριά του…πυρετούς, δόντια, πτώσεις, χάδια, επιβεβαίωση…η σιγουριά του…

Ευχαριστώ αγοράκι μου…..

Σοφία

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Μαρίας

Στις 12/12/12 γέννησα φυσιολογικά με επισκληρίδιο ένα κοριτσάκι, τελειόμηνο (ακριβώς 40 εβδομάδων), στο Ιατρικό Διαβαλκανικό. Είχα διαβάσει όσο ήταν δυνατόν και είχα ενημερωθεί για τον θηλασμό, οπότε ζήτησα να θηλάσω αποκλειστικά και να έχω το μωρό μαζί μου στο δωμάτιο. Ευτυχώς ο θηλασμός ξεκίνησε πολύ καλά αν και 4 ώρες μετά τη γέννα. Η μικρή έπιασε κατευθείαν το στήθος επιτυχημένα και κυριολεκτικά δεν το άφηνε.

Δυστυχώς ακολούθησα τη συμβουλή των μαιών να το αφήνω 5′ σε κάθε στήθος και μετά 10′ και μετά 15′ . Ένιωθα πως δεν ήταν σωστό όμως δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, γι αυτό έκανα αυτό που μου είπαν. Πέρα από το βάρος που το μωρό έχασε τις πρώτες μέρες, το μωρό έπαιρνε κανονικά βάρος μέχρι την εξέταση που κάναμε όταν έγινε ενός μήνα.

Η παιδίατρος μου συνέστησε να το θηλάζω από το ένα στήθος τη φορά. Γενικώς το μωρό μας ήταν αρκετά ανήσυχο, έκλαιγε πολύ (θεωρήσαμε ότι ήταν κολικοί) και έδειχνε να θέλει στήθος συνέχεια. Κοιμόταν μόνο στην αγκαλιά και με το που την αφήναμε κάτω έκλαιγε. Ο μόνος τρόπος να κοιμηθώ το βράδυ έστω 2 ώρες ήταν να την έχω επάνω μου. Ακολούθησα δυστυχώς την κακή συμβουλή να τη βγάζω από το στήθος μετά από 40′-45′, οπότε το μωρό σχεδόν ποτέ δεν σταματούσε από μόνο του το θηλασμό. Τη θήλαζα κάθε 2 ώρες σχεδόν.

Γύρω στις 20/1 (όταν το μωρό έγινε 40 ημερών) μετακομίσαμε στην Ισπανία. Βρήκα έναν γιατρό ο οποίος μας είπε ότι μιλούσε αγγλικά (το οποίο αποδείχτηκε ψέμα) μιας και δεν μιλάμε Ισπανικά ούτε εγώ, ούτε ο άντρας μου. Στις 31/1 πήγαμε στον καινούριο αυτόν γιατρό ο οποίος διαπίστωσε ότι από τις 12/1 έως τις 31/1 το μωρό μας είχε πάρει μόνο 80gr.

Ο γιατρός συνέστησε κατευθείαν συμπλήρωμα 30ml σε κάθε γεύμα. Ούτε λόγος για το πως να αυξήσουμε την παραγωγή, αν και γενικώς η συνεννόηση ήταν σαν ανέκδοτο μιας και δεν μιλούσε ούτε αγγλικά, ούτε γαλλικά όπως μας είχε πει αρχικά. Αγοράσαμε το συμπλήρωμα και το βράδυ της έδωσα και το μωρό μας κοιμήθηκε για πρώτη φορά χωρίς κλάματα. Από τη μια αισθάνθηκα ανακούφιση που ανακαλύψαμε γιατί ήταν τόσο ανήσυχη, από την άλλη άρχισε για μένα προσωπικά μία πολύ δύσκολη περίοδος.

Δεν ήθελα να σταματήσω με τίποτα το θηλασμό, ειδικά τόσο νωρίς και δεν ήξερα τι να κάνω και που να βρω βοήθεια. Διάβασα ατελείωτες ώρες άρθρα στο ίντερνετ και μεταξύ αυτών και το πρωτόκολλο επαναγαλακτισμού. Έστειλα e-mail σε μία ένωση για το θηλασμό εδώ στην Ισπανία, ελπίζοντας να μιλάει κάποιος αγγλικά και έψαξα να βρω παιδιάτρους φιλικούς προς τον θηλασμό. Εν τω μεταξύ αισθανόμουν απεριόριστες ενοχές και η ψυχολογία μου ήταν πολύ άσχημη μιας και αισθανόμουν αβοήθητη, απελπισμένη και τελείως μόνη.

Έκανα ό,τι μπορούσα από αυτά που διάβαζα. Είχα το παιδί μέρα-νύχτα στο στήθος και άρχισα να κοιμάμαι με την μικρή αγκαλιά (μετανιώνω που δεν το έκανα από την αρχή). Όσο προλάβαινα έκανα αντλήσεις με το θήλαστρο ώστε να της δίνω δικό μου για συμπλήρωμα. Αποφάσισα να μην της δίνω συμπλήρωμα σε κάθε γεύμα παρά μόνο όταν φαινόταν πολύ πεινασμένη και αφού άλλαζα πολλές φορές στήθος.  Έτσι της έδινα συμπλήρωμα 60-120ml τη μέρα. Στο επόμενο ραντεβού με το γιατρό μια βδομάδα αργότερα, η μικρή είχε πάρει μισό κιλό. Ο γιατρός πρότεινε να αυξήσω το συμπλήρωμα πράγμα που δεν έκανα.

Μετά από λίγο καιρό μου απάντησε μια κοπέλα, εθελόντρια υποστήριξης θηλασμού και τη συνάντησα. Μου είπε ότι το μωρό μου έπαιρνε κανονικά το στήθος και ότι δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα στην τοποθέτηση. Μου συνέστησε μία παιδίατρο που μιλάει αγγλικά και υποστηρίζει το θηλασμό και μία ομάδα υποστήριξης θηλασμού. Πήγα στην ομάδα μετά από τρεις μέρες και οι υπόλοιπες μητέρες μαζί με τους επαγγελματίες υγείας με βοήθησαν και με στήριξαν πολύ.

Μία βδομάδα αργότερα έκοψα τελείως το συμπλήρωμα, συνάντησα την παιδίατρο η οποία μου έδειξε πως να βελτιώσω το θηλασμό και μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές και έκτοτε θηλάζω αποκλειστικά ξανά. Είμαι πολύ χαρούμενη και ευγνώμων. Η εμπειρία στο γκρουπ υποστήριξης μου δίδαξε ότι πολλές μητέρες έχουν παρόμοια προβλήματα και το να τα μοιράζεσαι με κάποιον που σε καταλαβαίνει βοηθάει πάρα πολύ στην ευαίσθητη φάση της γαλουχίας.

Αν γνώριζα όταν γέννησα αυτά που γνωρίζω τώρα θα έκανα πολλά πράγματα διαφορετικά, όμως ευτυχώς δεν ήταν αργά για εμάς. Η μικρή μου θηλάζει κάθε 1-2 ώρες μες στη μέρα αλλά το βράδυ κοιμάται 5-6 ώρες συνεχόμενα και άλλες 3-4 αφού φάει και φαίνεται ευχαριστημένη και χαρούμενη.

Μαρία Τσαλίκη -Ρασσιά

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Ρένας – Θέμα τύχης…

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, τότε που ακόμα ο άντρας μου ήταν γκόμενος και το παιδί ούτε καν σκέψη, λιαζόμουν σε παραλία της Αλεξανδρούπολης παρέα με την ξαδέρφη μου και τον 5χρονο τότε ανιψιό μου… πιο πέρα μια τουρίστρια λιάζεται επίσης, αλλά μόνο που αυτή είναι τόπλες.

Ο μικρός την κοιτά και χαχανίζει, κοκκινίζει, χαμηλώνει το κεφάλι και μετά ξανακοιτά…. Κάνω χάζι και τον ρωτάω:
– Γιατί γελάς Γιωργάκη μου?
– Γιατί φαίνονται τα μεμέ της.
– Και γιατί σου φαίνεται τόσο αστείο? Εσύ δεν έχεις μεμέ?
– Έχω αλλά τα δικά της είναι φουσκωτά!
– Τα δικά της είναι φουσκωτά γιατί όταν θα κάνει παιδάκια αυτά θα γεμίσουν γαλατάκι για να τα ταΐζει……..
Το σκέφτεται λίγο, γυρνά κοιτάζει μια εμένα και μια την τουρίστρια και πολύ σοβαρός με ρωτάει:

– Δηλαδή τα δικά σου παιδάκια θα πεινάσουν?

Περιττό να πω πως εγώ και η ξαδέρφη μου κοντέψαμε να πέσουμε απ την ξαπλώστρα απ τα γέλια…..

Όπως καταλαβαίνετε Πάμελα Άντερσον δεν με έλεγες…..

Χρόνια μετά, όταν έμεινα έγκυος, τα έβλεπα να φουσκώνουν και καμάρωνα. Το τι ντεκολτέ φόρεσα στην εγκυμοσύνη δεν λέγεται! Ο δε σύζυγος, μες’ την καλή χαρά, νόμισε πως έτσι θα είναι για πάντα. Άλλα όπως ο μικρός Γιωργάκης έτσι και γω είχα ξεχάσει τον λόγο για τον οποίο τα δικά μου μεμέ διαφέρουν απ’ του ανδρός μου…. όλες μου οι φίλες που πρόλαβαν (μην χάσουν) να κάνουν παιδιά πριν από εμένα, θήλασαν ελάχιστα ως καθόλου, το ίδιο και η μαμά μου.
Δύο μήνες πριν τον τοκετό αγόρασα μπιμπερό, μικρά, μεγάλα, πλαστικά, γυάλινα, απ’ αυτά με τον στραβό λαιμό για να μην καταπίνει το μωρό αέρα, αποστειρωτή, θερμός….. ήμουν έτοιμη!!!

Η μεγάλη μέρα έφτασε κι εγώ έφερα στον κόσμο την μικρή μου. Με καισαρική…. Πότε μπήκα με την κοιλιά τούρλα, πότε μου έδωσαν το μωρό στην αγκαλιά χαμπάρι δεν πήρα. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που μου φάνηκε αφύσικο…. Για να πω την αλήθεια το όλο σκηνικό δεν ήταν αυτό που περίμενα, ένα ψυχρό χειρουργείο, κανείς δικός μου κοντά μου, δεν πόνεσα, δεν φώναξα, δεν έσπρωξα, δεν χαμογέλασα και δεν πλημμύρισα από ευτυχία όταν επιτέλους άκουσα το κλάμα του… το μόνο συναίσθημα που θυμάμαι είναι φόβος….

Όταν αργότερα μου έφεραν την μικρή στο δωμάτιό μου ένιωθα μουδιασμένη…. Οι κινήσεις μου μηχανικές….. την κράτησα αγκαλιά και για λίγο την παρατηρούσα….
Έχει μαλλιά, μαύρα και πολλά. Αχά! Το ήξερα! Γι’ αυτό είχα πεθάνει στην καούρα. Δέκα δάχτυλα στα χεράκια, ξετύλιξα το κουβερτάκι και είδα άλλα δέκα στα ποδαράκια… όλα καλά.
Κάποια στιγμή άρχισε να τσιροκοπά, τι να το κάνω? Πανικός!
Ήρθε η μαία και με βοήθησε να την βάλω στο στήθος, ένοιωσα δέος… το μωρό μου θηλάζει απ τα δικά μου μεμέ!!!!!Είμαι μητέρα!!!! Ο πανικός καταλάγιασε και κάτι γλυκό με πλημμύρισε…

Θα μου επιτρέψετε να δανειστώ ένα απόσπασμα από προηγούμενο άρθρο μου γιατί όσο και αν έψαξα δεν βρήκα κάτι που να περιγράφει καλύτερα αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή…..
”Έχετε βρεθεί ποτέ σε βαγόνι την ώρα που ενώνεται με την μηχανή; Ακούς έναν δυνατό θόρυβο και τραντάζεσαι τόσο πολύ που πιστεύεις πως θα πέσεις από την θέση σου. Αυτό ακριβώς συνέβη εκείνη τι στιγμή, τραντάχτηκα συθέμελα, το βαγονάκι μου συνδέθηκε με μένα για να ξεκινήσουμε το δικό μας ταξίδι”.

Ένα καινούργιο σύμπαν αποκαλύφθηκε μπροστά μου, με ένα τεράστιο πανό. Καλώς ήρθες στον θαυμαστό κόσμο της μητρότητας!!!
Ήρθε η στιγμή να φύγουμε από το μαιευτήριο, οι οδηγίες σαφείς. Θηλάζουμε το μωρό μας και αν αυτό ζητά να ξαναφάει σε λιγότερο από δύο ώρες, το γάλα μας δεν επαρκεί οπότε δίνουμε συμπλήρωμα. Μέσα στο πακέτο με τα δώρα που σου δίνουν στην κλινική υπάρχει ένα μπιμπερό, φεύγοντας οι μαίες σου δίνουν και ένα δείγμα με γάλα σκόνη μην τυχόν ξεμείνεις και δεν έχεις τι να κάνεις….

Δύο πελαγωμένοι νέοι γονείς παίρνουμε την μικρή μας, τα τσιμπράγκαλά μας και αναχωρούμε για το σπίτι. Η μέρα είναι Σάββατο… Η μικρή αστέρι… Την κοιτάμε που κοιμάται και χαμογελάμε ευτυχισμένοι. Κάποια στιγμή την ακούω να νιαουρίζει, την παίρνω και την βάζω κατευθείαν στο στήθος, θηλάζει λίγο και ξανακοιμάται. Την αφήνω απαλά στην καλαθούνα δίπλα μου και αποφασίζω να κοιμηθώ και γω λιγάκι. Δεν προλαβαίνω να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και η μικρή νιαουρίζει και πάλι… την ξαναπαίρνω, την ξαναθηλάζω, ξανακοιμάται, την βάζω πάλι στην καλαθούνα και πριν προλάβω να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι μου… μαντέψτε… νιαουρίζει και πάλι! Τώρα?

Με όποια θεία, μαμά, πεθερά, φίλη και αν μίλησα όλες μου είπαν το ίδιο πράγμα, το γάλα σου δεν επαρκεί, ή είναι λίγο, ή αραιό και το μωρό δεν χορταίνει, δώσ’ του ξένο..

Ok! Τι ξένο όμως να δώσω? Έχω φάει και μια φλασιά με τα βιολογικά, μέχρι και τα ρουχάκια της από βιολογικό βαμβάκι είναι, έγινε και εκείνο το σκηνικό στην Κίνα με το επιμολυσμένο με μελαμίνη βρεφικό γάλα…. Όλο το Σάββατο κάνω υπομονή. Μέρα νύχτα με τα μεμέ απ’ έξω και να θηλάζω. Ξημερώνοντας Κυριακή και πιστεύοντας ότι το μωρό μου λιμοκτονεί, παίρνω τηλέφωνο την παιδίατρο που είχα επιλέξει (είχα ακούσει πως είναι πολύ καλή και δεν μπουκώνει τα παιδιά στις αντιβιώσεις με το παραμικρό) για να την ρωτήσω ποιο είναι το καλύτερο γάλα σκόνη στην αγορά.

Γιατί θέλεις να δώσεις ξένο? Με ρωτάει. Γιατί το μωρό μου πεινάει σε λιγότερο από δύο ώρες και από το μαιευτήριο μου είπαν σ αυτή την περίπτωση το γάλα μου δεν επαρκεί και πρέπει να δώσω ξένο.
Τι είναι αυτό που ακούω, γέλια? Η παιδίατρος γελούσε με έναν τρόπο που δεν μπορούσα να καταλάβω αν κάτι της φάνηκε αστείο ή γελούσε από τα νεύρα της.
Με τα πολλά και με πολύ υπομονή μου εξήγησε πως αν εγώ θηλάζω το μωρό μου κάθε φορά που το ζητάει και αν αυτό βρέχει 6-8 πάνες την ημέρα και κάνει κακά τότε όλα είναι μια χαρά. Την Δευτέρα πήγαμε από το ιατρείο της και μου έδειξε πώς να θηλάζω σωστά και ξεκούραστα…

Από εκεί και πέρα όλα πήραν τον δρόμο τους, αγόρασα ένα σλινγκ και με την μικρή κρεμασμένη στο στήθος μου έμαθα να κάνω τα πάντα, να πλένω, να σκουπίζω, να σφουγγαρίζω, να πηγαίνω τουαλέτα. Δεν αγχώθηκα ποτέ ξανά για το φαΐ της. Άσε που έβλεπα τις δίπλες και τις τρίπλες στα μπουτάκια τις και τα μαγουλάκια της να φουσκώνουν μέρα με την μέρα……

Δεν σηκώθηκα ποτέ μέσα στη νύχτα να βράσω νερό, να ετοιμάσω γάλα, να το κρυώσω… δεν αποστείρωσα δεν έπλυνα μπιμπερό. Όταν ξυπνούσε την έβαζα στο στήθος και ξανακοιμόμουν. Όταν βγαίναμε βόλτα μια αλλαξιά ρούχα και μία πάνα αρκούσαν. Αρρώσταινε? Στήθος. Ξυπνούσε την νύχτα και δεν μπορούσε να ξανακοιμηθεί? Στήθος. Έπεφτε χτυπούσε και έκλαιγε? Στήθος. Πονούσαν τα δοντάκια? Στήθος. Ήταν λυπημένη και ήθελε να την παρηγορήσω? Στήθος. Το παιδί μου άνθιζε μέσα στην αγκαλιά μου, μεγάλωνε, μου χάιδευε το μάγουλο ή μου χαμογελούσε καθώς θήλαζε, έβαζε τις κούκλες της στο στήθος της να τις θηλάσει και αυτή….

Και έτσι φτάσαμε μέχρι τα 3,5. Οι θηλασμοί μια στην χάση, μια στην φέξη. Έχουν περάσει δύο μέρες από τον τελευταίο ώσπου μια στιγμή που φορούσα το σουτιέν μου η μικρή μου με ρώτησε, μαμά έχει ακόμα γάλα στα βυζάκια σου? Ναι της λέω, θέλεις? Όχι, ήρθε η απάντηση και τότε κατάλαβα πως ένα υπέροχο κεφάλαιο στην ζωή μου είχε κλείσει…

Γιατί τα γράφω όλα αυτά?

Έρευνες έδειξαν ότι:
Οι Ελληνίδες θηλάζουν κατά την έξοδό τους από το μαιευτήριο σε ποσοστό 88% και αρκετά συχνά αποκλειστικά (58%), αλλά κατά συντριπτική πλειοψηφία εγκαταλείπουν πολύ πριν τους 6 πρώτους μήνες και το μητρικό γάλα δίνει τη θέση του σε κάποιο τροποποιημένο γάλα αγελάδας για βρέφη.

Γιατί λοιπόν όλες αυτές οι μητέρες που επιθυμούν να θηλάσουν εγκαταλείπουν την προσπάθεια?
Δεν θα κρίνω μια μητέρα που για προσωπικούς λόγους αποφασίζει να διακόψει τον θηλασμό ή να μην θηλάσει καθόλου. Άλλωστε αυτό που χρειάζεται πάνω απ’ όλα ένα μωρό είναι μια ευτυχισμένη μαμά, αν ο θηλασμός την αγχώνει και την κάνει να αισθάνεται άσχημα τότε καλύτερα (άποψή μου) να δώσει ξένο.

Τι γίνεται όμως με όλες αυτές τις μητέρες που το προσπάθησαν, το θέλησαν πολύ αλλά δεν το κατάφεραν?

Όταν ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας και η UNICEF προτείνουν τον θηλασμό για τουλάχιστον 2 χρόνια και από εκεί και πέρα όσο επιθυμούν μητέρα και παιδί, όταν τα οφέλη του θηλασμού είναι τόσα πολλά και γνωστά, γιατί το κράτος δεν κάνει τίποτα για όλη αυτή την παραπληροφόρηση και προώθηση ξένου γάλακτος που γίνεται από πολλές κλινικές, μαίες και παιδίατρους?

Αν από σύμπτωση η παιδίατρος που επέλεξα δεν ήταν και σύμβουλος θηλασμού δεν θα είχα θηλάσει αποκλειστικά. Για μένα και το παιδί μου ήταν θέμα τύχης.

Θα έπρεπε όμως ο θηλασμός να είναι θέμα τύχης?

Ρένα + Μαρία

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Βανέσσας

Ο θηλασμός με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Προσέξτε ,όχι καλύτερη μαμά, καλύτερο άνθρωπο. Δεν έχω υπομονή, όταν θέλω κάτι, το θέλω… χθες! Προσπαθώ σαν τρελή για να το πετύχω, αλλά αν δεν έχω αποτέλεσμα άμεσα, κλοτσάω την καρδάρα με το γάλα και ή ξεκινάω από την αρχή ή τα παρατάω εντελώς.

Γέννησα με καισαρική, γιατί είχα ανεβασμένο ζάχαρο στην εγκυμοσύνη και πέρα από 1 λεπτό που είδα τον μικρό, μου τον έφεραν 10 ώρες μετά στο δωμάτιο. Άσχετη μαμά εγώ, μου είπαν ότι τον έβαλαν θερμοκοιτίδα επειδή φοβήθηκαν για υπογλυκαιμία. Κάθε φορά τον έφερναν κοιμισμένο. Είχα ζητήσει να θηλάσω, είχα ζητήσει και βοήθεια από τις μαίες, δεν ήξερα πως πρέπει να το κάνω. Μια μαία με κορόιδεψε κιόλας που δεν ήξερα πώς να βάλω το μωρό στο στήθος. Ο μικρός δεν έπιασε σχεδόν ποτέ θηλή, πλέον το έχω καταλάβει. Κοιμόταν κάθε φορά, εννοείται ότι ήταν ταϊσμένος.

Η μαία μου έλεγε να του πειράζω το αυτί για να ξυπνήσει και να θηλάσει, να του γαργαλάω την πατούσα και άλλα τέτοια. Εκείνος όμως σπάνια ξυπνούσε. Τον έφερναν 3 φορές την ημέρα, είπαμε ήμουν άσχετη και δεν ήξερα τίποτα περί θηλασμού και ρούμινγκ ιν και θηλασμού χωρίς πρόγραμμα και συμπλήρωμα.

Έμεινα 4 βράδια στην κλινική, ο μικρός θήλασε 3-4 φορές κι αυτό με ψευδοθηλή, που μου σύστησε η μαία επειδή δε μπορούσε να πιάσει μόνος του. Γύρισα σπίτι την πέμπτη μέρα το πρωί. Οι πρώτες 5 μέρες ήταν εφιαλτικές. Ο μικρός έκλαιγε συνέχεια, έτρωγε μεν με την ψευδοθηλή, έβλεπα το γάλα να τρέχει μέσα στην πλαστικούρα, αλλά ή δεν του έφτανε κι έκλαιγε ή κουραζόταν και κοιμόταν μετά από 15 λεπτά. Το οικογενειακό περιβάλλον δε βοήθησε σε τίποτα. Είχα και τη σκόνη στο σπίτι, έστειλα τον άντρα μου να πάρει πριν φύγω ακόμα από την κλινική , επειδή έτσι μου είπανε και έτσι πίστευα ότι έπρεπε να κάνω. Πιο χαζή πεθαίνεις!

Την δέκατη ημέρα της ζωής του ήρθε μαία στο σπίτι, όχι της κλινικής ευτυχώς, να με βοηθήσει στον θηλασμό και στη φροντίδα του μωρού γενικότερα. Πάτησε τη θηλή μου και μου είπε ότι μετά από δέκα ημέρες θηλασμού θα έπρεπε να βγαίνει πολύ γάλα κι όχι το ελάχιστο που έβγαζα εγώ. Μου είπε να πετάξω τις ψευδοθηλές επειδή μειώνουν την παραγωγή μου, το μωρό κάνει διπλή προσπάθεια για να ρουφήξει και να τον βοηθήσω να πιάσει απευθείας τη θηλή. Ο μικρός δεν ήθελε με τίποτα να συνεργαστεί. Μου είπε να πάρω θήλαστρο και να αρχίσω αντλήσεις αν θέλω να αυξήσω το γάλα μου και να μπορέσω να τον θηλάσω κάποια στιγμή. Μου σύστησε το swing, το οποίο και έστειλα τον άντρα μου να το πάρει και ξεκίνησα αντλήσεις το ίδιο βράδυ. Στο μεταξύ ήρθε και παιδίατρος στο σπίτι, ο μικρός είχε χάσει μισό κιλό τις 5 ημέρες που ήμουν σπίτι! Πανικός! Για να μην παίρνει βάρος και να χάνει, όλα τα έκανα λάθος.

Με τον φόβο ότι κάνω κακό στο μωρό μου, τις γιαγιάδες να γκρινιάζουν όλη μέρα (εσείς τι πάθατε που δε θηλάσατε, το μωρό πεινάει και κλαίει, δεν το βλέπεις, έχασε βάρος κι εσύ ασχολείσαι με χαζά), άρχισα να αντλώ και να δίνω το γάλα μου με μπιμπερό. Αντλούσα, το έδινα στο μωρό (όταν δεν του έφτανε έδινα συμπλήρωμα ξένο), ρευόταν, έκανε κακά, τον κοίμιζα και ξανάρχιζα την άντληση. Ώσπου να τελειώσω όλα αυτά, ξυπνούσε και άρχιζαν όλα με την ίδια σειρά. Αντλούσα κάθε δυο ώρες, μέρα νύχτα, κοιμόμουν ελάχιστα, είχα δει όλες τις ηλίθιες ταινίες που έπαιζαν τα κανάλια μέσα στη μαύρη νύχτα. Στο σπίτι δεν ήταν καλό το κλίμα, είχα χάσει τον πατέρα μου στα μισά της εγκυμοσύνης, η μαμά μου έμενε μαζί μου για να με βοηθήσει, από τη μια πετούσα απ’ τη χαρά μου που είχα το μωρό, από την άλλη έκλαιγα για τον μπαμπά μου, για το μωρό που δε θήλαζε, που δεν έπαιρνε βάρος, για τη μαμά μου που έκλαιγε επίσης όλη μέρα. Ώρες ώρες απορώ που δε σάλταρα από κανένα παράθυρο.

Μετά από 15 ημέρες άντλησης και σίτισης με μπιμπερό, ξαναήρθε παιδίατρος στο σπίτι. Το μωρό είχε πάρει 700 γρ! Πάρτι έκανα! Το γάλα μου είχε αρχίσει να αυξάνεται, πάνω στο μήνα έκοψα το συμπλήρωμα ενώ παράλληλα είχα ξεκοκαλίσει το parents και τις αναρτήσεις της Αγλαΐας. Με τη  βοήθεια της Evabar από το parents (να είναι καλά η κοπέλα, όποια κι αν είναι), άρχισα να βάζω τον μικρό στο στήθος, μπας και πιάσει θηλή και σταματήσω να αντλώ. Ο μικρός χτυπιόταν κάθε φορά που δοκίμαζα, τον έβαζα πριν λυσσάξει από την πείνα, ψιλοκοιμισμένο, έκανα ότι διάβαζα και μου έλεγαν ότι βοηθάει. Στις αρχές δεν ήθελε με τίποτα να θηλάσει. Πιθανώς να είχε πάθει και σύγχυση ή απλώς να μην ήξερε ο καημένος πώς να το κάνει. Είχα πεισμώσει πάρα πολύ, οι γύρω μου είχαν λυσσάξει να δώσω ξένο, να ξεκουραστώ επιτέλους. Δεν ήθελα με τίποτα να τα παρατήσω. Τον έβαζα πριν και μετά το μπιμπερό στο στήθος και σιγά σιγά έπιασε τη θηλή και ένιωσα ότι τραβούσε γάλα! Δεύτερο πάρτυ. Δε θήλαζε για να τραφεί, δεν είχε υπομονή, προφανώς πεινούσε και δεν ήθελε να ζοριστεί.

Μετά από σχεδόν 3 μήνες άντλησης, έπιανε κανονικά τη θηλή, θήλαζε δυνατά και το καταλάβαινα. Παρ’ όλα αυτά, είχα το άγρυπνο βλέμμα της οικογένειας πάνω μου, μην τυχόν και αρχίσω πάλι τον θηλασμό και το μωρό χάσει βάρος. Ο μήνας που ακολούθησε ήταν εφιαλτικός. Θήλαζα αποκλειστικά, χωρίς μπιμπερό, τη σκόνη την είχα κόψει από καιρό. Ο φόβος πλανιόταν στην ατμόσφαιρα, μήπως δε θηλάζει καλά, μήπως σταματήσει   να παίρνει βάρος, τώρα που δε μετρούσα πια τα ml που πίνει. Στο τέλος του μήνα, είχε ξαναπάρει 1,5 κιλό.

Πέρασαν τρεις μήνες άντλησης και προσπάθειας να θηλάσει, αλλά είχα νικήσει. Ο μικρός θήλαζε συνέχεια, είχαμε μαραθώνιους, νυχτερινούς, ημερήσιους, όλα αυτά. Κοιμόμουν σε καναπέ δίπλα του, τους πρώτους έξι μήνες. Μετά εκνευρίστηκα που άκουγα τι μου έλεγαν για το co sleeping και μετακόμισα το κρεβάτι του στην κρεβατοκάμαρα, κολλητά σε μένα. Ως εκ θαύματος, ο μικρός άρχισε να κοιμάται πιο πολύ και πιο ήσυχος και το ίδιο κι εγώ. Άρχισα να μετράω μήνες. Πρώτος στόχος το εξάμηνο, μετά ο χρόνος, μετά οι 18 μήνες. Η μουρμούρα συνεχίστηκε αμείωτη, όσο περνούσε ο καιρός και θήλαζα, μου έλεγαν ότι δεν του δίνω τίποτα πια. Ο μικρός ξυπνούσε για να θηλάσει ώσπου να γίνει 14-15 μηνών κάθε νύχτα. Και τώρα ακόμα ξυπνάει 2-3 φορές την εβδομάδα. Περάσαμε δόντια, ιώσεις, κολικούς, τα πάντα στο βυζί πάνω. Η ικανοποίηση στα μάτια του, τα γέλια του, τα παιχνίδια του, ήταν η δύναμή μου. Η ανάπτυξή του μια χαρά, πάνω από τη μέση στα κιλά, εκτός καμπύλης στο ύψος. Δε μπορούσε κανείς να μου κουνηθεί και να μου πει ξανά ότι κάνω κακό στον μικρό.

Όταν έγινε 18 μηνών έμεινα έγκυος και άρχισε πάλι η γνωστή μουρμούρα… δεν τελειώνει ποτέ;;; Δεν άκουσα κανέναν αυτή τη φορά, θήλαζα κανονικά. Σε λίγο μπαίνω στο μήνα μου και ο μικρός ακόμα θηλάζει. Κλείσαμε 2 χρόνια πια! Εύχομαι να πάνε όλα καλά και να μπορέσω να θηλάσω και τη μπέμπα όταν με το καλό γεννηθεί. Κι ο μικρός να αποθηλάσει όποτε θέλει…

Μην τα παρατάτε, είναι απίστευτο που το λέω εγώ που δεν είχα υπομονή για τίποτα στη ζωή μου, εκτός από το παιδί μου και τον θηλασμό. Τρεις μήνες κούρασης και αϋπνίας δεν ήταν τίποτα τελικά, μπροστά στην ικανοποίηση που ένιωθα όταν τον έβλεπα να μεγαλώνει, να μετατρέπεται σε άνθρωπο από γατί και να είμαι υπεύθυνη εγώ για αυτό κι όχι μια αγελάδα. Στην περίπτωσή μου, όντως το ξένο γάλα έσωσε τον θηλασμό… έστω κι αν ήταν ένα γεύμα την ημέρα για ένα μήνα, που το έδινα κλαίγοντας συνήθως

Βανέσσα

 Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Θηλασμός μετά από μαστεκτομή

Το 2009 παντρεύτηκα τον σύζυγό μου μετά από 3 χρόνια σχέσης. Θέλαμε και οι δυο ένα παιδάκι.

Μετά από λίγους μήνες, μιας και δεν κατάφερνα το επιθυμητό, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε έναν γυναικολόγο. Μας συνέστησε αρχικά να παρακολουθήσουμε για λίγο τον κύκλο μου λόγω του ότι δεν είχα σταθερή περίοδο. Στην αρχή της σχέσης μας είχα μια παλίνδρομη κύηση.

Σε μια επίσκεψη του ανέφερα πως είχα πιάσει κάτι πολύ μικρό στο στήθος μου. Χωρίς να ξέρω τον λόγο και αν και ήμουν μόνο 26 ετών, κάθε φορά που έμπαινα για μπάνιο, έκανα ψηλάφιση. Με έστειλε για υπέρηχο και μαστογραφία και εκεί ξεκίνησαν όλα.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ!

Ακολούθησαν δυο χειρουργεία και το 2ο ήταν μαστεκτομή. Το δυσάρεστο ήταν ότι εξαπλωνόταν πολύ γρήγορα, το ευχάριστο ήταν ότι ήταν ακόμη σε πολύ αρχικό στάδιο in situ.

Aπ’ ότι μου είπαν αργότερα, αν δεν το καταλάβαινα εγκαίρως, θα είχα 4-5 μήνες ζωής.

Ο υπέροχος γυναικολόγος μου, ο οποίος ήταν και αυτός που με χειρούργησε, μου είπε χαρακτηριστικά πως το μελλοντικό μου παιδί μου έσωσε τη ζωή!! Σε μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη δεν θα μπορούσα να καταλάβω το πρόβλημα λόγω του πρηξίματος των μαστών και φυσικά με τις ορμόνες να χτυπούν κόκκινο ο καρκίνος θα εξαπλώνοταν ακομη γρηγορότερα.

Μετά τη μαστεκτομή και την απόφαση ογκολόγου, δεν χρειάστηκαν χημειοθεραπείες ή κάτι άλλο. Η κόλασή μου τελείωνε εκεί. Ο γυναικολόγος μου μού συνεστησε απλά να μην μείνω έγκυος για ένα χρόνο. Μετά δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα.

Την ημέρα που έκλεινα ένα χρόνο από την αφαίρεση στήθους, έμαθα πως είμαι έγκυος! Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη και γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι! Το θαύμα της ζωής μου!

Θήλασα με ένα μαστό στο μωρό μου αποκλειστικά για 3 1/2 μήνες.

Σήμερα είναι ενός έτους και είναι ότι πολυτιμότερο έχω καταφέρει στη ζωή μου. Εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να τον μεγαλώσω και να τον καμαρώνω γερό και ευτυχισμένο!

Η πρόληψη και η παρακολούθηση μπορούν να σώσουν πολλές πολλές γυναίκες. Ήμουν μόνο 26 ετών χωρίς κανένα οικογενειακό ιστορικό. 

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ!

Δημοσιεύτηκε στο www.eimaimama.gr

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Τα καλύτερα και τα….χειρότερα του θηλασμού

Πριν λίγο καιρό έκανα την εξής ερώτηση στη σελίδα μου στο Facebook:

«Θα ήθελα να μου πείτε, με λίγα λόγια, ποιο είναι για σας το καλύτερο πράγμα και ποιο το χειρότερο σε σχέση με το θηλασμό. Για να κάνω την αρχή (και μια μικρή εξομολόγηση), το καλύτερό μου ήταν το ότι μπορούσα με το θηλασμό να τα παρηγορήσω για ότι κι αν τους συνέβαινε και το χειρότερο, όταν μου τραβούσαν την μπλούζα για να θηλάσουν, όπου κι αν ήμασταν, ότι κι αν κάναμε.. Περιμένω και τις δικές σας σκέψεις!».

Εδώ λοιπόν θα διαβάσετε τα σχόλια των μαμάδων που απάντησαν στην παραπάνω ερώτηση.

Προσοχή παρακαλώ: δεν συμφωνώ με όλα όσα γράφονται και ξέρω ότι πολλά απ’ αυτά που θεωρούνται από τις μαμάδες ως χειρότερα, τις περισσότερες φορές λύνονται χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Μερικές φορές αρκεί μόνο μια κουβέντα, ένα μικρό «σπρώξιμο», για να αλλάξουμε στάση και τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα.

Διαβάστε λοιπόν τις απολαυστικές απαντήσεις που δώσανε οι μαμαδοφίλες μου και αν πρόκειται να γίνετε σύντομα για πρώτη φορά μητέρα, μην πτοείστε με τα «χειρότερα». Όπως όλα όσα αξίζουν στη ζωή, έχει κι ο θηλασμός τις δυσκολίες του, αλλά κι αυτές ξεπερνιούνται με θέληση, συμπαράσταση και την κατάλληλη βοήθεια. Κι αυτό που μένει τελικά, είναι μόνο μια γλυκιά, πολύ γλυκιά ανάμνηση και η  μοναδική αίσθηση ότι «άξιζε τον κόπο» και αυτό που μ’ αρέσει να λέω εγώ: ο θηλασμός ήταν το μοναδικό πράγμα που έκανα για τα παιδιά μου, για το οποίο ούτε μια στιγμή δεν αναρωτήθηκα αν ήταν το σωστό.

Ανδρονίκη Προυσαλίδου: «3 φορές μαστίτιδα, έλλειψη ύπνου, κούραση αλλά θυμάμαι μόνο υπέροχες στιγμές… Και το καλύτερο, λίγο πριν κλείσει τα 3 χρόνια του μου λέει ένα βράδυ που τον ρωτούσα “τόσο ωραίο είναι το γάλα πια;” και μου λέει: ”Μαμά, είναι πιο ωαίο (δεν λέει το ρο!) κι από τούτα (τούρτα!), πιο ωαίο κι από μακαόνια, πιο ωαίο κι από κουλουάκια!!!” Αυτά!»

Νάνσυ Μαραβελάκη: « το ωραιότερο: το βλέμμα του όταν θηλάζει (22μην) και τα φιλιά που μου δίνει στο στήθος στα ενδιάμεσα του θηλασμού σαν να τους λέει ”σας αγαπώ”. Το χειρότερο: τα τσιμπήματα στο άλλο στήθος με τα νυχάκια του την ώρα του βραδινού»

Βίκυ: «Είμαι πολύ χαρούμενη που κατάφερα 20 μήνες να θηλάσω το γιο μου. Το καλύτερο μας η ηρεμία του μετά από κλάμα-γκρίνια μόλις τον έβαζα στο στήθος… τα απαλά χαδάκια στο πρόσωπο μου και το βλέμμα του κάθε φορά που θήλαζε… το χειρότερο, η μέρα που σταματήσαμε να θηλάζουμε…..»

Ρένα Νικολαίδου: «Βελτίωσε στο μέγιστο τον συναισθηματικό μου κόσμο και της οικογένειας μου. Αρνητική πλευρά του θηλάζειν δεν υπάρχει για μένα. Είναι όμως θλιβερό το πόσο υποτιμημένος είναι ο θηλασμός.»

Αργυρώ Ζικούλη: «Το καλύτερο: όταν με κοιτάει στα μάτια και είναι απόλυτα ήρεμος. Το χειρότερο: όταν κάθε αγκαλιά μου, γι’ αυτόν σημαίνει “γάλα” (σήκωμα ή κατέβασμα μπλούζας»

Άννα Γεωργιάδου: «Το καλύτερο είναι όταν της προσφέρω το στήθος μου και γελάει σαν να βλέπει τον χρυσό όλου του κόσμου. Το χειρότερο όταν με τα νύχια της πιάνει τη θηλή και την τσιμπάει. Και όσο και να της κόβω τα νύχια πάντα κάτι περισσεύει.»

Ευαγγελία Κωνσταντινίδου: « θα ξεκινήσω από το αρνητικό, το ότι δεν μπορώ να την αφήσω πουθενά………θετικό τι να πω……η κάθε στιγμή είναι μοναδική και όποιος δεν το έχει ζήσει δεν μπορεί να το καταλάβει!!!»

Λίνα Αγγέλου: «Το βλέμμα του μωρού όταν με κοιτάζει με τόση αγάπη και γαλήνη μέσα στα μάτια, είναι ότι πιο όμορφο στον κόσμο, πολλές φορές απλώνει τα χεράκια της και με χαϊδεύει κι εγώ ανταποδίδω με φιλιά και άλλες παίζει με τις βλεφαρίδες μου ή κάνω ότι την δαγκώνω, το τραβάει παιχνιδιάρικα κ διακρίνεται το χαμογελάκι της ενώ θηλάζει… δεν έχω τίποτα άσχημο να αναφέρω από αυτήν την εμπειρία 11 + μήνες, είναι ότι πιο όμορφο».

Ελένη Μπαχαρίδου: « Εμπειρία 16 μηνών! Απίστευτα συναισθήματα! Δώρο Θεού, φύσης και μάνας για το κάθε παιδί του πλανήτη! Πόσα χαμόγελα και πόσα ναζάκια μου ΄κανες την ώρα που θήλαζες και ταυτόχρονα παίζαμε με τα δαχτυλάκια μας, αγγελάκι μου… Μου χάιδευες τόσο τρυφερά την κοιλιά…. πότε την πλάτη… πότε την μύτη και πότε το χέρι μου! Άρχισες να μιλάς και όταν ερχόταν η ώρα του θηλασμού έλεγες…. μεμέ, μεμέ! Επίσης, όταν έφτανες κοντά στο στήθος, μέχρι να σε βάλω στη σωστή θέση, με μύριζες κι ανάσαινες τόσο γρήγορα από αγωνία και λαχτάρα να το καταφέρεις! Απίστευτο! Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου που μου έδωσες την ευτυχία αυτή! Μοναδική! Μετά από όλο αυτό που έζησα, δεν μπορώ να πω ότι μου έμεινε τόσο έντονα στη μνήμη το πρώτο μας 20ήμερο με τις πληγές στις θηλές να τρέχουν πύον… Άξιζε πραγματικά και φαντάζει τόσο μικρό κοντά σε όλα τα άλλα! Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να γράψω!».

Έλενα Γεωργίου: «θηλασμός………..μμμμμμμμμμμμμμμμμ… είναι όπως όλα αυτά τα λίγα που αξίζουν στην ζωή….όμορφο και δύσκολο μαζί….!!!!!!!!!!!»

Μαρία Λαζαρίδου: «Πηγαίναμε οπουδήποτε γιατί υπήρχε η ασφάλεια ότι το γάλα είναι διαθέσιμο και δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε φαγητό επειγόντως, αλλά το βραδινό πιπίλισμα στο κρεβάτι ήταν και ο λόγος που κουράστηκα και σταματήσαμε το θηλασμό στα 2 χρόνια.»

Λήδα Μιχαηλίδου: «Πέρα από τα εμφανή οφέλη στην υγεία του γιόκα μου, το καλύτερο είναι ο συναισθηματικός και ψυχολογικός δεσμός που δημιουργήθηκε μεταξύ μας… Περισσότερο και από τους 9 μήνες της εγκυμοσύνης! Τα χειρότερα ήταν οι πρώτες μέρες της αβεβαιότητας κατά πόσο έπαιρνε αρκετό γάλα και το γεγονός ότι μέχρι 4 μηνών κάναμε μαραθώνιους θηλασμούς. Αυτά όμως τα χω ξεχάσει ήδη και ευχαρίστως θα ξαναπερνούσα τα ίδια για χάρη του…»

Χριστίνα Παλαιολόγου: «το καλύτερο είναι όταν βλέπω πόσο ηρεμεί μόλις τη θηλάζω, πόσο ευτυχισμένη νιώθει κι όταν με γεμίζει φιλιά κι “ευχαριστώ” για αυτό που της προσφέρω [είναι 2χρονων κ 2μηνων] και το χειρότερο είναι που δεν βρίσκω τον τρόπο να το σταματήσουμε.»

Τίνα Βαφιαδάκη: «επειδή είμαι σε φάση αποθηλασμού και μας έχει μείνει ένα γεύμα… συνειδητοποιώ μετά από δυο χρόνια και δυο μήνες θηλασμού ότι οι καλύτερες στιγμές είναι πάρα πολλές και είμαι χαρούμενη που το ΄ζησα με το παιδί μου….οι καλύτερες ήταν όταν παίζαμε κατά την διάρκεια του θηλασμού! Πόση ευτυχία! Και η χειρότερη όταν μου τράβαγε την μπλούζα.»

Ανδριάνα Πρόισκου: « το καλύτερο ανάμεσα σε τοοοοσα πολλά ήταν όταν αρρώστησε με 40+ πυρετό και το μόνο φάρμακο που αισθανόμουν ότι του δίνω ήταν το γαλατάκι μου και το μόνο που ήθελε και εκείνος….το χειρότερο όταν μετά από 20 μήνες θηλασμού σταμάτησα εγώ να θέλω να συνεχίσω…! Ψυχολογικό καθαρά…!

Αναστασία Παυλίδου: « το καλύτερο είναι όταν με κοιτάει και όταν μου πιάνει με τα χεράκια του το πρόσωπό μου και με χαϊδεύει. Το χειρότερο είναι όταν με δαγκώνει»

Τόνια Αντιόχου: «Το καλύτερο είναι ο ήχος που βγάζει όταν καταπίνει το γάλα και το βλέμμα γεμάτο απόλαυση και ευγνωμοσύνη. Τα χεράκια ακουμπούν το στήθος ή τα χέρια μου, με χαϊδεύει και κάποιες φορές χαϊδεύει το κεφάλι της, άλλες φορές χαμογελάει ή αν της τραγουδήσω σταματάει για να τραγουδήσει μαζί μου! Όλα τα άλλα ωχριούν μπροστά σ’ αυτό που μοιραζόμαστε η μπουμπι μου κι εγώ!»

Ιωάννα Πέππα: «Το χειρότερο ήταν στην αρχή που πονούσα πάρα πολύ γιατί μου τις είχε πληγώσει. Τώρα όμως έμεινε μόνο το καλύτερο κι είναι αυτό το βλέμμα ενθουσιασμού, λατρείας κι ευγνωμοσύνης που δεν περιγράφεται εύκολα αν δεν το δεις με τα μάτια σου και δεν θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο, ακόμα κι αν πόναγα και τώρα, 8 μήνες μετά!»

Αφροδίτη Κλεινάκη: « Το καλύτερο για μένα ήταν ότι σε αυτό το υπέροχο ταξίδι που ξανακάνω, με τα καλά του και τα στραβά του, δεν είμαι μόνη όπως στο πρώτο μου. Έχω συντροφιά κοπέλες που γνώρισα έτσι τυχαία και τα περνάμε όλα όλες μαζί!!! Τίποτα δεν με αγχώνει στον θηλασμό, ούτε η κούραση, ούτε τα ξενύχτια, ούτε οι απαιτήσεις της, τα λατρεύω και τα ζω!!!! Το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί ήταν ότι σε αυτό το ταξίδι μου συνάντησα μητέρες που προσπάθησαν με κάθε τρόπο να με φτάσουν στο πάτωμα, αλλά δεν τα κατάφεραν, ο θηλασμός με έχει κάνει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ δυνατή και γίνομαι ακόμα καλύτερος άνθρωπος, με ωθεί να κάνω πράγματα! Μου δίνει δύναμη, αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση!!!»

Μαρία Νιώτη: «Το καλύτερο: η μαγεία του, που στον κόσμο όλο είσαι εσύ και το παιδί και κανείς άλλος! Το χειρότερο, τα λόγια πού ακούμε γιατί είμαστε 3,5χρονών.»

Μαρίνα Καφφέ: «το καλύτερο το ότι θρέφεις με το κορμί σου ένα πλάσμα και το χειρότερο ότι (μπορεί να) πετάγεται το γάλα στο ένα μέτρο.»

Γωγώ Σιμοπούλου: «το καλύτερο είναι ότι όλα τα περνάμε με το θηλασμό, ακόμα και τα χτυπήματα. Το χειρότερο ότι δεν μπορώ να πάω πουθενά γιατί σκέφτομαι μήπως θέλει να θηλάσει. Πάω αλλά με άγχος.»

Μαίρη Αθανασιάδου: «το χειρότερο τα ξενύχτια και το καλύτερο η απέραντη αγάπη στο βλέμμα τους όταν θηλάζουν, αυτό το συναίσθημα δε θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο!»

Γεωργία Γούλα: «το καλύτερο όταν ήταν άρρωστα/κακόφαγα και δεν έβαζαν τίποτα στο στόμα τους. Το χειρότερο ότι θέλει και τα δύο στήθη έξω πάντα, αλλιώς τσιρίζει αν καλύψω το ένα και ότι υποχρεωτικά στρίβει την θηλή πάντα.»

Έμυ Νικολαίδου: «Το καλύτερο είναι ότι την παρηγορώ σε δευτερόλεπτα και το χειρότερο, αλλά πολύ πολύ πολύ χειρότερο, είναι ότι δυόμισι και παραπάνω χρόνια η γαλατορουφήχτρα μου δε μ’ αφήνει να πάω κανένα ταξιδάκι με τον αντρούλη….»

Μαρία Κρίτου: «το καλύτερο μου όταν έχει κέφια και θηλάζει, μου χαμογελάει και μου χαϊδεύει το πρόσωπο. Τότε λιώνω…. το χειρότερο φυσικά όταν δαγκώνει….έχω τραβήξει πόνο τρελό, ευτυχώς το ξεπεράσαμε κι αυτό. Να πω και τι μου τη δίνει όταν με ρωτάνε οι άλλοι σε σχέση με το θηλασμό?????? “Μέχρι πότε θα τη θηλάζεις? Ε, άντε έφτασε χρόνος, να της δώσεις ξένο να απεξαρτηθεί, να μην είναι τόσο κολλημένη πάνω σου”.»

Πόπη Κοντού: «Το καλύτερο είναι πως όλος ο κόσμος του είσαι εσύ που το έφερες στη ζωή και τώρα το τρέφεις από το σώμα σου . Του δείχνεις τη στοργή σου, την αγάπη σου, την αφοσίωση, σου μέσα από το θηλασμό και εκείνο στο ανταποδίδει με ένα βλέμμα , με το πιάσιμο του μικρού σου δαχτύλου , με το δικό του χάδι … Ότι και αν πέρασα στον πρώτο μου γιο και με δυσκόλεψαν, είναι μια ανάμνηση που την χρησιμοποίησα για να βοηθήσω όσο μπορέσω άλλες μαμάδες . Την εσκεμμένη παραπληροφόρηση μέσα στην κλινική με σκοπό να μην θηλάσω, τις πληγές στην αρχή του θηλασμού, τα ειρωνικά σχόλια από τον 6ο μήνα μέχρι τον 27ο, τα ξενύχτια, όλα! Όλα έγιναν εμπειρίες που χρησιμεύουν και τώρα στο δεύτερο όλα εξακολουθούν να είναι μαγικά γιατί ΑΞΙΖΕΙ να το ζούμε!»

Νικολέτα Σγουρίδη: « το καλύτερο είναι όλο το προσωπάκι τους όταν θηλάζουν – τα ματάκια που σε κοιτάνε στα μάτια, το στοματάκι τους που παίρνει το σχήμα του στήθους και το σαγονάκι τους που κινείται ελαφρά…δεν συζητώ για το γκλούπ γκλούπ που έκαναν τους πρώτους μήνες…επίσης το “αααχχχ” που κάνει μερικές φορές μόλις τελειώσει το θηλασμό…Το χειρότερο, όταν μες στον κόσμο ήθελε να τα πετάω και τα δυο έξω.»

Ιωάννα Μαργαρίτη: «Το χειρότερο είναι που θηλάζω με ψευτοθηλή και δυσκολεύομαι να θηλάσω όπου βρίσκομαι! Και το καλύτερο, που τον έχω στην αγκαλιά μου…λιώνω!!!»

Μαρία Σαπουνά: «Ότι έχει να κάνει με τον θηλασμό είναι καλό (μέχρι 6 μηνών θηλάζαμε κάθε 1 ώρα, μέρα κ νύχτα), ο μικρός μου είναι 20 μηνών και θα θηλάζουμε μέχρι να πάει φαντάρος…άλλα το πιο καλό από όλα είναι ότι έχεις το μωρό σου στην αγκαλιά όλη την ώρα και σε κοιτάει μες τα μάτια!!! Και ξέρεις ότι σε λατρεύει. Το χειρότερο θα είναι όταν θα σταματήσουμε να θηλάζουμε..»

Λαμπρινή: «Το καλύτερο ήταν πως μπορούσα να πάω οπουδήποτε μαζί τους από βρεφάκια ακόμα, χωρίς να κουβαλώ τίποτα, αφού οποιαδήποτε στιγμή ήθελαν το γαλατάκι τους το’ χαν έτοιμο, στην ποσότητα που θέλανε και στη σωστή θερμοκρασία. Τα δυο χειρότερα ξεκίνησαν με την ηλικία της εξερεύνησης. Το πρώτο είναι η ”θηλή-λάστιχο” που ενώ θηλάζουν γυρίζουν το κεφάλι 180 μοίρες για να δουν από που ακούστηκε ο θόρυβος, χωρίς να αφήσουν τη θηλή (αουτς).Το δεύτερο, που το κάνει ο γιος μου τώρα, είναι ο θηλασμός σε στυλ «πίνω καφέ»: πίνει λίγο, το αφήνει για ένα λεπτό, ξανά μετά και ούτω καθεξής, κάτι που είναι δύσκολο κυρίως σε δημόσιο χώρο ή με κόσμο, να έχεις μόνιμα εκτεθειμένο το στήθος και το αστείο είναι πως αν πάω να το καλύψω, τσατίζεται και τραβάει και την μπλούζα!»

Χριστίνα Φλώρου: «Πραγματικά τι να πρωτογράψεις στο καλύτερο, το βλέμμα, το δέσιμο, η αγάπη, η στοργή, η φροντίδα, ο θηλασμός είναι μαγεία, σαν να απλώνεις μια ασπίδα γύρο του την ώρα που θηλάζεις, μια ασπίδα υπέρτατης αγάπης! Το χειρότερο, εκτός της αϋπνίας που σε ταλαιπωρεί λίγο…. θα συμφωνήσω και εγώ με πολλές μανούλες πως είναι οι εξωτερικοί παράγοντες… Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι όταν μου λένε “ΑΚΟΜΑ ΘΗΛΑΖΕΙΣ???????” και έχουν το ύφος “ΑΙΝΤΕ ΑΙΝΤΕεεεεεεεεεεεεε”!!!

Χρυσάνθη Κίσσα: «Ένα από τα καλύτερα του θηλασμού για μένα είναι ότι δεν ανησυχώ μήπως το παιδί μου πεινάσει.. και μπορώ να σουρτουκεύω όσο θέλω… χωρίς λεφτά, έτσι απλά… Και το χειρότερο, όταν θήλαζε η κόρη μου και ήμουν έγκυος.. πονούσααα

Σμαρώ Κονσολάκη: «Το καλύτερο είναι το πως ό,τι κι να τους συμβαίνει, με λίγο γαλατάκι όλα ξεχνιούνται στη στιγμή. Το χειρότερο είναι ότι αν θέλει γάλα, το ζητάει κ το διεκδικεί όπου κι αν είναι, ότι κι αν κάνει!»

Ελένη Λάππα-Δεμερτζή: « Το ότι λόγω ανοσοποιητικού αρρώσταιναν αρκετές φορές, το  στήθος ήταν η ηρεμία μας και το γεγονός ότι όπου πηγαίναμε με τραβούσαν και ήθελαν γάλα, κάπως με ενοχλούσε»

Κατερίνα Ράπτη: «Το καλύτερο: όταν κοιμόμαστε αγκαλιά, θηλάζοντας και με το χεράκι τους με χαϊδεύουν, η ματιά που μου ρίχνουν όταν θηλάζουν. Το χειρότερο: το ξενύχτι (αν και ξέρω ότι δε σχετίζεται με το θηλασμό) και το ότι διστάζω και δε θέλω να λείψω 3 μέρες μόνη μου, γιατί ξέρω ότι θα με αναζητάνε για να θηλάσουν και θα στενοχωριούνται. Τα δυο μου παιδιά θήλασαν πάνω από χρόνο και το τρίτο μόνο ένα μήνα απευθείας και άλλους τέσσερις με θήλαστρο. Το τρίτο χρειάστηκε να περάσει πάνω από ένας χρόνος για να το ‘αισθανθώ’ τόσο κοντά μου και να δεθώ μαζί του, σε σχέση με τα άλλα δυο..»

Σεβαστή Δημοσίου: «το καλύτερο ήταν ο θηλασμός. Το χειρότερο ήταν η άγνοια των γύρω μου κ ο έξωθεν αποθηλασμός.»

Σοφία Αθανασιάδου: «το στρίψιμο της θηλής (πονάει λέμε) και το καλύτερο είναι ΟΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!»

Χριστίνα Βονιάτη: « Το “χειρότερο” είναι να μην αφήνει με τίποτα το βυζί ακόμα κι όταν έχει κοιμηθεί. Κάθε φορά που πάω ν’ απελευθερωθώ από το στόμα της, ξυπνάει και το διεκδικεί, μέχρι να ξανακοιμηθεί και φτου απ’ την αρχή!»

Νόρα Χατζηνικολάου: «Το καλύτερο είναι οι ματάρες του που με κοιτάνε με λατρεία και το ότι τον βλέπω να μεγαλώνει κάθε μέρα. Το χειρότερο δεν είναι ούτε τα ξενύχτια, ούτε οι υπόλοιπες δυσκολίες που μπορεί να έχει ο θηλασμός, αναλόγως και το παιδάκι. Το χειρότερο είναι που κάποιοι έχοντας τις δικές τους αντιλήψεις προσπαθούν με χίλιους δυο τρόπους να σε αποθαρρύνουν και να σε κάνουν να αμφιβάλλεις. Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι όμως να στερήσουμε για χάρη τους το μεγαλύτερο δώρο για το μωρό μας, μαζί με την αγάπη και την φροντίδα μας φυσικά.»

Χριστίνα Κοσμίδου: « καλύτερο: το βλέμμα όταν θηλάζει και σε κοιτάει…..όλου του κόσμου τα συναισθήματα μέσα σε δύο μάτια!!! Χειρότερο: το ξύπνημα κάθε 2_3 ώρες….unforgettable…»

Ελένη Σταμάτη: «Χειρότερο και καλύτερο μαζί…αναλόγως την ψυχολογία μου…ότι 2 χρόνια μόνο εγώ την βάζω για ύπνο.»

Πόπη: «Το καλύτερο όταν σε κοιτάζει στα μάτια και νιώθεις ότι είναι κομμάτι από σένα, το χειρότερο όταν με δαγκώνει…»

Στέλλα Κάραλη: «Για μένα δεν υπήρχε καλύτερο…..έζησα μαγικές στιγμές, βίωσα την μητρότητα στο απόλυτ