Άρθρα

Πώς μπορεί ο θηλασμός να βοηθήσει το πρόωρο μωρό

Τα πλεονεκτήματα  του θηλασμού για τα πρόωρα μωρά είναι αμέτρητα. Το μητρικό γάλα, όχι μόνο προσφέρει σε ένα πρόωρο μωρό τα ίδια οφέλη που λαμβάνει ένα τελειόμηνο, αλλά προσφέρει στο πρόωρο μωρό επιπλέον στοιχεία ειδικά για την πρωορότητα.

Διατροφικά Οφέλη Του Θηλασμού Ενός  Πρόωρου Μωρού.  

Τα πρόωρα μωρά έχουν ανώριμο πεπτικό σύστημα και το μητρικό γάλα είναι η ιδανική τροφή για τις κοιλίτσες  τους.

Μελέτες δείχνουν ότι τα πρόωρα μωρά χωνεύουν το μητρικό γάλα καλύτερα από ότι  το γάλα φόρμουλα.

  • Πρωτεΐνες: Οι πρωτεΐνες είναι δύσκολες στη χώνεψη. Όταν λέμε ότι τα παιδιά έχουν αλλεργία στο γάλα, εννοούμε ότι έχουν αλλεργία στις πρωτεΐνες του. Ένα προνόμιο του θηλασμού ενός  προώρου μωρού είναι ότι οι πρωτεΐνες του μητρικού γάλακτος  είναι πιο εύκολο να χωνευθούν. Γενικά, είναι ευκολότερο να χωνευθεί το μητρικό γάλα παρά η φόρμουλα.
  • Λίπη: Επειδή τα πρόωρα μωρά συνήθως έχουν χαμηλό βάρος κατά τη γέννησή τους, η καλή ανάπτυξη είναι σημαντική για την εξέλιξή τους. Το μητρικό γάλα περιέχει λιπάση, που βοηθάει τα πρόωρα μωρά να χωνέψουν τα λίπη του μητρικού γάλακτος ολοκληρωτικά. Η καλύτερη απορρόφηση του λίπους είναι ένα σημαντικό όφελος του θηλασμού ενός πρόωρου μωρού.
  • Υδατάνθρακες: Το μητρικό γάλα περιέχει λακτόζη και ολιγοσακχαρίτες. Τα πρόωρα μωρά  απορροφούν το 90% της λακτόζης που περιέχεται στο μητρικό γάλα, το οποίο τα βοηθάει να απορροφούν  ευκολότερα κάποια μεταλλικά στοιχεία. Οι ολιγοσακχαρίτες  αναστέλλουν την προσκόλληση των επιβλαβών βακτηρίων στον εντερικό βλεννογόνο, κάτι που θεωρείται ότι συμβάλλει στη μείωση του κινδύνου της νεκρωτική εντεροκολίτιδα.

Ανοσολογικά οφέλη του θηλασμού ενός πρόωρου

Τα περισσότερα πρόωρα διατρέχουν τον κίνδυνο για λοιμώξεις που μπορεί μερικές φορές να είναι πολύ σοβαρές, οπότε η συμβολή του στο ανοσολογικό σύστημα είναι από τα πιο σημαντικά οφέλη  του θηλασμού ενός πρόωρου μωρού.

  • Μειωμένη μόλυνση: Οι υδατάνθρακες στο μητρικό γάλα αποτρέπουν την προσκόλληση βακτηριδίων στους βλεννογόνους του μωρού. Το όφελος από το θηλασμό ενός πρόωρου μωρού είναι ότι το βοηθάει να αρρωσταίνει λιγότερο συχνά.
  • Προστασία ενάντια σε συγκεκριμένες ασθένειες: Ο θηλασμός, όχι μόνο προστατεύει τα πρόωρα μωρά από τις ασθένειες γενικά, αλλά έρευνες δείχνουν πως το μητρικό γάλα μειώνει τον κίνδυνο πολλών ειδικών παθήσεων για το πρόωρο μωρό. Τα πρόωρα μωρά που έχουν θηλάσει έχουν χαμηλότερο κίνδυνο της NEC (νεκρωτική εντεροκολίτιδα), μια σοβαρή επιπλοκή της πρωορότητας. Ο θηλασμός μειώνει επίσης τον κίνδυνο του πρόωρου βρέφους να πάθει σήψη, μηνιγγίτιδα, και λοιμώξεις του αναπνευστικού, όπως η πνευμονία και η βρογχιολίτιδα.
  • Περαιτέρω πλεονεκτήματα: Καθώς μεγαλώνουν τα μωρά, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού ενός πρόωρου μωρού πολλαπλασιάζονται. Παρά το γεγονός ότι η σχέση μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος της μητέρας και του ανοσοποιητικού συστήματος του μωρού δεν είναι απολύτως κατανοητή, οι μητέρα μεταφέρει τα αντισώματά της στο μωρό. Αν η μαμά και το μωρό είναι εκτεθειμένοι σε μια γρίπη, το ανοσοποιητικό σύστημα της μαμάς θα αρχίσει να στέλνει αντισώματα για τη γρίπη στο βρέφος, μέσω του μητρικού γάλακτος. Δεδομένου ότι τα πρόωρα μωρά μπορεί να αρρωστήσουν πολύ βαριά από πολλές κοινές ασθένειες, αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα. 

Γνωστικά οφέλη που έρχονται με το θηλασμό

Επιπλέον στα διατροφικά και ανοσολογικά οφέλη που προσφέρει το μητρικό γάλα, ο θηλασμός επίσης βοηθάει τα πρόωρα μωρά να εξελιχθούν πνευματικά. Καθώς τα πρόωρα μωρά διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για αναπτυξιακή καθυστέρηση και χαμηλές σχολικές επιδόσεις, τα οφέλη του μητρικού γάλακτος σ’ αυτό το πεδίο είναι σημαντικά.

  • Πρώιμα γνωστικά οφέλη: Τα βρέφη που λαμβάνουν μητρικό γάλα νωρίς στη ζωή τους είναι πιο πιθανό να έχουν καλύτερη γνωστική λειτουργία ως νήπια. Μια μελέτη έδειξε ότι τα βρέφη με χαμηλό βάρος γέννησης, που έλαβαν μητρικό γάλα (ακόμα και σε συνδυασμό με φόρμουλα ) είχαν υψηλότερη βαθμολογία στα τεστ που μετρούν τη γνωστική ανάπτυξη, στην ηλικία των 30 μηνών.
  • Διαρκή γνωστικά οφέλη: Τα πνευματικά οφέλη του μητρικού γάλακτος δεν σταματούν όταν ένα μωρό απογαλακτίσει. Ακόμα και στην ηλικία των 7-8 ετών, τα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα και που έλαβαν μητρικό γάλα ως βρέφη, εξακολουθούν να έχουν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης από τα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα και που δεν ήπιαν  μητρικό γάλα.

Τα οφέλη για τη μητέρα

Τα πρόωρα μωρά δεν είναι τα μόνα που επωφελούνται από το θηλασμό. Οι μαμάδες, επίσης, επωφελούνται από τον θηλασμό τον πρόωρων μωρών τους.

  • Αίσθηση της ολοκλήρωσης: Στην μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών (ΜΕΝΝ), οι γονείς πολύ συχνά αισθάνονται ανίσχυροι. Τα μωρά μπορεί να είναι πολύ άρρωστα για να τα πάρουν αγκαλιά και ο εξοπλισμός της ΜΕΝΝ συχνά τρομάζει τους γονείς. Οι μητέρες που δίνουν μητρικό γάλα για τα πρόωρά  τους κάνουν κάτι πολύ σημαντικό, κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει, παρά μόνο οι ίδιες.
  • Οφέλη για την υγεία: Είτε ένα μωρό γεννηθεί πρόωρα είτε όχι, ο θηλασμός παρέχει στις μητέρες πολλά οφέλη για την υγεία. Οι επιπλέον θερμίδες που χάνονται με το θηλασμό  μπορεί να βοηθήσουν τις μητέρες να επιστρέψουν στο προ εγκυμοσύνης βάρος τους νωρίτερα και οι ορμόνες που παράγει ο θηλασμός βοηθούν την μήτρα να επιστρέψει στο αρχικό της μέγεθος πιο γρήγορα. Ο θηλασμός μειώνει επίσης τις πιθανότητες για καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών στη μητέρα, καθώς και για τον διαβήτη τύπου 2.

Ωστόσο, ο θηλασμός είναι μια πολύ προσωπική απόφαση. Αυτά τα δεδομένα έχουν σκοπό να σας παρέχουν όλες τις πληροφορίες που μπορεί να σας βοηθήσουν να επιλέξετε. Στο τέλος, θα πρέπει να κάνετε ό, τι αισθάνεστε ότι είναι σωστό για το παιδί σας και εσάς.

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

Πηγές

Callen, Jennifer RNC, MSc and Pinelli, Janet RNC, MScN, DNS. “A Review of the Literature Examining the Benefits and Challenges, Incidence, and Duration, and Barriers to Breastfeeding in Preterm Infants.” Advances in Neonatal Care April 2005; 5, 72-88.

La Leche League International. “FAQ: Is Breastfeeding Important for my Premature Baby?” Accessed Sept. 10, 2009 from [link url-http://www.llli.org/FAQ/premimportant.html] http://www.llli.org/FAQ/premimportant.html

March of Dimes. “Quick Reference Fact Sheets: Breastfeeding” Accessed Sept. 10, 2009 from http://www.marchofdimes.com/professionals/14332_9148.asp

Νέο βιβλιάριο υγείας του παιδιού: ομοιότητες και διαφορές με τα μάτια ενός παιδιάτρου

bibliariopaidiou

Το νέο βιβλιάριο υγείας παιδιού που ετοιμάστηκε το 2016 από το Ινστιτούτο Υγείας Παιδιού είναι κατά πολύ καλύτερο από το προηγούμενο συνολικά. Οι νέοι γονείς θα έχουν ένα πολύ καλύτερο εργαλείο για την υγεία και εξέλιξη του παιδιού τους στα χέρια τους για τους εξής λόγους:

  • Στο προηγούμενο βιβλιάριο οι πληροφορίες και επεξηγήσεις για τους γονείς βρίσκονταν συνολικά σε ένα δεύτερο βιβλιαράκι. Αυτό δημιουργούσε πολλά προβλήματα: αρκετοί γονείς το παρατούσαν σύντομα κάπου και δεν το συμβουλεύονταν καθόλου, κρατούσαν μόνο το πρώτο βιβλιαράκι με τις καταχωρήσεις που χρησιμοποιείται κατά τις επισκέψεις στους γιατρούς. Έχω δει λίγους γονείς να το έχουν διαβάσει και ακόμα λιγότερους να το συμβουλεύονται τακτικά ανά ηλικιακό στάδιο του παιδιού τους. Το νέο βιβλιάριο υγείας εξαναγκάζει γονείς και γιατρούς να συζητούν τις πληροφορίες κάθε ηλικιακού σταδίου, που είναι ενσωματωμένες σε ένα και μοναδικό βιβλιαράκι, παράλληλα με τις καταχωρήσεις για επισκέψεις.
  • Το νέο βιβλιάριο υγείας είναι πολύ πιο αναλυτικό ανά ηλικία, εξαναγκάζοντας γιατρούς και γονείς να καταγράφουν πιο λεπτομερή στοιχεία για την εξέλιξη της υγείας του παιδιού τους. Είναι ακόμα θεμελιώδες ότι τώρα πλέον υπάρχουν αναλυτικές επισκέψεις και καταγραφές σε ηλικίες ορόσημα, πράγμα που δεν υπήρχε στο προηγούμενο.
  • Η δήλωση από τις πρώτες σελίδες «Κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης και εξέλιξης της διάπλασης και συμπεριφοράς. Αποφεύγετε τις συγκρίσεις ανάμεσα στα παιδιά» θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντική. Έντονο πρόβλημα καθημερινό για πολλούς γονείς που συνεχώς συγκρίνουν τα παιδιά τους με τα γύρω ή με κάποιον ιδανικό ανύπαρκτο μέσο όρο, αλλά και για αρκετούς γιατρούς που δεν κατανοούν την ποικιλία και το εύρος της φυσιολογικής ψυχοσωματικής ανάπτυξης των παιδιών και μπορεί να αγχώνουν αναίτια τους γονείς.
  • Καθιστά σαφές από την αρχή ότι οι ηλικίες που αφορά το βιβλιάριο και η παιδιατρική εξέταση εκτείνονται ως και 18 ετών, δίνοντας έτσι έμφαση σε πιο εξειδικευμένη παρακολούθηση της δύσκολης φάσης της εφηβείας.
  • Έχει πιο αναλυτικό οικογενειακό ιστορικό (σελ.10).
  • Στο ιστορικό της εγκυμοσύνης (σελ.11) ζητείται συγκεκριμένα ιστορικό εμβολίων στην κύηση– που πρέπει να γίνονται στην σεζόν της γρίπης και το αντικοκκυτικό σε περίπτωση που δεν έχει γίνει πρόσφατα στη γυναίκα.
  • Στο ιστορικό τοκετού (σελ.11) ζητείται η αιτία καισαρικής, πρώτη προσπάθεια να γίνει υποτυπώδης έλεγχος στους λόγους που καταλήγουν πάνω από οι μισές έγκυες στη χώρα μας να γεννούν με καισαρική.
  • Στο ιστορικό τοκετού ακόμα ζητείται να καταγραφεί από τον μαιευτήρα αν έγινε καθυστερημένη εκτομή ομφάλιου λώρου, συνιστώμενη πλέον πρακτική που πρέπει πια να συζητείται και να καταγράφεται από τους επαγγελματίες υγείας.
  • Για τον μητρικό θηλασμό, από το παλιό βιβλιάριο έχει διαγραφεί η φράση «Τα περισσότερα βρέφη παίρνουν το 90% του γάλακτος που χρειάζονται τα πρώτα 5 λεπτά. Συνήθως θηλάζουν 10-15 λεπτά.» που μπορεί να παραπλανήσει σοβαρά και δεν ανταποκρίνεται στην επιστημονική πραγματικότητα. 
  • Έχει επίσης διαγραφεί από το παλιό βιβλιάριο η φράση «Πρέπει κάθε φορά να θηλάζει από τον ένα μόνο μαστό, γιατί προς το τέλος του θηλασμού το γάλα είναι πιο πλούσιο σε λιπαρά και ενέργεια», φράση που είναι εκτός επιστημονικής πραγματικότητας και επίσης μπορεί να παραπλανήσει σοβαρά.
  • Επισημαίνεται συγκεκριμένα η ανάγκη συνδιαμονής μητέρας και παιδιού στο μαιευτήριο, ως παράγοντα που συμβάλλει στην επιτυχία του μητρικού θηλασμού και της σύνδεση των δύο.
  • Στην σελ.16 υπάρχει συγκεκριμένη ερώτηση «Τοποθετήθηκε το νεογνό στο στήθος της μητέρας αμέσως μετά τον τοκετό;»
  • Προστέθηκε ειδική καταχώρηση για οξυμετρία κατά την περίοδο του νεογεννήτου (SaO2), εξέταση που έχει αποδειχθεί τεκμηριωμένα ότι πρέπει να γίνεται ως ρουτίνα screening σε όλα τα νεογνά, πριν το εξιτήριο στο σπίτι.
  • Προστέθηκε ειδική καταχώρηση για την εξέταση ακοής ως εξέταση ρουτίνας screening στο μαιευτήριο (ωτοακουστικές εκπομπές) (σελ.17).
  • ΔΕΝ αναφέρονται στην ίδια σελίδα άλλοι προληπτικοί έλεγχοι που δεν έχουν καμία επιστημονική τεκμηρίωση να γίνονται σε όλα τα νεογέννητα, όπως υπέρηχος ισχύων, υπέρηχος καρδιάς, οφθαλμολογικός έλεγχος, άλλες αιματολογικές εξετάσεις για σπάνια μεταβολικά νοσήματα, εξετάσεις που προτείνονται αφειδώς σε ιδιωτικά μαιευτήρια. Οι γονείς επιτέλους πρέπει να ενημερωθούν σωστά από τους επαγγελματίες υγείας για το ότι οι μόνες επιστημονικά τεκμηριωμένες εξετάσεις ως καθολικό προληπτικό μέτρο στη γέννηση πρέπει να είναι το τεστ ακοής και το Guthrie test, οτιδήποτε άλλο για υγιή τελειόμηνα βρέφη είναι προαιρετικό και μη απαραίτητο.
  • Στο εξιτήριο από το μαιευτήριο υπάρχει ρητά η ερώτηση «Αιτία χορήγησης τροποποιημένου γάλακτος» (σελ.18), πρώτη προσπάθεια να διαπιστωθεί γιατί δίνεται ξένο γάλα και να «αναγκαστούν» επαγγελματίες υγείας να συζητήσουν λόγους ιατρικούς χορήγησης υποκατάστατου μητρικού γάλακτος.
  • Έμφαση στην αγκαλιά και το baby wearing (Πάρτε το μωρό στην αγκαλιά σας ή βάλτε το σε ένα μάρσιπο αγκαλιάς ώστε να είναι σε στενή επαφή μαζί σας… Το μωρό σας δεν «κακομαθαίνει» κρατώντας το αγκαλιά (σελ.21).
  • Πάρα πολύ καλή καταχώρηση για τον ύπνο των βρεφών: «Τα μωρά έχουν διαφορετικές ανάγκες ύπνου μεταξύ τους. Τα νεογέννητα ξυπνούν αρκετές φορές στη διάρκεια της νύχτας για να φάνε. Στην ηλικία των 2 μηνών αρχίζουν να κοιμούνται συνεχόμενα για μεγαλύτερο διάστημα στη διάρκεια της νύχτας. Μετά την ηλικία των 6 μηνών, μερικά μωρά που είχαν συνεχόμενο ύπνο, αρχίζουν να ξυπνάνε ξανά. Πρόκειται για ένα φυσιολογικό αναπτυξιακό στάδιο των βρεφών που έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση της ατομικότητάς τους και την ανάγκη να επιβεβαιώσουν την παρουσία του προσώπου φροντίδας. Η ανταπόκρισή των γονέων σ’ αυτά τα συχνά ξυπνήματα βοηθά τα παιδιά να ανακουφιστούν από το άγχος και την ανασφάλεια και να ξεπεράσουν ομαλά αυτή τη φάση ανάπτυξης» (σελ.22).
  • Στο καινούργιο βιβλιάριο υπάρχει καταχώρηση για την ασφαλή μετακίνηση σε αυτοκίνητο (σελ.23), «Η χρήση καθίσματος με «μέτωπο προς τα πίσω» συνιστάται για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα», και «Μην αφήνετε ποτέ ένα μωρό μόνο του στο αυτοκίνητο».
  • Συγκεκριμένη αποθάρρυνση χρήσης στράτας: «Μη χρησιμοποιείτε στράτα γιατί εκθέτει το βρέφος και το μικρό νήπιο σε αυξημένο κίνδυνο για ατυχήματα. Επιπλέον, δεν προάγει την κινητική ωρίμανση του παιδιού».
  • Τα βρέφη χρειάζονται συντροφιά και αλληλεπίδραση για την υγιή τους ανάπτυξη, αξία δεν είναι να παίζουν μόνα: «Η συντροφιά του ενήλικα, είναι πολύ σημαντική για την ασφάλεια και τη συναισθηματική ανάπτυξη των βρεφών. Μιλήστε στο μωρό σας όταν το κάνετε μπάνιο, το ντύνετε ή το αλλάζετε, ετοιμάζετε το γεύμα του, πάτε βόλτα. Είναι η βάση για επικοινωνία, αλληλεπίδραση και εξέλιξη του λόγου».
  • Σωστά έχουν απομακρυνθεί φράσεις του παλιού βιβλιαρίου σχετικά με την εισαγωγή στερεών τροφών όπως η «η πρώτη στερεά τροφή που συνήθως τρώει το βρέφος είναι κρέμες από ρυζάλευρο» και έχουν αντικατασταθεί με σωστές γενικές αρχές: «Η σειρά εισαγωγής και το είδος των τροφών δεν έχουν απαραίτητα τόση σημασία και εξαρτώνται από τις διατροφικές συνήθειες των λαών και της οικογένειας. Πρέπει όμως να εξασφαλίζεται η συνολική επάρκεια των θρεπτικών συστατικών».
  • Το νέο βιβλιάριο υγείας παιδιού υιοθετεί την παρακολούθηση της σωματικής αύξησης παιδιών με βάση τα πρότυπα ανάπτυξης ΠΟΥ, που αντανακλούν την επιθυμητή σωματική αύξηση για όλα τα παιδιά του κόσμου (σελ.71).

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν συγκεκριμένα θέματα στα οποία πιστεύω ότι το νέο βιβλιάριο υγείας θα μπορούσε να είναι πιο ενημερωμένο και πληρέστερο:

  • H δήλωση «Σύμφωνα με σύγχρονα δεδομένα, η συχνότητα του «συνδρόμου αιφνίδιου βρεφικού θανάτου» μειώνεται εάν το μωρό κοιμάται ανάσκελα και εάν κατά τους πρώτους 6 μήνες κοιμάται στο δωμάτιο των γονέων, αλλά όχι στο κρεβάτι τους» είναι ακριβής επιστημονικά. Ωστόσο, οι ενημερωμένες συστάσεις μιλούν για ύπνο κοντά στους γονείς και κοντά στη θηλάζουσα μητέρα καθ’ όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής, πόσο δε μάλλον όταν στο ίδιο το καινούργιο βιβλιάριο λίγο πιο πριν αναγνωρίζεται ότι ο ύπνος κατά τους 2-6 μήνες είναι συχνά καλύτερος από το στάδιο ανάπτυξης των 6-12 μηνών, όταν και το βρέφος αναπτύσσει περισσότερο άγχος αποχωρισμού, περισσότερο άγχος με ξένα πρόσωπα και καταστάσεις, και έχει επώδυνη έκφυση δοντιών. Θα ήταν λοιπόν καλύτερα η δήλωση να μιλάει για ύπνο κοντά στους γονείς κατά τουλάχιστον τους πρώτους 12 μήνες της ζωής του μωρού.
  • Επιπλέον, ένα σύγχρονο εγχειρίδιο για γονείς οφείλει να αναγνωρίζει την συχνή πρακτική της συγκοίμησης, και τα επιστημονικά δεδομένα που δίνουν αύξηση της συχνότητας και διάρκειας θηλασμού σε δυάδες μητέρας – βρέφους που κοιμούνται με ασφάλεια μαζί. Η τελευταίες επιστημονικά τεκμηριωμένες οδηγίες απομακρύνονται από την αφοριστική λογική της «απαγόρευσης» συγκοίμησης μητέρας βρέφους, αλλά αντίθετα παρέχουν λεπτομερείς οδηγίες για προυποθέσεις ασφάλειας εφόσον οι γονείς επιλέγουν το co-sleeping (βλέπε ενημερωτικό φυλλάδιο για συγκοίμηση της UNICEF UK και οδηγίες για ασφαλή ύπνο βρεφών από Infant Sleep Lab laboratory του πανεπιστημίου Durham UK).
  • Η φράση «Ο μητρικός θηλασμός αποτελεί τον ιδανικό τρόπο διατροφής του βρέφους» (σελ.14) βρίσκεται εκτός επιστημονικής πραγματικότητας. Δεν είναι το ιδανικό, αλλά το φυσιολογικό ή το σύνηθες στην βρεφική διατροφή.
  • Χρειάζεται ρητή οδηγία κατά το εξιτήριο από το μαιευτήριο όλες οι μητέρες, ειδικά εκείνες που θηλάζουν, να βλέπουν από κοντά μέσα σε 48-72 ώρες επαγγελματία υγείας που να γνωρίζει θηλασμό και να δύναται να κάνει πλήρη εκτίμηση ενός θηλασμού για την τοποθέτηση του μωρού στο στήθος και την αποτελεσματικότητα απομύζησης γάλακτος. Η οδηγία είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη εδώ και καιρό και θα έπρεπε να δίνεται για κάθε νεογέννητο. Υπερβολικά πολλές μητέρες ακόμα και τώρα, ακόμα και με αρκετή ενημέρωση για τον θηλασμό, πέφτουν σε αυτήν την παγίδα να μην έχουν καμία εκτίμηση της κατάστασης κατά τις πρώτες 5-6 κρίσιμες μέρες στο σπίτι, όταν και πολλά προβλήματα μπορούν να προληφθούν και να αντιμετωπιστούν έγκαιρα.
  • Η εισαγωγή μη πολτοποιημένων τροφών αναφέρεται από τους 12 μήνες και άνω. Σύμφωνα με την επιστημονική τεκμηρίωση η εισαγωγή μη αλεσμένων πρέπει να γίνει πριν τον χρόνο, συγκεκριμένα πριν τους 9 μήνες της ζωής του μωρού.
  • Στο θέμα του αυτισμού δεν γίνεται αναφορά στο νέο βιβλιάριο υγείας παιδιού. Αντίθετα στο παλιό δινόταν πλήρως το ανιχνευτικό τεστ αυτιστικής διαταραχής για να συμπληρώνεται για όλα τα παιδιά περί την ηλικία των 18 μηνών. Θεωρώ ότι θα πρέπει να υπάρχει εκτενής καταχώρηση για το θέμα.
  • Θα ήταν προτιμότερο στην καταχώρηση εμβολιασμών να υπήρχε έμφαση για ποιο αναλυτική καταχώρηση– για κάθε εμβολιασμό να υπάρχει πεδίο ημερομηνίας, ονόματος, σημείου εμβολιασμού, ημερομηνίας λήξης εμβολίου, batch number και υπογραφή γιατρού.
  • Δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά στο εμβόλιο μηνιγγίτιδας Β, κάτι που θα διαιωνίσει την σύγχυση μεταξύ των γονιών για το θέμα.
  • Λείπουν οι επεξηγήσεις για το συνιστώμενο πρόγραμμα εμβολιασμών, που υπήρχαν στο παλιότερο βιβλιάριο. Τις θεωρώ χρήσιμες για να τις διαβάζει συχνά κάθε νέος γονιός. Με δεδομένη και την επιδημία εμβολιοφοβίας, θα έπρεπε να υπάρχουν σε αυτό το νέο βιβλιάριο και κάποια λόγια για την αναγκαιότητα γενικά των εμβολιασμών και πιο ειδικά των συγκεκριμένων συνιστώμενων εμβολίων.
  • Από το νέο βιβλιάριο λείπουν πληροφορίες και συμβουλές για τον πυρετό, ενώ στο παλιότερο υπήρχε ολοσέλιδο με σωστές γενικές οδηγίες (σελ.56).
  • Μέσα σε 90 σελίδες δεν υπάρχει ούτε μία φορά η λέξη «μαία», ούτε η λέξη «IBCLC» ή σύμβουλος γαλουχίας. Οι γονείς όμως χρειάζονται καθοδήγηση για το σε ποιους επαγγελματίες υγείας να απευθύνονται κατάλληλα. Η συμβολή της μαίας πρέπει να αναγνωριστεί στην περιγεννητική φροντίδα, και υπάρχουν πολλές που κάνουν υπέροχη δουλειά και στο μαιευτήριο και μετά στο σπίτι, και σε σχέση με τον θηλασμό. Θα ήταν καλύτερο αν σε κάθε καταχώρηση για υπογραφή στην περιγεννητική φάση υπήρχε και η λέξη μαία δίπλα σε εκείνη του γιατρού. Από την άλλη μεριά, επαγγελματίες υγείας για τη γαλουχία υπάρχουν, δεν είναι ταμπού, πάνω από 100 επαγγελματίες υγείας ήδη στην Ελλάδα έχουν ξοδέψει χρόνο χρήμα για κατάλληλη εκπαίδευση και κατάρτιση στην γαλουχία, και για συνεχιζόμενη εκπαίδευση, χρειάζεται να επιβραβεύουμε την διάθεση ενός επαγγελματία να γίνει καλύτερος στη δουλειά του και να προσφέρει υπηρεσίες με βάση την τελευταία επιστημονική τεκμηρίωση, όχι να ρίχνουμε την προσπάθεια αριστείας στον κάλαθο των αχρήστων ή να την πετάμε σαν ρετσινιά, για να γίνει πιο πολιτικό το σχόλιό μου.

Συνολικά πρόκειται για πολύ καλή δουλειά, ευκαιρία για καλύτερη παρακολούθηση της υγείας των παιδιών. Καλό είναι παλιοί γονείς να το διαβάσουν αναλυτικά για να ενημερωθούν σύγχρονα, ενώ νέοι γονείς χρειάζεται να το προσέχουν, να το παίρνουν μαζί τους σε κάθε επίσκεψή τους σε υγειονομική μονάδα και στα ταξίδια τους με τα παιδιά, να το ενημερώνουν και να το συμβουλεύονται ανά στάδιο ανάπτυξης. Οι επαγγελματίες υγείας έχουν ευθύνη να το ενημερώνουν επαρκώς και να συζητούν με τις γονείς με βάση τις καλές αφορμές που το βιβλιάριο παρέχει ανά ηλικία του παιδιού.

Στέλιος Παπαβέντσης – Παιδίατρος, MBBS MRCPCH DCH IBCLC 2017

 

Θυρεοειδής και θηλασμός

Μαμάδες με νόσο του θυρεοειδούς!
Κρατάτε στην αγκαλιά το μωρό σας ή είστε στην περίοδο της εγκυμοσύνης; Συγχαρητήρια!
Τι θα πρέπει όμως να γνωρίζετε για το θηλασμό και την περίοδο της γαλουχίας;
Πώς μπορεί ο θυρεοειδής να επηρεάσει εσάς και το μωρό μετά τη γέννα;

thilasmos-mitriko-gala

  • Είναι ασφαλές για μια μαμά με νόσο του θυρεοειδούς να θηλάσει;

Ναι. Ακόμα και αν τα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών δεν ελέγχονται ακόμη με φαρμακευτική αγωγή είναι ασφαλές για τη μαμά να θηλάσει το μωρό της.

  • Υποθυρεοειδισμός και θηλασμός

Οι μητέρες που έχουν υποθυρεοειδισμό έχουν χαμηλά επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς στο αίμα και αυξημένη TSH.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν δυσανεξία στο κρύο, αύξηση του σωματικού βάρους, ξηρό δέρμα, λέπτυνση των μαλλιών, ανορεξία, κόπωση, κατάθλιψη και μείωση της προσφοράς γάλακτος.

Η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH) είναι γνωστό ότι εκκρίνεται στο μητρικό γάλα, αλλά σε χαμηλά επίπεδα.
Επειδή η TSH είναι σημαντικά αυξημένη σε περίπτωση υποθυρεοειδισμού της μητέρας, εάν υπάρχει στο γάλα σε υψηλά επίπεδα, θα μπορούσε θεωρητικά να προκαλέσει υπερθυρεοειδισμό στο βρέφος.
Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2012, ο θηλασμός από υποθυρεοειδική μητέρα είναι επιτρεπτός και ασφαλής.

Τα χαμηλά επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς στη μαμά μπορεί να οδηγήσουν σε μείωση της προσφοράς γάλακτος και μερικές φορές στην κακή αύξηση του σωματικού βάρους του μωρού, λόγω της χαμηλής προσφοράς του γάλακτος.

Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μαμάδες με γνωστό υποθυρεοειδισμό, θυρεοειδίτιδα Χασιμότο ή αντισώματα κατά του θυρεοειδούς να προσαρμόζεται η δόση της θυροξίνης μετά την εγκυμοσύνη και να ελέγχονται οι τιμές.
Μητέρες που παίρνουν βάρος μετά τη γέννα θα πρέπει να εξετάζουν τις τιμές και τα αντισώματα κατά του θυρεοειδούς!
Περίπου το 5-7% των γυναικών αναπτύσσουν υποθυρεοειδισμό μετά τη γέννα!

Όσο οι μητέρες θηλάζουν, τα επίπεδα των ορμονών θα πρέπει να παρακολουθούνται κάθε τρεις μήνες.

Η σωστή ρύθμιση είναι σημαντική για την παραγωγή του γάλακτος!

Ο θηλασμός είναι απολύτως συμβατός με τη χρήση της θυροξίνης!

  • Υπερθυρεοειδισμός και γαλουχία

Ο υπερθυρεοειδισμός δεν αποτελεί αντένδειξη για το θηλασμό. Μόνο εξαιρετικά χαμηλές ποσότητες των θυρεοειδικών ορμονών (Τ4 / λεβοθυροξίνης και Τ3 / λειοθυρονίνης) μεταφέρονται στο παιδί με το μητρικό γάλα.

  •  Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο, Νόσος του Graves και Θηλασμός

Οι μητέρες που έχουν τις αυτοάνοσες μορφές της νόσου του θυρεοειδούς έχουν συνήθως αντιθυρεοειδικά αυτοαντισώματα στο αίμα τους. Ο υποθυρεοειδισμός συνηθέστερα προκαλείται από τη θυρεοειδίτιδα του Hashimoto, μια αυτοάνοση νόσο θυρεοειδούς στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται και καταστρέφει το θυρεοειδή αδένα, με αποτέλεσμα την ελλιπή παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών.
Μια άλλη συχνή αυτοάνοση νόσο του θυρεοειδούς είναι η νόσος του Graves, η οποία είναι η κύρια αιτία του υπερθυρεοειδισμού. Σε αυτή την ασθένεια, τα αντισώματα επιτίθενται στον θυρεοειδή αδένα ανάπτυξης αιτία του αδένα και η υπερπαραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών.
Μερικές μητέρες μπορεί να ανησυχούν ότι αυτά τα αντισώματα μπορεί να περάσουν στο μητρικό γάλα και να βλάψουν το μωρό, ωστόσο αυτό δεν πρέπει να αποτελεί πηγή ανησυχίας.

Τα θυρεοειδικά αυτοαντισώματα είναι IgG ανοσοσφαιρίνες, μόρια πάρα πολύ μεγάλα για να περάσουν στο μητρικό γάλα. 

  • Μπορεί ο θηλασμός να συντελέσει στην πρόληψη ορισμένων προβλημάτων του θυρεοειδούς;

Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη των προβλημάτων του θυρεοειδούς τόσο για τη μαμά όσο και για το μωρό. Βοηθά στην πρόληψη της αυτοάνοσης νόσου του θυρεοειδούς στο μωρό και του καρκίνου του θυρεοειδούς στην μαμά.

Γιαζιτζόγλου Ευαγγελία, ειδικός ενδοκρινολόγος

Πηγή: http://hashimoto.gr/thireoidis-ke-thilasmos/

Ο εγκέφαλος των μωρών που έχουν θηλάσει αναπτύσσεται γρηγορότερα και καλύτερα

Πολλά στοιχεία συνεχίζουν να δείχνουν ότι  θηλασμός έχει ζωτική σημασία για την άριστη ανάπτυξη των μωρών και του εγκεφάλου τους.

Μια έρευνα που εκδόθηκε τον Ιούλιο στο περιοδικό ‘’ Pediatrics’’ , ανακάλυψε πως  τα παιδιά που καταναλώνουν περισσότερο μητρικό γάλα κατά τη διάρκεια των πρώτων 28 ημερών της ζωής τους, έχουν περισσότερη φαιά ουσία σε διάφορα σημεία του εγκεφάλου τους στην ηλικία των 7,  σε σύγκριση με τα παιδιά που καταναλώνουν λιγότερο. Η φαιά ουσία αποτελείται από νευρώνες και είναι  εκεί όπου η γνωστική λειτουργία και η επεξεργασία του μυαλού, παίρνει μέρος. Τα παιδιά που είναι 7 χρονών και θήλασαν περισσότερο στον πρώτο μήνα, είχαν μεγαλύτερους βαθμούς σε τεστ IQ, μνήμης, μαθηματικών και σε κινητικές δεξιότητες.

Η έρευνα ενισχύει τις μέχρι τώρα ενδείξεις ότι τα μωρά που θήλασαν, έχουν γενικά μεγαλύτερους  βαθμούς  σε τεστ γνώσεων. Μία έρευνα που εκδόθηκε το 2010 στο ‘’Pediatrics Research’’ βρήκε πως  τα βρέφη με υψηλά ποσοστά κατανάλωσης μητρικού γάλακτος  στην διατροφή τους είχαν υψηλότερο IQ  και τα αγόρια που έπιναν περισσότερο γάλα είχαν μεγαλύτερο εγκέφαλο από αυτά που δεν έπιναν. Αυτές οι έρευνες συμπεραίνουν ότι τα συστατικά που περιέχει το μητρικό γάλα βοηθούν  τον εγκέφαλο να αναπτυχθεί καλύτερα και να μεγαλώσει περισσότερο.

Μια άλλη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ‘’Neurolmage’’ το 2013, βρήκε ότι από την ηλικία των 2, τα βρέφη που έχουν θηλάσει έχουν 20-30 % περισσότερη λευκή ουσία, η οποία εμπλέκεται στην επικοινωνία μεταξύ του εγκεφάλου και του σώματος, σε σύγκριση με αυτά που πήραν φόρμουλα.

Η έρευνα του ‘’Pediatrics’’ παρακολούθησε  180 πρόωρα βρέφη από την στιγμή της γέννησής  τους  έως και τα 7 τους χρόνια, με διεξαγωγή μαγνητικών εξετάσεων και τεστ εγκεφάλου σε διάφορες ηλικίες. Τα μωρά υποβλήθηκαν σε θεραπεία σε μονάδες εντατικής  θεραπείας  νεογέννητων και τους δόθηκε όσο περισσότερο μητρικό γάλα ήταν δυνατόν, αλλά όχι σε ίσες ποσότητες.

“‘Ολο αυτό δεν είναι σημαντικό μόνο για τις μαμάδες, αλλά και για τα νοσοκομεία, τους υπαλλήλους, τους φίλους και τα μέλη των οικογενειών, ώστε να μπορούν να παρέχουν την υποστήριξη που χρειάζονται οι μητέρες που έχουν άγχος και παλεύουν να θηλάσουν τα μωρά τους’’, είπε η συγγραφέας της έρευνας  Mandy Brown Belfort, Φυσικός και Ερευνήτρια του Brigham and Women’s Hospital της Βοστόνης, σε δήλωση της.

Πηγή: http://europe.newsweek.com/breastfed-infants-brains-develop-better-faster-486162?rm=eu

Μετάφραση – επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Οι νέες οδηγίες της ΑΑΠ για την ασφάλεια στον ύπνο των βρεφών και το θηλασμό

Η Αμερικάνικη Παιδιατρική Ακαδημία αναθεώρησε κάποιες από τις οδηγίες της για τον τρόπο πρόληψης του Συνδρόμου Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου (SIDS) καθώς και για άλλους θανάτους που σχετίζονται με τον ύπνο, σε μια Δήλωση Πολιτικής που εξέδωσε στις αρχές Νοεμβρίου 2016.

Οι νέες οδηγίες επιβεβαιώνουν πολλές από τις προηγούμενες του 2011: Οι γονείς θα πρέπει να βάζουν τα μωρά για ύπνο σε ύπτια θέση και σε σταθερή επιφάνεια χωρίς μαλακά αντικείμενα, παιχνίδια, χαλαρά σεντόνια και σκεπάσματα. Είναι πιο ασφαλές για τα μωρά να κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς τους, αλλά όχι στο ίδιο κρεβάτι.

Το καινούριο σ’ αυτές τις οδηγίες είναι η αναγνώριση του γεγονότος ότι οι κουρασμένοι γονείς πολλές φορές αποκοιμούνται καθώς ταΐζουν τα μωρά τους. «Έχουμε ακούσει πολλές ιστορίες γονιών που πηγαίνουν να ταΐσουν το μωρό τους στον καναπέ ή στην πολυθρόνα, γιατί φοβούνται ότι θα αποκοιμηθούν αν το ταΐσουν στο κρεβάτι», λέει η Rachel Moon,  Καθηγήτρια Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Virginia και επικεφαλής συγγραφέας αυτής της οδηγίας. «Ο καναπές είναι πολύ πιο επικίνδυνος αν ο γονιός αποκοιμηθεί εκεί με το παιδί κι αυτό είναι κάτι που θέλαμε να το ξέρουν όλοι οι γονείς».

Αυτό το σενάριο είναι πολύ πιο συνηθισμένο στις μητέρες που θηλάζουν. «Ο θηλασμός προκαλεί φυσιολογικά μια χαλάρωση στις μητέρες», λέει η Lori Feldman-Winter, Καθηγήτρια Παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή  Cooper Medical School και επίσης συγγραφέας των νέων οδηγιών.

Εάν η μητέρα πιστεύει ότι θα αποκοιμηθεί καθώς θηλάζει το μωρό της «τότε της συστήνουμε να το θηλάσει στο κρεβάτι, γιατί ο θηλασμός του μωρού στον καναπέ ή στην πολυθρόνα είναι πολύ πιο επικίνδυνος αν η μητέρα αποκοιμηθεί».

Για πρώτη φορά επίσης, η Αμερικάνικη Παιδιατρική Ακαδημία δίνει οδηγίες για να γίνει πιο ασφαλές για ένα μωρό το κρεβάτι των γονιών του: Μαξιλάρια, σεντόνια και κουβέρτες θα πρέπει να απομακρυνθούν από το κρεβάτι, και το στρώμα θα πρέπει να είναι σταθερό. Οι γονείς δεν θα πρέπει να καταναλώνουν αλκοόλ ή φάρμακα εάν το μωρό είναι στο κρεβάτι μαζί τους.

60% των γονιών στην Αμερική κοιμούνται με τα μωρά τους έστω και περιστασιακά, αλλά η ασφάλεια αυτής της πρακτικής είναι υπο αμφισβήτηση. «Η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία επιτέλους αναγνώρισε το γεγονός ότι οι γονείς συχνά μπορεί να αποκοιμηθούν καθώς ταΐζουν τα μωρά τους, και, είτε έχουν την πρόθεση να κάνουν συν-κοίμιση είτε όχι, είναι πιο ασφαλές το τάισμα να γίνεται στο κρεβάτι των γονιών και όχι σε ένα καναπέ. Νομίζω ότι η αρχική προσέγγιση της οδηγίας προς τους γονείς να μην κοιμούνται μαζί με τα μωρά τους, απλώς δεν δούλεψε», είπε ο Peter Brair, Καθηγητής Ιατρικής Στατιστικής του Πανεπιστημίου του Bristol.

Στην Αμερική, περίπου 3,500 μωρά πεθαίνουν κάθε χρόνο από το Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού θανάτου ή από άλλα ατυχήματα που σχετίζονται με τον ύπνο. Τα περιστατικά μειώθηκαν κατακόρυφα κατά 50% μετά την οδηγία της δεκαετίας του ’90 τα μωρά να κοιμούνται στην πλάτη τους, δηλαδή ανάσκελα. Τον 21ο αιώνα όμως, η πρόοδος αυτή σταμάτησε.

Ο θηλασμός, οι εμβολιασμοί, η χρήση πιπίλας και η αποφυγή του καπνίσματος, του αλκοόλ και των φαρμάκων στην εγκυμοσύνη αλλά και μετά, όλα συμβάλλανε σ’ αυτή τη μείωση.

Η ανανεωμένη δήλωση πολιτικής συστήνει τα μωρά να κοιμούνται στο δωμάτιο των γονιών τους για τουλάχιστον 6 μήνες και κατά προτίμηση για ένα χρόνο. Η έρευνες δείχνουν ότι αυτή η πρακτική μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο του συνδρόμου SIDS μέχρι και 50%.

Η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία επίσης συστήνει στους γονείς να χρησιμοποιούν επίπεδο και σκληρό στρώμα στο κρεβάτι του μωρού.

Η έκδοση αυτών των οδηγιών έχει σαν στόχο την πληροφόρηση των γονέων για την ασφάλεια στον ύπνο των μωρών τους, ακόμα κι αν κάποιες φορές μπορεί να είναι δύσκολο να ακολουθήσει κανείς αυτές τις οδηγίες με ακρίβεια.

Πηγή

Ολόκληρο το κείμενο των οδηγιών, εδώ.

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ο μακροχρόνιος θηλασμός μπορεί να είναι ασυνήθιστος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λάθος

 Της Amy Brown, associate professor of psychology at Swansea University

 

36C59C7700000578-3717899-image-a-67_1470048945001

  • «Ο μακροχρόνιος θηλασμός μπορεί να είναι ασυνήθιστος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λάθος»: οι ειδικοί λένε ότι είναι ωφέλιμος για την υγεία των παιδιών ως και τα έξη τους χρόνια.
  • Η Amy Brown είναι βοηθός καθηγητή ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Swansea.
  • Το μητρικό γάλα έχει μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε αντισώματα μετά τον πρώτο χρόνο.
  • Όσο πιο πολύ καιρό θηλάζει μια γυναίκα, τόσο μειώνεται ο κίνδυνος για καρκίνο του μαστού.
  • Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες λιγότερο από το 1/3 των μωρών θηλάζουν μετά τον 6ο μήνα. 

Το θέμα του θηλασμού στις μέρες είναι ένα ναρκοπέδιο και αυτή η τόσο φυσιολογική διαδικασία βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Από τις γυναίκες που καλούνται να καλυφθούν ή να φύγουν όταν θηλάζουν σε δημόσιους χώρους, μέχρι τις γυναίκες που αισθάνονται ότι στοχοποιούνται αν δεν θηλάσουν.

Και κάθε τόσο, κάποιο άρθρο για μια γυναίκα που θηλάζει ως τα 5 ή 6 χρόνια, προκαλεί αναταραχή και ατέλειωτους καυγάδες. Γονείς, ειδικοί και άλλοι, διαπληκτίζονται για το αν αυτή η πρακτική είναι υγιής για το παιδί ή όχι. Αλλά γιατί; Μπορεί ο θηλασμός μετά την βρεφική ηλικία να αυξάνει την νοσηρότητα του παιδιού; Όχι. Προκαλεί κάποιο ψυχολογικό τραύμα στο παιδί; Όχι. Μήπως προκαλεί κακό σε κάποιους άλλους; Και πάλι όχι.

Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: ο ΠΟΥ συστήνει το θηλασμό μέχρι τα δύο χρόνια ή και περισσότερο. Επιπλέον, η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία δηλώνει πως «δεν υπάρχει ανώτατο όριο στη διάρκεια του θηλασμού και καμία απόδειξη ψυχικού ή αναπτυξιακού τραυματισμού από το θηλασμό, ακόμα και στον τρίτο χρόνο ζωής ή και αργότερα».

Αν και οι άνθρωποι της Δύσης δεν είναι συνηθισμένοι να βλέπουν μεγαλύτερα παιδιά να θηλάζουν, αυτό δεν σημαίνει ότι ο θηλασμός δεν είναι μια φυσιολογική πρακτική. Πολλές μη δυτικές κοινωνίες έχουν μέση διάρκεια θηλασμού περίπου τρία χρόνια ή και περισσότερο. Έρευνες που έγιναν σε άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά σχετικά με τον χρόνο αποθηλασμού, έδειξαν ότι αυτός συμπίπτει περίπου με την ηλικία που βγαίνουν τα πρώτα μόνιμα δόντια. Αυτό για τον άνθρωπο σημαίνει περίπου 5-6 ετών.

Οι φυσιολογικές πρακτικές έχουν πάντα οφέλη για την υγεία και ο θηλασμός δεν αποτελεί εξαίρεση. Το μητρικό γάλα κατά τη διάρκεια του δεύτερου χρόνου προσφέρει 94% της απαιτούμενης βιταμίνης Β12, 75% της απαιτούμενης βιταμίνης Α και 60% της βιταμίνης C. Δωρεάν. Το οποίο είναι πολύ χρήσιμο όταν το τρίχρονο παιδί σας δεν θέλει ούτε να βλέπει κάθε άλλη πηγή βιταμινών. Το μητρικό γάλα αυξάνει σε αντισώματα μετά τον πρώτο χρόνο, κάτι που σημαίνει λιγότερες αρρώστιες για τα παιδιά. Και όσο πιο πολύ καιρό θηλάζει μια γυναίκα, τόσο μειώνεται ο κίνδυνος για καρκίνο του μαστού για την ίδια.

Εκτός από τα οφέλη για την υγεία, οι έρευνες δείχνουν ότι ο μακροχρόνιος θηλασμός αυξάνει τις ακαδημαϊκές επιδόσεις του παιδιού και ακόμα βοηθάει στην κοινωνική και συναισθηματική του ανάπτυξη.

ΕΛΛΕΙΨΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ

Παρόλα αυτά, μια γρήγορη αναζήτηση στο ίντερνετ εύκολα μας δείχνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι και πολύ υπέρ του μακροχρόνιου θηλασμού. Αλλά αν δεν χρειάζεται να το κάνουν οι ίδιοι, τι τους πειράζει στ’ αλήθεια; Γιατί είναι τόσο αντίθετοι; Προφανώς φταίει το πώς οι άνθρωποι της Δύσης βλέπουν το θηλασμό. Οι άνθρωποι δεν είναι συνηθισμένοι να βλέπουν ούτε καν μικρά μωρά να θηλάζουν, οπότε όταν βλέπουν μεγαλύτερα παιδιά, σοκάρονται.

Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι η Μ.Βρετανία έχει τα χαμηλότερα ποσοστά θηλασμού στον κόσμο. Λιγότερο από το 1/3 των μωρών θηλάζουν μετά τους 6 μήνες, και μόνο 1 στα 200 μωρά θηλάζει μετά τον πρώτο χρόνο. Το τάισμα με γάλα φόρμουλα έχει γίνει ο κανόνας για τους περισσότερους, ειδικά αν μιλάμε για μωρά μερικών εβδομάδων.

Η αιτία είναι περίπλοκη και περιλαμβάνει έναν συνδυασμό βιολογικών, κοινωνικών και ψυχολογικών παραγόντων. Ωστόσο ο ισχυρότερος παράγοντας είναι το γεγονός ότι οι Δυτικές κοινωνίες δεν υποστηρίζουν το θηλασμό. Αυτή η έλλειψη υποστήριξης είναι τεράστιο θέμα γιατί για να πετύχει ο θηλασμός η μητέρα χρειάζεται υποστηρικτικό και προστατευτικό περιβάλλον. Όμως οι νέες μητέρες δεν έχουν  την υποστήριξη που χρειάζονται από τους γύρω τους, οι οποίοι πιστεύουν ότι ο θηλασμός δεν είναι και τόσο σημαντικός ή ότι κάθε πρόβλημα θηλασμού λύνεται με ένα μπιμπερό.

ΤΑ ΣΤΗΘΗ ΩΣ ΥΠΕΡ-ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

36C5A13D00000578-3717899-image-a-63_1470048861255

Άλλες γυναίκες εισπράττουν αρνητικά σχόλια όταν θηλάζουν σε δημόσιους χώρους, ένα δικαίωμα που, παρεμπιπτόντως, προστατεύεται από το νόμο. Σχόλια ότι ο θηλασμός είναι σεξουαλικός, επιδεικτικός ή αστείος, είναι πολύ συνηθισμένα. Τα στήθη φαίνονται τόσο υπερ-σεξουαλικά στα ΜΜΕ, που πολλοί  άνθρωποι πιστεύουν πως οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτά, είναι σεξουαλικό. Όλα αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι λιγότερες γυναίκες θηλάζουν και ακόμα λιγότερες θηλάζουν δημόσια, άρα λιγότεροι από εμάς βλέπουμε στ’ αλήθεια μωρά να θηλάζουν.

Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων έχει συμβάλει στην λάθος πληροφόρηση που έχουμε για το θέμα του θηλασμού μεγαλύτερων παιδιών. Στα μάτια του κόσμου ο θηλασμός ισοδυναμεί με το σεξ. Κι αν το συνδυάσεις αυτό με ένα «μεγάλο» παιδί που παρόλο που  τρώει στέρεες τροφές ζητάει να θηλάσει, τότε αυτό φαίνεται τελείως λάθος, σωστά; Όχι βέβαια!

Ο θηλασμός δεν είναι μόνο τροφή, είναι επίσης επικοινωνία και ζεστασιά και επιβεβαίωση. Σκεφτείτε αυτό: ο περισσότερος κόσμος δεν ρίχνει ούτε βλέφαρο όταν ένα μεγαλύτερο παιδί πίνει απ’ το μπιμπερό, όταν έχει μια πιπίλα στο στόμα ή ένα «νάνι» στην αγκαλιά του για παρηγοριά. Από βιολογική σκοπιά, τα παιδιά χρειάζονται παρηγοριά και ανακούφιση και τελικά, είτε η κοινωνία μας θέλει να το παραδεχτεί είτε όχι, όλα τα παραπάνω αντικείμενα είναι υποκατάστατα του στήθους.

Ο μακροχρόνιος θηλασμός μπορεί να μην είναι ο κανόνας για την κουλτούρα μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σωστός ή ότι δεν είναι το φυσιολογικό.

Είναι κάτι που επηρεάζει θετικά την υγεία μας, την ανάπτυξη και ευημερία μας και σίγουρα δεν πρέπει να είναι κάτι που να προκαλεί στις γυναίκες που το κάνουν κριτική, σαρκασμό, αρνητισμό και ντροπή.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: 

Θηλασμός και σεξ: γίνεται;

Είμαστε σεξουαλικά όντα και οι γυναίκες που θηλάζουν δεν αποτελούν εξαίρεση. Αν και ο θηλασμός είναι γενικά μια πολύ πλούσια και βαθιά σε συναισθήματα εμπειρία, η επίδρασή του στη σεξουαλικότητα των γυναικών πολύ συχνά αγνοείται.

Ιστορικά, το σεξ κατά τη διάρκεια του θηλασμού περιτριγυρίζονταν από διάφορους μύθους. Για παράδειγμα, ο μύθος ότι «το σπέρμα μπορεί να μολύνει το μητρικό γάλα» είναι ακόμα διαδεδομένος σε πολλές από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Φυσικά πρόκειται για ακόμα έναν μύθο και η αλήθεια είναι ότι η γυναίκα που θηλάζει μπορεί να κάνει έρωτα χωρίς κανένα φόβο (αλλά με πολύ πάθος) και ότι δεν υπάρχει καμιά μυστική, φυσική σύνδεση ανάμεσα στη μήτρα και στο στήθος μας.

Το πρώτο αρνητικό αποτέλεσμα τέτοιου είδους μύθων είναι ότι οι άντρες πιέζουν τις γυναίκες τους να σταματήσουν το θηλασμό για να μπορούν να κάνουν και πάλι έρωτα μαζί τους. Το δεύτερο αρνητικό είναι ότι οι γυναίκες που πιστεύουν ότι το γάλα τους μπορεί να μολυνθεί από το σπέρμα, συνήθως απογαλακτίζουν πολύ νωρίς.

Αν και η γέννηση ενός μωρού είναι γενικά μια πολύ θετική και αναζωογονητική εμπειρία και πολλά ζευγάρια χαίρονται την ευτυχία τους μετά τη γέννηση του μωρού κάνοντας έρωτα, υπάρχει και η άλλη, πιο σκοτεινή πλευρά. Οι μεγάλες αλλαγές που φέρνει στη ζωή του ζευγαριού η γέννηση και η μετατροπή των συντρόφων σε μαμά και μπαμπά, με όλη τη χαρά, τον ενθουσιασμό αλλά και την κούραση, το άγχος, την αγωνία και την ευθύνη που συνεπάγεται αυτό, δεν επιτρέπουν στους συντρόφους να δουν ο ένας τον άλλο ερωτικά. Τουλάχιστον τις πρώτες εβδομάδες μετά τη γέννηση.

Οι νέες μητέρες πολύ συχνά βρίσκονται σε κατάσταση πανικού στην προσπάθειά τους να προσαρμοστούν σε μια καινούρια ρουτίνα που περιλαμβάνει ένα μωρό που θηλάζει ατελείωτες ώρες, που πρέπει να αλλαχθεί, να πλυθεί, να έχει καθαρά ρούχα, κουβέρτες, σεντόνια και πάνες, να ησυχάσει όταν κλαίει και να κοιμηθεί έστω και λίγο. Πολύ συχνά είμαστε άυπνες, απίστευτα κουρασμένες, πολύ αγχωμένες, ίσως πονάμε στο στήθος ή στα ράμματα ή και στα δύο και το τελευταίο πράγμα που έχουμε στο μυαλό μας είναι το σεξ.

Πολλές από εμάς νιώθουμε άσχημα για το σώμα μας μετά τη γέννα, δεν προλαβαίνουμε να βγάλουμε από πάνω μας τις πυτζάμες όλη την ημέρα, κυκλοφορούμε με τα στήθη έξω τις περισσότερες ώρες, είμαστε αναμαλλιασμένες, άβαφες και ξενυχτισμένες. Και φυσικά οι περισσότερες περνάμε μια ελαφρά κατάθλιψη, κατά τη διάρκεια της οποίας αισθανόμαστε άχρηστες, αβοήθητες, μόνες, ανυπεράσπιστες, που κανείς δεν μας καταλαβαίνει, που μας φταίνε όλοι και όλα, που κλαίμε με το παραμικρό κι αναρωτιόμαστε αν θα πάρουμε τη ζωή μας πίσω ποτέ ξανά…  Όμως όλα αυτά περνάνε σύντομα, είναι θέμα χρόνου (και ορμονών), αν και το μικρό διάστημα των 20, 30 ή 40 ημερών ξέρω ότι μπορεί να μοιάζει με αβάσταχτη αιωνιότητα. Ίσως σας ανακουφίζει το να ξέρετε ότι οι 2 στις 3 γυναίκες περνάνε την ίδια κατάσταση, είτε θηλάζουν είτε όχι.

Ακόμα κι αν δεν βιώνετε τίποτα από τα παραπάνω, κατά τη διάρκεια του θηλασμού παρατηρείται μια μεγάλη πτώση των οιστρογόνων, η οποία προκαλεί αμηνόρροια, ξηρασία στην περιοχή του κόλπου και ίσως πόνο (εξαιτίας της ξηρασίας) κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Αυτός είναι ένας ακόμα ανασταλτικός παράγοντας για τη διάθεση της γυναίκας για επαφή, κάτι που αντιμετωπίζεται όμως με τη χρήση λιπαντικών ουσιών στην περιοχή (άμα θέλει ο άνθρωπος…).

Αυτό που μπορεί επίσης να περιορίζει ένα ζευγάρι από το να κάνει έρωτα, είναι ο χρόνος αλλά και ο τόπος. Πολύ συχνά την ώρα της επαφής το μωρό ξυπνάει για να θηλάσει, ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο, και η διαδικασία διακόπτεται. Ή μπορεί το μωρό να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο ή ακόμα και στο ίδιο κρεβάτι με τους γονείς κι αυτό αποτρέπει τα ζευγάρια από το να κάνουν έρωτα. Αυτό διορθώνεται αν γίνετε λίγο πιο ευέλικτοι όσον αφορά το πότε και το πού.  Μια καλή ιδέα είναι να κάνετε έρωτα αμέσως μετά το θηλασμό του μωρού, ώστε να έχετε (ίσως) περισσότερο χρόνο στη διάθεσή σας. Όσον αφορά το πού, μπορείτε να αφήσετε τη φαντασία σας ελεύθερη!

Ένας ακόμα ανασταλτικός παράγοντας, ειδικά για μένα και νομίζω για πολλές από τις γυναίκες που θηλάζουν, είναι ότι μετά από μια εξαντλητική ημέρα ατελείωτων ωρών θηλασμού και αγκαλιάς, δε θέλουμε  να μας αγγίζει κανείς άλλος! Δεν αντέχουμε ούτε ένα ακόμα χάδι, ούτε ένα άγγιγμα. Πόσο μάλλον την επαφή που προϋποθέτει το σεξ! Ντρέπομαι λίγο που το λέω, αλλά…. μπουχτίζουμε τις αγκαλιές (αν είναι δυνατόν!)..

Πολλοί άντρες επίσης δεν βλέπουν τις γυναίκες τους σεξουαλικά για αρκετό καιρό μετά τη γέννηση του μωρού, θεωρώντας ότι το σώμα της είναι πια περισσότερο τροφή για το παιδί τους, παρά οτιδήποτε άλλο. Ακόμα, τα στήθη, που για πολλά ζευγάρια είναι πηγή μεγάλης ευχαρίστησης και παιχνιδιού κατά τη διάρκεια της επαφής, θεωρούνται «απαγορευμένος καρπός» κι ότι ανήκουν τώρα πια μόνο στο παιδί. Ή πολύ συχνά συμβαίνει να τρέχει γάλα από τα στήθη της γυναίκας κατά τη διάρκεια της επαφής, κι αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση πολλά ζευγάρια τα οποία αποθαρρύνονται τελικά. Και αυτό διορθώνεται αν κάνετε έρωτα αμέσως μετά το θηλασμό του μωρού και γενικά, αν συζητήσετε με αμοιβαία κατανόηση του λόγους που μπορεί να σας περιορίζουν.

Ο φόβος μιας νέας εγκυμοσύνης αμέσως μετά τη γέννηση, αποτρέπει επίσης πολλές γυναίκες από το να κάνουν έρωτα και είναι ένας λόγος για τον οποίο μπορεί να απογαλακτίσουν πολύ νωρίς. Εκτός του ότι ο αποκλειστικός θηλασμός θεωρείται η πιο αποτελεσματική μέθοδος αντισύλληψης (LAM- Lactational Amenorrhea Method), οπωσδήποτε οι γυναίκες είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσουν και οποιαδήποτε άλλη μέθοδο από το να σταματήσουν το θηλασμό.

Τα αντισυλληπτικά χάπια που περιέχουν συνδυασμό προγεστερόνης και οιστρογόνων θα πρέπει να αποφεύγονται γιατί προκαλούν μείωση της παραγωγής γάλακτος. Όμως τα χάπια που περιέχουν μόνο οιστρογόνα δεν επηρεάζουν την παραγωγή, ειδικά εάν χρησιμοποιηθούν μετά τις πρώτες 6 εβδομάδες από τη γέννηση.

Γενικά, ΚΑΝΤΕ ΕΡΩΤΑ – ΟΧΙ ΠΟΛΕΜΟ!  Όλα ξεπερνιούνται με υπομονή, συζήτηση και πολύ αγάπη και κατανόηση. Οι πρώτες δύσκολες εβδομάδες θα δώσουν τη θέση τους σε πολύ πιο ευχάριστες μέρες και μήνες, και το σεξ θα γίνει πάλι πηγή χαράς και ικανοποίησης και για τους δύο συντρόφους.

Ας μην ξεχνάμε ότι το σεξ είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της οικογένειας. Και στο κάτω-κάτω, από αυτό ξεκίνησαν όλα!

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

 

Μητρικό γάλα από το στήθος!

Τα μωρά που θηλάζουν κατευθείαν από το στήθος υποφέρουν λιγότερο από λοιμώξεις των αυτιών σε σύγκριση με τα μωρά που σιτίζονται με μητρικό γάλα από μπουκάλι, σύμφωνα με νέα έρευνα.

High angle view of a mother breastfeeding her baby boy

High angle view of a mother breastfeeding her baby boy

Η έρευνα επίσης αποκαλύπτει ότι τα μωρά που σιτίζονται με μητρικό γάλα, είτε από το στήθος είτε με μπουκάλι, έχουν μικρότερο κίνδυνο για διάρροιες.

Οι ερευνητές μελέτησαν περίπου 500 νέες μητέρες με τα μωρά τους και βρήκαν ότι ένας μήνας θηλασμού από το στήθος σχετιζόταν με 4% μικρότερο κίνδυνο για λοιμώξεις των αυτιών. Θηλάζοντας αποκλειστικά για 6 μήνες, το ποσοστό ανέβαινε στο 17%.

Συγκρινόμενα με τα μωρά που θήλαζαν αποκλειστικά από το στήθος, τα μωρά που έπιναν αντλημένο μητρικό γάλα είχαν 14% μεγαλύτερο κίνδυνο για λοιμώξεις των αυτιών. Και ο κίνδυνος αυξανόταν κατά 115% για τα μωρά που έπιναν αντλημένο μητρικό γάλα για 6 μήνες, σύμφωνα με την έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Journal of Pediatrics.

«Δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο γιατί οι λοιμώξεις των αυτιών σχετίζονται με την σίτιση από το μπουκάλι, αλλά η αιτία μπορεί να είναι ότι τα μπουκάλια δημιουργούν αρνητική πίεση κατά τη διάρκεια του ταΐσματος. Αυτή η αρνητική πίεση μεταφέρεται από το μπουκάλι στο αυτί του μωρού, κάτι που μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες», λέει η επικεφαλής της έρευνας Sarah Keim.

Οι ερευνητές επίσης βρήκαν ότι τα μωρά που έπιναν μητρικό γάλα, είτε απευθείας από το στήθος είτε αντλημένο με μπουκάλι, για 6 μήνες, είχαν 30% μικρότερο κίνδυνο διάρροιας, ενώ τα μωρά που έπιναν φόρμουλα για 6 μήνες είχαν 34% αυξημένο κίνδυνο για διάρροιες.

Τα αποτελέσματα μας δείχνουν ότι το είδος της τροφής και όχι η μέθοδος ταΐσματος, σχετίζεται με τον κίνδυνο ενός μωρού για διάρροιες.

Η έρευνα έδειξε επίσης ότι οι μητέρες που έδιναν στα μωρά τους μόνο μητρικό γάλα, ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από τις μητέρες που έδιναν στα μωρά τους φόρμουλα και ότι οι μητέρες που έδιναν στα μωρά τους φόρμουλα ήταν πιο φτωχές σε σύγκριση με αυτές που θήλαζαν.

«Αυτά τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν προηγούμενες έρευνες που δείχνουν θετική συσχέτιση ανάμεσα στην κοινωνικοοικονομική κατάσταση και το θηλασμό. Η έναρξη και η συνέχιση του θηλασμού μητέρων καλύτερης κοινωνικοοικονομικής κατάστασης μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι οι μητέρες αυτές έχουν ευκολότερη πρόσβαση σε πηγές πληροφόρησης», λέει η Keim.

Πηγή

Τα οφέλη του θηλασμού και η σημασία τους για τη μητέρα με Σκλήρυνση κατά Πλάκας

Τον Νοέμβριο του 2000, όταν γεννήθηκε η κόρη μου, οι γιατροί μου με συμβούλεψαν να μην τη θηλάσω. Η άποψη τους ήταν ότι ο θηλασμός θα επιβάρυνε την κατάσταση της υγείας μου, (ΣΚΠ) θα με κούραζε και δεν θα μου επέτρεπε να παίρνω τα φάρμακα μου. Επειδή εγώ όμως είχα ήδη κάνει την έρευνα μου σχετικά με τη σημασία του θηλασμού αγνόησα τη συμβουλή τους.

Σήμερα, η Έλλη και εγώ συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε το θηλασμό, η υγεία της Έλλης είναι εξαιρετική, και η δική μου είναι σχεδόν όπως ήταν και πριν από την εγκυμοσύνη. Θέλω λοιπόν να μοιραστώ την εμπειρία μου (που επιβεβαιώνεται από τις σχετικές έρευνες), και να παρουσιάσω με ποιον τρόπο πιστεύω ότι ο θηλασμός βοηθά ιδιαίτερα τη μητέρα με ΣΚΠ.

Συγκεκριμένα:

  1. i. Πως επηρεάζει ο θηλασμός την υγεία του παιδιού και της μητέρας,

και τη σχέση του μωρού με τη μητέρα του;

  1. ii. Ειδικότερα, τι ρόλο παίζει στη ζωή της μητέρας με ΣΚΠ ο θηλασμός;
  • Και τι γίνεται αν η μητέρα πρέπει να παίρνει φάρμακα;

Ο θηλασμός καταρχήν είναι απαραίτητος για την υγεία του παιδιού. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας είναι η φυσιολογική μέθοδος διατροφής των βρεφών, τελειοποιημένη κατά τη διάρκεια εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων εξέλιξης των θηλαστικών.

Το μητρικό γάλα είναι μία ολοκληρωμένη βρεφική τροφή που περιέχει όλα τα θρεπτικά συστατικά σε εύπεπτη μορφή και στις ιδανικές αναλογίες για την βέλτιστη ανάπτυξη του ανθρώπου. Ο θηλασμός ενισχύει το αναπτυσσόμενο ανοσοποιητικό σύστημα του μωρού προσφέροντας προστασία απέναντι σε μία πλειάδα οξέων ασθενειών κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία, και απέναντι σε μία σειρά χρόνιων ασθενειών για όλη του τη ζωή.

Ο θηλασμός δεν επιβαρύνει την υγεία της μητέρας. Καμία πάθηση που προϋπήρχε της εγκυμοσύνης δεν έχει επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Σύμφωνα με τη National MS Society των Ηνωμένων Πολιτειών, ο θηλασμός δεν έχει αρνητική επίδραση στην πορεία της πολλαπλής σκλήρυνσης. Έχει αποδειχθεί, αντίθετα, ότι ο θηλασμός κάνει καλό και στη μητέρα. Βοηθάει το σώμα της να επανέλθει στην κατάσταση που ήταν πριν την εγκυμοσύνη και στην αποφυγή αιμορραγίας από τη μήτρα. Μακροπρόθεσμα την προστατεύει από τον καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών, και από την οστεοπόρωση, με αποτέλεσμα τη μείωση των καταγμάτων του μηριαίου οστού, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για ανθρώπους με προβλήματα κινητικότητας λόγω της σκλήρυνσης.

Πολύ σημαντικά είναι επίσης και τα συναισθηματικά οφέλη του θηλασμού. Ο μητρικός θηλασμός δεν είναι μόνο ένας τρόπος διατροφής, αλλά ένας τρόπος φροντίδας και ανατροφής του μωρού. Κάθε φορά που η μητέρα βάζει το μωρό της στο στήθος, ικανοποιεί φυσικά και αβίαστα τις ανάγκες του για άγγιγμα, ζεστασιά, αποδοχή. Οι συχνές ευκαιρίες για επαφή προσφέρουν σημαντικά ερεθίσματα που ωφελούν την πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Η αλληλεπίδραση αυτή βοηθά τη μητέρα να ανταποκριθεί με ευκολία και φυσικότητα στις ανάγκες του μωρού, και δημιουργεί μία σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί.

Για τη μητέρα που πάσχει από ΣΚΠ, όπως είναι η περίπτωση μου, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή της και να βοηθήσουν στην διατήρηση και της δικής της υγείας.

Συγκεκριμένα, για τη μητέρα με ΣΚΠ παίζουν μεγάλο ρόλο τα εξής:

Η ευκολία και η ασφάλεια του μητρικού γάλακτος, που είναι πάντα διαθέσιμο, αμέσως, τη μέρα και τη νύχτα, όπου και να βρίσκονται το μωρό και η μητέρα, και πλήρως αποστειρωμένο. Αντίθετα η αγορά του τεχνητού γάλακτος, η αποστείρωση των μπιμπερό, και η προετοιμασία του γεύματος είναι χρονοβόρα και κοπιαστική, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Όταν όμως το μωρό θηλάζει, η μητέρα μπορεί να χαλαρώσει, να ξεκουραστεί από την υπόλοιπη, πιο απαιτητική, φροντίδα του, και τη νύχτα να ξανακοιμηθεί με ελάχιστη αναστάτωση.

Η καλύτερη υγεία που εξασφαλίζει ο θηλασμός στα παιδιά σημαίνει καλύτερη υγεία για όλη την οικογένεια: λιγότερη ανησυχία, λιγότερα ξενύχτια, λιγότερη κούραση για τους γονείς, λιγότερες επισκέψεις σε γιατρούς, λιγότερα φάρμακα, λιγότερα έξοδα. Για τη μητέρα με ΣΚΠ αυτό έχει πολλαπλή σημασία. Όταν αρρωσταίνει το παιδί επιβαρύνεται και η δική της υγεία, τόσο άμεσα, γιατί συνήθως κολλάει και η ίδια, όσο και έμμεσα, με την επιπλέον αγωνία και κούραση.

Oι “μητρικές” ορμόνες οκυτοκίνη και προλακτίνη που εκκρίνονται κατά τη γαλουχία χαλαρώνουν και ηρεμούν τη μητέρα, τη βοηθούν στη δημιουργία του “αισθήματος” της μητρότητας, στο να είναι δεκτική στα μηνύματα και στις ανάγκες του μωρού και στην ανάπτυξη ενός πολύ ισχυρού συναισθηματικού δεσμού μεταξύ τους.

Επιπλέον, πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι οι ορμόνες οκυτοκίνη και προλακτίνη βοηθούν τις μητέρες που θηλάζουν να αποφύγουν την επιλόχεια κατάθλιψη, τα baby blues.

Η πολύ στενή σωματική επαφή που έχει το μωρό με τη μητέρα του όταν θηλάζει συμπεριλαμβάνει και αναπτύσσει όλες του τις αισθήσεις: την αφή, τη γεύση, την όσφρηση, την όραση, την ακοή. Με το θηλασμό δημιουργείται έτσι ένα μικροπεριβάλλον που αποτελεί την ενδιάμεση φάση ανάμεσα στη ζωή στη μήτρα και την ανεξάρτητη ύπαρξη, και διευκολύνει την ομαλή μετάβαση από το ένα στο άλλο. Η μητέρα έχει μία ανάλογη εμπειρία: η ευχαρίστηση της στενής σωματικής επαφής με το μωρό της, η αίσθηση ότι το σώμα της συνεχίζει να το τρέφει και να το προστατεύει, δημιουργούν ένα αίσθημα πληρότητας και ολοκλήρωσης. Αυτή η εμπειρία τονώνει την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά της μητέρας ότι μπορεί να φροντίσει σωστά το μωρό της, και μπορεί να βελτιώσει ιδιαίτερα την ψυχική διάθεση της μητέρας με ΣΚΠ.

Με το θηλασμό τα μωρά ηρεμούν πολύ πιο εύκολα απ΄ ότι με το μπιμπερό ή με κούνημα. Πολλά από τα συνηθισμένα προβλήματα στη ζωή της νέας μητέρας αποφεύγονται με την εδραίωση μίας καλής σχέσης θηλασμού. Για πρακτικά ζητήματα καθημερινής φροντίδας του μωρού, όπως το να ηρεμήσει, να παρηγορηθεί, και να κοιμηθεί, ο θηλασμός είναι ένα μέσο που έχει τελειοποιηθεί στη διάρκεια χιλιάδων ετών. Φέρνει σχεδόν πάντα αποτέλεσμα, η μητέρα θηλάζει καθιστή ή ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κι έτσι ξεκουράζεται και η ίδια. Τη νύχτα τα μωρά κοιμούνται ευκολότερα και οι κύκλοι ύπνου τους είναι συντονισμένοι με τους κύκλους των μητέρων. Έτσι και οι δύο (και ο πατέρας!) κοιμούνται καλύτερα και περισσότερες ώρες.

Ειδικά για μία μητέρα με προβλήματα κινητικότητας όπως σπαστικότητα, έλλειψη ισορροπίας, ο θηλασμός είναι ένα ανεκτίμητο και αναντικατάστατο μέσο να φροντίσει το μωρό της χωρίς να επιβαρυνθεί με επιπλέον κούραση.

Φαρμακευτική αγωγή

Τι γίνεται όμως αν η μητέρα έχει ένα επεισόδιο ΣΚΠ, ή αν πριν από την εγκυμοσύνη έπαιρνε φάρμακα όπως η ιντερφερόνη;

Συνήθως στις μητέρες συνιστάται να μην θηλάσουν για να μπορούν να παίρνουν τα φάρμακα τους, τα οποία ίσως να περνάνε στο γάλα και να βλάψουν το παιδί. Στην πραγματικότητα όμως ο απογαλακτισμός σπάνια είναι απαραίτητος. Η σχετική βιβλιογραφία αναφέρει ότι ελάχιστα φάρμακα είναι επικίνδυνα για το βρέφος που θηλάζει. Κάποια φάρμακα επίσης είναι ακίνδυνα αν το μωρό δεν θηλάσει για λίγες ώρες μετά τη χορήγηση τους, ή αν η χορήγηση είναι μόνο περιστασιακή. Για πολλά νεότερα όμως, όπως η ιντερφερόνη, δυστυχώς δεν έχουν γίνει έρευνες για την επίδραση τους στο βρέφος, ούτε καν για το αν περνάνε στο γάλα!

Στις περιπτώσεις που το φάρμακο θεωρείται επικίνδυνο για την υγεία του μωρού, ή είναι άγνωστη η επίδραση του, η επιλογή μεταξύ αγωγής και θηλασμού κρίνεται απαραίτητη. Τότε ο γιατρός μαζί με τη μητέρα χρειάζεται να σταθμίσουν τα οφέλη του φαρμάκου σε σχέση με τα οφέλη του θηλασμού για την υγεία του παιδιού, της μητέρας, καθώς και για και τη σχέση τους. Ο πρόωρος απογαλακτισμός μπορεί να παρουσιάσει πολλές δυσκολίες για τη μητέρα. Το να ικανοποιηθούν οι πρωταρχικές ανάγκες του μωρού για ασφάλεια, τρυφερότητα, αποδοχή χωρίς τη συμβολή του θηλασμού, είναι μία πρόκληση που απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια. Ειδικά για τη μητέρα με ΣΚΠ αυτό είναι κάτι που μπορεί να μην έχει τις δυνάμεις να αντιμετωπίσει.

Τελικά, έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για τη μητέρα με πολλαπλή σκλήρυνση το αν θα θηλάσει ή όχι;

Οι άνθρωποι με ΣΚΠ γνωρίζουν από την εμπειρία τους πόσο σημαντικό αγαθό είναι η υγεία. Συνήθως, εκτός από τις διάφορες φαρμακευτικές αγωγές, προσπαθούν να ακολουθούν έναν υγιεινό τρόπο διατροφής και γενικότερα υγιεινής ζωής, και να ενημερώνονται για ζητήματα προληπτικής ιατρικής. Είναι φυσικό για μία μητέρα με ΣΚΠ να θέλει το παιδί της να έχει την καλύτερη δυνατή διατροφή στην αρχή της ζωής του, η οποία επιπλέον  είναι και προληπτικό φάρμακο. Πως θα μπορούσε να μη θέλει να θηλάσει το μωρό της;

Μία ασθενής με ΣΚΠ υφίσταται μεγάλη ταλαιπωρία από τις στερήσεις και τους περιορισμούς που επιφέρει στην καθημερινότητα της η πάθηση. Πιθανόν οι δραστηριότητες της να έχουν μειωθεί, και να νιώθει ότι δεν μπορεί πια να κάνει μία φυσιολογική ζωή. Όσα νευρολογικά προβλήματα και να έχει όμως, μπορεί θαυμάσια να θηλάσει το παιδί της, να του προσφέρει και να απολαύσει και αυτή, όπως όλες οι άλλες μητέρες, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού. Κανένας άλλος δεν μπορεί να την αντικαταστήσει σε αυτή την πράξη, και σε αυτή τη σχέση. Η δυνατότητα που έχει μόνο αυτή η ίδια να φροντίσει το παιδί της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς να παρεμποδίζεται από την πάθηση, τονώνει την αυτοπεποίθηση της και αποκαθιστά μία αίσθηση ομαλότητας στην καθημερινή ζωή. Για τη μητέρα με ΣΚΠ, αυτό ίσως να είναι και το σημαντικότερο πλεονέκτημα του θηλασμού.

 

Ευχαριστίες οφείλονται στην παιδίατρο και σύμβουλο θηλασμού κα. Άννα Πατσούρου για τις πληροφορίες, τις παρατηρήσεις της , όπως επίσης και στις Συμβούλους του Διεθνούς Συνδέσμου Θηλασμού για τον ενθουσιασμό και την υποστήριξη τους στην Έλλη και σε μένα.

 

Μυρτώ Χρονάκη – Σύμβουλος La Leche League

 

ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:

  1. William & Martha Sears, The Baby Book, Little, Brown 1990
  2. Leader’s Handbook, Schaumburg, Illinois, La Leche League International 1998, www.lalecheleague.org
  1. AMERICAN ACADEMY OF PEDIATRICS, Work Group on Breastfeeding,        Breastfeeding and the Use of Human Milk (RE9729)
       Pediatrics, Volume 100, Number 6, December 1997, pp 1035-1039
  1. The Womanly Art of Breastfeeding, Sixth Revised Edition, Schaumburg, Illinois, La Leche League International 1997
  1. World Health Organization www.who.int
  2. A Pisacane, N Impagliazzo, M Russon, R Valiani, A Mandarini, C Florio, P Vivo, Breast feeding and multiple sclerosis, BMJ 1994;308:1411-1412 (28 May)
  1. National MS Society www.nationalmssociety.org
  2. Ito S: Drug therapy for breast-feeding women. N Engl J Med. 2000 Jul 13;342(2):118-26
  1. AMERICAN ACADEMY OF PEDIATRICS, Committee on Drugs, The Transfer of Drugs and Other Chemicals Into Human Milk, Pediatrics, Volume 108, Number 3, September 2001, pp 776-789
  2. Norma Jane Bumgarner, Mothering your nursing toddler, Schaumburg, Illinois La Leche League International 2000

 

Με χρησιμοποιεί σαν πιπίλα!

πιπίλα

Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη συζήτηση στις ομάδες θηλασμού και στα φόρουμς των μητέρων και κάθε φορά κρατιέμαι να μην φωνάξω «Ναι, τα μωρά θηλάζουν και για ανακούφιση, το έχουν απόλυτη ανάγκη, γι’ αυτό άλλωστε εφευρέθηκαν οι πιπίλες!».

Ναι, τα μωρά είναι εξαρτημένα και αντλούν ανακούφιση και παρηγοριά από τη μητέρα τους. Είναι τα σταθερό σημείο αναφοράς τους. Πού είναι το πρόβλημα;;; Δεν είναι άραγε προτιμότερο και πιο φυσιολογικό τα μωρά να είναι εξαρτημένα και να έχουν ως σταθερό σημείο αναφοράς τη μαμά τους, παρά ένα αντικείμενο;

Ξέρω ότι η κοινωνία μας ασκεί τρομερή πίεση να κάνουμε τα παιδιά μας ανεξάρτητα όσο πιο σύντομα γίνεται, αλλά τα μωρά είναι τόσο μικρά και αβοήθητα και εξαρτημένα από μας για τόσο λίγο καιρό….. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτός ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα και το μωρό σας θα είναι πολύ απασχολημένο με την εξερεύνηση του κόσμου γύρω του, πολύ απασχολημένο για να θέλει να είναι μαζί σας και ο καιρός που η μαμά μπορούσε να ικανοποιήσει κάθε του ανάγκη με το σώμα της θα έχει περάσει για πάντα. Το στήθος μας έχει την μαγική ικανότητα να ικανοποιεί κάθε ανάγκη του μωρού: ορμόνες για να το βοηθήσουν να κοιμηθεί (ναι, γι’ αυτό θηλάζει για να κοιμηθεί, ναι, είναι φυσιολογικό και όχι, δεν κρατάει για πάντα!), τροφή, αντισώματα, ζεστασιά, ασφάλεια, παρηγοριά, η λίστα είναι πολύ μεγάλη…..

Μη θρεπτικός θηλασμός (ή «θηλασμός για ανακούφιση») είναι η απαλή θηλαστική κίνηση που κάνει το μωρό προς το τέλος του θηλασμού, όταν ο ρυθμός απομύζησης-κατάποσης έχει μειωθεί. Έχει τεράστια σημασία για το μωρό, για πολλούς λόγους: νευρολογικά, ψυχολογικά και αναπτυξιακά, τόσο μεγάλη που αν ένα μωρό τρέφεται από το μπιμπερό, θα πρέπει να έχει πρόσβαση και σε μια πιπίλα.

Αλλά τι είναι στ’ αλήθεια η πιπίλα; Είναι μια τεχνητή θηλή, ένα αντίγραφο, ένα υποκατάστατο του αληθινού. Όταν ένα μωρό που θηλάζει αρνείται την πιπίλα και προτιμά την αληθινή θηλή, θα πρέπει στ’ αλήθεια να σοκαριζόμαστε; Τα μωρά μας δεν είναι χαζά!

Αν κάποια μητέρα θέλει να χρησιμοποιεί πιπίλα και είναι ενημερωμένη για τις πιθανές συνέπειες από την χρήση της, είναι δικαίωμά της. Όμως έχουμε φτάσει στο σημείο όπου μια μητέρα που θηλάζει το μωρό της για ανακούφιση προκαλεί πανικό στις άλλες μητέρες και ακούει ατάκες όπως «του μαθαίνεις κακές συνήθειες», «σε χρησιμοποιεί», «δεν θα κοιμηθεί ποτέ μόνο του», και πολλούς ακόμα μύθους.

Τα μωρά έχουν ένστικτα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που αποδέχεται η κοινωνία μας σήμερα. Το μωρό του ανθρώπου γεννιέται με ανεπτυγμένο μόνο το 25% του εγκεφάλου του. Το υπόλοιπο 75% αναπτύσσεται μετά την γέννηση. Ως συνέπεια αυτής της ανωριμότητας, το μωρό εξαρτάται πλήρως από την μητέρα του, ειδικά τους πρώτους 6-12 μήνες της ζωής του.  Είναι προγραμματισμένα να βρίσκονται κοντά στη μαμά τους, να τρώνε λίγο και συχνά και να κλαίνε όταν απομακρύνονται από αυτήν.

Αντί όμως να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του μωρού μας, πολλοί είναι αυτοί που μας λένε να δώσουμε στο μωρό πιπίλα κι έτσι βλέπουμε παιδιά με την πιπίλα στο στόμα μέχρι τα 4 ή 5 τους χρόνια.

Η ανακούφιση του μωρού μέσω του θηλασμού και η ανταπόκριση στις ανάγκες του δεν θα το κάνει πιο γκρινιάρικο, απαιτητικό, αντικοινωνικό, εξαρτημένο ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό ακούσετε – η ανακούφιση μέσω του θηλασμού είναι αναμενόμενη από βιολογικής άποψης. Στην πραγματικότητα, όλο και περισσότερες έρευνες αποδεικνύουν  ότι όσο πιο πολύ ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του μωρού, τόσο πιο ανεξάρτητο, ασφαλές και κοινωνικό γίνεται το παιδί. Αν το καλοσκεφτείτε αυτό έχει ένα νόημα σε σχέση με την ανθρώπινη φύση – όσο πιο ασφαλείς αισθανόμαστε, τόσο πιο σίγουροι για τον εαυτό μας είμαστε. Η εκβίαση της ανεξαρτησίας και της αποχώρησης από την μητέρα, στην πραγματικότητα οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα, σε ένα παιδί που ψάχνει για πάντα την επιβεβαίωση και την αποδοχή.

Όπως αναφέραμε ήδη, το στήθος είναι το φυσιολογικό και η πιπίλα το υποκατάστατο και με την τελευταία έχουμε κάποιους πιθανούς κινδύνους. Πολλές μελέτες έχουν αναδείξει διάφορα θέματα που προκύπτουν από την χρήση της πιπίλας και ενώ οι έρευνες δεν μπορούν ποτέ να αποδείξουν κάτι με ακρίβεια 100%, όταν πολλές έρευνες έχουν παρόμοια αποτελέσματα, τότε αξίζει τον κόπο να τις λάβουμε υπόψην πριν πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Κάποια μωρά χρησιμοποιούν την πιπίλα χωρίς καμία φανερή συνέπεια ή πρόβλημα, ενώ σε κάποια άλλα η χρήση της προκαλεί προβλήματα σχεδόν αμέσως. Ο χρόνος χρήσης παίζει σημαντικό ρόλο – πχ. η χρήση της πιπίλας κατά τη διάρκεια της οδήγησης, ή για να καθησυχάσουμε το ένα δίδυμο την ώρα που ασχολούμαστε με το άλλο, ειδικά όταν ο θηλασμός έχει πια εδραιωθεί, μπορεί φυσικά να είναι πολύ χρήσιμη και χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες στα περισσότερα μωρά. Αλλά η συχνή και παρατεταμένη χρήση της μπορεί να δημιουργήσει «εθισμό», παιδιά που δεν τα βλέπεις ποτέ χωρίς αυτήν στο στόμα. Βλέπω επίσης πολλές μητέρες που δίνουν πιπίλα στα μωρά για να μην φωνάζουν, ή μόλις έχουν τελειώσει το θηλασμό και παρόλο που φαίνονται απολύτως ευχαριστημένα. Για μένα τέτοιου είδους χρήση είναι εντελώς ακατάλληλη….

πιπίλα

  • Σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (ΣΑΒΘ)– Ενώ κάποιες έρευνες φαίνεται να δείχνουν μειωμένο κίνδυνο με την χρήση της πιπίλας, κάποιες άλλες καταλήγουν στο ότι οι πιπίλες αυξάνουν τον κίνδυνο επειδή ασκούν αφύσικη πίεση στη στοματική κοιλότητα και στο λάρυγγα. Το πιο σημαντικό κομμάτι όμως αυτών των ερευνών δείχνει ότι η διακοπή της χρήσης πιπίλας δημιουργεί τον πιο μεγάλο κίνδυνο.
  • Αλλαγές στην στοματική ανάπτυξη – πολλές μελέτες έχουν καταλήξει σε αρνητικά αποτελέσματα σε σχέση με την χρήση της πιπίλας και την οδοντοφυΐα, την τερηδόνα και την σύγκλειση των σιαγόνων (Bowden, Paunio, Rautava & Sillanpaa,Karjalainen, Ronning, et al,Ollila, Niemela, et al, Gizani, Vinckier & Declerck). Η μακροχρόνια χρήση της επίσης έχει συνδεθεί με αλλαγές στην δομή του στόματος και του προσώπου, καθώς  και με μακροπρόθεσμα ζητήματα όπως η υπνική άπνοια (αν και ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος για τα παιδιά που δεν θηλάζουν καθόλου).
  • Μειωμένη διάρκεια θηλασμού – πολλές έρευνες έχουν συσχετίσει την πρόωρη χρήση του μπιμπερό και της πιπίλας με μικρότερη διάρκεια θηλασμού. Μια από αυτές συμπεραίνει: «Οι πιπίλες είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος αποθηλασμού από μητέρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το θηλασμό». Και μια άλλη μελέτη καταλήγει: «Ανάμεσα σε 249 παιδιά που θήλαζαν ακόμα τον πρώτο μήνα, ο κίνδυνος να αποθηλάσουν οποτεδήποτε μεταξύ 1-24 μηνών ήταν μεγαλύτερος στα παιδιά που έπαιρναν πιπίλα, παρά σ’ αυτά που δεν έπαιρναν».
    Εδώ πιστεύω ότι το πώς χρησιμοποιείται η πιπίλα παίζει σημαντικό ρόλο. Ένα μωρό που έχει την πιπίλα για «ανακούφιση», είναι πολύ πιο πιθανό να αποθηλάσει και να «κολλήσει» σε ένα άλλο αντικείμενο παρηγοριάς – αυτά είναι τα μωρά που αποθηλάζουν μόνα τους πολύ νωρίτερα από το φυσιολογικό μέσο όρο. Αυτό ταιριάζει και με τα ευρήματα μιας άλλης μελέτης, η οποία βρήκε ότι όσο περισσότερες φορές την ημέρα χρησιμοποιείται η πιπίλα, τόσο πιο μεγάλος ο κίνδυνος για πρόωρο αποθηλασμό.
  • Λιγότερος χρόνος στο στήθος – τις πρώτες εβδομάδες της ζωής, η πείνα ρυθμίζεται από μια ορμόνη που λέγεται CCK (Χολοκυστοκινίνη). Μετά το τάισμα το μωρό έχει υψηλά επίπεδα αυτής τη ορμόνης, που σημαίνει ότι είναι χορτάτο, όμως τα επίπεδα πέφτουν στα επόμενα 10-20 λεπτά, και τότε νομίζει ότι πεινάει ξανά. Μπορεί αυτός ο κύκλος να γίνει πολλές φορές την ημέρα, πριν το μωρό πέσει τελικά σε βαθύ ύπνο. Υπάρχει μια υπόθεση η οποία λέει ότι αυτό το σύστημα επιτρέπει στο μωρό να γεμίσει όλο το πεπτικό του σύστημα, ώστε η πείνα να μην ταράξει τελικά τον βαθύ ύπνο του μωρού. Το σημείο-κλειδί είναι ότι το πιπίλισμα και όχι η κατάποση είναι αυτό που κάνει το παιδί να αισθάνεται χορτάτο και άρα οι πιπίλες μπορεί να κάνουν το μωρό να χάσει γεύματα κι αυτό έχει σαν περαιτέρω συνέπεια τα εξής:
  • Μειωμένη παραγωγή γάλακτος – καθώς ο θηλασμός εδραιώνεται, ο μόνος τρόπος για να παράγει αρκετό γάλα το σώμα της μητέρας είναι το μωρό να θηλάζει συχνά και να αδειάζει το στήθος αποτελεσματικά. Όταν δίνουμε πιπίλα από την αρχή στο μωρό, μπορεί να χάνει γεύματα εξαιτίας της και άρα να αποτρέπει το σώμα της μητέρας από το να παράγει αρκετό γάλα. Έχοντας υπόψη ότι η πιο συνηθισμένη αιτία μη θηλασμού είναι η «ανεπαρκής παραγωγή γάλακτος» (είτε αληθινή είτε όχι) και ότι τα περισσότερα μωρά παίρνουν από την αρχή πιπίλα, είναι προφανές ότι αυτός είναι ένας αποτρεπτικός μηχανισμός.
  • Μειωμένη πρόσληψη βάρους – διάφορες μελέτες έχουν βρει ότι η συχνή χρήση της πιπίλα σχετίζεται με λιγότερους θηλασμούς και μικρότερη πρόσληψη βάρους. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ομάδα των μωρών που έπαιρνε πιπίλα θήλαζε περίπου μία φορά λιγότερο την ημέρα και είχε 15-30 λεπτά θηλασμού λιγότερα κατά τη διάρκεια των πρώτων 4 μηνών της ζωής, απ’ ότι η ομάδα που δεν χρησιμοποιούσε πιπίλα. Κατά τη διάρκεια των πρώτων 2 μηνών τα μωρά που χρησιμοποιούσαν πιπίλα είχαν κατά μέσο όρο 0,5 λιγότερους θηλασμούς ανά ημέρα και 15-30 λεπτά μεγαλύτερα διαστήματα μεταξύ των θηλασμών, απ’ ότι αυτά που δεν έπαιρναν πιπίλα.
  • Σύγχυση θηλών – ο θηλασμός μιας τεχνητής θηλής είναι εντελώς διαφορετικός από το θηλασμό στο στήθος. Η πιπίλα είναι σκληρή και άκαμπτη. Η θηλή μας είναι μαλακή και ευέλικτη. Το μωρό πρέπει να ανοίξει το στόμα του διάπλατα για να προσκολληθεί στο στήθος σωστά και η θηλή φτάνει μέχρι πίσω στο στόμα του, μακριά από τα ούλα και την γλώσσα. Η μητέρα μπορεί να πιέσει για να βάλει την πιπίλα στο κλειστό στόμα του μωρού, αλλά όχι και το στήθος της. Οι μύες του στόματος, του προσώπου και της γλώσσας κινούνται διαφορετικά όταν το μωρό έχει στο στόμα την πιπίλα. Η κίνηση που κάνει σε ένα μπιμπερό ή σε μια πιπίλα δεν θα βγάλει ποτέ γάλα από το στήθος. Το να προσφέρεις ταυτόχρονα στήθος και πιπίλα ή μπιμπερό τις πρώτες εβδομάδες ζωής, μπορεί να μπερδέψει πάρα πολύ ένα μωρό που μαθαίνει να θηλάζει. Ένα μωρό που προσπαθεί να θηλάσει από το στήθος με τον τρόπο που θηλάζει την τεχνητή θηλή, πολύ σύντομα θα εκνευριστεί, θα κλάψει και θα αρνηθεί να θηλάσει. Δεν μπορεί να πιεί μ’ αυτόν τον τρόπο γάλα και θα δυσκολευτεί πολύ να μάθει να θηλάζει αποτελεσματικά. Επίσης, η διαφορετική τεχνική που χρειάζεται για να μείνει η πιπίλα στο στόμα του μωρού, σύμφωνα με μελέτη, διπλασιάζει τον κίνδυνο για προβλήματα θηλασμού (73% παρουσίασαν προβλήματα σε αντίθεση με το 30% που δεν παρουσίασαν).
  • Ωτίτιδες – διάφορες μελέτες έχουν βρει συσχέτιση, με μία από αυτές να συμπεραίνει ότι ο κίνδυνος διπλασιάζεται εάν το μωρό παίρνει πιπίλα 5 ή περισσότερες φορές την ημέρα.
  • Μυκητίαση – καθώς οι μύκητες που προκαλούν μυκητίαση αναπτύσσονται σε θερμοκρασία δωματίου και σε υγρές επιφάνειες, η πιπίλα αποτελεί ένα ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξή τους και την μεταφορά τους στο στήθος και στο στόμα του μωρού. Οι μύκητες σχετίζονται επίσης με ανάπτυξη της τερηδόνας.
  • Αυξημένος κίνδυνος μολύνσεων και αντοχής στα αντιβιοτικά – μια έρευνα έχει βρει μεγάλη ποικιλία μικροβίων και μυκήτων σε πιπίλες που χρησιμοποιούν τα μωρά. Οι ερευνητές προσθέτουν επίσης ότι στις πιπίλες δημιουργείται ένα βιοφιλμ βακτηρίων το οποίο αλλάζει την χλωρίδα του στόματος του μωρού. Αυτό το βιοφιλμ μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και να αυξήσει τον κίνδυνο για γαστρεντερικά προβλήματα, όπως οι κολικοί ή ακόμα και μολύνσεις των αυτιών. Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι τύποι βακτηρίων που βρέθηκαν σε μια κοινή πιπίλα, έχουν συσχετιστεί με καρδιαγγειακές ασθένειες, μεταβολικά σύνδρομα, αλλεργίες, άσθμα και αυτοάνοσα νοσήματα. Αυτό όμως που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι τα περισσότερα μικρόβια που βρέθηκαν στις χρησιμοποιημένες πιπίλες, ήταν ανθεκτικά στα συνηθισμένα αντιβιοτικά.
  • Προσκόλληση – πολλά παιδιά χρησιμοποιούν την πιπίλα ως μέσο ανακούφισης και παρηγοριάς και δυσκολεύονται πολύ χωρίς αυτήν. Αυτό οδηγεί σε μακροχρόνια εξάρτηση, παρόλο που το αντίθετο είναι ο στόχος! Επίσης, σε μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να προκαλέσει καθυστέρηση στο λόγο και στην επικοινωνία γενικά.
  • Λιγότερος ύπνος – πάρα πολλά μωρά ξυπνούν αμέσως μόλις καταλάβουν ότι δεν έχουν την πιπίλα τους (πέφτει από το στόμα τους κατά τη διάρκεια του βαθύ ύπνου) και πρέπει ο γονέας να ξυπνήσει για να την βρει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας!

Άρα, την επόμενη φορά που κάποιος θα σας πει «σε έχει για πιπίλα» θυμηθείτε να του πείτε ότι στην πραγματικότητα τα μωρά χρησιμοποιούν την πιπίλα αντί για το στήθος και μερικές φορές με κάποιες συνέπειες.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγές:

1. Tom Glass, D.D.S., Ph.D., professor, forensic sciences, pathology and dental medicine, and adjunct professor, microbiology, Oklahoma State University, Tulsa, Okla.; Ben Hoffman, M.D., pediatrician and medical director, Children’s Safety Center, Doernbecher Children’s Hospital, Oregon Health & Science University, Portland, Ore.; Nov. 2, 2012, presentation, American Society for Clinical Pathology meeting, Boston

2. http://www.analyticalarmadillo.co.uk/2010/09/baby-is-using-you-as-dummy-its-just-for.html?m=1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Χωρίς καμία κάλυψη και χωρίς ντροπή

Διαρκώς περισσότερες μητέρες, σε ευρωπαϊκές και αμερικανικές χώρες, μιλούν για την ανάγκη, αλλά και την επιθυμία τους να θηλάζουν τα μωρά τους, ακόμα και σε δημόσιους χώρους, όταν εκείνα ζητούν φαγητό. Τι γίνεται, όμως, με όσους αντιδρούν, βρίσκοντας το θέαμα… αποκρουστικό; Σε άρθρο του αμερικανικού περιοδικού «The Atlantic», η συντάκτρια Olga Khazan περιγράφει την εμπειρία της από ένα ταξίδι στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, όπου ο δημόσιος θηλασμός όχι μόνο δεν είναι ντροπή, αλλά, αντιθέτως, ενθαρρύνεται με όλους τους τρόπους:

vrazilia-ipa-1-0-i-proti-exei-katarripsei-ta-tabou-i-defteri-paramenei-kollimeni.col-8

«Πριν μερικές μέρες, είδα στο Ρίο Ντε Τζανέιρο κάτι που σπάνια βλέπω στην Ουάσινγκτον. Μια νεαρή γυναίκα με ένα μωρό στην αγκαλιά, καθόταν στο διπλανό τραπέζι από εμένα σε ένα καφέ. Όταν το αγοράκι άρχισε να γκρινιάζει, η μητέρα απλώς σήκωσε την μπλούζα της και άρχισε να το ταΐζει μπροστά σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους του Ρίο. Χωρίς την κάλυψη καμίας κουβέρτας. Και χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής.

Δεν είναι μόνο ότι οι Βραζιλιάνες νιώθουν πιο άνετα με το σώμα τους συγκριτικά με τις Αμερικάνες. Αυτή η χώρα προωθεί το θηλασμό πολύ δυναμικά και ενδεχομένως, αυτός είναι ένας από τους λόγους που είναι τόσο διαδεδομένος. Σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας, περισσότερες από τις μισές μητέρες τρέφουν τα παιδιά τους αποκλειστικά με αυτό τον τρόπο μέχρι την ηλικία των έξι μηνών, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τις Αμερικάνες φτάνει μόλις το 16%.

Παράλληλα, για τις γυναίκες που αδυνατούν να θηλάσουν, η χώρα προσφέρει “τράπεζες γάλακτος”. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Οι δωρητές φυλάσσουν το γάλα τους σε γυάλινα βαζάκια σε θερμοκρασίες κατάψυξης και, στη συνέχεια, αυτά μεταφέρονται σε 214 τράπεζες σε όλη τη χώρα, έτοιμα να χρησιμοποιηθούν από μητέρες που δεν “παράγουν” αρκετό για τα μωρά τους.

Παράλληλα με δεκάδες άλλες χώρες – μεταξύ των οποίων, δεν περιλαμβάνονται οι Η.Π.Α. – η Βραζιλία απαγορεύει τη διαφήμιση ή την προβολή βρεφικού γάλακτος σε σκόνη, ενώ τα προϊόντα αυτής της κατηγορίας δεν επιτρέπεται ούτε να έχουν ετικέτες, όπως “ιδανικό για το μωρό σας”.

Επιπλέον, τον περασμένο Μάρτιο, η τοπική αυτοδιοίκηση του Σάο Πάολο ενέκρινε ένα διάταγμα για επιβολή προστίμων σε όσες επιχειρήσεις ή οργανισμούς εμποδίζουν τις γυναίκες να θηλάζουν σε δημόσιους χώρους.

Η συγκεκριμένη κίνηση ακολουθήθηκε από αυτό που οι ακτιβιστές, οι οποίοι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των μητέρων, ονόμαζαν ως “μια σειρά περιστατικών, όπου οι γυναίκες δέχτηκαν επίπληξη ή αισθάνθηκαν ντροπή καθώς τάιζαν τα παιδιά τους μπροστά στα μάτια των περαστικών”. Το τελευταίο πλήγμα, μάλιστα, δόθηκε όταν το μοντέλο Πρισίλα Ναβάρο Μπουένο δέχτηκε παρατήρηση από φύλακα του Μουσείου Εικόνας και Ήχου του Σάο Πάολο, επειδή θέλησε να θηλάσει εκεί την 7 μηνών κόρη του. Το περιστατικό οδήγησε άλλες 40 γυναίκες να εισβάλουν στο μουσείο και να κάνουν το ίδιο σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Χάρη στην προβολή του θηλασμού, πάντως, εκτιμάται ότι έχει μειωθεί η παιδική θνησιμότητα περισσότερο από 60% μέσα στις τελευταίες δύο δεκαετίες. Στο παρελθόν, οι φτωχότερες Βραζιλιάνες πουλούσαν το γάλα από το στήθος τους αφήνοντας τα δικά τους μωρά χωρίς τροφή ή χρησιμοποιούσαν σκόνη βρεφικού γάλακτος με μολυσμένο νερό. Την ίδια ώρα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά αποκλειστικά θηλασμό για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής του βρέφους για μια σειρά από λόγους με τους οποίους αυτός ωφελεί την υγεία του.

Απόδοση: Αλεξάνδρα Καστάνια

Πηγή

Τα οφέλη του μητρικού θηλασμού… ή οι κίνδυνοι από τη χορήγηση ξένου γάλακτος

Written by Μπαλάσκα Κατερίνα Διαιτολόγος Διατροφολόγος BSc (HONS), RD, MSc Διεθνώς πιστοποιημένη σύμβουλος γαλουχίας (IBCLC)

BABY_2698324b

Συχνά ακούμε να γίνεται λόγος για τα οφέλη του μητρικού θηλασμού ως μέσο προώθησής του. Επαινούμε το «αυτονόητο» και το «φυσικό» χωρίς να αναφερόμαστε στους κινδύνους που εγκυμονούν αν κάποια μητέρα αποφασίσει να μην ακολουθήσει το «δρόμο της φύσης».

Αντιθέτως, όταν κάποιος μας ζητήσει τη συμβουλή μας για το αν πρέπει να καπνίζει ή όχι, σπεύδουμε να του απαριθμήσουμε τους κινδύνους της συνέχισης του καπνίσματος, χρησιμοποιώντας όλα τα στατιστικά νούμερα που έχουμε πλέον διαθέσιμα από πολυετείς έρευνες. Δεν προσπαθούμε να τον «πείσουμε» να τροποποιήσει τη συμπεριφορά του χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τα «οφέλη της εισπνοής καθαρού αέρα»!

Είναι λοιπόν αξιοπερίεργο, πώς με το μητρικό γάλα που βοήθησε το ανθρώπινο είδος να επιβιώσει και να εξελιχθεί τις τελευταίες 100,000 γενιές, φτάσαμε στο σημείο να «πρέπει» να πείσουμε τις νέες μητέρες και τους συγγενείς τους, ώστε να το «εμπιστευτούν» και να το «δοκιμάσουν»!

Παρακάτω δε θα γίνει καμία αναφορά στα αυτονόητα οφέλη του μοναδικού βιολογικού υγρού (του μοναδικού ανθρώπινα παραγόμενου “super food”) που ονομάζεται μητρικό γάλα και που είναι το μοναδικό υγρό που μπορεί από μόνο του να κρατήσει στη ζωή και να μεγαλώσει ένα ανθρώπινο βρέφος για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής του.

Θα μιλήσουμε μόνο για τους κινδύνους που έρχονται αντιμέτωπες οι μητέρες και τα βρέφη τους, αν δεν το χρησιμοποιήσουν, αν δεν θηλάσουν…

Σίγουρα υπάρχει μία θετική συσχέτιση μεταξύ της συχνότητας της τεχνητής βρεφικής διατροφής με την νεογνική θνησιμότητα και νοσηρότητα σε κάθε χώρα του κόσμου. Είναι όμως πολύ πολύπλοκο να προσδιοριστεί η ακριβής αιτία της κάθε ασθένειας στα βρέφη, γιατί υπάρχουν πολλοί παράγοντες που την επηρεάζουν, π.χ. διαφορετικές συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής σε διαφορετικές χώρες, ποιότητα και ποσότητα της τροφής (πολύ λίγη τροφή ή πολύ περισσότερη τροφή), έκθεση σε μικρόβια, έκθεση στο κάπνισμα, κλπ. Επίσης πολλές ασθένειες έχουν πολύπλοκους βιοχημικούς, γενετικούς και περιβαλλοντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι επηρεάζουν τελικά την εμφάνισή τους / εξέλιξή τους, ή όχι.

Ο Hanson (2004), μας υπενθυμίζει, ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σχετικά με τα συμπεράσματα που βγάζουμε όσον αφορά τα προστατευτικά οφέλη του μητρικού θηλασμού. Ίσως ο σωστότερος τρόπος να το δούμε να είναι ότι τα θηλάζοντα βρέφη έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν το υψηλότερο επίπεδο υγείας σύμφωνα με τις γενετικές τους προδιαγραφές και τις κοινωνικό-πολιτιστικές συνθήκες στις οποίες ζουν. Τα βρέφη που τρέφονται με ξένο γάλα (τεχνητή διατροφή) δε θα φτάσουν να είναι ποτέ όσο υγιή θα μπορούσαν να είναι.

Τα νεογνά και βρέφη που σιτίζονται με υποκατάστατα μητρικού γάλακτος κινδυνεύουν περισσότερο από τα συνομήλικα θηλάζοντα να νοσήσουν από:

  1. Ασθένειες του γαστρεντερικού συστήματος
  2. Νεκρωτική Εντεροκολίτιδα
  3. Σήψη και Μηνιγγίτιδα
  4. Ασθένειες του Αναπνευστικού (πνευμονία, άσθμα, βρογχιολίτιδα)
  5. Ωτίτιδες
  6. Ουρολοιμώξεις
  7. Αλλεργίες
  8. Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου (SIDS)

Τα παιδιά ή οι έφηβοι που ως βρέφη σιτίστηκαν με ξένο γάλα κινδυνεύουν περισσότερο να αναπτύξουν χρόνιες ασθένειες όπως:

  1. Σακχαρώδη Διαβήτη (Τύπου 1 και 2)
  2. Κοιλιοκάκη
  3. Ελκώδη Κολίτιδα ή Νόσο του Crohn’s
  4. Παχυσαρκία
  5. Άσθμα
  6. Αλλεργίες
  7. Σκλήρυνση κατά πλάκας
  8. Παιδικούς καρκίνους
  9. Τερηδόνα και ορθοδοντικές ανωμαλίες

Τέλος, η σίτιση με ξένο γάλα έχει συσχετιστεί με μικρότερα νούμερα IQ στην ηλικία των 6,5 ετών. Είναι και αυτό αξιοπερίεργο… Γιατί ένα τρόφιμο που αποδεδειγμένα προκαλεί πνευματικό/νοητικό «έλλειμμα» στα παιδιά μας, έχει εγκριθεί να χρησιμοποιείται από όλα τα βρέφη (όχι μόνο από αυτά που δεν έχουν εναλλακτική) και μάλιστα του επιτρέπεται και η διαφήμιση/προώθηση στις μητέρες τους… Ενδιαφέρον, ε;

Οι μητέρες που αποφασίζουν να μη θηλάσουν τα μωρά τους και να τα ταΐσουν με ξένο γάλα κινδυνεύουν από:

  1. Αναιμία
  2. Παχυσαρκία
  3. Οστεοπόρωση
  4. Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2
  5. Καρκίνο του στήθους
  6. Καρκίνο του ενδομητρίου
  7. Καρκίνο των ωοθηκών

Για να συνοψίσουμε…

Μία γυναίκα θα έπρεπε να προσεγγίζεται και να ενημερώνεται όχι για τα γνωστά και αυτονόητα οφέλη του μητρικού θηλασμού, αλλά για τους πιθανούς κινδύνους για αυτήν και το μωρό της σε περίπτωση που αποφασίσει να δώσει τροποποιημένο γάλα αγελάδας. Ίσως θα πρέπει να της γίνει πιο ξεκάθαρο ότι το κάθε είδος σε αυτόν τον πλανήτη τρέφεται με το γάλα της μαμάς του…

Δεν συναντούμε συχνά μοσχαράκια να θηλάζουν κατσίκες ή ελεφαντάκια να πίνουν γάλα καμηλοπάρδαλης, ή μήπως όχι;

Πηγή

Σύνδρομο Angelman: η ιστορία ενός διαφορετικού αγγέλου

 

10965364_10153082543149321_1918493864_n

Παιδί με ιδιαιτερότητες και η διαφορετικότητα… Όποτε σκεφτόμουν τον εαυτό μου στον ρόλο της μαμάς, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό πως θα μπορούσε να συμβεί σε εμένα και πάντα έβλεπα με θαυμασμό και ευαισθησία τις οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με ιδιαιτερότητες.

Τελικά στην ζωή μου τα όνειρά μου διαφοροποιήθηκαν κατά πολύ. Η μικρή μας ή ο μικρός μας άγγελος όπως συνηθίζουμε να λέμε, έπειτα από μια σειρά εξειδικευμένων εξετάσεων διαγνώστηκε με Σύνδρομο Angelman ή Άγγελμαν. Στην περίπτωσή μας τυχαίο γεγονός,  δεν οφείλεται πουθενά!

Το Σύνδρομο Angelman είναι μια νευρο-αναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει 1 στις  15.000 γεννήσεις. Χαρακτηρίζεται από αναπτυξιακή καθυστέρηση, επιληψία, δυσκολίες συντονισμού κινήσεων, διαταραχές ύπνου και έλλειψη λόγου. Τα παιδιά με Σύνδρομο Angelman μπορεί να μην μπορούν να μιλήσουν, ωστόσο μπορούν να επικοινωνήσουν με εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας και μάλιστα έχουν πολλά να πουν. Μαθαίνουν με αργό ρυθμό, αλλά για μια ζωή. Έχουν ένα μοναδικό χαμόγελο, είναι ιδιαίτερα κοινωνικά, με ευχάριστη διάθεση και μπορεί κανείς να περάσει πολύ όμορφα μαζί τους.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως το σοκ μας ήταν τεράστιο! Οι απορίες ατέλειωτες. Και τώρα τι; Πως θα εξελιχθεί η μικρή μας; Θα είναι αυτόνομη; Θα πάει σε σχολείο τυπικής εκπαίδευσης; Kαι άλλες πολλές απορίες. Σήμερα 1 χρόνο μετά την διάγνωσή, με χαρά βλέπω πως η ζωή μας δεν άλλαξε όσο φανταζόμουν και κυρίως φοβόμουν. Σαφώς και οι δραστηριότητες της μικρής δεν περιλαμβάνουν μπαλέτο και ζωγραφική αλλά φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία. Όμως κάθε μέρα διαπιστώνω πως σε αυτό τον αλλιώτικο δρόμο δεν είμαι μόνη, οι χαρές που παίρνω με γεμίζουν με έντονα συναισθήματα και ταυτόχρονα με μαγικό τρόπο μου δίνουν απεριόριστη δύναμη.

Δεν πρέπει κανείς να μας λυπάται, επειδή είμαστε διαφορετικοί από την υπόλοιπη ομάδα. Γιατί η διαφορετικότητα είναι ελάττωμα και τρομάζει τόσο;  Παρατηρώ τις αντιδράσεις και τα βλέμματα των γονιών, όταν καταλαβαίνουν πως η μικρή μας δεν φωνάζει ή περπατά όπως τα υπόλοιπα παιδιά. Γιατί δεν βλέπουν το μεγάλο χαμόγελό της και την προσπάθειά της να συναναστραφεί με τα υπόλοιπα παιδιά; Κοιτάζουν επίμονα αλλά δεν τολμούν να ρωτήσουν. Γιατί; Ρωτήστε για να μάθετε! Πως θα μπορέσετε να μιλήσετε  στα παιδιά σας για την έννοια της διαφορετικότητας, εάν εσείς οι ίδιοι δεν αισθάνεστε άνετα;

Στο παρελθόν τα παιδιά με ιδιαιτερότητες μεγάλωναν κλεισμένα στα σπίτια τους, ευτυχώς στις μέρες μας γίνονται προσπάθειες ώστε να αλλάζει. Ήρθε ο καιρός να αποστασιοποιηθούμε από τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, χωρίς να αναρωτηθούμε εάν πράγματι ταιριάζουν στις πεποιθήσεις μας. Ήρθε ο καιρός να ανακαλύψουμε τι μπορεί να μας φέρει κοντά με το διαφορετικό και όχι τι να μας απομακρύνει.

Ως μαμά αγγέλου σας λέω να μην τρομάζετε με την διαφορετικότητα. Αντιθέτως μάθετε γι’ αυτήν, ενημερωθείτε εσείς σωστά και έπειτα μιλήστε στα παιδιά σας. Καταλαβαίνουν και αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερα από όσο νομίζουμε.  Εάν δεν ξέρετε πώς να το κάνετε, συμβουλευτείτε τους νηπιαγωγούς ή τους δασκάλους στο σχολείο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, το μόνο που χρειάζεται είναι θέληση, ενδιαφέρον και κυρίως αποδοχή της διαφορετικότητας… Η ικανοποίηση και πιθανόν η περηφάνια που θα αισθανθείτε όταν το παιδί σας συναναστραφεί χωρίς φόβο με παιδί με ιδιαιτερότητα, εγγυώμαι πως θα είναι πολύ μεγαλύτερη από όταν καταφέρνει καινούργια καθημερινά πράγματα.

Τι είναι η Παγκόσμια Ημέρα Angelman;

Η Παγκόσμια Ημέρα Angelman (IAD) πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κόσμου σε παγκόσμιο επίπεδο για το Σύνδρομο Angelman. Η ημερομηνία επιλέχθηκε σύμφωνα με το 15ο χρωμόσωμα το οποίο επηρεάζεται και ο  Φεβρουάριος καθώς είναι ο παγκόσμιος μήνας των Σπάνιων Παθήσεων.

Ο σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας είναι :

  • Η ευαισθητοποίηση και η παγκόσμια ενημέρωση του κοινού για την ύπαρξη του Συνδρόμου,
  • Η κινητοποίηση και ενθάρρυνση του κόσμου, ώστε να συμμετέχουν σε δράσεις με σκοπό την συγκέντρωση κεφαλαίων για τον οργανισμό της κάθε χώρας,
  • Η προώθηση της έρευνας καθώς και των εκπαιδευτικών πόρων του οργανισμού της κάθε χώρας,
  • Η ανάμνηση των ατόμων με Σύνδρομο Angelman που έφυγαν από την ζωή.

Φέτος για πρώτη φορά και ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας, θα γίνει και η επίσημη έναρξη της Ελληνικής ιστοσελίδας που αφορά το Σύνδρομο Angelman, (www.angelman-syndrome.gr),  με σκοπό την έγκυρη ενημέρωση οικογενειών που έχουν στο περιβάλλον τους άτομα με το Σύνδρομο.

Κλαίρη – μαμά δύο παιδιών, το ένα εκ των οποίων είναι ένας διαφορετικός μικρός άγγελος

ΔΕΠΥ και θηλασμός

adhd-esteem-1

Είναι γνωστό πως ο θηλασμός έχει πολλές θετικές επιδράσεις στην ανάπτυξη και την υγεία ενός παιδιού. Έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι το μητρικό γάλα θωρακίζει και προστατεύει το παιδί από πολλές ασθένειες. Ερευνητές του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ (Tel Aviv University) κατάφεραν να αποδείξουν πως ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει και στην προστασία του παιδιού από τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), τη πιο συχνά διαγνωσμένη νευροσυμπεριφορική διαταραχή σε παιδιά και εφήβους.

Στην προσπάθειά τους να ερευνήσουν εάν η εμφάνιση της ΔΕΠΥ σχετίζεται με χαμηλά ποσοστά θηλασμού, η Δρ. Aviva Mimouni-Bloch, επικεφαλής της έρευνας, και οι συνεργάτες της μελέτησαν της συνήθειες θηλασμού από τρεις ομάδες παιδιών:

  • Παιδιά που έχουν διαγνωσθεί με ΔΕΠΥ
  • Αδέλφια παιδιών που διαγνώσθηκαν με ΔΕΠΥ
  • Παιδιά χωρίς ΔΕΠΥ και χωρίς οποιοδήποτε γενετικό δεσμό με τη διαταραχή

Οι ερευνητές βρήκαν μια σαφή σχέση μεταξύ του μητρικού θηλασμού και της πιθανότητας ανάπτυξης ΔΕΠΥ.  Τα παιδιά που δεν θήλασαν τους τρεις πρώτους μήνες της ζωής τους είχαν τριπλάσιες πιθανότητες να παρουσιάσουν ΔΕΠΥ από τα παιδιά που είχαν θηλάσει.  Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της διαταραχής, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα παιδιά με ΔΕΠΥ κατά το πρώτο έτος της ζωής τους είχαν θηλάσει σε μικρότερο ποσοστό από ότι τα παιδιά των άλλων δύο ομάδων της έρευνας. Συγκεκριμένα, στους τρεις μήνες, μόνο το 43% των παιδιών με ΔΕΠΥ είχαν θηλάσει σε σύγκριση με το 69% των αδερφών τους και το 73% των παιδιών δίχως ΔΕΠΥ. Στους έξι μήνες, το ποσοστό των παιδιών με ΔΕΠΥ που θήλασαν έπεσε στο 29% ενώ των αδελφών τους και των παιδιών δίχως ΔΕΠΥ σε ποσοστά 50% και 57% αντίστοιχα.

Αν και οι ερευνητές δεν ξέρουν ακόμη για ποιο λόγο ο θηλασμός έχει αντίκτυπο στην μελλοντική ανάπτυξη της ΔΕΠΥ, εάν δηλαδή το ίδιο το μητρικό γάλα παίζει κάποιο ειδικό βιολογικό ρόλο ή εάν ο δεσμός που αναπτύσσεται μεταξύ του βρέφους και της θηλάζουσας μητέρας παίζει καθοριστικό ρόλο, πιστεύουν πως ο θηλασμός έχει προστατευτική και προληπτική δράση για το βρέφος όσον αφορά τη ΔΕΠΥ.

Όπως δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας Δρ. Aviva Mimouni-Bloch,  ελπίζει στο μέλλον να διεξάγει κι άλλες έρευνες που θα μπορέσουν να απαντήσουν σε όλα τα ερωτήματα που αφορούν το θηλασμό και τη ΔΕΠΥ.

Φώτης Παπαναστασίου – Ειδικός Παιδαγωγός

Πηγή: http://eidikospaidagogos.gr/depythilasmos/

Επικίνδυνο αλουμίνιο στα βρεφικά γάλατα

Το εξανθρωποποιημένο γάλα αγελάδας (φόρμουλα) περιέχει 100 φορές περισσότερο αλουμίνιο από το μητρικό γάλα, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει πολλούς κινδύνους για την υγεία των παιδιών, προειδοποιούν οι ερευνητές.

BABY_2698324b

Ίχνη του μετάλλου βρέθηκαν σε πολλά από τα γνωστά βρεφικά γάλατα, σε επίπεδα περισσότερο από τρεις φορές πάνω από το επιτρεπόμενο όριο.

Οι εταιρίες Aptamil, Cow and Gate and Hipp Organic περιείχαν πολύ υψηλά επίπεδα αλουμινίου, είπαν οι ερευνητές.

Η ευρωπαϊκή νομοθεσία ορίζει ότι το επιτρεπόμενο όριο δεν πρέπει να ξεπερνά τα 200 μικρογραμμάρια αλουμινίου ανά λίτρο, αλλά κάποια από τα βρεφικά γάλατα που εξετάστηκαν περιείχαν τρεις φορές περισσότερο από αυτό.

Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Keele και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό BMC Pediatrics, εξέτασε 30 διαφορετικά βρεφικά γάλατα που πωλούνται στη Μ.Βρετανία, και συμπεριέλαβε όλους τους τύπους, δηλαδή βρεφικά γάλατα αλλά και γάλατα για νήπια.

Ο καθηγητής  Chris Exley, επικεφαλής της έρευνας, είπε: «Ξέρουμε πολλά για το αλουμίνιο, αλλά δεν ξέρουμε αρκετά για την επίδρασή του στη υγεία. Ωστόσο, όλοι ξέρουμε τη σύνδεσή του με την νόσο του Alzheimer και άλλες νευρολογικές διαταραχές και γνωρίζουμε επίσης από μελέτες ότι επηρεάζει τον τρόπο δημιουργίας των οστών. Το αλουμίνιο ξέρουμε επίσης ότι προκαλεί αναιμία, η οποία δεν θεραπεύεται δίνοντας στους ανθρώπους περισσότερο σίδηρο. Όμως το πώς το αλουμίνιο μπορεί να επηρεάζει την υγεία των μωρών, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, αυτή είναι μια ερώτηση που δεν έχει ακόμα απαντηθεί».

Ο καθηγητής είπε επίσης ότι είναι καιρός οι κυβερνήσεις να πάρουν μέτρα και να θέσουν αυστηρά όρια για τα επίπεδα αλουμινίου στο γάλα φόρμουλα.

Λέει επίσης ότι δεν είναι ξεκάθαρος ο τρόπος με τον οποίο εισέρχεται το αλουμίνιο στο γάλα. «Είναι πολύ πιθανόν ένα μέρος του αλουμινίου να προέρχεται από την συσκευασία και  άλλο ένα μέρος από τα ίδια τα συστατικά. Η επεξεργασία είναι επίσης μία πιθανή πηγή».

Η έρευνα συμπεριέλαβε τόσο έτοιμα γάλατα όσο και διάφορες ποικιλίες σκόνης – και στους 30 τύπους βρέθηκε αλουμίνιο.

Τα γάλατα τρίτης βρεφικής ηλικίας, των εταιριών Cow and Gate και Aptamil βρέθηκε να έχουν τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις.

Πηγές:

http://www.telegraph.co.uk/news/health/news/10369872/Health-risk-formula-milk-has-100-times-more-aluminium-than-breast.html

http://www.biomedcentral.com/1471-2431/13/162

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ο πρώτος σταθμός θηλασμού στην Ελλάδα, είναι γεγονός!

timthumb

Σε λειτουργία τέθηκε από σήμερα ο πρώτος πιλοτικός σταθμός Μητρικού Θηλασμού, στον Δήμο Περιστερίου. Ο σταθμός θα λειτουργεί όλο το 24ωρο, δίνοντας έτσι πρόσβαση στις νέες μητέρες οποιαδήποτε ώρα στις υπηρεσίες που προσφέρονται.

“Στόχος μας είναι να αλλάξουμε νοοτροπία απέναντι στον μητρικό θηλασμό” ανέφερε η υφυπουργός Υγείας Κατερίνα Παπακώστα, εγκαινιάζοντας τον σταθμό. Σημείωσε επίσης, ότι οι μητέρες με τα βρέφη τους, είτε βρίσκονται στην αγορά, είτε συναλλάσσονται με τις δημόσιες υπηρεσίες ή με τον Δήμο, θα μπορούν πλέον να απευθύνονται, όποτε θελήσουν 24 ώρες το 24ωρο, στις οργανωμένες υπηρεσίες θηλασμού που προσφέρονται στον Σταθμό. “Έτσι επιτυγχάνεται η πρόληψη και η προαγωγή της υγείας στα βρέφη, αλλά και στις μητέρες”, είπε η κ. Παπακώστα, σύμφωνα με το ΑΠΕ.

Ο Δήμος Περιστερίου γίνεται ένας δήμος φιλικός προς τα βρέφη, πράγμα που σημαίνει ότι περιλαμβάνει χώρους θηλασμού σε δημόσια κτίρια και εμπορικά κέντρα, ιατρείο θηλασμού με συμβουλευτική υποστήριξη από εξειδικευμένους φορείς και συμμετοχή στη δημόσια τράπεζα μητρικού γάλακτος.

Στη δημιουργία Σταθμών Μητρικού Θηλασμού, προχωρούν επίσης οι Δήμοι Γλυφάδας και Γαλατσίου.

Πηγή ΑΠΕ

Τα μωρά δεν προσπαθούν να χειριστούν, προσπαθούν να επικοινωνήσουν!

quote-babies-cannot-manipulate-2

Επικοινωνία είναι «ο σύνδεσμος ανάμεσα στον εαυτό μου και τον κόσμο». Στη σχέση γονιού/παιδιού, η επικοινωνία είναι εξ ολοκλήρου ευθύνη του γονιού. Από τη στιγμή που ένα μωρό έρχεται στον κόσμο, προσπαθεί να επικοινωνήσει. Κλαίγοντας, μορφάζοντας, κάνοντας επαφή με τα μάτια, κάνοντας μιμητικές κινήσεις, όλα αυτά είναι εργαλεία με τα οποία τα μωρά είναι εξοπλισμένα από τη φύση και με τα οποία προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τον καινούριο κόσμο τους και να επικοινωνήσουν μαζί του.

Είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Εξαρτάται απολύτως από τον γονιό να κάνει τη σύνδεση, να ανταποκριθεί, να θεμελιώσει όλους αυτούς τους σημαντικούς διαύλους επικοινωνίας με το μωρό του, οι οποίοι θα είναι ζωτικής σημασίας για τον γονιό αργότερα, όταν το μωρό θα είναι στην παιδική ηλικία. Η επικοινωνία δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει. Δεν είναι κάτι που ξεκινάει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Ούτε είναι απλώς προϊόν ωριμότητας. Η επικοινωνία είναι μια διαδικασία, ο θεμελιώδης λίθος της σχέσης και το αποτέλεσμα της θέλησης για επικοινωνία και της ανταπόκρισης του γονιού.

crying-newborn

Πολύ συχνά, το κλάμα του παιδιού χαρακτηρίζεται λανθασμένα σαν χειρισμός και οι γονείς είναι σίγουρα πολύ ικανοί να το χρησιμοποιήσουν ως τέτοιο. Αλλά η προβολή τέτοιων κινήτρων στο μωρό, του δίνει ικανότητες και έλεγχο που ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές του. Η απόδοση κινήτρων στην συμπεριφορά του παιδιού, είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα προσδιορίσει το είδος της ανταπόκρισης από τον γονιό.

Κι αυτή η ανταπόκριση, ή η έλλειψή της, στο κλάμα του παιδιού, είτε χτίζει είτε γκρεμίζει τελικά την επικοινωνία τους και την σύνδεσή τους. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο ενδιάμεσα, τίποτα ουδέτερο.

Τα μωρά δεν μπορούν να χειριστούν κανέναν. Επικοινωνούν. Ακούστε. Ανταποκριθείτε. Δεν σας χειραγωγούν.

quote-listening-1024x511

Επίσης, και ακούστε το καλά αυτό γονείς, η σχέση σας με το έφηβο παιδί σας, θεμελιώνεται τώρα, κατά την παιδική του ηλικία. Τα θέματα πειθαρχίας με την 9χρονη κόρη σας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται τώρα, καθώς προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί σας τώρα που είναι μωρό. Οι κρίσεις θυμού ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται αυτή τη στιγμή, από την ανταπόκρισή σας ή την έλλειψή της, στο κλάμα του ως μωρό.

Και η ευθύνη της επικοινωνίας και της σύνδεσης με το παιδί σας δεν τελειώνει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Υπάρχει λόγος που τα παιδιά δεν χαρακτηρίζονται ενήλικες μέχρι που να γίνουν πραγματικά ενήλικες. Απλώς δεν έχουν την ικανότητα της κρίσης, την εμπειρία και την ωριμότητα ενός ενήλικα.

Γονείς, είστε το κέντρο της ζωής του παιδιού σας για αρκετά χρόνια και είστε το παράδειγμά τους, είναι ο καθρέφτης σας. Εάν το ακούτε, θα μάθει να ακούει. Εάν είστε αγενής, θα μάθει να είναι αγενές. Εάν του φέρεστε με σεβασμό, θα μάθει να σέβεται. Εάν είστε θυμωμένος, απαιτητικός και σκληρός μαζί του, θα μάθει να είναι θυμωμένο, απαιτητικό και σκληρό.

Κάθε μέρα αποφασίζετε για το είδος του ενήλικα που μεγαλώνετε, ανάλογα με τις γονεϊκές σας επιλογές. Οπότε ζήστε όπως θα θέλατε να γίνει το παιδί σας. Αυτή είναι η καρδιά και η ψυχή της ανατροφής των παιδιών μας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο της L.R.Knost  Whispers Through Time: Communication Through the Ages and Stages of Childhood

H L.R.Knost είναι ανεξάρτητη ερευνήτρια της παιδικής ανάπτυξης και εξέλιξης και συγγραφέας.

Μετάφραση-Απόδοση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

,

 

Ο Πάπας προέτρεψε τις γυναίκες να θηλάσουν στην Καπέλα Σιστίνα

POTD_Pope-baby_2521172b

Ο Πάπας Φραγκίσκος βάφτισε σήμερα 33 βρέφη στην Καπέλα Σιστίνα, και απευθύνθηκε στις μητέρες που βρίσκονταν στον ναό προτρέποντάς τες να θηλάσουν τα παιδιά που έκλαιγαν επειδή πεινούσαν.

Καθώς τα 20 κορίτσια και 13 αγόρια περίμεναν την βάπτισή τους, ο Πάπας αναφέρθηκε στις φτωχές μητέρες και ζήτησε από το ακροατήριο να τις σκεφτούν, αναφέροντας πως δυστυχώς υπάρχουν πολλές που δεν μπορούν να δώσουν φαγητό στα παιδιά τους. Στην συνέχεια ζήτησε από τις γυναίκες να μην διστάσουν να θηλάσουν τα μωρά τους.

Η προτροπή του Πάπα για τον θηλασμό δεν ήταν κάτι καινούργιο αφού και τον περασμένο χρόνο είχε πει ακριβώς το ίδιο πράγμα στις μητέρες που περίμεναν το βάπτισμα των μωρών τους.

Πηγή: http://www.nbcnews.com/news/world/feel-free-breastfeed-here-pope-tells-mothers-sistine-chapel-n283841

Είναι αντιφεμινιστικό πράγμα ο θηλασμός;

της Στέλλας Κάσδαγλη

STEPHAN SINDING.jpg

 

Εκεί έξω, υπάρχει ολόκληρο διεθνές συνέδριο που ασχολείται μ’ αυτό το πράγμα: την πολυπλοκότητα της επιλογής “να θηλάσω ή να μη θηλάσω” για γυναίκες που, έστω με κάποιον τρόπο νιώθουν, δηλώνουν ή αυτοπροσδιορίζονται ως φεμινίστριες. (Εδώ μέσα, πάλι, σερνόμαστε βίαια μπροστά σε έναν αντίστοιχο προβληματισμό με εντελώς αναντίστοιχο τρόπο: χυδαίο, παράλογο και φτηνό, κι ας εμπλέκει ακόμα και γυναίκες πολιτικούς μας).

Νιώθω φεμινίστρια; Ναι. Μου φάνηκε τόσο πολύπλοκη η απόφαση όταν ήρθε η ώρα να την πάρω; Όχι. Ούτε τώρα μου φαίνεται, παρότι η αντίστοιχη πραγματικότητα ήταν, είναι και θα είναι για πολλές από εμάς όχι απλώς πολύπλοκη, αλλά και δύσκολη και ανυπόφορη και δραματική και επώδυνη-την ίδια ώρα που είναι και μαγική.

Με αφορμή τις αρκετές εκδηλώσεις των τελευταίων εβδομάδων γύρω από το θηλασμό, κάθισα ξανά και σκέφτηκα τα πράγματα, όχι μόνο κάνοντας αναδρομή στη δική μου εμπειρία ως γυναίκας και εργαζόμενης μαμάς, αλλά κυρίως σταθμίζοντας την κατάσταση όπως ισχύει αυτή τη στιγμή για τις νέες μητέρες και όπως θα ήθελα (θα θέλαμε, θα έπρεπε) να είναι, για όλες.

Με πολύ λίγα λόγια:

Θήλασα την κόρη μου για 20 μήνες -και τη θήλασα παντού.

Δούλευα full-time τους 15 από αυτούς.

Θεωρώ τη δυνατότητα και την πράξη του να παράγεις την τροφή που έχει ανάγκη το παιδί σου για να ζήσει, μια από τις κορυφαίες χαρές που έχω γνωρίσει.

Έχω περάσει πολλές μέρες και νύχτες κλαίγοντας και αγωνιώντας για να βιώσω αυτή τη χαρά όπως ήθελα και άλλες τόσες που ήμουν έτοιμη να παραιτηθώ απ’ αυτήν -για τις περισσότερες έφταιγε η αδυναμία του συστήματος να με υποστηρίξει. Δε μετανιώνω καμιά τους.

Και:

Θεωρώ την άποψη ότι ο θηλασμός είναι αντιφεμινιστικό πράγμα τόσο άκυρη όσο και τη μουτζαχεντινική εμμονή ότι όλες οι μαμάδες πρέπει να θηλάσουν, ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις που θα έχει αυτή η διαδικασία στην υγεία (ψυχική και σωματική) των ίδιων, των μωρών και της οικογένειάς τους.

Η λέξη-κλειδί, και στις δύο περιπτώσεις, είναι η επιλογή.

Επιλέγω να θηλάσω σημαίνει, φυσικά, ότι για ένα διάστημα παραιτούμαι από δυνατότητες που ως τότε θεωρούσα δεδομένες:

Το να υπάρξω για περισσότερες από δύο συνεχόμενες ώρες μακριά από το μπογαλάκι που προσφάτως εγκαταστάθηκε ως μόνιμο εξάρτημα και προέκταση του σώματός μου.

(Το να αποδεχτώ ότι το σώμα μου απέκτησε προέκταση, η οποία μάλιστα έχει συχνές και πιεστικές απαιτήσεις, είναι ένα επίσης μεγάλο θέμα).

Το να φορέσω μπλούζες και εσώρουχα που δεν έχουν τη δυνατότητα να εξαφανίζονται με ένα απλό ανοιγόκλεισμα των ματιών.

Το να νιώσω το σώμα μου ξανά δικό μου, με τις λειτουργίες που ήξερα ως τώρα και χωρίς αυτές τις καινούριες που απαιτούν επαγρύπνηση, συντήρηση και να ξυπνάς μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα για να μην πετρώσει το στήθος.

Το να κυκλοφορώ χωρίς ηλίθια επιθέματα και χωρίς να χρειάζεται να τσεκάρω κάθε τρία λεπτά μήπως στην μπλούζα μου έχει εμφανιστεί κάποιος καινούριος λεκές.

Το να κοιμηθώ σαν άνθρωπος για περισσότερες από τέσσερις (στην καλύτερη περίπτωση) συνεχόμενες ώρες.

Το να πιω τρεις καφέδες για να βγάλω τη μέρα, επειδή την προηγούμενη νύχτα ξυπνούσα κάθε τρία τέταρτα, ειλικρινά.

Το να ξενυχτήσω στη δουλειά για ένα καινούριο και φανταστικά ενδιαφέρον πρότζεκτ που παρουσιάστηκε ξαφνικά, επειδή μου αρέσει ή επειδή πρέπει, χωρίς να χρειάζονται γι’ αυτό προετοιμασίες αντίστοιχες μιας άλλης αργοναυτικής εκστρατείας.

Η άποψη περί αντι-φεμινισμού υποστηρίζει ότι η κοινωνική πίεση που ασκείται στις γυναίκες σε σχέση με το θηλασμό τις αναγκάζει να παραιτηθούν απ’ όλες αυτές τις δυνατότητες/απολαύσεις, βάζοντάς τις σε μία θέση ανισότητας και υποταγής. Χωρίς, φυσικά, να λαμβάνει υπόψιν ότι ο ίδιος ο θηλασμός μπορεί να είναι απόλαυση και, κυρίως, μια συνειδητή επιλογή που προσθέτει δύναμη, χαρά, γνώση και συναισθηματική πληρότητα αντί να αφαιρεί.

Όχι ότι το ζήτημα της πίεσης δεν υφίσταται. Υφίσταται με τη μορφή “ο θηλασμός δεν είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωση” που αγνοεί όλες τις πρακτικές, συναισθηματικές, ιατρικές, κοινωνικές, ιδεολογικές και ψυχολογικές παραμέτρους που μπορεί να τον κάνουν από δώρο, φορτίο, για γυναίκες που δεν υπολείπονται σε τίποτα όσον αφορά την αγάπη για τα παιδιά τους και την επιθυμία τους να κάνουν το καλύτερο γι’ αυτά.

Η σωστή ενημέρωση γύρω από το θηλασμό και τις εναλλακτικές του, ναι, είναι υποχρέωση -των σχετικών δομών να την προσφέρουν και των γονιών να την αναζητήσουν.

Η συναισθηματική και πρακτική υποστήριξη είναι υποχρέωση -των σχετικών δομών και πάλι, αλλά και του καθενός από εμάς προς τις γυναίκες που θέλουν και θηλάσουν. Τη χρειάζονται.

Οι παροχές που επιτρέπουν στις μαμάδες να συνδυάσουν την καριέρα τους με το θηλασμό είναι υποχρέωση -των εργοδοτών και της πολιτείας.

Ο θηλασμός δεν είναι. Είναι δικαίωμα και (φεμινιστικότατη) επιλογή.

Πηγή: http://stellakasdagli.com/2014/11/04/feminismos-kai-thilasmos/

Ο θηλασμός προστατεύει τα παιδιά από την παχυσαρκία

NoChildHoodObesity

Τα μωρά που έχουν υψηλό κίνδυνο για παχυσαρκία, όσο περισσότερο θηλάζουν, τόσες λιγότερες πιθανότητες έχουν να γίνουν παχύσαρκα, σύμφωνα με νέα έρευνα.

«Ο θηλασμός μεγάλης διάρκειας φαίνεται να είναι προστατευτικός απέναντι στην παχυσαρκία», λέει η επικεφαλής ερευνήτρια Stacy Carling, υποψήφια διδάκτωρ διατροφής στο Πανεπιστήμιο Cornell της Ν. Υόρκης.

Η Carling και οι συνάδελφοί της ακολούθησαν 595 παιδιά από την γέννησή τους μέχρι την ηλικία των 2 ετών. Κατέγραψαν το βάρος και το ύψος των παιδιών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και σύγκριναν την καμπύλη ανάπτυξης του κάθε παιδιού με το πόσο καιρό θήλασε.

Στα παιδιά που θεωρήθηκαν υψηλού κινδύνου για παχυσαρκία, συμπεριλαμβάνονταν κι εκείνα των οποίων ο Δείκτης Μάζας Σώματος αυξάνονταν πιο γρήγορα από το μέσο όρο καθώς μεγάλωναν.

Στα παιδιά που είχαν τον πιο υψηλό κίνδυνο για παχυσαρκία, συμπεριλαμβάνονταν παιδιά που είχαν υπέρβαρες ή παχύσαρκες μητέρες, μητέρες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και μητέρες που κάπνιζαν στην εγκυμοσύνη. Περίπου 59% των παιδιών στην κατηγορία υψηλού κινδύνου για παχυσαρκία, είχαν μητέρες με ένα ή περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά, σε σύγκριση με το 43% των παιδιών που δεν είχαν κίνδυνο για υπερβολική πρόσληψη βάρους.

Ανάμεσα στα παιδιά που είχαν υψηλό κίνδυνο για παχυσαρκία, τα μωρά που θήλασαν για λιγότερο από δύο μήνες ήταν δύο φορές πιο πιθανόν να πάρουν παραπάνω βάρος απ’ ότι τα μωρά που θήλασαν για τουλάχιστον 4 μήνες.

Η έρευνα δεν αποδεικνύει ότι ο θηλασμός είναι η αιτία. Αλλά υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους ο θηλασμός συνδέεται με χαμηλότερα επίπεδα παχυσαρκίας, λένε οι ερευνητές.

«Ο θηλασμός επιτρέπει στο μωρό να έχει καλύτερη ανάπτυξη των σημαδιών της πείνας και του κορεσμού, και επίσης βοηθάει στην αποφυγή συμπεριφορών που σχετίζονται με την παχυσαρκία» λέει η Carling.

«Ο θηλασμός κατ’ απαίτηση του μωρού, αντίθετα με τον προγραμματισμένο θηλασμό, επιτρέπει στο μωρό να τρώει όποτε πεινάει, ενθαρρύνοντας έτσι από νωρίς τον έλεγχο της όρεξης. Όταν ένα μωρό θηλάζει, μπορεί να ελέγξει πόσο γάλα  πίνει και πόσο συχνά, ανταποκρινόμενο με φυσικό τρόπο στα εσωτερικά σημάδια πείνας και κορεσμού».

Η Dr Lori Feldman-Winter, καθηγήτρια παιδιατρικής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Cooper του Ν.J., προσθέτει ότι, ταυτόχρονα με τον αυτοέλεγχο στο φαγητό, η ίδια η σύσταση του μητρικού γάλακτος είναι λιγότερο πιθανό να οδηγήσει σε παχυσαρκία.

«Τα συστατικά του μητρικού γάλακτος έχουν την ιδιότητα να ελέγχουν τον μεταβολισμό και να μειώνουν τον κίνδυνο για παχυσαρκία», εξηγεί η Feldman-Winter.

Στην έρευνα δεν αναφέρεται αν τα μωρά θήλαζαν αποκλειστικά, ή πόσο συχνά θήλαζαν ή έπιναν από μπουκάλι, αλλά ο χρόνος που απαιτείται για να μειωθεί ο κίνδυνος της παχυσαρκίας δεν είναι μεγάλος.

«Ακόμα και δύο μήνες θηλασμού είναι αρκετοί για να υπάρξουν οφέλη», λέει η Carling.

Ωστόσο, οι λόγοι για τους οποίους δεν θηλάζουν οι γυναίκες, είναι πολλοί και διάφοροι, προσθέτει.

Σ’ αυτή την έρευνα, οι μητέρες που ήταν λιγότερο πιθανόν να θηλάσουν για 4 μήνες ήταν οι νεαρές μητέρες, μητέρες με χαμηλό μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο, μητέρες που δεν σχεδίαζαν να θηλάσουν αποκλειστικά όταν ήταν έγκυες και μητέρες που θεωρούσαν την δουλειά τους και την καριέρα τους πολύ σημαντική.

Η βελτίωση των ποσοστών θηλασμού απαιτεί παρεμβάσεις σε πολλά επίπεδα.

« Η αύξηση των ποσοστών θηλασμού στις ΗΠΑ σημαίνει αύξηση της γνώσης και της υποστήριξης του θηλασμού σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα, από θεσμικά μέχρι διαπροσωπικά. Η έρευνά μας αναγνωρίζει τα οφέλη του μακροχρόνιου θηλασμού σε συγκεκριμένο πληθυσμό και ελπίζω ότι περισσότερες έρευνες θα οδηγήσουν σε πιο προσαρμοσμένες μεθόδους υποστήριξης, σε πληθυσμούς που έχουν υψηλότερο κίνδυνο για παχυσαρκία».

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγές:

http://pediatrics.aappublications.org/content/early/2014/11/25/peds.2014-1392

http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/news/fullstory_149801.html

Το κόστος του μη θηλασμού μπορεί να είναι εκατομμύρια

3926198430_5eff24b3f2_z

Εάν περισσότερες γυναίκες θήλαζαν τα μωρά τους για 4 μήνες το λιγότερο, τα έξοδα για υγειονομική περίθαλψη θα ήταν πολύ λιγότερα, λένε Βρετανοί ερευνητές.

«Παλαιότερες έρευνες μας δείχνουν ότι οι γυναίκες έχουν δυσμενή αντιμετώπιση όταν θηλάζουν εκτός σπιτιού, ότι υπάρχει μια γενική αποδοχή της σίτισης με υποκατάστατο μητρικού γάλακτος ως ο φυσικός τρόπος σίτισης των μωρών, και επίσης ότι δεν υπάρχει εξειδίκευση και εμπειρία θηλασμού ανάμεσα στο ιατρικό προσωπικό», λέει ο Subhash Pokhrel, οικονομολόγος υγείας του Πανεπιστημίου Brunel στο Λονδίνο και επικεφαλής της έρευνας.

«Η επιλογή των γυναικών να ξεκινήσουν ή και να συνεχίσουν το θηλασμό, εμποδίζεται από την κουλτούρα και την συμπεριφορά της κοινωνίας στην οποία ζει», λέει ο Pokhrel.

Στην έρευνά του υπολογίζεται ότι αν, για παράδειγμα, το 75% των μωρών στις μονάδες νεογνών θήλαζαν, αντί για το 25% που είναι τώρα, η χώρα θα κέρδιζε 6,12 εκατομμύρια λίρες (9,6 εκατομμύρια δολάρια) από την αντιμετώπισης της νεκρωτικής εντεροκολίτιδας, μια σοβαρή ασθένεια που προσβάλει κυρίως τα πρόωρα νεογνά.

Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι οι παθήσεις του στομάχου, του αναπνευστικού και των ματιών, είναι περισσότερο συνηθισμένες στα μωρά που σιτίζονται με υποκατάστατο. Οι συγγραφείς της νέας έρευνας υποστηρίζουν ότι το κόστος για την αντιμετώπιση αυτών των παθήσεων επιβαρύνει το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Υπογραμμίζουν επίσης το γεγονός ότι οι έρευνες έχουν δείξει πως οι γυναίκες που θηλάζουν έχουν μικρότερο κίνδυνο για καρκίνο του μαστού και υποστηρίζουν ότι ο θηλασμός μπορεί να είναι οικονομικός και από αυτή την πλευρά.

Ο Pokhrel στην έρευνά του υπολόγισε ότι το ετήσιο κόστος για την αντιμετώπιση τεσσάρων βρεφικών ασθενειών – γαστρεντερικές, αναπνευστικές, λοιμώξεις των ματιών και νεκρωτική εντεροκολίτιδα – είναι 89 εκατομμύρια λίρες. Υπολόγισε επίσης το κόστος για την αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού στα 959 εκατομμύρια λίρες.

Το κόστος της αγοράς υποκατάστατων επίσης αγγίζει τις 13 λίρες την εβδομάδα στη Μ. Βρετανία, γράφουν οι ερευνητές στο περιοδικό Archives of Disease in Childhood.

Οι ερευνητές έκαναν διαφορετικές υποθέσεις στις οποίες μωρά 4 μηνών θηλάζουν σε διαφορετικό βαθμό.

Εάν όλα τα πρόωρα θήλαζαν αποκλειστικά κατά την έξοδό τους από τις μονάδες νεογνών, αντί για το 35% που ισχύει τώρα, αυτό θα σήμαινε μείωση των εξόδων κατά 7,4 εκατομμύρια λίρες για την αντιμετώπιση της νεκρωτικής εντεροκολίτιδας, σύμφωνα με την ανάλυση.

Εάν οι μητέρες που θηλάζουν αποκλειστικά στους 4 μήνες, αυξάνονταν από το 7% στο 21%, τα νοσοκομειακά έξοδα για γαστρεντερικές παθήσεις θα μειώνονταν κατά 1,2 εκατομμύρια λίρες ανά έτος.

Η αύξηση του ποσοστού θηλασμού από 7% σε 21% στους 4 μήνες, θα μείωνε τα έξοδα νοσοκομειακής περίθαλψης κατά 2 εκατομμύρια λίρες ετησίως και κατά 300.000 λίρες τα έξοδα για λοιμώξεις των αυτιών.

Διπλασιάζοντας τον αριθμό των μητέρων που θηλάζουν από τους 7 στους 18 μήνες, η Μ.Βρετανία θα κέρδιζε 31 εκατομμύρια λίρες από το κόστος της θεραπείας του καρκίνου του μαστού, υποστηρίζουν οι ερευνητές.

Το ποσοστό των γυναικών που θηλάζουν στη Μ.Βρετανία έχει αυξηθεί από 62% σε 81% τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά μόνο οι μισές από τις γυναίκες εξακολουθούν να θηλάζουν στις 6 εβδομάδες, σημειώνει ο Pokhrel.

«Γνωρίζουμε από προηγούμενες έρευνες την αρνητική επίδραση των υποκατάστατων σε τουλάχιστον 5 ασθένειες των βρεφών και των μητέρων».

«Όλες αυτές οι ασθένειες κοστίζουν ακριβά στο Εθνικό Σύστημα Υγείας κάθε χρόνο και φαίνεται ότι τα χαμηλά ποσοστά θηλασμού είναι μία από τις αιτίες αυτού του κόστους», λέει ο ίδιος.

Η Αμερικανή Ακαδημία για τον καρκίνο, ωστόσο, αναφέρει στον ιστότοπό της ότι «αν και ο θηλασμός έχει συμπεριληφθεί στους προστατευτικούς παράγοντες για τον καρκίνο του μαστού….. η έρευνα είναι ελλιπής».

Και ο Robert Kaestner, καθηγητής στο Ινστιτούτο Δημόσιων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου του Ιλλινόις στο Σικάγο, λέει ότι δεν υπάρχουν αρκετές τυχαίες μελέτες που να δείχνουν τα οφέλη του θηλασμού έναντι της σίτισης με υποκατάστατο.

«Το πρόβλημα είναι ότι υποθέτουν ότι ο θηλασμός έχει όλα αυτά τα οφέλη και αυτό είναι κάτι που δεν έχει μελετηθεί τόσο καλά όσο υποστηρίζουν», λέει ο Kaestner.

«Δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πολιτική βασιζόμενοι μόνο σε μια υπόθεση η οποία δεν είναι τόσο καλά στηριγμένη όσο θα θέλαμε», συμπληρώνει ο Kaestner, ο οποίος είναι επίσης βοηθός ερευνητής στο Εθνικό Γραφείο Οικονομικής Έρευνας.

Αντίθετα, ο Pokhrel λέει ότι οι αποδείξεις είναι αρκετά ισχυρές ώστε οι υπεύθυνοι να τις λάβουν υπόψη τους και να κάνουν το θηλασμό πιο εύκολο για τις γυναίκες που τον επιλέγουν.

«Θα θέλαμε να δούμε δράσεις και σχέδια από την πολιτεία, ώστε ο θηλασμός να γίνει πιο εύκολος για όσο καιρό θέλουν οι γυναίκες, πχ. αυξάνοντας την υποστήριξη, προσφέροντας σωστή εκπαίδευση στους επαγγελματίες υγείας και ανατρέποντας τα κοινωνικά εμπόδια όπως οι ανύπαρκτες παροχές στους χώρους εργασίας και η διευκόλυνση του θηλασμού σε δημόσιους χώρους».

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγές:

http://adc.bmj.com/content/early/2014/11/12/archdischild-2014-306701.short?g=w_adc_ahead_tab

http://www.reuters.com/article/2014/12/11/us-health-economics-breastfeeding-idUSKBN0JP2G320141211

Ο θηλασμός μπορεί να μειώσει τον καρκίνο το μαστού μέχρι και κατά ένα πέμπτο

breastfeeding_2371455b

Ο θηλασμός μπορεί να μειώσει τον καρκίνο το μαστού μέχρι και κατά ένα πέμπτο, σύμφωνα με νέα μεγάλη μετά-ανάλυση.

Οι ειδικοί αναφέρουν ότι χιλιάδες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού μπορούν να αποφευχθούν και ζωές να σωθούν εάν περισσότερες γυναίκες θηλάζουν τα παιδιά τους.

Προηγούμενες μελέτες είχαν επίσης καταδείξει το προστατευτικό αποτέλεσμα του θηλασμού εναντίον του καρκίνου, αλλά είχαν προτείνει ότι η επιρροή του ήταν σχετικά μικρή.

Αλλά αυτή η συγκεκριμένη μετά-ανάλυση, η οποία αφορούσε σε 4 ηπείρους και θα παρουσιαστεί στο Συμπόσιο για τον Καρκίνο του Μαστού στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, δείχνει ότι η επίδραση είναι πολύ πιο δραματική. Η μελέτη 27 προηγούμενων ερευνών βρήκε ότι ο θηλασμός μειώνει τον κίνδυνο των επιθετικών καρκίνων του μαστού κατά 10% περίπου και μέχρι 20% για τις πιο θανάσιμες μορφές της ασθένειας.

Οι έρευνες αφορούσαν περισσότερες από 750.000 γυναίκες και βρέθηκε ότι ο θηλασμός είναι ένα «δυνατό όπλο» για την μείωση του καρκίνου του μαστού, ειδικά για τις πιο επιθετικές μορφές της ασθένειας.

Η μελέτη, που διεξήχθη από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Washington και από το Νοσοκομείο Mount Sinai της Νέας Υόρκης,  βρήκε ότι ο θηλασμός προστατεύει όχι μόνο από τους κοινούς τύπους καρκίνου του μαστού, αλλά και από τον τριπλά αρνητικό καρκίνο, μία από τις πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμες μορφές του.

Στην μελέτη αυτή δεν αναφέρεται η ιδανική διάρκεια θηλασμού, αλλά ο κίνδυνος φαίνεται να μειώνεται σημαντικά όσο περισσότερο καιρό θηλάζουν οι γυναίκες. Οι ειδικοί λένε ότι δεν είναι γνωστές όλες οι αιτίες που προκαλούν αυτό το φαινόμενο, αλλά φαίνεται ότι το υψηλό ορμονικό περιβάλλον που απαιτείται για την γαλουχία, έχει επίδραση στην ανάπτυξη των κυττάρων, και έτσι προστατεύει το στήθος από αλλαγές που μπορεί να προκαλέσουν τον καρκίνο του μαστού.

Το γεγονός ότι οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν ωορρηξία κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, επίσης φαίνεται ότι είναι προστατευτικό εναντίον του καρκίνου του μαστού και των ωοθηκών.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

 Πηγές:  

http://www.itv.com/news/2014-12-11/breastfeeding-can-cut-breast-cancer-rates-by-one-fifth/

http://www.telegraph.co.uk/health/healthnews/11286384/Breastfeeding-can-cut-cancer-by-up-to-one-fifth.html

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σίδηρος και θηλασμός – Vol.2

 

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει μεγάλη διαμάχη ως προς την κατάλληλη ποσότητα σιδήρου που πρέπει να προστίθεται στα υποκατάστατα μητρικού γάλακτος. Παγκοσμίως, υπάρχει μεγάλη διαφοροποίηση στο περιεχόμενο σιδήρου των υποκατάστατων, από 4-12mg/L. Ωστόσο, η κατάλληλη ποσότητα δεν είναι ξεκάθαρη.

Το μητρικό γάλα περιέχει χαμηλές ποσότητες σιδήρου, με την πλειονότητά του στον οργανισμό του μωρού να συγκεντρώνεται κατά τη διάρκεια της κύησης. Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της ζωής, τα αποθέματα αυτά εξαντλούνται στα μωρά που θηλάζουν. Η μείωση αυτή μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν παθολογική. Όμως μπορεί να πρόκειται για έναν φυσικό αμυντικό μηχανισμό προκειμένου να μην υπάρχει αρκετός σίδηρος διαθέσιμος για τα παθογόνα μικρόβια που οφείλονται στην έναρξη των στερεών τροφών. Πολλά από τα παθογόνα μικρόβια που οδηγούν σε ασθένειες χρειάζονται το σίδηρο για να αναπτυχθούν και να αναπαραχθούν.

Η μείωση των αποθεμάτων σιδήρου κατά την φάση της έναρξης των στερεών τροφών, ίσως να μειώνει την διαθεσιμότητα του σιδήρου στα παθογόνα αυτά, μειώνοντας έτσι την συχνότητα και την σοβαρότητα των ασθενειών. Αυτός ο αμυντικός μηχανισμός της μείωσης του σιδήρου έχει υποτιμηθεί, καθώς υπερβολική ποσότητα σιδήρου προστίθεται στα υποκατάστατα.

Εξελικτικά, οι μητέρες που παράγουν γάλα χαμηλό σε σίδηρο και τα μωρά που έχουν χαμηλά αποθέματα σιδήρου κατά τη διάρκεια του αποθηλασμού, ήταν πιο πιθανό να επιβιώσουν την μετάβαση στις στέρεες τροφές, καθώς είχαν λιγότερο σίδηρο διαθέσιμο για τα παθογόνα μικρόβια. Οι σύγχρονες πρακτικές εμπλουτισμού του γάλακτος, υποτιμούν αυτόν τον αμυντικό μηχανισμό και αυξάνουν τον κίνδυνο ασθενειών στα μωρά.

Πηγή: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/ajhb.22476/abstract

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

 

Γάλα εξ ουρανού

27/11/2014 By Πάνος Μουχτερός

baby_looks_up_by_dlh1029

Ήταν μια εποχή αναστατωμένη. Για την ακρίβεια, είχαν από καιρό πάψει οι εποχές να είναι διαφορετικές, δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις το χειμώνα από το καλοκαίρι, την άνοιξη από το φθινόπωρο. Παντού ήταν λες κι επικρατούσε μια και μόνο εποχή, γεμάτη από εκείνα τα γκρίζα σύννεφα που συνεχώς πηγαινοέρχονταν πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων. Ήταν τότε που φόβος κι αγωνία αιωρούνταν σαν άλλα σωματίδια στη μολυσμένη ατμόσφαιρα, συνθέτοντας δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα για το ποιό είναι άραγε το μέλλον μας, αν θα αντέξουμε απέναντι στις συνέπειες που προκάλεσαν τα ίδια μας τα επαναλαμβανόμενα τα ανθρώπινα τα λάθη, έτσι όπως τα χρόνια και οι γενιές περνούσαν. Ήταν τότε που η φύση έδειχνε ζωηρά τα πρώτα εμφανή σημάδια από την εξάντλησή της, καθώς νερό κι αλάτι θαρρείς ότι είχανε πια στεγνώσει στους διψασμένους τους λαιμούς και στα άλλοτε ιδρωμένα μέτωπα. Στης πόλης τα στενά έβλεπες μονίμως ακαθόριστες μορφές, αλαφιασμένες, που όλες έτρεχαν ταυτόχρονα προς το πουθενά, χωρίς ποτέ να κοιτιούνται μεταξύ τους, χωρίς ποτέ να σταματάνε. Αντί για δέντρα, είχανε μπει στη θέση τους όρθιες εξατμίσεις που υποτίθεται ότι παίρνανε τον προβληματικό αέρα για να τον φιλτράρουν και να τον κάνουν πάλι φιλικό κι αναπνεύσιμο. Ήταν τότε που ενήλικες και βρέφη είχαν πάψει να κλαίνε φωναχτά, μιας κι είχαν στόματα συνέχεια μπουκωμένα, αναμασώντας εκείνες τις πειραματικές τροφές, οι ειδήσεις μιλούσαν για διατροφική επανάσταση, δεν θα υπήρχε πια η αγωνία για να βρούμε όσα χρειαζόμαστε στη φύση, όλα θα ήταν έτοιμα εκ των προτέρων, σε εργαστήρια ειδικά, τα φαγητό θα ήταν σε χάπια μέσα, το γάλα θα το πίναμε σε σκόνη.

Δεν μπορούσες να κάνεις κι αλλιώς. Ήταν λες και μιμούνταν ο ένας άνθρωπος τον άλλο, δίχως πολλές απορίες, δίχως να ρωτήσει και να μάθει αν αυτό που επιλέγει είναι το σωστό, αφού όλοι έκαναν το ίδιο, ποιος ήσουν άραγε εσύ που θα το έπαιζες έξυπνος και θα μιλούσες για έναν δρόμο διαφορετικό από εκείνον που βάδιζε ολόκληρη η ανθρωπότητα. Κι αυτό γινόταν από την πρώτη, τη μοναδική εκείνη στιγμή που ο καθένας ερχόταν σε τούτο τον συγκεχυμένο κόσμο, από εκείνα δηλαδή τα συμπαντικά δευτερόλεπτα που το έμβρυο εγκατέλειπε τη μήτρα κι αντίκριζε για πρώτη φορά εκείνο το συννεφιασμένο και θολό φως. Και μολονότι ήταν αναπόφευκτα τα έντονα συναισθήματα, έπρεπε όλα να γίνονται με ακρίβεια χειρουργική, με την επιστήμη να έχει προ πολλού ξεπεράσει την εξαντλημένη φύση, οτιδήποτε χαρακτήριζε ένα φαινόμενο με τη λέξη “φυσιολογικό” έμπαινε αυτομάτως στην κατηγορία υψηλού κινδύνου. Γι” αυτό κι είχαν πάψει πια οι τοκετοί τέτοιου είδους, ήταν αδιανόητο να αφεθεί στην τύχη της και η τελευταία πολύτιμη γέννα, να περιμένει δηλαδή η κάθε μάνα την ώρα εκείνη που θα συγκινούταν όλο της το είναι για να γεννήσει, όχι, αυτά όλα ήταν αντιλήψεις απαρχαιωμένες και μπορούσαν να οδηγήσουν σε πολύ χειρότερες καταστάσεις, που αποφεύγονταν άνετα με τις ρομποτικές καισαρικές τομές. Ύστερα, έπρεπε το νεογέννητο να φύγει επειγόντως για να πλυθεί, να καθαριστεί από τα υπολείμματα της μητρός του και να λάβει τη θαλπωρή και τη ζεστασιά που παρείχαν οι εξελιγμένες θερμοκοιτίδες. Μόνο αφότου περνούσαν αυτές οι κρίσιμες οι πρώτες ώρες, μπορούσε η μάνα ν” αγκαλιάσει για λίγο το παιδί της, που πια ήταν παιδί τού κόσμου όλου.

Το χειρότερο ήταν ότι, λόγω και των ατιθάσευτων ενστίκτων που πάλευαν για να επικρατήσουν, δινόταν η μεγαλύτερη μάχη για να μην καταφέρει το βρέφος να κάνει εκείνη τη χαρακτηριστική κίνηση που κάνουν όλα τα πλάσματα επί γης, μόλις βρεθούν για πρώτη φορά στη μητρική τους αγκαλιά. Να προκληθεί δηλαδή στοχευμένη κι ειδικώς μελετημένη σύγχυση, έτσι ώστε να χαθούν τα χνάρια που θα οδηγούσαν στο στήθος, έπρεπε οπωσδήποτε να αποφευχθεί αυτό το πρώτο μεγάλο λάθος, δεν γινόταν πια το ανθρώπινο είδος να τρέφεται με αυτόν τον πρωτόγονο τρόπο, εξάλλου η κατανάλωση τόσων βλαβερών στοιχείων όλες αυτές τις δεκαετίες είχε παρεισφρήσει μέσα στο σώμα και το αίμα μας, είχε καταβληθεί αξιέπαινη προσπάθεια για να πάψουν να μεταδίδονται τα ίδια λάθη από τις προηγούμενες γενιές στις επόμενες, δεν ήταν καιρός για πισωγυρίσματα. Ειδικά στις κλινικές, αυτοί οι κανόνες αποτελούσαν το δεκάλογο μιας επιτυχημένης γέννας και μετέπειτα ανατροφής των παιδιών εκείνων. Γι” αυτό κι αν χρειαζόταν, φτάνανε μέχρι στο σημείο να σκεπάζουνε τα στήθη για να μη φανούνε οι θηλές, ιδίως την ώρα εκείνη που παίρνανε χρώμα σκούρο, μην τυχόν και γίνουν ακόμα πιο ευδιάκριτες για το κάθε πεινασμένο βρέφος. Οι μαίες χαϊδεύανε με λόγια κατανόησης το ταλαιπωρημένο σώμα από τις λεχώνες που ζητούσαν να δούνε τα βλαστάρια τους και με τρόπο δίνανε σ” αυτές να πιούνε από εκείνο το μαγικό, τόσο δα, χαπάκι που τερμάτιζε μια και καλή τον ανεπιθύμητο μηχανισμό τής γαλουχίας. Ύστερα, φέρνανε τα παιδιά με τα μπιμπερό στα στόματα, καθώς αυτά χάνονταν σ” ύπνο βαθύ μέσα στις μικρούλες τους τις κούνιες. Γερά παιδιά από κούνια.

Μερικές ξεροκέφαλες μητέρες βέβαια επιμένανε να κάνουν το δικό τους, δεν δίσταζαν μάλιστα να σηκωθούν από τα κρεβάτια τους και, αρπάζοντας το νεογέννητο, να χαθούν μια και καλή μέσα στους σκοτεινούς τους δρόμους. Και δεν ήταν λίγες όλες αυτές οι περίεργες μανάδες που αγνοούσαν γιατρούς και νοσοκόμους μόνο και μόνο για να υπερασπιστούν μια πρακτική που ήταν εξόχως φυσιολογική κι άρα εξόχως επικίνδυνη για τα δεδομένα εκείνα. Είχαν κάνει όλες τους μικρές-μικρές ομάδες και συναντιόντουσαν κρυφά μέσα στις νύχτες για να ταΐσουν έτσι ανορθόδοξα τα άμοιρα παιδιά τους. Τις έβλεπες να κάθονται στα σκαλιά από τις εκκλησιές με το βλέμμα τους στραμμένο προς τον ουρανό, μήπως και λάβουν άφεση για την αμαρτία τους αυτή, την ίδια ώρα που από δίπλα τους περνούσαν γυναίκες και άνδρες, που δεν διστάζανε να πάρουν φόρα για να τις φτύσουνε κατάμουτρα όλες αυτές, δείχνοντάς τες με το δάκτυλο, μήπως και τις συνετίσουν για το κακό που προκαλούσαν, μέχρι και οι παπάδες βγαίνανε μέσα από τα ιερά για να τις πουν ότι αυτό που κάνουν δεν το θέλει ούτε ο Θεός ο ίδιος και τις ρωτούσανε αν είδανε ποτέ την Παναγιά να θηλάζει το Χριστό της και ότι θα πρέπει να ντρέπονται που δεν σέβονται τίποτα κι ότι δεν έχουνε ούτε ιερό ούτε όσιο. Κι όλες αυτές οι αμαρτωλές γυναίκες καθόντουσαν πεισματικά κι υπομονετικά εκεί, θηλάζοντας τα αχόρταγα μωρά τους, δίχως να λένε κουβέντα, ήταν πρόθυμες να υποστούν το χειρότερο εξευτελισμό απλά και μόνο για να το παίξουν επαναστάτριες και δήθεν καλύτερες μητέρες, όταν έτσι κι αλλιώς η μητρότητα είχε πάψει να είναι απαραίτητα και μόνο βιολογική. Μαμά, μαμά!

Έτσι φώναζαν τα παιδάκια εκείνα που είχαν μεγαλώσει αλλιώτικα και που στο θέαμα αυτό ρωτούσαν τις δικές τους τις μανούλες γιατί εκείνα δεν βάλανε ποτέ το στόμα τους στο στήθος, γιατί δεν αποκοιμηθήκανε ποτέ στη σαγηνευτική μυρωδιά που φωλιάζει εκεί μέσα, γιατί τα δοντάκια τους ήταν στραβά και τα στομαχάκια τους φουσκωμένα, κι άλλες τέτοιες παιδιάστικες απορίες κάνανε τα παλιόπαιδα, δίχως ποτέ τα γιατί να σταματάνε. Κι οι μανάδες εκείνες αλλάζανε κουβέντα, αντί για γάλα είχανε μια δικαιολογημένη ενοχή μέσα στα στήθια τους, δεν μπορούσαν να παραβλέψουν επιπόλαια όσα οι γιατροί έλεγαν να πράξουν, τι παραπάνω αυτές να ήξεραν, το γιατρό τους τον είχαν για Θεό, αφού με την υγεία δεν έπαιξε ποτέ κανένας. Με τον καιρό βέβαια, σταμάτησαν οι απορίες και τα γιατί, αφού απαγορεύτηκε ρητά ο θηλασμός κι έβλεπες μόνο καμιά γύφτισσα να θηλάζει, τόσο που την ξεχώριζες σαν τη μύγα μες το γάλα. Ήταν τότε που, για έναν περίεργο λόγο, ακόμα και οι μύγες εξαφανίστηκαν από την πλάση. Μαζί με τις αγελάδες κι όλα του κόσμου τα θηλαστικά. Ήταν τότε που έβλεπες ποντίκια να μεταλλάσσονται σε γουρούνια και ψάρια σε μουχλιασμένες φράουλες. Ήταν τότε που και το γάλα το ξένο σταδιακά εξαντλήθηκε. Ήταν τότε που οι άνθρωποι σερνόντουσαν στους δρόμους πεινασμένοι, προσευχόμενοι σε στάση εμβρύου με το δάχτυλο στο στόμα. Ήταν τότε που στα καλά καθούμενα μια μέρα οι ουρανοί ανοίξανε. Και φάνηκαν δυο πελώρια σύννεφα, ίδια γεμάτα στήθη λεχώνας. Ήταν τότε που αντί για βροχή, έβρεξε κατακλυσμό από γάλα μητρικό. Ήταν τότε που αποκαλύφθηκε η μεγάλη αλήθεια, εκείνη που τόσους αιώνες ο κόσμος όλος αγνοούσε.

Ο Θεός είναι γυναίκα.

http://kakoskeimena.net/2014/11/27/milk/

Παραβιάσεις του διεθνούς κώδικα εμπορίας υποκατάστατων μητρικού γάλακτος αποτρέπουν το θηλασμό

logo

Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα η συντριπτική πλειονότητα των εγκύων και των επιτόκων (89%) επιθυμούν να θηλάσουν και πράγματι ξεκινούν το θηλασμό, πολύ γρήγορα το ποσοστό των βρεφών που θηλάζουν αποκλειστικά, στους 3 μήνες πέφτει στο 10%, στους 6 μήνες στο 0,8%, ενώ στους 12 μήνες συνεχίζει να θηλάζει μόλις το 0,6%.

“Αυτό συμβαίνει γιατί οι διάφορες εταιρείες παραβιάζουν τον Διεθνή Κώδικα Εμπορίας Υποκατάστατων Μητρικού Γάλακτος, ο οποίος ψηφίστηκε το 1981 από την Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας (WHA) και στοχεύει στην προώθηση ασφαλούς και επαρκούς τροφής για τα παιδιά, προστατεύοντας τον θηλασμό και διασφαλίζοντας συνετή διαφήμιση των προϊόντων. Από τα στοιχεία της έκθεσης του Δικτύου Δράσης για τη Βρεφική και Παιδική Διατροφή IBFAN Ελλάδας με τίτλο ‘Παραβιάσεις του Διεθνούς Κώδικα Εμπορίας Υποκατάστατων Μητρικού Γάλακτος στην Ελλάδα 2013’ προκύπτει ότι τα τελευταία 2,5 χρόνια καταγράφηκαν 378 παραβιάσεις. Η έκθεση καταδεικνύει τη μη προστασία του μητρικού θηλασμού στην Ελλάδα από ανεξέλεγκτη προώθηση και διαφήμιση υποκατάστατων μητρικού γάλακτος. Όμως, η προστασία του θηλασμού είναι πρώτη προϋπόθεση σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, πριν από ενέργειες προώθησης και υποστήριξής του” επεσήμανε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η δικηγόρος Ελεάννα Ιωαννίδου, η οποία είναι μέλος της διοίκησης του IBFAN Ελλάδας.

Τα στοιχεία της έκθεσης για τις παραβιάσεις του Διεθνούς Κώδικα Εμπορίας Υποκατάστατων Μητρικού Γάλακτος στη χώρα μας παρουσιάστηκαν, στην Αίθουσα Νερού του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης, με αφορμή την εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού στην Ελλάδα.

Το 2001, η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας WHA 54, όρισε ως παγκόσμια σύσταση, τους 6 μήνες αποκλειστικού μητρικού θηλασμού, ακολούθως εισαγωγή ασφαλών, κατάλληλων συμπληρωματικών τροφών και παράλληλη συνέχιση του θηλασμού για δύο χρόνια ή και περισσότερο.

“Παρόλα αυτά, στη χώρα μας, η κατάσταση στη βρεφική διατροφή συνεχίζει να είναι προβληματική. Οι μητέρες και τα παιδιά που συναντούν προβλήματα με τον θηλασμό, αντιμετωπίζουν εχθρικό περιβάλλον, την κυρίαρχη κουλτούρα του μπιμπερό καθώς και την ανεξέλεγκτη εμπορική πίεση για αντικατάσταση του μητρικού θηλασμού με υποκατάστατα μητρικού γάλακτος” ανέφερε η κ. Ιωαννίδου.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση του IBFAN Ελλάδας, οι εταιρείες δεν προσφέρουν αντικειμενική πληροφόρηση σχετικά με τη διατροφή των μικρών παιδιών, δεν αναφέρουν την αρνητική επίπτωση που έχει στο θηλασμό το μπιμπερό, χρησιμοποιούν κατά κόρον εικόνες και κείμενα που εξιδανικεύουν τα υποκατάστατα μητρικού γάλακτος και παρέχουν δωρεάν δείγματα υποκατάστατων μητρικού γάλακτος, άμεσα ή έμμεσα, μέσω του συστήματος υγείας ή των εργαζομένων σ’ αυτό, παρότι δεν επιτρέπεται.

Σύμφωνα με στοιχεία της έκθεσης, οι εταιρείες προτείνουν χορήγηση τροφών ή άλλων υγρών ακόμη και πριν από τους 6 μήνες ζωής, ενώ υπάρχουν επαγγελματίες υγείας που χορηγούν συνταγή για ξένο γάλα χωρίς τεκμηρίωση ένδειξης.

Στην έκθεση αναφέρεται ακόμη ότι οι εταιρείες προβάλλουν αβάσιμους ισχυρισμούς περί υγείας και ιδανικής διατροφής και χρησιμοποιούν παρόμοιες ετικέτες για προϊόντα που προορίζονται για διαφορετικές ηλικίες.

 

Πηγή: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=27201&subid=2&pubid=113140406

Ιταλία: 12 παιδιάτροι δωροδοκούνταν για να προωθούν χρήση γάλακτος-σκόνη αντί μητρικού!

pediatros-590_b

Δώδεκα παιδίατρους έθεσε την Παρασκευή σε κατ’ οίκον περιορισμό η ιταλική αστυνομία, καθώς φέρονται να δωροδοκούνταν από φαρμακευτικές εταιρείες για να προωθούν το γάλα-σκόνη τους αντί του θηλασμού.

Η αστυνομία ερευνά «μια κοινή και διαδεδομένη πρακτική» κατά την οποία παιδίατροι «συνταγογραφούν γάλα-σκόνη για νεογέννητα μωρά με αντάλλαγμα πολυτελή δώρα και ακριβές διακοπές», αναφέρει ανακοίνωση.

Δύο από τους γιατρούς είναι επικεφαλής των παιδιατρικών τμημάτων νοσοκομείων, πρόσθετε η ανακοίνωση. Παράλληλα πέντε εμπορικοί αντιπρόσωποι τριών διαφορετικών εταιρειών και ένα στέλεχος τέθηκαν επίσης σε κατ’ οίκον περιορισμό, σημείωσε η αστυνομία.

Οι εμπορικοί αντιπρόσωποι «επικοινωνούσαν με τους παιδίατρους για να τους παροτρύνουν να συνταγογραφήσουν γάλα-σκόνη σε νεογέννητα μωρά, δρώντας αντίθετα στην ομόφωνη άποψη των επιστημόνων για την ανάγκη να προωθείται η χρήση του μητρικού γάλακτος», επεσήμανε η ίδια πηγή.

Σύμφωνα με τον αστυνομικό Τζενάρο Ρικάρντι, οι εμπορικοί αντιπρόσωποι προσέφεραν δώρα αξίας «εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ» στους γιατρούς που εργάζονταν σε δημόσια νοσοκομεία, αν αυξάνονταν οι πωλήσεις του γάλακτος-σκόνη που προωθούσαν.

Τα δώρα περιελάμβαναν iPhones, υπολογιστές Apple, κλιματιστικά, τηλεοράσεις, ταξίδια στην Ινδία, το Παρίσι, τις ΗΠΑ, το Λονδίνο και την Κωνσταντινούπολη και πολυτελείς κρουαζιέρες, πρόσθεσε ο Ρικάρντι.

«Δεν υπάρχουν λόγια για να χαρακτηρίσουν τη σοβαρότητα των ενεργειών αυτών», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η υπουργός Υγείας της Ιταλίας Μπεατρίς Λορεντσίν.

Οι γιατροί δρούσαν αντίθετα «στην ομόφωνη άποψη των επιστημόνων και τις ενδείξεις του υπουργείου Υγείας, πείθοντας τις μητέρες να χρησιμοποιούν γάλα-σκόνη αντί για το μητρικό», πρόσθεσε.

Στο μεταξύ εκτελούνται 26 εντάλματα έρευνας και κατάσχεσης που αφορούν την υπόθεση σε τέσσερις επαρχίες της Ιταλίας.

«Εξακολουθούμε να προσπαθούμε να εντοπίσουμε το μέγεθος του προβλήματος», είπε ο Ρικάρντι.

Πηγή: http://www.skai.gr/mobile/article?aid=269933

Καμπάνια για τον δημόσιο θηλασμό από τον Καναδά

Μια μητέρα σε ένα εμπορικό κέντρο, στέκεται όρθια και θηλάζει το παιδί της. Κρατάει μια μικρή κάρτα που γράφει «Όταν ο θηλασμός γίνει αποδεκτός, αυτό που κάνω δεν θα το παρατηρεί κανείς». Και δεν μπορεί κανείς να της πει να καλυφθεί ή να πάει στην τουαλέτα γιατί πρόκειται για μια φωτογραφία σε φυσικό μέγεθος, ειδικά σχεδιασμένη για να ευαισθητοποιήσει το κοινό στον δημόσιο θηλασμό.

10440959_858071640870670_1814311545195860060_n

Πρόκειται για μια καμπάνια του Συνδέσμου Θηλασμού του Νιαγάρα, στο Οντάριο του Καναδά, που προσπαθεί αυτό ακριβώς: να βοηθήσει στο να εξοικειωθεί η κοινωνία με τον φυσικό τρόπο σίτισης των παιδιών!

Το θέμα του δημόσιου θηλασμού είναι από αυτά που προκαλούν πολλές αντιδράσεις και συζητήσεις. Κάποιοι πιστεύουν ότι οι μητέρες θα πρέπει να καλύπτονται ή να πηγαίνουν στην τουαλέτα για να θηλάσουν, ή, ακόμα χειρότερα, να μην βγαίνουν καν από το σπίτι τους. Άλλοι υπερασπίζονται το δικαίωμα των μωρών και των μητέρων στο θηλασμό, όπου κι αν βρίσκονται. Όμως η νοοτροπία των ανθρώπων θα αλλάξει μόνο εάν περισσότερες γυναίκες θηλάζουν δημόσια και χωρίς φόβο τα μωρά τους, όπου κι αν βρίσκονται.

Αν και οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ο θηλασμός έχει απαράμιλλα οφέλη για την υγεία των παιδιών και τον θεωρούν σημαντικό, ωστόσο αν δεν βλέπουμε γυναίκες να θηλάζουν, μάλλον κάποιες δεν θα αισθάνονται κι εκείνες άνετα να το κάνουν δημοσίως.

Αυτοί που λένε «Υποστηρίζω το θηλασμό, αλλά….» δεν τον υποστηρίζουν πραγματικά. Βάζουν όρια και περιορισμούς στη μητέρα και την αναγκάζουν να βάλει την ανάγκη του παιδιού της και τη δική της στην άκρη, για την άνεση των υπολοίπων, οι οποίοι αν ενοχλούνται, μπορούν απλώς να κοιτάξουν αλλού.

Με τέτοιου είδους καμπάνιες οι θηλάζουσες μητέρες αισθάνονται ότι έχουν την υποστήριξη και την αποδοχή του κόσμου και εύχομαι να δούμε τέτοιες κινήσεις και στη χώρα μας σύντομα! Όσο περισσότερο υποστηρίζουμε τις γυναίκες να θηλάσουν, τόσο το καλύτερο για ΟΛΟΥΣ.

Πηγή

Ενάντια στη μεγάλη ιατρικοποίηση του τοκετού

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

vbac

«Μόνο αν υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος δικαιολογείται να παρέμβει κανείς στη φυσική πορεία μιας γέννας». Αυτό υποστηρίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που εκφράζει τις επιφυλάξεις του για την ιατρικοποίηση της γέννας, που έχει οδηγήσει σε αδικαιολόγητα υψηλό ποσοστό καισαρικών και παρεμβάσεων στον τοκετό

Μια μερίδα επιστημόνων υποστηρίζει πως η παρέμβαση στη φυσική ροή της γέννησης έχει ουσιαστικές αρνητικές συνέπειες, σε σωματικό και ψυχικό επίπεδο, για τη μητέρα και το μωρό, αυξάνεται ο αριθμός των γυναικών που υποφέρουν από επιλόχεια κατάθλιψη, ο θηλασμός αναστέλλεται και επηρεάζεται η ανάπτυξη του πολύτιμου πρώιμου δεσμού μαμάς-παιδιού.

Μιλάμε με την Ευαγγελία Χρηστάκου, Μ.Sc. ανεξάρτητη μαία, για το φυσικό τοκετό και τον τοκετό κατ’ οίκον, αντιπρόεδρο του Σωματείου «Ευτοκία», τηλ. 210-6844201, που πορεύεται σ’ αυτή την προσπάθεια, στηρίζει, πληροφορεί, συνοδεύει τις μητέρες/τα ζευγάρια στα πρώτα βήματα της γονεϊκότητας, για να καλωσορίζουν τα μωρά τους με φυσικό και αβίαστο τρόπο, συνειδητά και υπεύθυνα.

– Τοκετός στο σπίτι;

«Εργάζομαι στο χώρο της μαιευτικής από το 2000, έχοντας βοηθήσει πολλές γυναίκες να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους -και στο μαιευτήριο αλλά και στο σπίτι. Ο τοκετός στο σπίτι είναι ακόμα μία επιλογή που έχει μια γυναίκα σχετικά με τον τόπο διεξαγωγής του τοκετού της, εφ’ όσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για έναν ασφαλή τοκετό για μητέρα και βρέφος».

– Οι προϋποθέσεις;

«Αυτόματη έναρξη του τοκετού μεταξύ 37ης και 41ης εβδομάδας κύησης, απουσία παθολογίας κατά τη διάρκεια της κύησης (γίνεται ενδελεχής εργαστηριακός και υπερηχογραφικός έλεγχος καθ’ όλη τη διάρκειά της), η προβολή του εμβρύου να είναι κεφαλική, ασφαλής απόσταση της οικίας του ζευγαριού από μαιευτήριο, επιθυμία της επιτόκου-ζευγαριού».

– Γιατί στο σπίτι;

«Για να νιώσει το ζευγάρι την ομορφιά και την οικειότητα του χώρου τους, για να έχει την ευχαρίστηση να έχουν κοντά τους ανθρώπους που τους επέλεξαν και έχουν ανάγκη τη συμπαράστασή τους, για να είναι αυτοί οι οικοδεσπότες και εμείς οι “ειδικοί” επισκέπτες, για να μην είναι υποχρεωμένη η επίτοκος να είναι ξαπλωμένη συνέχεια ώστε να νιώθει σαν ασθενής, για να μην υποστεί το ρίσκο των περιττών ιατρικών πρακτικών, για να μην υποστούν (η μητέρα και το μωρό) την επίδραση των φαρμακευτικών ουσιών, για να πάρει εκείνη πρώτη στην αγκαλιά της το παιδί της και να το κρατήσει κοντά της όσο θέλει, γιατί αυτή η μεγάλη γιορτή να γίνει στο σπίτι τους. Είναι τα πρώτα γενέθλια του παιδιού τους».

– Πώς γίνεται;

«Στο σπίτι είμαστε πάντα δύο μαίες και ο γιατρός της ομάδας είναι ενήμερος για την πρόοδο του τοκετού και σε αναμονή σε περίπτωση μεταφοράς στο μαιευτήριο. Οι μαίες φέρνουμε στο σπίτι τον απαραίτητο εξοπλισμό που θα χρειαστούμε και αναλαμβάνουμε και την έκδοση των εγγράφων τόσο για τον ασφαλιστικό φορέα, για την είσπραξη του επιδόματος τοκετού, όσο και για τη δήλωση γέννησης του νεογέννητου στο ληξιαρχείο από τους γονείς».

– Βρίσκει υποστηρικτές;

«Ο φυσικός τοκετός και κατ’ επέκταση και ο τοκετός στο σπίτι κερδίζουν ολοένα και περισσότερο έδαφος και στη χώρα μας εξαιτίας της γενικότερης τάσης επαναφοράς των νέων ανθρώπων στη φύση, αλλά και της δυσαρέσκειας των γυναικών για την τόσο μεγάλη ιατρικοποίηση του τοκετού που έχει σαν συνέπεια την υπερβολική αύξηση των καισαρικών τομών. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης ο τοκετός στο σπίτι έχει μεγάλη απήχηση και υποστηρίζεται ακόμα και από τα κρατικά συστήματα υγείας και γι’ αυτό και τα ποσοστά είναι μεγάλα (π.χ. Ολλανδία πάνω από 35%). Στη χώρα μας ο αριθμός των τοκετών κατ’ οίκον δεν είναι πάνω από 150 ανά έτος».

Πηγή

Νομοσχέδιο Παπακώστα για τον Μητρικό Θηλασμό

8c9b38694a9c8bc5210394627ea70fc8_L

Πολύ ψηλά στα θέματα κοινωνικής πολιτικής και δημόσιας υγείας θέτει η ηγεσία του υπουργείου Υγείας τον Μητρικό Θηλασμό, καθώς προωθεί νομοσχέδιο το οποίο θα περιλαμβάνεται στα ευρύτερα θέματα της περιγεννητικής φροντίδας. Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, την δημιουργία Τράπεζας Γάλακτος στο ΕΣΥ και στις ιδιωτικές κλινικές, καθώς και την δημιουργία του πρώτου Σταθμού / Χώρου Θηλασμού στο υπουργείο Υγείας.

Σκοπός του νομοσχεδίου, όπως τόνισε η υφυπουργός Υγείας κυρία Κατερίνα Παπακώστα την Πέμπτη, είναι να αλλάξει η κουλτούρα απέναντι στον μητρικό θηλασμό, οικοδομώντας σε στέρεες βάσεις την υιοθέτηση του μητρικού θηλασμού από τις νέες μητέρες, με τρόπο οργανωμένο, από την πολιτεία, στηρίζοντας την οικογένεια, την μητρότητα τις νέες μητέρες και την παιδική υγεία.

Η Ελλάδα καταγράφει και στον τομέα αυτό, αρνητική πρωτιά, αφού για τη χώρα μας η Εθνική Μελέτη Συχνότητας και Προσδιοριστικών Παραγόντων Μητρικού Θηλασμού κατέγραψε ότι στο μαιευτήριο θήλασαν αποκλειστικά το 41% των γυναικών, ενώ στο τέλος του 6ου μήνα το ποσοστό αποκλειστικού θηλασμού σχεδόν μηδενίστηκε (0,9%). Στο τέλος του πρώτου χρόνου ποσοστό 6,4% των γυναικών συνέχιζε τον μη αποκλειστικό θηλασμό.

Στο διεθνή χώρο τα ποσοστά αποκλειστικού μητρικού θηλασμού για τους 6 μήνες κυμαίνονται από 22% στη Γερμανία, 12% στη Σουηδία και στις Η.Π.Α. και 9,7% στην Αυστρία, μέχρι κάτω του 1% στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο μητρικός θηλασμός όμως, δεν ωφελεί μόνο την υγεία του μωρού και της μητέρας, αλλά και της οικονομίας εν γένει. Ειδικότερα, όπως υπογράμμισε η κυρία Παπακώστα,

Το άμεσο και έμμεσο οικονομικό κόστος που προκαλεί η εγκατάλειψη του μητρικού θηλασμού υπολογίστηκε σε 2 έρευνες που αφορούσαν τις Η.Π.Α.
Το 2001 το Υπουργείο Γεωργίας των ΗΠΑ υπολόγισε ότι για τα πρώτα δύο χρόνια ζωής θα εξοικονομούνταν 3,6 δις δολάρια, εάν τα ποσοστά αποκλειστικού θηλασμού αυξάνονταν από 64% εντός των Μαιευτηρίων και 29% στο τέλος του 6ου μήνα, σε 75% και 50% αντίστοιχα. Τα στοιχεία είναι πιθανό να υποεκτιμούν το κόστος, καθώς περιλαμβάνουν το κόστος που προκαλούν μόνο τρεις παιδικές ασθένειες (μέση ωτίτιδα, γαστρεντερίτιδα και νεκρωτική εντεροκολίτιδα).

• Έρευνα για το 2007 υπολόγισε εκ νέου το κόστος περιλαμβάνοντας δέκα από παιδικά νοσήματα (πλην του διαβήτη τύπου 2, για τον οποίο δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία) και κατέληξε ότι εάν το 90% των Αμερικανικών οικογενειών συμμορφωνόταν με την οδηγία για αποκλειστικό θηλασμό για τους 6 πρώτους μήνες ζωής, οι ΗΠΑ θα εξοικονομούσαν ετήσια 13 δις δολάρια και θα προλάμβαναν 911 θανάτους, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι θάνατοι βρεφών.

• Για το οικονομικό κόστος του μη θηλασμού στη χώρα μας δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία. Μπορεί να εκτιμηθεί πάντως, ότι θα είναι ανάλογο.

Το νομοσχέδιο, σύμφωνα με την κυρία Παπακώστα, θα περιλαμβάνει τα εξής άρθρα :

α) Δημιουργείται Σταθμός/Χώρος Θηλασμού σε δημόσιες υπηρεσίες που εξυπηρετούν κοινό, σε φορείς παροχής υπηρεσιών υγείας, σε αερολιμένες, σε λιμένες, σε σταθμούς υπεραστικών λεωφορείων, σε σταθμούς μέσων σταθερής τροχιάς, σε μουσεία, σε αρχαιολογικούς χώρους, σε χώρους άθλησης, σε εμπορικά κέντρα, καθώς και σε άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους.

β) Οι εργαζόμενες θηλάζουσες μητέρες στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα μπορούν να αντλούν με έκθλιψη και να αποθηκεύουν το μητρικό γάλα, κατά τη διάρκεια του ωραρίου εργασίας τους και εντός του χώρου που ορίζεται από το φορέα εργασίας τους και ο οποίος ονομάζεται Σταθμός/Χώρος Θηλασμού στην Εργασία.

γ) Στα δημόσια Νοσοκομεία, στα Νοσηλευτικά Ιδρύματα που λειτουργούν με τη μορφή Ν.Π.Ι.Δ. και σε ιδιωτικές Κλινικές προωθείται η ανάπτυξη της Πρωτοβουλίας «Φιλικά προς τα Βρέφη Νοσοκομεία» (Φ.Β.Ν.) του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, προκειμένου να ενισχυθεί η προαγωγή του μητρικού θηλασμού.

Η θεσμοθέτηση των Φιλικών προς τα Βρέφη Νοσοκομείων θα τοποθετήσει τη χώρα μας, ανάμεσα στις 152 χώρες που εφαρμόζουν το θεσμό. Η ανάπτυξη του θεσμού αυτού αναμένεται να δώσει την ευκαιρία σε μεγάλο αριθμό επιτόκων και λεχωϊδων να ενημερωθούν σχετικά και να επιλέξουν να θηλάσουν τα παιδιά τους για το μεγαλύτερο δυνατόν χρονικό διάστημα. Ο θεσμός των Φιλικών προς τα Βρέφη Νοσοκομείων αναμένεται να τύχει θερμής υποδοχής από την κοινή γνώμη, την επιστημονική κοινότητα, τα Μαιευτήρια και τις Κλινικές της χώρας. Σημειώνεται ότι ως «Φιλικά προς τα Βρέφη Νοσοκομεία» έχουν ανακηρυχθεί από τη UNICEF ήδη δύο Δημόσια Νοσοκομεία, το Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο-Μαιευτήριο «Έλενα Βενιζέλου» και το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν», ενώ έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες αξιολόγησης και για το πρώτο Ιδιωτικό Μαιευτήριο της χώρας, το «Μητέρα».

δ) Δημιουργείται Τράπεζα Γάλακτος στα δημόσια Νοσοκομεία, στα Νοσηλευτικά Ιδρύματα που λειτουργούν με τη μορφή Ν.Π.Ι.Δ. και στις ιδιωτικές Κλινικές που διαθέτουν μονάδα νεογνών.

ε) Στο πλαίσιο ανάπτυξης του Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δικτύου Υγείας οργανώνονται προγράμματα και δράσεις προαγωγής του μητρικού θηλασμού, ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης των γυναικών και φορέων με στόχο τη διασφάλιση της συνέχειας των υπηρεσιών και παρεμβάσεων και μετά την έξοδο από το μαιευτήριο.

στ) Συστήνεται στο Υπουργείο Υγείας «Μητρώο Επιμορφωτών για την Προαγωγή του Μητρικού Θηλασμού».

ζ) Εξετάζεται η δυνατότητα, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας, να δημιουργηθεί συμβολικά μέσα στο Υπουργείο Υγείας, ο πρώτος Σταθμός/Χώρος Θηλασμού, ο οποίος θα λειτουργήσει πιλοτικά.

Οικονομική δαπάνη διατάξεων:

Δαπάνη εις βάρος του Προϋπολογισμού μελλοντικά αναμένεται να προκύψει από τη δημιουργία και λειτουργία των Σταθμών/Χώρων Θηλασμού σε δημόσιες υπηρεσίες, τη δημιουργία Τραπεζών Γάλακτος σε δημόσια Νοσοκομεία, καθώς και από την ανάπτυξη προγραμμάτων και δράσεων προαγωγής και υποστήριξης του μητρικού θηλασμού, τόνισε η υφυπουργός, προσθέτοντας ότι «Το οικονομικό κόστος των Σταθμών/Χώρων Θηλασμού και των Τραπεζών Γάλακτος δεν μπορεί να εκτιμηθεί πριν την έκδοση των προβλεπομένων Υπουργικών Αποφάσεων που θα ρυθμίσουν τις προδιαγραφές δημιουργίας και λειτουργίας τους».

Επιπλέον, η εισαγωγή της διάταξης Νόμου για την προστασία, προαγωγή και υποστήριξη του μητρικού θηλασμού αναμένεται μέσο-μακροπρόθεσμα να αποδώσει οικονομικό όφελος προς τον κρατικό Προϋπολογισμό.

Ο Μητρικός Θηλασμός επίσης, βοηθά και στη μείωση των ανισοτήτων στην Υγεία, σύμφωνα με την κυρία Παπακώστα, σημειώνοντας, ότι έρευνες στο διεθνή χώρο, αλλά και η Εθνική Μελέτη Συχνότητας & Προσδιοριστικών Παραγόντων Μητρικού Θηλασμού που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού το 2009, έχουν συσχετίσει το υψηλότερο κοινωνικοοικονομικό και μορφωτικό επίπεδο της μητέρας και της οικογενείας με αυξημένα ποσοστά θηλασμού.

Ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Μητρικού Θηλασμού, Καθηγητής και Δ/ντής της Α’ Παν/κής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείου Παίδων ”Αγία Σοφία” Γεώργιος Χρούσος σημείωσε:
«Η προσπάθεια του Υπουργείου Υγείας είναι αξιέπαινη, τα στοιχεία που έδωσε η Υπουργός είναι εξαιρετικά.
Πράγματι, η χώρα μας είναι πολύ χαμηλά στα ποσοστά θηλασμού. στους 6 μήνες είναι 0,9%. Υπάρχουν αρκετές μελέτες στις ΗΠΑ που δείχνουν ότι η καλύτερη επένδυση που έχει να κάνει μια χώρα είναι στην προγεννητική ηλικία και στα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής, δηλαδή στην προσχολική ηλικία. Συνεπώς, αυτό που επιχειρείται σήμερα, είναι ένα μεγάλο βήμα μπροστά για τον Πολιτισμό μας, για τη χώρα μας και για την κουλτούρα μας».

Εκ μέρους του Ινστιτούτου Υγείας Παιδιού, η Διευθύντρια Κοινωνικής και Αναπτυξιακής Παιδιατρικής και Υπεύθυνη έργου ”ΑΛΚΥΟΝΗ”, Ιωάννα Αντωνιάδου –Κουμάτου, υπογράμμισε:
«Από αυτή τη μελέτη στην οποία αναφέρθηκε η Υφυπουργός, να συμπληρώσω ότι το 90% των γυναικών άρχισαν να θηλάζουν, 40% θήλαζαν στο τέλος της α’ βδομάδας, 20% στο τέλος του α’ μήνα και σχεδόν 0,5 % στο τέλος του 6ου μήνα και στο β’ εξάμηνο σχεδόν καθόλου.
Αυτό λοιπόν έκανε το πρόγραμμα, το οποίο χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ για να υποστηρίξει την προαγωγή του μητρικού θηλασμού σε όλη την Ελλάδα, να βάλει στόχους. Πρώτος στόχος είναι τα Μαιευτήρια. Έτσι κινητοποιούμαστε να προτυποποιήσουμε όλη αυτή τη διαδικασία, να μεταφράσουμε τα ερωτηματολόγια και να γίνουν και καινούρια Φιλικά προς τα Βρέφη Νοσοκομεία. Τον τελευταίο καιρό ένα ιδιωτικό μεγάλο μαιευτήριο πέρασε την πολύ αυστηρή αξιολόγηση που προϋποθέτει αυτή η διαδικασία και ετοιμάζονται άλλα δυο νοσοκομεία.

Σε ερώτηση, αν προβλέπεται να δοθεί ολιγόμηνη άδεια στη μητέρα ή επίδομα, η Υφυπουργός Υγείας απάντησε:
«Υπάρχει ήδη το σχετικό νομικό πλαίσιο, υπάρχει ρύθμιση ευνοϊκή για τη μητέρα. Αν προκύψει ανάγκη θα συνεργαστούμε με το Υπουργείο Εργασίας, ώστε να το αντιμετωπίσουμε»

Πηγή

Η συναρπαστική φωτογραφία μιας φοιτήτριας που θηλάζει

Η εικόνα έχει προκαλέσει παγκόσμιο θαυμασμό και έχει σαρώσει στα social media

Η συγκεκριμένη φωτογραφία έχει προκαλέσει θύελλα θαυμασμού στα social media: μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει περί τα 170.000 likes στο Facebook.

Η εικόνα δημοσιεύτηκε από το Πανεπιστήμιο του Sunshine Coast στην επίσημη σελίδα στο Facebook χθες, και απεικονίζει μια νεαρή μητέρα από την Αυστραλία, τη Jacci Sharkey και το  έξι εβδομάδων γιο της Alek ενώ συνοδεύεται και από ένα ευχαριστήριο μήνυμα από τη μαμά.

«Ποτέ δεν περίμενα να έχει τέτοια ανταπόκριση. Θα ήμουν πολύ χαρούμενη αν είχα περίπου 100 likes και τότε ξέφυγε εκτός ελέγχου,» είπε στο ABC σαφώς έκπληκτη από την θετική ανταπόκριση.

Με αυτή τη κίνηση, η νεαρή Sharkey, που σπουδάζει διαχείριση ανθρώπινων πόρων, θέλει να δείξει και στις υπόλοιπες μαμάδες ότι ακαδημαϊκή καριέρα και μητρότητα μπορούν να συνδυαστούν αρμονικά.

Πηγή

Ποιος τραβάει ζόρι με τον δημόσιο θηλασμό;

Για άλλη μια φορά έχω την χαρά να δημοσιεύσω το άρθρο ενός άντρα, που δεν είναι γιατρός ή σύμβουλος θηλασμού, και ο οποίος λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους για τον δημόσιο θηλασμό και υπερασπίζεται το δικαίωμα των μωρών μας σε αυτόν. Θυμίζω ότι το πρώτο άρθρο που δημοσιεύτηκε από άντρα για τον δημόσιο θηλασμό, ήταν αυτό http://vikifar.wpengine.com/?p=5102, από τον Matt Walsh.

A Helping Hand - Acrylic, Gouache and Oil Ink - Copyright Jennifer Mourin.jpg

Όταν πρωτοδιάβασα τις αντιδράσεις που προκάλεσε τις τελευταίες μέρες στην κοινή γνώμη το θέμα του δημόσιου θηλασμού, σάστισα λιγάκι, γιατί δεν ήμουν σίγουρος αν είχα άποψη γι’ αυτό. Δεν είναι απλώς ότι πρόκειται για ζήτημα που δεν με αφορά άμεσα (ούτε το scuba diving με αφορά άμεσα, εξάλλου), αλλά ότι η ίδια η φύση του ζητήματος είναι τέτοια που με αποκλείει από τους κόλπους της (huhu), υπό την έννοια ότι δεν διαθέτω τα έμφυλα γνωρίσματα για να την αντιληφθώ και να την επεξεργαστώ όπως πρέπει. Κατά μία έννοια, είναι σα να προσπαθείς να εκφέρεις γνώμη για τη μουσική, όντας κουφός.

Ωστόσο, υπάρχει και η κοινωνική-υπερατομική διάσταση του πράγματος, το πολύ σημαντικό εκείνο επίπεδο, δηλαδή, όπου ο δημόσιος θηλασμός από ατομική εκδήλωση εμπίπτει πια στο φάσμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και άρα άπτεται υποχρεωτικά καθολικού ενδιαφέροντος και χρήζει συνολικής μέριμνας. Με λίγα λόγια, κατάλαβα ότι όπως το scuba diving, έτσι κι ο δημόσιος θηλασμός δεν με καίει ιδιαίτερα, γιατί δεν έχω ανάγκη κανένα από τα δύο, αλλά στον βαθμό που η ενάσκησή τους τίθεται υπό διακύβευση, οφείλω έτσι κι αλλιώς να τα περιεργαστώ (αν όχι να τα υπερασπιστώ) ως πολιτικά θέματα μίας ζωντανής δημοκρατίας.

Οι ενστάσεις που διατυπώθηκαν σχετικά με το δικαίωμα των γυναικών στον δημόσιο θηλασμό μου φάνηκαν εντελώς παράλογες γιατί, για ακόμα μία φορά στον ελληνικό δημόσιο λόγο, ο κόσμος στράφηκε εναντίον ενός δικαιώματος με επιχειρήματα περί αισθητικής, αιδούς, ευπρέπειας και άλλων υποκειμενικών εννοιών, που ο καθένας συστέλλει και διαστέλλει αυθαίρετα. Καμία από τις απόψεις που διάβασα, δεν είχε να αντιπαραθέσει κάτι ουσιώδες έναντι του υπό κρίση δικαιώματος, κάποιο έννομο αγαθό που πλήττεται, για παράδειγμα, από την άσκησή του. Όσοι έχουν πρόβλημα, δηλαδή, το έχουν επειδή ντρέπονται ενώπιον ενός θεάματος στο οποίο είναι ανεξοικείωτοι, και όχι επειδή διαπίστωσαν ότι δι’ αυτού διασαλεύεται κάποιο άλλο δικαίωμα. Επιχειρώντας δε, να καμουφλάρουν την παιδιάστικη ανωριμότητά τους, αντιτάσσουν κάμποσες αναχρονιστικές ηθικοπλαστικές διατυπώσεις που στην καθημερινή τους ζωή ούτε οι ίδιοι δεν λαμβάνουν υπόψη, ή προβαίνουν σε αδόκιμους συμψηφισμούς και συγκρίσεις του επίμαχου δικαιώματος με άλλα, για να το μειώσουν και να το απλουστεύσουν.

Από τις τελευταίες αυτές τακτικές που αναφέρω γενικά, είναι δύο που θεωρώ πιο επικίνδυνες:

Η πρώτη και συνηθέστερη είναι εκείνη κατά την οποία ο θηλασμός εξισώνεται με οποιαδήποτε άλλη βιολογική ανάγκη (π.χ το κατούρημα), και που αποσκοπεί στην συναγωγή του πλέον στρεψόδικου και σαχλού συμπεράσματος: “Αν επιτρέπεται ο δημόσιος θηλασμός, θα πρέπει να επιτρέπεται και η ούρηση”. Η ικανοποίηση των αναγκών ενός βρέφους ταυτίζεται σημασιολογικά με την ανακούφιση της κύστης, το αξιακό context των δύο πραγμάτων παραγνωρίζεται ολικά (η ευθύνη της μάνας απέναντι στο παιδί, δηλαδή, δεν λαμβάνεται υπόψη) και όλος αυτός ο παραλογισμός βρίσκει έρεισμα στον πουριτανισμό του μέσου Έλληνα, ο οποίος του δίνει θέση έγκυρου επιχειρήματος.

Ακόμη πιο επικίνδυνο ολίσθημα στη μάχη κατά του δημόσιου θηλασμού είναι αυτό της σεξουαλικοποίησης των λειτουργιών του γυναικείου σώματος. O ισχυρισμός, δηλαδή, ότι η γύμνια (εν προκειμένω) της γυναίκας είναι παράγοντας αξιόμεμπτης πρόκλησης – μια εικόνα που τάχα θα διαταράξει την ομαλή συνύπαρξη ανδρών και γυναικών στον ίδιο χώρο, εισάγοντας το ανεπιθύμητο ερωτικό στοιχείο σε τυπικές κοινωνικές σχέσεις. Στην πραγματικότητα, ο μηχανισμός αυτός δεν είναι παρά μία καταχρηστική προβολή σεξουαλικών ορέξεων πάνω στις γυναίκες και το εκτεθειμένο στήθος τους, που εκλογικεύεται με σαθρά προσχήματα από αυτούς που είτε γεννούν τις ορέξεις είτε έχουν μάθει να τις νομιμοποιούν σε περισσότερες περιστάσεις απ’ όσες θα ήταν δίκαιο. Το σώμα της γυναίκας αντιμετωπίζεται ως πεδίο ιδεολογικής διένεξης και τα ένστικτα που διεγείρει έτσι κι αλλιώς, καταλογίζονται σ’ αυτό και τις λειτουργίες του σαν εγκλήματα, για να βγάλουν απ’ τη δύσκολη θέση τους φορείς των ενστίκτων, που απλώς αδυνατούν να τα τιθασεύσουν.

Με λύπη διαπιστώνω ότι η γυναικεία φύση διαδραματίζει ατυχώς τον ρόλο του τραγικού αποδέκτη της σύγχρονης πολιτισμικής μας υπανάπτυξης, υποχρεωμένη να λουστεί τη συσσωρευμένη σεξουαλική ενοχικότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Η ντροπή που ο απαίδευτος κόσμος αισθάνεται για το σώμα του και τους συμβολισμούς της σεξουαλικότητάς του που απορρέουν απ’ αυτό, εκτονώνεται με τη δαιμονοποίηση του πιο ευάλωτου σε επιθέσεις φύλου.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα αισθανθούμε την ανάγκη να παρεμποδίσουμε ένα δικαίωμα, ας βεβαιωθούμε πρώτα ότι το πρόβλημα που επικαλούμαστε μας το προκαλεί η ενάσκησή του, και όχι οι άβολοι συνειρμοί που η τελευταία προκαλεί στο ήδη υπάρχον ψυχολογικό μας σύμπλεγμα.

Πηγή

Δήλωση του διευθυντή της UNICEF Anthony Lake για την Παγκόσμια Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού 2014

wbw2014-logo-greek

Η καλύτερη αρχή για την ζωή όλων των παιδιών, είναι ο θηλασμός – ένας από τους πιο απλούς, έξυπνους και οικονομικούς τρόπους που έχουμε για να ενισχύσουμε την υγεία και την ανάπτυξη των παιδιών και των οικογενειών τους.

Η Παγκόσμια Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού υπογραμμίζει τον ζωτικό ρόλο που παίζει ο θηλασμός στις ζωές των παιδιών και την σπουδαιότητα της προώθησής του σε παγκόσμιο, εθνικό και τοπικό επίπεδο. Το θέμα της φετινής εβδομάδας «Θηλασμός: νικητήριος στόχος, για μια ζωή!» αναδεικνύει την ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στο θηλασμό και την επίτευξη των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας (Millennium Development Goals).

Η σύνδεση αυτή είναι ακόμα πιο ξεκάθαρη όσον αφορά την επίτευξη του Στόχου Νο4 – μείωση της παιδικής θνησιμότητας. Από το 1990, ο αριθμός των παιδιών κάτω των 5 ετών που πεθαίνουν από ασθένειες που μπορούν να θεραπευτούν, έχει πέσει κατά 47%. Ωστόσο, 7 εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν κάθε χρόνο και πάνω από το 40% αυτών, είναι νεογέννητα.

Θηλασμός αμέσως μετά την γέννηση και τουλάχιστον μέσα στην πρώτη ώρα μετά τον τοκετό, θα μπορούσε να προλάβει έναν στους πέντε αναίτιους  θανάτους παιδιών. Αυτό σημαίνει περισσότερα από 500.000 παιδιά κάθε χρόνο. Περισσότερα από 1.500 παιδιά ημερησίως. Και ο θηλασμός βοηθάει σε πολλά περισσότερα από την επιβίωση των παιδιών. Τα βοηθάει να αναπτυχθούν με οφέλη που διαρκούν μια ζωή. Είναι το θεμέλιο της καλής διατροφής, μειώνοντας τους κινδύνους από τον υποσιτισμό της πρώτης παιδικής ηλικίας και τους κινδύνους από την παχυσαρκία αργότερα.

Εκτός από τα διατροφικά οφέλη, ενισχύει τον δεσμό ανάμεσα στο μωρό και στη μητέρα και επίσης βοηθάει ουσιαστικά στην υγιή ανάπτυξη του εγκεφάλου. Αυτό με την σειρά του μπορεί να βοηθήσει στην μείωση της αναστολής της ανάπτυξης – μια παγκόσμια τραγωδία που επηρεάζει εκατομμύρια παιδιά, καταστέλλοντας τόσο την φυσική και νοητική τους ανάπτυξη, όσο και την μελλοντική υγεία όλης της κοινωνίας.

Γνωρίζοντας όλα αυτά, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι λιγότερα από τα μισά νεογνά παγκοσμίως απολαμβάνουν τα οφέλη του θηλασμού. Και ότι ακόμα λιγότερα θηλάζουν αποκλειστικά τους πρώτους έξη μήνες. Για να αλλάξει αυτό θα πρέπει να αλλάξουμε τις πρακτικές μας ως κοινωνία, δουλεύοντας πρώτα και περισσότερο με τις τοπικές κοινωνίες και τις οικογένειες, ώστε να ενθαρρύνουμε περισσότερες γυναίκες να θηλάσουν. Και θα πρέπει να δώσουμε έμφαση σε όλους τους τομείς που αφορά ο θηλασμός – στην διατροφή, την υγεία μητέρας και μωρού, την ανάπτυξη του μωρού και την επικοινωνία – ώστε να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση, αυξάνοντας έτσι την αποτελεσματικότητα όλων των παρεμβάσεών μας για την προώθηση του θηλασμού.

Αυτή η Παγκόσμια Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού έρχεται μετά από ένα Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, το οποίο ένωσε εκατομμύρια ανθρώπους στο πνεύμα του αθλητισμού. Ας ενωθούμε λοιπόν ξανά στο πνεύμα της ανάπτυξης και ας βάλουμε ως στόχο τα παιδιά κάνοντας το θηλασμό παγκόσμια προτεραιότητα – να βοηθήσουμε να έχει κάθε παιδί την καλύτερη δυνατή αρχή στη ζωή του.

Anthony Lake

UNICEF Executive Director
New York, 1 August 2014

Πηγή

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Το Facebook «έκοψε» φωτογραφία μητέρας που θήλαζε το μωρό της

163075-breasteeding_3088839b

Τη φωτογραφία μιας Βρετανίδας που θήλαζε το νεογέννητο μωρό της διέγραψε το facebook μετά από αναφορά χρήστη. Η απόφαση του facebook προκάλεσε τόσο μεγάλες αντιδράσεις που τελικά αναγκάστηκε να την επαναφέρει.

Η Έμμα Μποντ είπε στην Daily Mail, ότι γέννησε πρόωρα με καισαρική το δεύτερο παιδί της, την Καρίν, που έπασχε από σοβαρή ασθένεια. Οι γιατροί της είπαν ότι δεν θα ζούσε πάνω από 3 μέρες. Το κοριτσάκι όμως τα κατάφερε και η 24χρονη μητέρα θέλησε να μοιραστεί τη χαρά της στο facebook ανεβάζοντας στη σελίδα της την εν λόγω φωτογραφία.

Ένας χρήστης θεώρησε προσβλητική τη φωτογραφία και την ανέφερε στο facebook. η εταιρεία της απομάκρυνε υποστηρίζοντας ότι η φωτογραφία παραβιάζει τους κανονισμούς της κοινότητας για το γυμνό.

Η Μποντ στη συνέχεια ανέβασε τη συγκεκριμένη φωτογραφία σε ένα σάιτ που τάσσεται υπέρ του δημόσιου θηλασμού γράφοντας: «Από το μαιευτήριο μας είπαν ότι η Κάρι δεν θα επιζούσε, και ότι έπρεπε να φέρουμε ιερέα να τη διαβάσει. Πίστευαν ότι δεν θα επιζούσε πάνω από τρεις ημέρες… Ήταν μια μαγική στιγμή για μας (ο θηλασμός) και η αφαίρεση (της φωτογραφίας) την ίδια ημέρα για παραβίαση των κανονισμών για το γυμνό ήταν πραγματικά αλάτι στην πληγή… Αναστατώθηκα πολύ όταν η φωτογραφία αναφέρθηκε (στο Facebook). Ο θηλασμός είναι κάτι πολύ φυσικό και ιδιαίτερο και πρέπει να διαδοθεί».

Η κίνηση αυτή της Μποντ είχε ως αποτέλεσμα η φωτογραφία να γίνει viral με 166.000 «likes» και 22.000 κοινοποιήσεις. Ωστόσο, το facebook την απομάκρυνε για δεύτερη φορά ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Τελικά η φωτογραφία όχι μόνο επανήλθε αλλά η Μποντ έλαβε το παρακάτω μήνυμα από το facebook:

«Η εικόνα που μοιράζατε αφαιρέθηκε κατά λάθος – έχει πλέον αναδημοσιευθεί. Ενημερώσαμε την πολιτική μας για το γυμνό, το Facebook μεταβάλει τον τρόπο που εξετάζει τις αναφορές για γυμνό με στόχο να εξετάζει καλύτερα το νόημα της φωτογραφίας ή της εικόνας».

«Ως αποτέλεσμα αυτού, οι φωτογραφίες που δείχνουν θηλάζουσες μητέρες θα πρέπει να επιτρέπονται ακόμη και αν η θηλή είναι πλήρως εκτεθειμένη, όπως θα επιτρέπονται φωτογραφίες με μαστεκτομή που δείχνουν ένα πλήρως εκτεθειμένο στήθος» πρόσθεσε.

Πηγή

 

Ο νεογνολόγος που προασπίζεται τον θηλασμό

Μια συνέντευξη της Κέλλυς Σώκου

momandbabe

Το συγκλονιστικότερο ίσως όλων στην κουβέντα που ακολουθεί με τον Γιώργο Λιόση, διευθυντή του Νεογνολογικού Τμήματος του νοσοκομείου «Έλενα Βενιζέλου» και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Θηλασμού, είναι η πληροφορία πως η μοναδική τράπεζα μητρικού γάλακτος που υπάρχει στην Ελλάδα, λειτουργεί από το 1947. Και από τότε μέχρι σήμερα, σχεδόν 70 χρόνια μετά, δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια να φτιαχτεί άλλη. Έτσι, η πλειονότητα των μωρών που χρειάζονται συμπλήρωμα για διάφορους λόγους, τρέφεται με φόρμουλα, εκτός από εκείνα που έτυχε να γεννηθούν στο Έλενα. Επαναλαμβάνω: εδώ και 60+ χρόνια. Δεν θα αναφερθώ τώρα στη σημασία ύπαρξης τραπεζών γάλακτος (επιφυλάσσομαι για το μέλλον), διότι θα βαρεθείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί με τον κατεξοχήν προασπιστή του θηλασμού των πρόωρων.

Ο Γιώργος Λιόσης είναι ο νεογνολόγος, από τον οποίο δεν θα ακούσετε μάλλον ποτέ «δώσε λίγο ξένο να πάρει λίγο βάρος και βλέπουμε». Είναι ο άνθρωπος που άκουσα με καημό να λέει πως στην Ελλάδα υστερούμε σημαντικά στην ψυχολογική υποστήριξη των γονέων όσο το νεογνό νοσηλεύεται αλλά και στο μετά, αφού τα μωρά βγουν από τις ΜΕΝΝ σε μια συνέντευξη Τύπου. Είναι ο ίδιος που μου έδωσε τουλάχιστον έναν ξεκάθαρο λόγο για τον οποίο το μητρικό γάλα αποτελεί φάρμακο για τα βιαστικά μωρά και με πληροφόρησε πως πλέον τα πρόωρα νεογνά μπορούν να σιτίζονται από την πρώτη κιόλας μέρα και να μπαίνουν στο στήθος από την 28η εβδομάδα (κύησης). Τέλος, μου επιβεβαίωσε αυτά που είχα στο μυαλό μου: πως όχι τυχαία το παιδί μου πήρε τα πάνω του από τη στιγμή που τράφηκε με το γάλα μου και πως εντελώς δικαιολογημένα η άντληση γάλακτος και ο στόχος μου να της το δώσω, με βοήθησε ψυχολογικά. 

Πολλές φορές ακούμε ότι μόλις το παιδί αρχίζει να σιτίζεται με μητρικό γάλα, παίρνει αμέσως τα πάνω του στη θερμοκοιτίδα. Ισχύει ή είναι ιδέα μας;

Σαφώς και ισχύει και οι πιο πρόσφατες έρευνες το καταδεικνύουν. Γι’ αυτό και πλέον ξεκινάμε τη σίτιση με μητρικό γάλα, από την πρώτη κιόλας μέρα, ακόμη και στα εξαιρετικά πρόωρα βρέφη, ακόμη και σε εκείνα που παλιότερα θα κρίναμε ότι έπρεπε να σιτιστούν μόνο παρεντερικά. Αρχίζουμε με μόλις 0,5 ml και αυξάνουμε προοδευτικά. Μια τελευταία δική μας έρευνα, που έγινε από το τμήμα προώρων του μαιευτηρίου «Έλενα Βενιζέλου» σε 600 βρέφη, έδειξε πως εκείνα που σιτίστηκαν με μητρικό γάλα παρουσίασαν πολύ λιγότερες ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, βγήκαν πολύ γρηγορότερα από το τμήμα προώρων και μετά την έξοδο είχαν πολύ χαμηλότερα ποσοστά λοιμώξεων στους πρώτους μήνες. Η έρευνά μας έδειξε επίσης ότι τα παιδιά που πήραν μητρικό γάλα, είχαν πολύ χαμηλά ποσοστά μιας πολύ σοβαρής κατάστασης που προσβάλλει τα μικρά πρόωρα και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε τύφλωση. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται αμφιβληστροειδοπάθεια της προωρότητας. Τα νέα δεδομένα, που επιβεβαιώθηκαν και από τη μελέτη μας, λένε ότι τα παιδιά από την 28η κιόλας εβδομάδα μπορούν να μπουν στο στήθος, καθώς οι θηλαστικές κινήσεις μοιάζουν με αυτές που κάνουν στην κοιλιά της μητέρας τους πίνοντας αμνιακό υγρό. Στο μαιευτήριο που εργάζομαι εδώ και 25 χρόνια στο «Έλενα Ε Βενιζέλου», κάνουμε μεγάλη προσπάθεια να μην δίνουμε γάλα από μπιμπερό και να βάζουμε από νωρίς τα μωρά στην αγκαλιά της μητέρας ακόμα και εάν βρίσκονται σε αναπνευστική υποστήριξη ή δεν μπορούν ακόμα να θηλάσουν. Η ενέργεια αυτή τα βοηθά να αρχίζουν πολύ γρήγορα τις προσπάθειες για θηλασμό και τελικά να θηλάζουν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. 

Αν μπορούσατε να ξεχωρίσετε έναν μόνο λόγο για τον οποίο θα συμβουλεύατε μια μητέρα πρόωρου να θηλάσει, ποιος θα ήταν;

Αν σκεφτείτε ότι η νεκρωτική εντεροκολίτιδα είναι η βασικότερη αιτία θανάτου στα πρόωρα βρέφη και ότι το μητρικό γάλα με τους παράγοντες και τα στοιχεία που περιέχει συμβάλλει στην αποδυνάμωση της απειλητικής αυτής ασθένειας, θα έλεγα ότι ο θηλασμός μπορεί να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. 

Πώς θα έπρεπε να προσεγγίσουμε μια μητέρα που έχει γεννήσει πρόωρα, προκειμένου να τη βοηθήσουμε να θηλάσει και όχι να την πιέσουμε;

Η προσπάθεια και η ενημέρωση πρέπει να αρχίζει πριν από τον τοκετό, καθώς ποτέ δεν ξέρεις με βεβαιότητα εάν μια γυναίκα τελικά γεννήσει πρόωρα. Αμέσως μετά τον τοκετό, θα πρέπει η υπεύθυνη μαία να επισκεφθεί την μητέρα και να της διδάξει πώς να βγάζει και να αποθηκεύει το γάλα της. 

Είναι προτιμότερη η μεικτή διατροφή από την απουσία θηλασμού και γιατί;

Στο «Έλενα» δεν συστήνουμε φόρμουλα. Στην περίπτωση που η μητέρα για κάποιο λόγο – π.χ. διαμένει στην επαρχία – δεν μπορεί να δώσει το δικό της γάλα, χορηγούμε μητρικό γάλα από μητέρες που έχουν δωρίσει μέρος του γάλακτός τους που περισσεύει στην τράπεζα γάλακτος του τμήματος. Βέβαια οι δότριες έχουν ελεγχθεί για την ύπαρξη μεταδοτικών ασθενειών και το γάλα παστεριώνεται και μπαίνει στην κατάψυξη. Έτσι τα πρόωρα θηλάζουν με μητρικό γάλα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα και εάν η μητέρα δεν μπορεί να χορηγήσει το δικό της γάλα.  Η προσπάθεια αυτή εξαπλώνεται σιγά σιγά, καθώς και άλλα μαιευτήρια γίνονται φιλικά προς τον μητρικό θηλασμό. 

Πώς λειτουργεί η τράπεζα γάλακτος στο Έλενα και τι χρειάζεται για να αποκτήσουν όλα τα μαιευτήρια;

Η τράπεζα γάλακτος στο «Έλενα» λειτουργεί από το 1947, με μια διακοπή την περίοδο που είχε εμφανιστεί ο HIV. Οι μητέρες που δίνουν το γάλα τους υποβάλλονται σε μικροβιολογικές εξετάσεις. Ακόμη κι αν έχουν προσβληθεί από τον μεγαλοκυτταροϊό, που μπορεί να μολύνει ένα βρέφος κάτω των 33 εβδομάδων, το γάλα τους θα παστεριωθεί εδώ στην τράπεζα και θα χορηγηθεί άφοβα. Υπάρχει επίσης εξοπλισμός που μετράει την περιεκτικότητα του μητρικού γάλακτος σε λίπος και πρωτεΐνες και έχουμε τη δυνατότητα να το εμπλουτίσουμε, μόνον εάν χρειάζεται, με τα απαραίτητα στοιχεία, όπως πρωτεΐνη, ασβέστιο, φωσφόρο κ.λπ. Επομένως, κάθε υγιής γυναίκα που θηλάζει, αν εξεταστεί και ακολουθήσει τις οδηγίες υγιεινής μπορεί να δωρίσει το γάλα της, ακόμη κι αν το έχει συλλέξει στο σπίτι της. 

Τι πιστεύετε ότι λείπει από το ελληνικό σύστημα υγείας όσον αφορά τον θηλασμό των πρόωρων;

Δεν πιστεύω ότι είναι θέμα του συστήματος, αλλά του κάθε ιδρύματος. Η κάθε μονάδα νοσηλείας, το κάθε μαιευτήριο, πρέπει με προσπάθεια και υπερβαίνοντας πολλές δυσκολίες να διεκδικήσει και να δημιουργήσει συνθήκες φιλικές προς τον θηλασμό. Όπως σας είπα και πριν όλο και περισσότερα μαιευτήρια γίνονται φιλικά προς τον θηλασμό. Εκτός από το «Αττικό» και το «Έλενα», έγινε πρόσφατα και το «Μητέρα» , ενώ και στο «Ιασώ» αλλά και σε όλα τα μαιευτήρια γίνονται σημαντικά βήματα. 

Γιατί δίνονται αντικρουόμενες πληροφορίες σχετικά με τον θηλασμό στα πρόωρα;

Πιστεύω ότι υπάρχουν πλέον κανόνες που ακολουθούνται από τα περισσότερα τμήματα προώρων. 

Τι πρέπει πραγματικά να προσέχει μια μητέρα που αποθηκεύει το γάλα της για το πρόωρο μωρό της και τι όταν τελικά του το δίνει;

Όχι πολλά στην πραγματικότητα, αφού το μητρικό γάλα, πολύ δύσκολα μολύνεται. Χρειάζεται μόνο να πλένει το στήθος και τα χέρια της και να αποθηκεύει το γάλα σε αποστειρωμένα δοχεία. 

Ποιο είναι το συχνότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένα πρόωρο μωρό που προσπαθεί να θηλάσει και πώς το αντιμετωπίζετε εσείς ως νεογνολόγος;

Το συχνότερο πρόβλημα είναι ο μετεωρισμός της κοιλιάς, επειδή το βρέφος δυσκολεύεται να χωνέψει. Ωστόσο ούτε σε αυτή την περίπτωση δεν διακόπτουμε πλέον τη σίτιση με μητρικό γάλα. Το ξένο γάλα είναι που επιδεινώνει την κατάσταση. Ένα άλλο σύνηθες πρόβλημα είναι η έλλειψη καλού αντανακλαστικού θηλασμού. Σε αυτή την περίπτωση που στην αρχή το παιδί δεν μπορεί σιτιστεί, το βάζουμε να «θηλάσει» σε κενό στήθος, δηλαδή αφού η μητέρα έχει βγάλει με θήλαστρο πρώτα το γάλα. Η τεχνική αυτή βοηθά πολύ το παιδί να μάθει και να αρχίσει τον θηλασμό χωρίς πρόβλημα. 

Τι θα συμβουλεύατε μια μητέρα πρόωρου που έχει κουραστεί από την αγωνία και θέλει να διακόψει τη συλλογή γάλακτος;

Θα προσπαθούσα να την πείσω, χωρίς όμως να την πιέσω, για τα οφέλη του μητρικού γάλακτος, που λειτουργεί πραγματικά  σαν φάρμακο στα πρόωρα βρέφη. Κατανοώ τη δύσκολη ψυχολογία μιας μητέρας που απέκτησε πρόωρο μωρό, αλλά αυτή η ψυχολογία μπορεί και να συνεχιστεί. Ο θηλασμός όμως είναι σημαντικό να διατηρηθεί από την αρχή. 

Πόσο σημαντική είναι η ψυχολογική υγεία μιας μητέρας; Πότε θα της προτείνατε να δώσει ξένο γάλα; (για το καλό το δικό της και πότε για το καλό του παιδιού;).

Φυσικά, η ψυχολογία της μητέρας είναι πολύ σημαντική. Πιστεύω όμως ότι η προσπάθειά της να διατηρήσει το γάλα της μπορεί τελικά να λειτουργήσει θετικά στην ψυχολογία της. Μια μητέρα που θλίβεται επειδή για πρακτικούς λόγους δεν μπορεί να προσφέρει βοήθεια στο παιδί της, θα αρχίσει να νιώθει πως κάνει κάτι χρήσιμο και έτσι θα αισθάνεται και η ίδια καλύτερα. 

Τι θα λέγατε σε μια μητέρα που δεν κατάφερε να θηλάσει και αισθάνεται άσχημα γι’ αυτό;

Να μην αισθάνεται άσχημα. Το ότι είναι μητέρα αποτελεί από μόνο του μεγάλη προσφορά. Και η δική μου γυναίκα θήλασε μόνο 2 μήνες, αλλά η κόρη μας είναι ένα πανέξυπνο παιδί. Θα της έλεγα ωστόσο να προσπαθήσει να θηλάσει το δεύτερο παιδί της.

ΧΡΗΣΙΜΑ

_ Αν θέλετε να πάρετε συμβουλές για τον θηλασμό από το Έλενα, τηλ. 210 6462782 και 210 6402360.
_ Αν θέλετε να δωρίσετε γάλα στην τράπεζα γάλακτος, επικοινωνήστε με το τηλεφωνικό κέντρο στο τηλ. 213 2051000

Πηγή

 

Πρέπει να εισάγουμε στέρεες τροφές τον 4ο μήνα σε ένα μωρό που θηλάζει;

Το παρακάτω είναι ελεύθερη μετάφραση από κείμενο του Dr Jack Newman, που δημοσιεύτηκε εδώ: 

https://www.facebook.com/DrJackNewman/posts/388911267926592?notif_t=notify_me

Τελευταία γίνεται πολύ συζήτηση σχετικά με το ότι τα μωρά πρέπει να ξεκινούν τις στέρεες τροφές τον 4ο μήνα για την «πρόληψη των αλλεργιών», κάτι το οποίο φαίνεται να υποστηρίζεται από επιστημονικές έρευνες. Αυτή η αλλαγή έγινε πριν 2-3 χρόνια, όταν ακόμα η οδηγία ήταν οι στέρεες τροφές να ξεκινούν τον 6ο μήνα. Ωστόσο, η επιστημονική έρευνα που λέει ότι θα πρέπει να ξεκινάμε τις στέρεες τροφές τον 4ο μήνα, δεν λέει ακριβώς αυτό.

Για την ακρίβεια λέει ότι εάν θέλουμε να προλάβουμε την εμφάνιση αλλεργιών θα είναι καλό να ξεκινήσουμε τις στέρεες τροφές κάπου ανάμεσα στους 4-7 μήνες. Όμως γιατί αυτό μεταφράστηκε ως «στον 4ο μήνα»; Θα έλεγα ότι η επιστημονική έρευνα δεν είναι και τόσο πειστική τελικά. Είναι προφανές ότι οι αλλεργίες δεν οφείλονται μόνο σε έναν παράγοντα (το πότε θα ξεκινήσει το μωρό τις στέρεες τροφές), αλλά και σε ένα πλήθος περιβαλλοντικών παραγόντων οι οποίοι επίσης παίζουν κάποιο ρόλο. Τα μωρά θα πρέπει να ξεκινούν τις στέρεες τροφές ανάλογα με την ετοιμότητά τους, και όχι σύμφωνα με το ημερολόγιο.

Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από την τελευταία επανέκδοση τους βιβλίου μου «Dr Jack Newman’s Guide to breastfeeding»: 

Τα μωρά, ειδικά αυτά που θηλάζουν, είναι καταπληκτικά. Πολύ συχνά ζητούν να θηλάσουν όταν η μαμά τους (αλλά όχι και ο πατέρας απαραίτητα) κάθεται να φάει. Αυτό συμβαίνει ακόμα κι όταν ο μπαμπάς και η μαμά δεν τρώνε την ίδια ώρα. Πώς το ξέρουν τα μωρά; Μήπως η μητέρα εκπέμπει κάποιο σήμα που λέει «είμαι έτοιμη να βάλω το πιρούνι στο στόμα μου»; Πιστεύω ότι είναι πιθανόν. Εάν οι φερορμόνες μπορούν να προκαλέσουν σεξουαλική έλξη στους ανθρώπους, γιατί να μην υπάρχουν και μητρικές φερορμόνες που λένε «είναι ώρα για φαγητό»; Δεν υπάρχει φυσικά επιστημονική απόδειξη γι’ αυτό, αλλά η εμπειρία των μαμάδων είναι σημαντική και θα πρέπει να τις ακούμε πιο συχνά. 

Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα είναι ότι το μωρό κάθεται στα πόδια του μπαμπά ή της μαμάς όταν κάποιος ή και οι δύο τρώνε. Γύρω στους 4 μήνες, το μωρό αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτό που συμβαίνει. Συχνά παρακολουθεί με μεγάλη προσήλωση την διαδρομή που κάνει το πιρούνι ή το κουτάλι από το πιάτο στο στόμα τους. Μάλιστα, πολλές φορές τα μωρά προσπαθούν να βάλουν το χέρι τους στο στόμα της μαμάς τους για να πάρουν την τροφή από μέσα. Μου φαίνεται ότι όταν ένα μωρό το κάνει αυτό, είναι έτοιμο να ξεκινήσει στέρεες τροφές όποια κι αν είναι η ηλικία του. Φυσικά, ένα μωρό 2 μηνών δεν θα συμπεριφερθεί έτσι, οπότε δεν συζητάμε για τόσο μικρές ηλικίες. 

Και αν το μωρό δείχνει έτοιμο να φάει στους 5 μήνες και 2 εβδομάδες, γιατί να μην δώσουμε στο παιδί στέρεες τροφές εάν δείχνει τέτοιο ενδιαφέρον; Και τι είδους τροφές θα πρέπει να δώσουμε στο μωρό όταν είναι έτοιμο; Νομίζω ότι είναι λογικό για ένα μωρό 5 μηνών και 2 εβδομάδων που προσπαθεί να αρπάξει ένα κομμάτι κρέας από το πιάτο της μαμάς του, να φάει αυτό το κομμάτι κρέας. Εντάξει, μπορεί να κοπεί σε πολύ μικρά κομμάτια ή να πολτοποιηθεί, αλλά ωστόσο μπορεί να είναι το ίδιο φαγητό με των γονιών του, με μερικές μόνο εξαιρέσεις. 

Ποιες είναι οι εξαιρέσεις; Στρόγγυλες, μικρές τροφές όπως τα σταφύλια και τα φιστίκια, δεν είναι καλή ιδέα. Συνήθως έχουν ακριβώς το μέγεθος της τραχείας (αεραγωγός) και μπορεί να κολλήσουν εκεί. Τα λουκάνικα ενέχουν το ίδιο κίνδυνο. Τα ποπ κορν το ίδιο. Επίσης, καλύτερα να αποφεύγουμε πολύ καυτερά (πικάντικα) φαγητά καθώς το να κάψουμε το στόμα του μωρού δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να το ενθαρρύνουμε να φάει στέρεες τροφές. Φυσικά, το ότι θα πρέπει να βεβαιωθούμε ότι το φαγητό που του δίνουμε δεν είναι πολύ ζεστό, είναι κοινή λογική. Πολύ συχνά δεν υπάρχει καν ανάγκη να κόψουμε την τροφή σε μικρά κομμάτια: ένα μωρό μπορεί να κρατήσει στα χέρια του ένα μπρόκολο ή ένα αχλάδι και να το φάει. 

Φυσικά έχω ακούσει το επιχείρημα ότι τα μωρά των 5-6 μηνών βάζουν τα πάντα στο στόμα τους, ακόμα και τις πέτρες εάν έχουν την ευκαιρία. Αυτό είναι αλήθεια και καθώς οι γονείς είναι συνήθως μαζί με το μωρό τους σ’ αυτές τις ηλικίες, όταν αυτό βάλει ένα πλαστικό παιχνίδι στο στόμα του γρήγορα θα τρέξουν να του το βγάλουν. Το μωρό μόλις έμαθε ότι το παιχνίδι δεν είναι φαγητό ή τουλάχιστον δεν προορίζεται για το στόμα του, αν και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι στ’ αλήθεια να το μάθει. Θα έλεγα λοιπόν ότι αν ένα μωρό βάλει στο στόμα του ένα κομμάτι κοτόπουλο και οι γονείς αντιδράσουν με τον ίδιο τρόπο, όπως αν έβαζε στο στόμα του μια πέτρα, τότε το μωρό θα μάθει ότι το κοτόπουλο δεν είναι φαγητό και δεν προορίζεται για το στόμα του επίσης.

Dr Jack Newman

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγή

 

 

Σίδηρος και θηλασμός

Το παρακάτω είναι ελεύθερη μετάφραση από κείμενο του Dr Jack Newman, που δημοσιεύτηκε εδώ: 

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=757260800980080&id=403012463071584&notif_t=notify_me

Ανησυχώ γιατί έχω λάβει από χθες δύο διαφορετικά μηνύματα όπου η μητέρα ενός μωρού (9 μηνών στην δεύτερη περίπτωση), μου λέει ότι άκουσε από τον παιδίατρό της ότι «ο θηλασμός προκαλεί ανεπάρκεια σιδήρου». Αυτές τις λέξεις ακριβώς.

Σύμφωνα με την μητέρα του 9μηνου μωρού, το μωρό τρώει κρέας τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, κάποιες μέρες και περισσότερες φορές και τρώει επίσης δημητριακά εμπλουτισμένα με σίδηρο το πρωί. 

Με ανησυχεί το γεγονός ότι έλαβα δύο παρόμοια μηνύματα σε δύο μέρες. Ελπίζω ότι αυτό είναι μια απλή σύμπτωση και όχι μια καινούρια μόδα που βασίζεται σε κάποιο ανόητο άρθρο ή στην ομιλία σε ένα συνέδριο κάποιου που δεν έχει ιδέα για το θηλασμό νηπίων ή για την διατροφή των νηπίων γενικά. Ο παιδίατρος που λέει κάτι τέτοιο, στην πραγματικότητα λέει ότι η φόρμουλα είναι καλύτερη από το μητρικό γάλα. 

Ο συγκεκριμένος παιδίατρος ήθελε η μητέρα να θηλάζει λιγότερο συχνά και να δίνει περισσότερες στέρεες τροφές. Λες και οι στέρεες τροφές μπορούν να αντικαταστήσουν το θηλασμό. Και παρόλο που αυτό το 9 μηνών μωρό φαίνεται να τρέφεται απολύτως σωστά όσον αφορά τις απαιτήσεις σε σίδηρο.

Ο παιδίατρος αυτός ξεχνάει (ή ποτέ δεν κατάλαβε) ότι ο θηλασμός είναι πολύ περισσότερα από διατροφή. Ο θηλασμός δεν είναι απλώς ένας άλλος τρόπος για να δώσουμε στο μωρό θερμίδες και θρεπτικά συστατικά (και σίδηρο) στο μωρό. Ο θηλασμός δεν είναι απλώς ένας άλλος τρόπος σίτισης του μωρού, με ένα λίγο διαφορετικό «μπουκάλι», πιο μαλακό από το πλαστικό ή το γυάλινο, αλλά στην ουσία το ίδιο πράγμα. Εκτός από τη διατροφική σημασία του, το μητρικό γάλα είναι γεμάτο με όλων των ειδών τους ανοσολογικούς παράγοντες (όχι μόνο αντισώματα) και τους αυξητικούς παράγοντες (που βοηθούν το έντερο, τον εγκέφαλο και όλα τα όργανα του μωρού να αναπτυχθούν), αλλά και ζωντανά κύτταρα.

Αλλά ο θηλασμός είναι επίσης μια σχέση, μια πολύ στενή σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπιούνται. 

Η συζήτηση για την ανεπάρκεια του σιδήρου έχει φτάσει σε σημείο υστερίας, ενισχυμένη από τις εταιρίες παραγωγής ξένου γάλακτος που πιέζουν τους επαγγελματίες υγείας να δίνουν φόρμουλα στα μωρά μετά τους 6 μήνες για να παίρνουν αρκετό σίδηρο. Ο οποίος ισχυρισμός είναι γελοίος καθώς ο σίδηρος στη φόρμουλα είναι τεχνητός, άρα ουσιαστικά είναι ίδιο πράγμα με το να δίνει κανείς στο μωρό φαρμακευτικό σίδηρο. Και η πλειονότητα του σιδήρου της φόρμουλα καταλήγει στην πάνα του μωρού. 

Μια από τις πιο συχνές αιτίες που ακούμε για να αρχίσει το μωρό στέρεες τροφές, είναι ότι αν δεν αρχίσει να τρώει τροφές πλούσιες σε σίδηρο θα εμφανίσει ανεπάρκεια σιδήρου κι από αυτό βγαίνει το συμπέρασμα ότι «ο θηλασμός προκαλεί ανεπάρκεια σιδήρου». Κι αυτό που περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα είναι ότι λένε στις μητέρες «να αντικαταστήσουν το θηλασμό με στέρεες τροφές». Όμως οι μητέρες πρέπει να καταλάβουν τα εξής:

1) Μετά τον 6ο μήνα ζωής του μωρού, οι στέρεες τροφές προστίθενται στο θηλασμό, δεν τον αντικαθιστούν.

2) Το μητρικό γάλα περιέχει σίδηρο και ο σίδηρος αυτός απορροφάται πολύ καλά από το μωρό. Άρα το μωρό χρειάζεται το σίδηρο του μητρικού γάλακτος και πρόσθετο σίδηρο από τις στέρεες τροφές.

3) Ο θηλασμός δεν πρέπει να αντικαθίσταται από φόρμουλα μετά τους έξη μήνες. Η οδηγία ότι η φόρμουλα χρειάζεται να μπει κάποια στιγμή στη ζωή του μωρού, είναι λάθος. Τα μωρά που θηλάζουν και τρώνε στέρεες τροφές, δεν χρειάζονται τη φόρμουλα ποτέ.

4) Το μητρικό γάλα είναι η κύρια πηγή διατροφής για τα μωρά ακόμα και μετά τους 6 μήνες, γιατί εξακολουθεί να περιέχει τα εκατοντάδες θρεπτικά συστατικά, κύτταρα και παράγοντες που περιείχε και πριν. 

Dr Jack Newman 

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή

Το κίνημα του θηλασμού: Οι τύψεις, οι διαμάχες και η μάχη του μητρικού γάλακτος

της Έρης Βαρδάκη

Μια μητέρα πρέπει να θηλάσει το παιδί της λίγες ημέρες, λίγους μήνες ή ακόμη και λίγα χρόνια; Η συγκέντρωση για τα γενέθλια της φίλης μου Μαρίας έμοιαζε με ένα ιδιότυπο baby shower. Καθισμένη στη μέση του καναπέ με ένα χαμόγελο απόλυτης ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, χάιδευε μακάρια την κοιλίτσα της, άνοιγε τσάντες με βελουτέ φορμάκια και άκουγε προσεκτικά τις συμβουλές των έμπειρων μαμάδων για τα μυστικά της γέννας. Το ευχάριστο κλίμα διεκόπη με μια φαινομενικά αθώα δήλωσή της: «Ε, ναι, σε τέσσερις μήνες θέλω να έχω επιστρέψει στη δουλειά. Θα θηλάσω το μωρό μέχρι τότε και μετά θα χρησιμοποιήσω φόρμουλα».

Φρίκη και αποτροπιασμός σχηματίστηκαν ξαφνικά στα πρόσωπα δύο μαμάδων από την παρέα. «Είναι δυνατόν να λες τέτοια πράγματα;» της έλεγαν. «Ο θηλασμός είναι ο πιο δυνατός δεσμός της μητέρας με το παιδί της» προσέθεταν, για να τονίσουν ότι «τουλάχιστον για έναν χρόνο πρέπει να θηλάσεις. Είναι υποχρεωτικό». Η Μαρία βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με δύο ιδιαίτερα δυναμικές οπαδούς του κινήματος του θηλασμού. Το τελικό ερώτημα που της έθεσαν την έστησε στον τοίχο: «Πόσο καλή μητέρα θέλεις να γίνεις;».

Η ίδια ερώτηση είχε τεθεί με παρόμοιο τρόπο πριν από δύο χρόνια σε εξώφυλλο του περιοδικού «Τime», το οποίο είχε προκαλέσει σάλο. Απεικόνιζε μια όμορφη 26χρονη γυναίκα που θήλαζε όχι ένα βρέφος αλλά ένα αγοράκι τριών ετών, το οποίο στεκόταν όρθιο σε ένα καρεκλάκι ώστε να φτάνει στο ύψος του στήθους της. Ο τίτλος ήταν αρκετά υπαινικτικός: «Are you mom enough?» (Είσαι αρκετά μητέρα;).

Στο άρθρο ουσιαστικά πρωταγωνιστούσαν μαμάδες που έχουν θέσει ως βίβλο της ανατροφής των τέκνων τους το εγχειρίδιο «Τhe Βaby Βook» του δρος Μπιλ Σίαρς και της συζύγου του Μάρθας. Το βιβλίο εισήγαγε τη θεωρία του «attachment parenting», η οποία μεταξύ άλλων επιτάσσει επιμήκυνση του θηλασμού, ύπνο του παιδιού μαζί με τους γονείς του και γενικότερα μια σχέση συνεχούς προσκόλλησης.

Οι Ελληνίδες και ο θηλασμός

Ο θηλασμός όχι μόνο έχει επιστρέψει ως στάνταρ επιλογή, αλλά πληθαίνουν οι γυναίκες που θηλάζουν τα παιδιά τους για 2, 3 ή 4 χρόνια, όπως έκαναν οι μητέρες στις προπολεμικές ή στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. «Ο λαός έλεγε “θήλαζε το παιδί σου για να είναι γερό”. Αυτό πλέον αποδεικνύεται επιστημονικά μέσα από μελέτες» αναφέρει στο ΒΗmagazino o Γεώργιος Λιόσης, διευθυντής του Νεογνολογικού Τμήματος του νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου» και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Θηλασμού.

«Μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες έδειξαν ότι τα παιδιά που θήλασαν είχαν πολύ μικρότερα ποσοστά σε ορισμένες μορφές παιδικού καρκίνου. Σήμερα σιγά σιγά ανακαλύπτουμε στο εργαστήριο τις αιτίες και τους λόγους για τους οποίους αυτό συμβαίνει. Διάφορες επίσης μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που θηλάζουν έχουν υψηλότερο ΙQ, τώρα υπάρχει εξήγηση για το φαινόμενο αυτό: υπάρχουν παράγοντες στο μητρικό γάλα που φαίνεται ότι ωριμάζουν τα διάφορα όργανα του σώματος και κυρίως τον εγκέφαλο. Αλλες μελέτες έδειξαν ότι τα παιδιά που θήλασαν είχαν μειωμένο ποσοστό λοιμώξεων. Οσο περισσότερο χρόνο θήλασε ένα παιδί, τόσο λιγότερες λοιμώξεις παρουσιάζει. Καθημερινά προκύπτουν και νέα δεδομένα που δείχνουν την αξία του μητρικού γάλακτος. Τα πανεπιστημιακά μου συγγράμματα ελάχιστα αναφέρονταν στην αξία του μητρικού γάλακτος, μιλώ για τη δεκαετία του 1970-1980, που είχαν πρωτοβγεί οι φόρμουλες και οι εταιρείες είχαν επενδύσει πολλά χρήματα στις διαφημιστικές καμπάνιες. Πολλές φορές σήμερα βλέπουμε γιαγιάδες που γέννησαν τα παιδιά τους εκείνη την περίοδο να αντιδρούν ώστε να μη θηλάσουν σήμερα οι κόρες τους τα εγγόνια τους».

Σε έρευνα του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2009, τα ποσοστά των Ελληνίδων που επέλεγαν τον αποκλειστικό θηλασμό δεν έμοιαζαν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Την πρώτη ημέρα της ζωής του βρέφους θήλασε αποκλειστικά το 41% των γυναικών, στο τέλος του πρώτου μήνα θήλαζε μόλις το 21%, στο τέλος του τρίτου μήνα το 11%, ενώ τον έκτο μήνα το ποσοστό αυτό σχεδόν μηδενίστηκε (0,8%).

Ωστόσο ίσως το πιο ανησυχητικό, σύμφωνα με την έρευνα, ήταν ότι δύο στις τρεις γυναίκες έλαβαν συνταγή ή σημείωμα για γάλα σκόνη φεύγοντας από το νοσοκομείο, ενώ περίπου μία στις τρεις έλαβε δωρεάν δείγμα γάλακτος. «Η έρευνα αυτή είναι κάπως παλιά. Τα πέντε τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές προσπάθειες από την Ελληνική Επιτροπή Θηλασμού και του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού και τα ποσοστά των Ελληνίδων που θηλάζουν έχουν ανεβεί. Γίνεται μεγάλη προσπάθεια και στα ιδιωτικά μαιευτήρια. Μην ξεχνάμε ότι πλέον διαθέτουμε τρία φιλικά προς τα βρέφη νοσοκομεία: το “Ελενα Βενιζέλου”, το Αττικόν και τώρα έγινε και το Μητέρα. Τα φιλικά προς τα βρέφη νοσοκομεία αλλάζουν τις πρακτικές σίτισης των νεογέννητων, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το ποσοστό των γυναικών που θηλάζουν τα παιδιά τους. Για να λάβει το νοσοκομείο την πιστοποίηση θέτονται αυστηρά κριτήρια, εκπαιδεύεται όλο το προσωπικό, από τον γιατρό και τη μαία μέχρι τον διοικητή και τους τεχνικούς. Γιατί ο κάθε εργαζόμενος μπορεί να ερωτηθεί σε θέματα που αφορούν τον μητρικό θηλασμό».

Μια γρήγορη έρευνα στο ελληνικό Διαδίκτυο αποδεικνύει ότι αρκετές ελληνίδες μητέρες ενδιαφέρονται για τον μητρικό θηλασμό. Διάφορα blogs και fora δίνουν χρήσιμες πληροφορίες, ενώ εθελόντριες σύμβουλοι θηλασμού διοργανώνουν συναντήσεις. Ωστόσο εντύπωση προκαλούν διαδικτυακοί καβγάδες κάτω από άρθρα που αναφέρονται στον θηλασμό: από τη μία πλευρά οι θηλάζουσες, από την άλλη αυτές που δεν το επιθυμούν. Η φόρτιση είναι μεγάλη: νουθεσίες, τύψεις και ασκήσεις φεμινισμού ανακατεύονται με επιστημονικές μελέτες.

H Xριστίνα Αδαμοπούλου, αρχιτέκτονας, είναι μητέρα ενός τετράχρονου αγοριού και ενός κοριτσιού 20 μηνών, το οποίο εξακολουθεί να θηλάζει, είναι υπέρ του θηλασμού αλλά σε καμία περίπτωση επικριτική προς άλλες γυναίκες που δεν θέλουν να θηλάσουν. «Η μητέρα ενός φίλου γέννησε τη δεκαετία του 1970. Η γυναίκα αυτή είχε μια καριέρα την οποία έπρεπε να προστατεύσει με κάθε τρόπο. Επέλεξε να μη θηλάσει και την επόμενη ημέρα να πάει στο γραφείο. Δεν μπορώ να την καταδικάσω. Την καταλαβαίνω». 

Θηλασμός σε προσχολική ηλικία

«Μερικές θηλάζουν μέχρι δυόμισι-τριών χρόνων τα παιδιά τους! Ελεος! Ας βγει να το σχολιάσει ξεκάθαρα ένας γιατρός. Νομίζω πως μέχρι οκτώ μηνών κερδίζει ό,τι είναι να κερδίσει. Γιατί μας πρήζουν οι υπόλοιποι γονείς;». Πρόκειται για το σχόλιο ενός χρήστη του Internet που υπογράφει με το ψευδώνυμο «Ελευθερώστε τα babies». Πράγματι, ο χρόνος που πρέπει να σταματήσει μια γυναίκα να θηλάζει το παιδί της αναδεικνύεται το πιο αιχμηρό σημείο της σύγκρουσης.

«Δεν υπάρχει σαφής άποψη για το πότε ακριβώς θα πρέπει να σταματήσει μια μητέρα να θηλάζει» ξεκαθαρίζει ο παιδίατρος Γεώργιος Λιόσης. «Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) αναφέρει ότι υπάρχουν πολλά οφέλη για την υγεία του παιδιού από τον αποκλειστικό θηλασμό κατά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής του, στη συνέχεια μπαίνουν και διάφορες τροφές γιατί το παιδί έχει ανάγκη από περισσότερες θερμίδες και επιπλέον θρεπτικές ουσίες. Ετσι ο ΠΟΥ κάνει λόγο για θηλασμό μέχρι τον έναν χρόνο, που μπορεί να συνεχιστεί ως την ηλικία των δύο ετών ή και περισσότερο. Δεν ισχύει αυτό που λέγεται ότι δεν υπάρχει λόγος κάποια μητέρα να θηλάσει μετά τον έναν χρόνο. Μπορεί να θηλάσει χωρίς να υπάρχει πρόβλημα».

Τη δική της θέση δίνει και η Εφη Λάγιου-Λιγνού, ψυχοθεραπεύτρια παιδιών και εφήβων, επόπτρια κλινικού έργου της Πανεπιστημιακής Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία»: «Η μητέρα δεν εξυπηρετεί τις αναπτυξιακές ανάγκες του παιδιού με τη διατήρηση του θηλασμού, ενώ το παιδί μπορεί ήδη να τρέφεται μόνο του. Μπορεί να θέλει να διατηρήσει την εικόνα της ως “πανταχού παρούσας και τα πάντα πληρούσας μητέρας”, αλλά έτσι δεν του προσφέρει το πλαίσιο να αναπτυχθεί, το παιδί μπερδεύεται και αναρωτιέται “είμαι μεγάλος αφού πηγαίνω σχολείο (παιδικό σταθμό) ή το μωράκι της μαμάς;”. Ο παρατεταμένος θηλασμός δεν το προετοιμάζει να είναι ανθεκτικό σε ματαιώσεις, απογοητεύσεις και αντιξοότητες, που αναπόφευκτα θα συναντήσει στη ζωή του».

Η δικαστική επιμελήτρια Ασημίνα Αντωνίου-Στεφανάκου, μητέρα δύο αγοριών, συνεχίζει να θηλάζει τον γιο της, που τον Ιανουάριο έκλεισε τα τέσσερα. «Είναι ανεξάρτητος. Την πρώτη ημέρα που πήγε σχολείο έβαλε την τσάντα του στους ώμους και μου είπε: “Θα πάω σχολείο αλλά δεν θα σταματήσω να πίνω το γάλα σου”. Γέννησα το πρώτο μου παιδί στη Βοστώνη και θήλασα μόνο έξι μήνες. Τότε όμως, το 2005, παρακολούθησα όλη τη δημόσια συζήτηση στις ΗΠΑ για τις θετικές επιπτώσεις του θηλασμού για πολύ περισσότερο από έξι μήνες, συνάντησα μητέρες που θήλασαν τα παιδιά τους ενώ ήταν μεγαλύτερα των δύο και τριών ετών και στο δεύτερο παιδί μου, το 2010, προέκυψε αβίαστα και φυσικά μια ανάλογη απόφαση».

Τελικά η Μαρία γέννησε πριν από μερικές ημέρες. Την επισκέφθηκα στο μαιευτήριο. «Τι θα κάνεις με το θέμα του θηλασμού;» τη ρώτησα. «Μακάρι να ήξερα. Δυστυχώς δεν υπάρχει ένα και μόνο “μάνιουαλ”» μου απάντησε.

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino

Συγχαρητήρια στους νέους μπαμπάδες!

Ως μητέρα δύο παιδιών, έχω πολλές μικρές και μεγάλες ιστορίες να διηγηθώ για το πώς ο σύζυγός μου και πατέρας των παιδιών μου συμμετείχε τόσο στις εγκυμοσύνες, όσο και μετά, κατά την περίοδο του τοκετού, της λοχείας και του θηλασμού. Αυτό που περισσότερο θυμάμαι και τον ευγνωμονώ είναι η αδιάλειπτη παρουσία του κατά τη διάρκεια των τοκετών και η υποστήριξή του κατά τις δύσκολες πρώτες μέρες του θηλασμού. Ήμασταν μια ομάδα, μια γροθιά, που συνεργαζόταν πολύ καλά και έκανε αυτό που πίστευε καλύτερο για τα παιδιά της, παρά τα όσα ακούγαμε από τους γύρω μας.

Ωστόσο, 15 χρόνια πριν, αυτό που κάναμε εγώ κι ο άντρας μου, που επιλέξαμε δηλαδή να γεννήσουμε με το πιο φυσικό τρόπο τα παιδιά μας, με τις λιγότερες δυνατές παρεμβάσεις, να πάρουμε μονόκλινο δωμάτιο στην κλινική και να θηλάσουμε από την πρώτη ώρα αποκλειστικά τα παιδιά μας, δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. Τότε, οι γυναίκες γεννούσαν συνήθως μόνες τους, χωρίς τους συζύγους τους δηλαδή, οι οποίοι σύζυγοι έφευγαν από την κλινική σχεδόν αμέσως μετά την γέννα για να αφήσουν την μητέρα να «ξεκουραστεί» και επέστρεφαν για λίγες ώρες κάθε μέρα ως επισκέπτες.

Για μένα λοιπόν, η μεγαλύτερη έκπληξη στις εξελίξεις και τις αλλαγές που έγιναν την τελευταία δεκαετία, είναι η ενεργητική ανάμειξη και ενασχόληση των περισσότερων νέων μπαμπάδων ή μελλοντικών μπαμπάδων στα θέματα της εγκυμοσύνης, του τοκετού και του θηλασμού. Αυτή η νέα γενιά μπαμπάδων είναι παρόντες στον τοκετό, έχουν άποψη για το πώς θα ήθελαν γεννηθεί το παιδί τους, συμμετέχουν όπως μπορούν σε αυτόν και δεν αφήνουν τις συντρόφους τους στην κλινική μόλις γεννήσουν για να επιστρέψουν στο σπίτι. Βοηθούν στο θηλασμό, αφού έχουν και οι ίδιοι ενημερωθεί, και πολύ συχνά παίρνουν μονόκλινο δωμάτιο για να μένουν μαζί με τη σύντροφό  τους και το μωρό τους στη κλινική. Κι αν τα οικονομικά τους δεν επιτρέπουν την επιλογή του μονόκλινου δωματίου, συνήθως παίρνουν άδεια από τη δουλειά τους για να είναι με τη μητέρα και το μωρό όσο περισσότερο γίνεται.

Η ευαισθησία αυτής της νέας γενιάς μπαμπάδων, είναι συγκινητική και πολύ ενθαρρυντική. Οι μέλλοντες μπαμπάδες ενημερώνονται ακόμα και για την επιλόχειο κατάθλιψη και κάποιοι μου έχουν δείξει τις σημειώσεις τους σχετικά με τα σημάδια της. Θέλουν να είναι παρόντες όταν τους επισκέπτομαι στο σπίτι, μου κάνουν συνεχώς ερωτήσεις, κρατούν σημειώσεις και κάποιες φορές με σταματούν στην πόρτα για να με ρωτήσουν ιδιαιτέρως αν πραγματικά έχει αρκετό γάλα η γυναίκα τους, τι να κάνουν για να της ανεβάσουν την ψυχολογία, αν θα επουλωθούν οι πληγωμένες της θηλές και πώς να την βοηθήσουν που θέλει όλη τη μέρα να κλαίει! Το άγχος τους είναι διάχυτο, καθώς τρέχουν να βοηθήσουν τη γυναίκα τους να ξαπλώσει ή να σηκωθεί από το κρεβάτι, ή να της φέρουν ένα ποτήρι νερό όταν διψάσει, ή να της δώσουν το μωρό για να το θηλάσει. Αλλά το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι αυτοί οι μπαμπάδες είναι πεπεισμένοι για την σπουδαιότητα του θηλασμού.

Ξέρουν ότι το μωρό πρέπει να θηλάζει συχνά και ενεργοποιούν τα ξυπνητήρια τους για να μην ξεχαστούν, κρατούν σημειώσεις για τα ούρα και τις κενώσεις του μωρού, θυμούνται από πιο στήθος θήλασε τελευταία φορά και κάνουν μασάζ στο πρησμένο στήθος της γυναίκας τους. Ενημερώνονται για τα θήλαστρα και τρέχουν να αγοράσουν αν κάτι δεν πάει καλά με το θηλασμό, αφού ήδη ξέρουν ότι το στήθος πρέπει να αδειάζει συχνά για να αυξηθεί η παραγωγή του.

Τους έχω ακούσει να επαναλαμβάνουν στις γυναίκες τους πληροφορίες και οδηγίες που λίγο πριν τους είχα δώσει, αλλά που εκείνες είναι πάρα πολύ κουρασμένες για να ακούσουν και να συγκρατήσουν. Αυτή η γενιά μπαμπάδων έχει ενεργητικό ρόλο σε μια διαδικασία που φέρνει μεγάλη ικανοποίηση μακροπρόθεσμα, όμως συχνά, τον πρώτο καιρό, είναι πρωτόγνωρη, εξουθενωτική και δυσβάσταχτη.

Και φυσικά η συνεισφορά τους δεν τελειώνει στο θέμα του θηλασμού. Οι νέοι μπαμπάδες αλλάζουν πάνες στα μωρά τους, τα κάνουν μπάνιο, τα περπατούν στην αγκαλιά τους για να τα ηρεμήσουν ή για να τα κάνουν να ρευτούν, ξενυχτούν μαζί τους και μαζί με τις συντρόφους τους, τα «φορούν» επάνω τους για να πάνε βόλτα, χωρίς να ντρέπονται, και άλλα πολλά.

Συνεχίστε έτσι μπαμπάδες! Οι προσπάθειές σας  σημαίνουν πολλά για εμάς και για τα παιδιά σας!

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

Τα οφέλη του θηλασμού κρατούν πολύ περισσότερο από τη βρεφική ηλικία, σύμφωνα με νέα έρευνα

 

Ο θηλασμός είναι γνωστό ότι προλαμβάνει τις λοιμώξεις στα παιδιά, αλλά μια νέα έρευνα από την Αμερική συμπεραίνει ότι η προστασία αυτή κρατάει πολύ περισσότερο από την βρεφική ηλικία.

Ανάμεσα σε χιλιάδες 6χρονα παιδιά που παρακολουθήθηκαν από την γέννησή τους, αυτά που θήλασαν είχαν πολύ λιγότερες λοιμώξεις των αυτιών, του λαιμού και των ρινικών κόλπων αργότερα, στην παιδική ηλικία. Και όσο πιο πολύ καιρό είχαν θηλάσει αυτά τα παιδιά, τόσο λιγότερες οι λοιμώξεις μέχρι την ηλικία των 6 ετών.

«Η έρευνα μας δίνει ισχυρές αποδείξεις ότι τα οφέλη στην υγεία από τον θηλασμό, κρατούν πολύ πέρα από την βρεφική ηλικία και ο θηλασμός φαίνεται να είναι το καλύτερο μέσον για την πρόληψη αυτών των λοιμώξεων», λέει η Dr. Ruowei Li, επιδημιολόγος στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης των Ασθενειών (CDC) και επικεφαλής της έρευνας.

«Μόνο στην Αμερική και μόνο για ωτίτιδες πηγαίνουν στο νοσοκομείο 24 εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο” προσθέτει η ίδια.

Η Dr.Li και οι υπόλοιποι ερευνητές χρησιμοποίησαν στοιχεία από γυναίκες που είχαν πάρει μέρος σε μια άλλη μεγάλη έρευνα σχετικά με τους τρόπους σίτισης των παιδιών, η οποία είχε διεξαχθεί από το Υπουργείο Τροφίμων και Φαρμάκων και από τον CDC την περίοδο 2005-2007.

Οι ερευνητές ήρθαν σε επαφή με 1281 γυναίκες το 2012, όταν τα παιδιά τους ήταν περίπου 6 ετών και τις ρώτησαν για τον αριθμό και τον τύπο των κοινών λοιμώξεων που πέρασαν τα παιδιά τους προηγούμενους 12 μήνες. Τις ρώτησαν επίσης πόσες φορές επισκέφθηκαν τον παιδίατρο.

Η ομάδα των ερευνητών βρήκε ότι 66% των παιδιών είχαν περάσει κρυώματα ή λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού τον προηγούμενο χρόνο, 25% των παιδιών είχαν περάσει ωτίτιδα, 24% λοιμώξεις του λαιμού και 16% λοιμώξεις των ρινικών κόλπων. Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού και των πνευμόνων δεν ήταν συχνές.

Όταν η ομάδα σύγκρινε τα παιδιά ως προς το αν και πόσο είχαν θηλάσει, βρήκαν ότι μόνο το 15% των παιδιών που είχα θηλάσει είχαν περάσει ρινοκολπίδες, σε σύγκριση με το 22% των παιδιών που δεν είχαν θηλάσει.

Περίπου το 24% των παιδιών που είχαν θηλάσει πέρασαν λοιμώξεις του λαιμού, σε σύγκριση με το 30% των παιδιών που δεν είχαν θηλάσει ποτέ. Και 25% των παιδιών που είχαν θηλάσει πέρασαν ωτίτιδες, σε σύγκριση με το 28% των παιδιών που δεν είχαν θηλάσει.

Δεν υπήρχαν διαφορές στον αριθμό των περιπτώσεων που αφορούσαν κρυώματα, πνευμονίες και άλλες παθήσεις των πνευμόνων.

Αλλά για τα αυτιά, το λαιμό και τους ρινικούς κόλπους, οι ερευνητές κατέληξαν ότι όσο πιο πολύ είχαν θηλάσει τα παιδιά, τόσο λιγότερες πιθανότητες είχαν να περάσουν τέτοιου είδους λοιμώξεις.

«Η έρευνα δείχνει ότι όσο πιο πολύ καιρό θηλάσει μια μητέρα και όσο πιο πολύ περιμένει πριν κάνει εισαγωγή στερεών τροφών και ποτών άλλων, εκτός του μητρικού γάλακτος, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να υποφέρει το παιδί της από λοιμώξεις των αυτιών, του λαιμού και των ρινικών κόλπων», προσθέτει η Dr. Li.

«Οι μητέρες θα πρέπει να υποστηρίζονται τόσο από τους επαγγελματίες υγείας, όσο και από το εργασιακό τους περιβάλλον, αλλά και από ολόκληρη την κοινωνία, για να ακολουθήσουν τις συστάσεις της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας όσον αφορά στο θηλασμό».

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγές:

http://www.foxnews.com/health/2014/09/12/breastfeeding-tied-to-fewer-ear-sinus-infections-in-children/

http://pediatrics.aappublications.org/content/134/Supplement_1/S13

 

Πρωτεΐνη του μητρικού γάλακτος προστατεύει τα μωρά από θανατηφόρο ασθένεια

Μια πιθανά θανατηφόρος ασθένεια που προσβάλλει κυρίως τα πρόωρα νεογνά, μπορεί να προληφθεί χάρις σε μια πρωτεΐνη του μητρικού γάλακτος, σύμφωνα με νέα έρευνα που διεξήχθη από ερευνητές του Children’s Hospital Los Angeles, του Πανεπιστημίου της Iowa και του Πανεπιστημίου Northwestern. 

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό American Journal of Pathology. 

Η νεκρωτική εντεροκολίτιδα (NEC) σκοτώνει το 30% των νεογνών που προσβάλλει, ενώ τα υπόλοιπα μπορεί να υποφέρουν από επιπλοκές της νόσου για όλη τους τη ζωή. 

Ένας από τους πιο γνωστούς παράγοντες κινδύνου για την νόσο, αποτελεί η σίτιση με υποκατάστατο μητρικού γάλακτος.

«Η νεκρωτική εντεροκολίτιδα είναι μια πολύ σοβαρή ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει σε διάφορες επιπλοκές όπως στενώσεις του εντέρου, επαναλαμβανόμενα χειρουργεία και μακροχρόνιες νοσηλείες», λέει ο ερευνητής Mark R. Frey, PhD. 

Σύμφωνα με την έρευνα, η πρωτεΐνη NRG4, η οποία βρίσκεται μόνο στο μητρικό γάλα, προστατεύει το έντερο του νεογνού από φλεγμονώδεις βλάβες. 

Ο Mark R. Frey, PhD προσθέτει «η έρευνα μας δείχνει ότι χωρίς την παρουσία της NRG4 χάνεται ένας φυσικός προστατευτικός μηχανισμός του ανώριμου εντέρου του νεογνού».

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

Πηγές:

http://ajp.amjpathol.org/article/S0002-9440%2814%2900370-8/abstract

http://www.naturalnews.com/046934_breast_milk_necrotizing_enterocolitis_gastrointestinal_disease.html#

 

 

Σύγκριση Συνθετικής Ωκυτοκίνης με Φυσική Ωκυτοκίνη

Η Αρχέγονη Ορμόνη 

Η ωκυτοκίνη παράγεται από τον υποθάλαμο του εγκεφάλου, εκκρίνεται από την υπόφυση, και είναι η κυρίαρχη ορμόνη του τοκετού. Χωρίς αυτήν, ο τοκετός αδυνατεί να εξελιχθεί. Είναι μια αρχέγονη ορμόνη που υπάρχει σε όλα τα θηλαστικά ζώα. Εκτός από τις πολλές και ποικίλες χρησιμότητές της στον τοκετό και τη φροντίδα των νεογέννητων (που θα αναλύσω σε αυτό το κείμενο), η ωκυτοκίνη είναι η ορμόνη που εκκρίνουν οι άντρες και οι γυναίκες την ώρα του οργασμού, όταν αισθάνονται συναισθηματικό δέσιμο με κάποιον φίλο, όταν ερωτεύονται ή ακόμα και όταν τρώνε μαζί σαν οικογένεια. Για αυτό τον λόγο, έχει το ψευδώνυμο: «η Ορμόνη της Αγάπης» και όπως λέει η πολυβραβευμένη μαία, Ina May Gaskin: «Αυτό που βάζει το μωρό μέσα σου, θα το βγάλει κιόλας.» (“What get’s the baby in, gets the baby out.”).

Η ωκυτοκίνη όμως δεν επηρεάζει μόνο το σώμα μας (προκαλώντας τις συσπάσεις της μήτρας στον τοκετό) αλλά αφορά σε μεγάλο βαθμό και στα συναισθήματά μας με πολλούς και διάφορους τρόπους. Για παράδειγμα, ανοίγει την καρδιά μας και θεμελιώνει τις σχέσεις μας με άλλους ανθρώπους. Μας βοηθάει να δεχτούμε αλλαγές στην ζωή μας και να δεχτούμε νέα πρόσωπα ή καταστάσεις, όπως και να δεθούμε με το νεογέννητο μωρό μας ή να ερωτευτούμε. «Η ωκυτοκίνη είναι το κλειδί του συναισθηματικού μας κόσμου», λέει ο γυναικολόγος υπέρμαχος του φυσικού τοκετού, Michel Odent.

Η ορμόνη που δρα ακριβώς αντίθετα με την ωκυτοκίνη, είναι η αδρεναλίνη. 

Η αδρεναλίνη είναι η ορμόνη που διακόπτει την παραγωγή της ωκυτοκίνης για την ασφάλειά μας. Είναι εξαιρετικά χρήσιμη σε καταστάσεις όπου το συναίσθημα ίσως μας βάλει σε κίνδυνο. Όπως σε περιπτώσεις που θα πρέπει να πολεμήσουμε, να αμυνθούμε ή να τρέξουμε και να κρυφτούμε για να προστατευτούμε. Αυτοί οι «βιολογικοί νόμοι» αποδεικνύουν επιστημονικά το πόσο σημαντικά είναι τα συναισθήματα μιας μέλλουσας μητέρας όταν πλησιάζει η γέννα, σε όλη την διάρκειά της και στην περίοδο της λοχείας. Αν μια επίτοκος φοβάται ή αισθανθεί απειλή, επόμενο είναι να σταματήσει η έκκριση της ωκυτοκίνης της και να αντικατασταθεί με αδρεναλίνη. Ο τοκετός της θα σταματήσει, ώστε να της δώσει την ευκαιρία να μετακινηθεί σε πιο ασφαλές σημείο για να γεννήσει. Γι’αυτόν τον λόγο, ο φόβος είναι μεγάλο εμπόδιο στην ομαλή πορεία ενός τοκετού. Αυξάνει και τον πόνο και τον κίνδυνο, λόγω της αδρεναλίνης που παράγεται εξ’αιτίας του.

Οι γιατροί και οι μαίες που έχουν πείρα στον φυσιολογικό τοκετό, γνωρίζουν καλά πως η δική τους αδρεναλίνη ή ωκυτοκίνη μεταδίδεται στην επίτοκο, ακριβώς όπως μεταδίδεται σε μια παρέα φίλων που συζητάνε κάτι το ανησυχητικό, ή που τρώνε αγαπημένοι γύρω από το ίδιο τραπέζι. Οι μαίες του φυσικού τοκετού εξασκούνται στο να εκκρίνουν ωκυτοκίνη και οι ίδιες την ώρα που βοηθούν μια γυναίκα να γεννήσει . Είναι βασικός παράγοντας για την επιτυχία τους στο επάγγελμα, σε σύγκριση με μια άπειρη μαία, ακόμα και αν η δεύτερη κάνει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις.

Έχουν μικρούς, αλλά εξαιρετικά σημαντικούς, κανόνες για να μην διαταράσσουν την παραγωγή της ωκυτοκίνης, όπως για παράδειγμα αποφεύγουν τις πολλές κολπικές εξετάσεις και δεν τις κάνουν ποτέ χωρίς να ρωτήσουν ευγενικά πρώτα την επίτοκο. Είναι άξιο απορίας το ότι ενώ η επιστήμη έχει μελετήσει και αποδείξει την σημαντικότητα της ωκυτοκίνης στην ομαλή εξέλιξη του τοκετού, ακόμα και σήμερα πάρα πολλοί γυναικολόγοι και μαίες συμπεριφέρονται σαν να μην έχει την παραμικρή σημασία το πώς αισθάνεται μια γυναίκα όταν γεννάει. Και οι γυναίκες θεωρούν «φυσικό» να φοβούνται τον τοκετό, ενώ θα έπρεπε να φοβούνται τον φόβο.

Δυστυχώς, επικρατεί η άποψη πως ο ορός συνθετικής ωκυτοκίνης δεν έχει καμία διαφορά από την φυσική ωκυτοκίνη που εκκρίνει το σώμα μας. 

Οι περισσότερες γυναίκες νομίζουν πως ο ορός είναι ένα υπέροχο βοήθημα, ένα «ελιξίριο» επίτευγμα της επιστήμης για την επίσπευση του τοκετού. Όμως η συνθετική ωκυτοκίνη, ενώ επιδρά πολύ δυναμικά στους μύες της μήτρας, δεν διαπερνά το φράγμα του αίματος στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα να μην επηρεάζει θετικά τα συναισθήματά μας. Όχι μόνο αυτό, αλλά δίνει σήμα στο σώμα μας να σταματήσει εντελώς την παραγωγή της φυσικής ωκυτοκίνης. Δεν υπάρχει ίχνος αγάπης στην συνθετική μορφή της «ορμόνης της αγάπης», αντιθέτως την εμποδίζει. Παράλληλα, αν η γυναίκα έχει άσχημη αντιμετώπιση στο μαιευτήριο, θα παράγει αρκετή αδρεναλίνη να σταματήσει τον τοκετό της, ακόμα και αν την έχουν στον ορό. Μία εξαιρετικά συνηθισμένη εξέλιξη σε όλα τα νοσοκομεία που χρησιμοποιούν τον ορό για προληπτικούς λόγους, με μία εξίσου συνηθισμένη λύση: την καισαρική τομή.

Με τους τόνους ορού που παίρνουν οι γυναίκες κάθε χρόνο στον τοκετό, σε όλον τον κόσμο (εδώ και δεκαετίες) θα νόμιζε κανείς πως θα ήταν πολύ εύκολο να βρει έρευνες για το πώς μας κάνει ο ορός να αισθανόμαστε. Όμως είναι δυσεύρετες. Μία ανεξάρτητη έρευνα κατέληξε στα εξής: α) 80% των γυναικών νιώθουν πως αυξάνει κατά πολύ τον πόνο του τοκετού και β) η χρήση επισκληρίδιου αναισθησίας αυξάνεται επί δώδεκα φορές, όταν έχει προηγηθεί ορός. Με την επισκληρίδιο αυξάνεται ραγδαία και η χρήση βεντούζας και εμβρυούλκων, όπως και οι πιθανότητες για μεγάλη περινεοτομή ή καισαρική τομή. Στην Ελλάδα, πάρα πολλές γυναίκες πιέζονται να κάνουν πρόκληση τοκετού και αναγκάζονται να υπομείνουν τον πόνο του ορού συνθετικής ωκυτοκίνης για πάρα πολλές ώρες, χωρίς καν την επιλογή της επισκληριδίου αναισθησίας. Από αυτές, λιγότερο από το 50% των πρωτότοκων θα καταφέρει να αποφύγει την καισαρική τομή.

Οι γιατροί που έχουν παρακολουθήσει φυσικούς τοκετούς και τοκετούς με την «υποστήριξη» του ορού, συμφωνούν πως το δεύτερο είναι πολύ πιο επίπονο. Στην πρώτη περίπτωση οι συσπάσεις ξεκινούν απαλά και αυξάνονται σταδιακά, ενώ έχουν μεγάλα διαλείμματα. Αντιθέτως, μόλις μπει ο ορός ο πόνος είναι αμέσως έντονος και χωρίς παύσεις για ξεκούραση. Πολλοί γιατροί λένε πως είναι «Βάναυση τιμωρία να βάζεις μια επίτοκο στον ορό ωκυτοκίνης, χωρίς να έχει μπει πρώτα η επισκληρίδιος». (Dr. Moritz, NΥ.NY.).

Με τις φυσικές συσπάσεις λες στον εαυτό σου, « Ένα λεπτό το πολύ θα είναι, θα αντέξω ένα λεπτό » και καταφέρνεις ακόμα και να κοιμηθείς ανάμεσα από τα κύματα. Όμως με τον ορό οι συσπάσεις ακολουθούν η μία την άλλη σχεδόν αμέσως, ακατάπαυστα και με ακανόνιστο ρυθμό, ώστε να δυσκολεύεσαι ακόμα και να αναπνεύσεις. «Αν το πρώτο ήταν μουσική, θα ήταν μια γνώριμη μελωδία που επαναλαμβάνεται, ενώ το δεύτερο κάποιο είδος παλαβής τζαζ!» εξηγεί μία μαία στην δημοσιογράφο του βιβλίου «Pushed», Jennifer Block. Σχεδόν όλοι οι γιατροί καταλαβαίνουν την ανάγκη για την επισκληρίδιο, αν έχει μπει ορός, αλλά οι γυναίκες σπανίως ενημερώνονται για αυτήν την σχέση μεταξύ των δύο φαρμάκων.

Όμως, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον αμνιακό σάκο την ώρα που η μήτρα συσπάται από τον ορό;

Η Kathleen R.Simpson είναι μία διάσημη Αμερικανίδα νεογνολόγος που έχει ερευνήσει σε βάθος την χρήση της συνθετικής ωκυτοκίνης. Πιστεύει πως δεν δίνεται αρκετή σημασία στο πόσο αρνητικά επηρεάζεται το μωρό από τον ορό. «Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μαίες περιμένουν πρώτα να πέσουν οι παλμοί του μωρού πριν χαμηλώσουν ή κλείσουν τον ορό. Συχνά επειδή η μητέρα νιώθει ανακούφιση λόγω της επισκληριδίου, όλοι ξεχνάνε πόσο δυνατά συνεχίζει να πιέζεται το μωρό μέσα στην μήτρα –με ακριβώς την ίδια ένταση, παρά την επισκληρίδιο. Οι μητέρες δεν ενημερώνονται πως ο ορός μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στο μωρό να πάρει οξυγόνο». Στη χειρότερη περίπτωση ο ορός προκαλεί ρήξη μήτρας ή πρόωρη αποκόλληση του πλακούντα (δύο επιπλοκές που με ευκολία καταλήγουν στον θάνατο του βρέφους). Μια πρόσφατη έρευνα του ACOG (American College of Gynecology) έδειξε πως για το 43% των μηνύσεων σε γιατρούς για νευρολογικές βλάβες σε νεογέννητα, ευθυνόταν ο ορός ωκυτοκίνης.

Η χρήση του ορού, λοιπόν, είναι ένα σημαντικό ρίσκο, παρόλο που συνήθως δεν κάνει κακό στα μωρά. Τα περισσότερα νεογέννητα είναι τόσο δυνατά και υγιή που αντέχουν σχεδόν τα πάντα. Μάλλον γι’αυτό αγνοούν οι μαιευτήρες τους κινδύνους, συν του ότι κερδίζουν πολλά σε χρόνο και χρήματα με την χρήση του ορού. Λόγω του ότι προκαλεί τόσο συχνά εμβρυακή δυσχέρεια, αυξάνει κατά πολύ τα ποσοστά καισαρικών. Αυτές είναι δυστυχώς αρνητικές συνέπειες μόνο για την μητέρα και το βρέφος (όχι για τον γιατρό). Δύσκολα όμως μπορεί κανείς να προβλέψει ποιό μωρό θα καταλήξει στην μονάδα νεογνών με σοβαρά προβλήματα και ποιό όχι.

Ο Marsden Wagner, νεογνολόγος στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, λέει πως οι βλάβες σε μωρά εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης του ορού και άλλων συνθετικών ορμονών δεν καταγράφονται και άρα δεν τις γνωρίζουμε. Ο ίδιος έχει υπάρξει μάρτυρας σε 16 δίκες που σχετίζονταν με την ορμόνη Misoprostol (Cytotec), που εισάγεται στον κόλπο της εγκύου σε μορφή χαπιού για την πρόκληση του τοκετού (προκαλεί διαστολή του τραχήλου και συσπάσεις της μήτρας). Σε τέσσερις από τις δίκες πέθαναν οι μητέρες από αιμορραγία και σε τέσσερις τα βρέφη από ασφυξία.

Αυτή η ορμόνη (συνθετική προσταγλανδίνη) συχνά εισάγεται στον κόλπο της εγκύου χωρίς την συγκατάθεση ή την ενημέρωσή της, σε απλή εξέταση στο γραφείο του γυναικολόγου, της ημέρες κοντά στην Π.Η.Τ. Είναι πιο επικίνδυνη από τον ορό γιατί δεν υπάρχει η δυνατότητα να ρυθμιστεί η δόση αφού δοθεί, και το αντίδοτο δεν λειτουργεί πάντα όσο γρήγορα χρειάζεται.

Όμως και ο ορός της ωκυτοκίνης είναι πολύ σημαντικός κίνδυνος. Μια μεγάλη Σκανδιναβική έρευνα απέδειξε πως διπλασίασε την πιθανότητα έλλειψης οξυγόνου στο έμβρυο. Στο συνέδριο της UNICEF το 1997 ( στο Birth Without Borders Conference) η Doris Haire είπε στην διάλεξή της πως : «Η κατάσταση για το μωρό είναι σαν να το κρατάς κάτω από το νερό και να το σηκώνεις για μία μόνο ανάσα και μετά πάλι να το βουτάς, αλλά να μην του επιτρέπεις να αναπνέει, ξανά και ξανά, επί ώρες ολόκληρες.» Στο British Medical Journal ο Richard Lilford εξηγεί πως έχει απαγορεύσει την χρήση του ορού στο δικό του νοσοκομείο (Leeds General), υποστηρίζοντας πως αν είχε εφευρεθεί μετά το 1990 δεν θα περνούσε ποτέ τις κλινικές μελέτες.

Η Κα Simpson τονίζει πως δεν ξέρουμε τι επιπτώσεις έχει η «δύσπνοια» που προκαλεί στα έμβρυα ο ορός, παρά μόνο στις ακραίες περιπτώσεις που η νευρολογική βλάβη φαίνεται από τις πρώτες μέρες ζωής. Και ούτε γνωρίζουμε αν η έλλειψη φυσικής ωκυτοκίνης που προκαλεί ο ορός, έχει αρνητικές επιπτώσεις για το βρέφος (εκτός του ότι δυσκολεύει τον θηλασμό). Για παράδειγμα, στα παιδιά που πάσχουν από αυτισμό, υπάρχει πάντα μία αδυναμία στην παραγωγή ωκυτοκίνης. Μια έρευνα το 2004 στην Αυστραλία έδειξε πως τα αυτιστικά παιδιά έχουν περισσότερο από διπλάσιες πιθανότητες να έχουν γεννηθεί με πρόκληση τοκετού ή καισαρική.

Η καισαρική διακόπτει την παραγωγή φυσικής ωκυτικίνης, λόγω του στρες του χειρουργείου και της απομάκρυνσης του βρέφους από την μητέρα. Αν δεν είχε ξεκινήσει ο τοκετός προτού προβούν οι μαιευτήρες σε καισαρική τομή, δεν ξεκίνησε καν η παραγωγή ωκυτοκίνης. Και στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί τα παιδιά με αυτισμό με την αύξηση των προκλήσεων τοκετού, της χρήσης ορού και των καισαρικών. Ίσως να είναι σύμπτωση, ίσως όμως και όχι.

Ενδιαφέρον είναι πως στα περισσότερα θηλαστικά η καισαρική καθιστά αδύνατο τον θηλασμό και συχνά η μητέρα αρνείται εντελώς την φροντίδα των μωρών της. Χωρίς την φυσική ωκυτοκίνη, τα ζώα αρνούνται την μητρότητα. Αυτό κατά κάποιον τρόπο κάνει και πιο τυχερά τα μωρά τους από τα δικά μας, γιατί κανένας κτηνίατρος δεν θα τολμούσε να χορηγήσει ωκυτοκίνη σε ζώο χωρίς ιατρική ανάγκη (πχ. αδράνεια μήτρας).

Η φυσική ωκυτοκίνη από την άλλη, δημιουργεί τέτοια συναισθήματα φροντίδας στα θηλαστικά που πολύ συχνά υιοθετούν ορφανά νεογέννητα. Σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και άλλων ζώων διαφορετικού είδους. Στα κατοικίδια ζώα (γάτες, σκύλους) ο άνθρωπος που πλησιάζει με ηρεμία και εκκρίνει ωκυτοκίνη είναι καλοδεχούμενος, ενώ οι υπόλοιποι θεωρούνται απειλή. Ακόμα και οι αγαπημένοι ιδιοκτήτες του ζώου που μόλις γέννησε, συχνά αντιμετωπίζονται με επιθετικότητα, ενώ ένας ήρεμος και γλυκός άγνωστος όχι, μόνο και μόνο γιατί εκκρίνει ωκυτοκίνη και ως εκ τούτου δείχνει τον δέοντα σεβασμό για την κατάσταση.

Εμείς δεν είμαστε το ίδιο με τις γάτες και τους σκύλους ναι, όμως ΚΑΙ εμείς χρειαζόμαστε σεβασμό στον τοκετό για να μην πάρει κακή πορεία και κινδυνεύσουν τα μικρά μας. Αν τα συναισθήματα είναι άκρως σημαντικά για την εξέλιξη του τοκετού στα “κατώτερα ζώα”, τότε είναι απολύτως λογικό να είναι ακόμα πιο σημαντικά για την καλή εξέληξη του τοκετού των ανθρώπων.

Συνήθως, μελετάμε την κάθε ιατρική παρέμβαση (πρόκληση τοκετού, ορός ωκυτοκίνης, επισκληρίδιος, περινεοτομή κλπ.) ξεχωριστά, ενώ θα έπρεπε να της βλέπουμε σαν «πακέτο» γιατί είναι στενά δεμένες μεταξύ τους. 

Μετά τον ορό, συχνά, έρχεται η πρόωρη ρήξη του θηλακίου (το «σπάσιμο των νερών»), ο καρδιοτοκογράφος με την ακινησία του, ο καθετήρας, η επισκληρίδιος. Με την επισκληρίδιο έρχεται η περινεοτομή και πολύ συχνά οι εμβρυούλκοι, ή/και η βεντούζα και αναγκαστικά πολύ μεγαλύτερη περινεοτομή.

Οι παρεμβάσεις στον τοκετό οδηγούν σε άλλες παρεμβάσεις στον τοκετό, και ένα χάος από το οποίο το σώμα μας πιθανόν να μην καταφέρει να επανέλθει χωρίς ιατρική υποστήριξη. Η ορολογία που χρησιμοποιείται από τις μαίες του φυσικού τοκετού στις ΗΠΑ, αναφορικά με τις παρεμβασεις στον τοκετό, είναι “cascade of interventions”, δηλαδή «κατολίσθηση παρεμβάσεων», μια τρομακτική εικόνα φυσικής καταστροφής.

Ακόμα και η πλέον αθώα παρέμβαση, η χορήγηση υγρών ενδοβλεβίως για ενυδάτωση, εισάγει ξένο στοιχείο στο σώμα, από αφύσικη δίοδο (δεν μπορείς να κάνεις εμετό το παραπανίσιο υγρό όπως αν το είχες πιει από το ποτήρι) επηρεάζοντας την εξαιρετικά λεπτή ισορροπία των ορμονών του τοκετού. Στην χειρότερη περίπτωση προκαλούν δηλητηρίαση του ύδατος και επηρεάζουν την γλυκόζη του αίματος του βρέφους.

Βάσει δεκάδων ερευνών του Π.Ο.Υ., δεν υπάρχει κανένας απολύτως ιατρικός λόγος να μην επιτρέπεται στην επίτοκο να πίνει και να τρώει ελεύθερα στον τοκετό και «η ρουτίνα της χορήγησης ενδοφλέβιων υγρών αδιακρίτως πρέπει να εξαλειφθεί από όλα τα μαιευτήρια».

Παρόλο που η μοντέρνα ιατρική έχει καταφέρει να μιμείται την διαστολή του τραχήλου και τις συσπάσεις τις μήτρας με τεχνητές ορμόνες, δεν έχει καταφέρει ούτε να κατανοήσει ούτε να αντιγράψει την αρχή του τοκετού. Η έναρξη του τοκετού είναι μια πολύ προσωπική «ορμονική συζήτηση» μεταξύ της μητέρας και του εμβρύου, που οι επιστήμονες ακόμα δεν μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν. Ο Μ.Odent μας εξηγεί: «Τώρα πια γνωρίζουμε πως το έμβρυο ξεκινάει την διαδικασία του τοκετού, εκείνο δίνει το σήμα ότι είναι έτοιμο να αναπνεύσει, γιατί είναι ώριμοι οι πνεύμονές του. Όταν προκαλείς τον τοκετό με τεχνητά μέσα, ή όταν κάνεις καισαρική χωρίς να έχει ξεκινήσει ο τοκετός, το μωρό δεν έχει δώσει το ‘OK’. Δεν έχει πει ‘Είμαι έτοιμο, είμαι ώριμο.’ άρα ο κάθε τοκετός από πρόκληση είναι πρόωρος τοκετός.»

Ο ορός συνθετικής ωκυτοκίνης δεν ενδείκνυται για πρόκληση τοκετού (το γράφουν οι οδηγίες ξεκάθαρα) παρ’ όλο που χρησιμοποιείται συχνά για αυτόν τον σκοπό σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα και τεχνικές (όπως αποκόλληση των υμένων). Ούτε πρέπει να χρησιμοποιείται αλόγιστα ο ορός, με σκοπό την επίσπευση του τοκετού που “βαίνει καλώς” και έχει φυσιολογική πορεία. Ο ορός συνθετικής ωκυτοκίνης ενδείκνυται για την τόνωση της μήτρας σε περίπτωση κόπωσης ή αδράνειας. Όταν δηλαδή η φυσική ωκυτοκίνη δεν επαρκεί. Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψει κανείς στις πρώτες ώρες του τοκετού το αν μια γυναίκα μπορεί ή δεν μπορεί να παράγει αρκετή ωκυτοκίνη για τον τοκετό της. Μπορεί μόνο να την κάνει να νιώσει άνεση και ασφάλεια, ώστε να μην την εμποδίσει (και να μην της προκαλέσει έκκριση αδρεναλίνης).

Ποιες όμως είναι οι διαφορές ανάμεσα στην φυσική ωκυτοκίνη και τη συνθετική στον τοκετό; Πως δρουν ακριβώς; 

Με τη φυσική ωκυτοκίνη προκαλούνται διαφορετικές ενέργειες στο σώμα και διαφορετικά συναισθήματα, με βάση τις ανάγκες της συγκεκριμένης φάσης του τοκετού. Έχουμε ήδη αναλύσει πως στα πρώτα δύο στάδια του τοκετού, οι φυσικές συσπάσεις διαρκούν λίγα δευτερόλεπτα και έχουν μεγάλες παύσεις μεταξύ τους για να ξεκουράζεται το έμβρυο και η μητέρα. Στο 3ο στάδιο οι συσπάσεις είναι απαλές και περνούν συχνά απαρατήρητες, καθώς η μητέρα θηλάζει το μωρό της μαγεμένη.

Η συνθετική ωκυτοκίνη όμως, προκαλεί μόνο ένα είδος συσπάσεων: ακανόνιστες βίαιες συσπάσεις, μεγάλης έντασης. Καθώς χορηγείται ξανά στο 3ο στάδιο του τοκετού (για την έξοδο του πλακούντα και για να σταματήσει η αιμορραγία), προκαλεί πολύ έντονο πόνο τοκετού, ακόμα και αφού έχει γεννηθεί το παιδί. Η μητέρα και να θέλει να θηλάσει (αμέσως μετά τον τοκετό) συνήθως δεν μπορεί ακόμα, γιατί : α) είναι κουρασμένο το μωρό από τον ορό ή/και ναρκωμένο από την επισκληρίδιο, ή και β) η ίδια δεν παράγει αρκετή φυσική ωκυτοκίνη ακόμα (λόγω του ορού) και έτσι δεν μπορεί ακόμα να βγάλει πρωτόγαλα.

Η επαφή «δέρμα με δέρμα» μητέρας και μωρού παρ’όλα αυτά, για την πρώτη ώρα μετά την γέννα, είναι άκρως σημαντική για την μείωση του στρες στο νεογέννητο (και ας μην θηλάζει ακόμα) και για την μείωση του άγχους της μητέρας και θα την βοηθήσει να εκκρίνει δική της ωκυτοκίνη πολύ γρήγορα. Αν η μητέρα έχει γεννήσει με φυσικό τρόπο και ρέει ανεμπόδιστα η ωκυτικίνη της, το στήθος της μπορεί να στάζει χρυσές σταγόνες από πρωτόγαλα, προτού ακόμα βγει ο πλακούντας. Το σώμα μας αυξάνει αυτόματα την έκκριση της ωκυτοκίνης με την γέννηση του μωρού και ακόμα περισσότερο με τον θηλασμό, έτσι ώστε ο επίπονος ορός είναι περιττός για τις υγιής μητέρες.

Συναισθηματικά, στον φυσικό τοκετό, με την έναρξη των πρώτων συσπάσεων η ωκυτοκίνη μας προκαλεί μεγάλη ευφορία και χαρά, μια δόση «φυσικού ναρκωτικού» που αφαιρεί κάθε φόβο και τον αντικαθιστά με προσμονή και ενθουσιασμό. Αυτή η ευφορία ελαττώνεται καθώς προχωράει το πρώτο στάδιο του τοκετού και η επίτοκος «σοβαρεύει» κοντά στην ολοκλήρωση του ανοίγματος του τραχήλου. Εκεί, υπάρχει συνήθως και μια παύση των συσπάσεων (ακόμα και 2 ωρών σε κάποιες περιπτώσεις), όπου η επίτοκος κοιμάται ή ξεκουράζεται. Με την έναρξη του 2ου σταδίου (των εξωθήσεων) επαναλαμβάνεται το ίδιο. Μια έντονη δόση του «φυσικού ναρκωτικού» της ωκυτοκίνης, η μεγάλη ευφορία και ο ενθουσιασμός τα οποία σιγά – σιγά φεύγουν για να επιστρέψουν ξανά στην έναρξη του 3ου σταδίου του τοκετού. Σ’αυτό το στάδιο, η ωκυτοκίνη δημιουργεί συσπάσεις που συμβάλλουν στην εξώθηση του πλακούντα, στο κλείσιμο των αγγείων της μήτρας και στην διακοπή της αιμορραγίας. Αυτές οι «φυσικές τονωτικές ενέσεις ωκυτοκίνης» δίνουν μεγάλη αντοχή στον πόνο αλλά και στην πολύωρη δουλειά ενός φυσικού τοκετού. Όπως κουράζεσαι λιγότερο όταν είσαι ευτυχισμένη, έτσι με τον φυσικό τοκετό κουράζεσαι λιγότερο, λόγω της φυσικής ωκυτοκίνης.

Σε αντίθεση, ο ορός συνθετικής ωκυτοκίνης προκαλεί μεγάλη κόπωση, περισσότερο πόνο, έντονο φόβο, έκκριση αδρεναλίνης και στρες. Όλα αυτά οδηγούν σε σωματική και ψυχολογική εξάντληση, με αποτέλεσμα η ανάρρωση να διαρκεί αρκετές μέρες ή και εβδομάδες σε πολλές περιπτώσεις.

Η φυσική ωκυτοκίνη ευθύνεται για τις συσπάσεις της μήτρας, από την πρώτη έως και την τελευταία και δίνει εντολή στην μήτρα να συσπάται διαφορετικά, ανάλογα με πού ακριβώς βρίσκεται το μωρό καθώς κατεβαίνει προς τον έξω κόσμο. 

Επειδή η συνθετική ορμόνη προκαλεί μόνο άτακτες συσπάσεις, που έρχονται από κάθε κατεύθυνση, οι επιστήμονες τώρα πια προσπαθούν να καταλάβουν αν είναι ο ορός που ευθύνεται για το ότι κάποιες φορές το βρέφος «ανεβαίνει ψηλά» στη μήτρα, κατά τη διάρκεια του τοκετού. Πάντως, πολλές μαίες πιστεύουν πως κάτι τέτοιο οφείλεται στο συνδυασμό της ακανόνιστης πίεσης που δέχονται οι μύες της μήτρας και του φόβου που βιώνουν η μητέρα και το βρέφος, εξ’αιτίας του πόνου και της ψυχολογικής πίεσης.

Στις εβδομάδες της λοχείας, η μήτρα συσπάται με κάθε θηλασμό (λόγω της ωκυτοκίνης και πάλι) για να μικρύνει και να φτάσει πάλι στο αρχικό της μέγεθος, μέσα σε περίπου 40 ημέρες. Το χρονικό αυτό διάστημα συνήθως είναι αρκετό και για να εδραιωθεί ο θηλασμός. Ίσως να είναι κι αυτός ένας λόγος που τόσο πολλοί λαοί θεωρούν αυτές τις σαράντα ημέρες, μετά την γέννα, ιερές.

Ο θηλασμός είναι ό,τι καλύτερο και για το 3ο στάδιο του τοκετού, καθώς αυξάνει ακόμη περισσότερο την παραγωγή της ωκυτοκίνης. Το γνωρίζουν καλά οι γιατροί που ξεγεννούν δίδυμα και έχουν ένα κοινό μυστικό: βάζουν το πρώτο μωρό να θηλάσει, ώστε να βοηθήσει τη μήτρα να βγάλει πιο εύκολα και γρήγορα το δεύτερο και σε σωστή θέση. Μόνο οι ομαλά και ορθά κατευθυνόμενες συσπάσεις της φυσικής ωκυτοκίνης μπορούν να το κάνουν αυτό. Οι μαίες που υποστηρίζουν τοκετούς στο σπίτι ενθαρρύνουν πάντα τον θηλασμό στο τρίτο στάδιο του τοκετού, όχι μόνο γιατί ηρεμεί μητέρα και παιδί, αλλά γιατί σταματάει την αιμορραγία.

Στο θηλασμό η «Ορμόνη της Αγάπης» παίζει τριπλό ρόλο. 

Πρώτον, είναι η ορμόνη που επιτρέπει στο γάλα να κατέβει και δεύτερον παράγεται ξανά εξ’αιτίας του ίδιου του θηλασμού για να ηρεμεί την μητέρα ώστε να μην βιάζεται να αφήσει το παιδί της για άλλα πράγματα. Τρίτον, συμβάλλει πολύ στο «δέσιμο» μητέρας και παιδιού γιατί φροντίζει να εθίσει και τους δύο στην παρουσία του άλλου (ακριβώς όπως στα ερωτευμένα ζευγαράκια).

Ακόμα και η μυρωδιά του μωρού, το άγγιγμά του, η φωνούλα του, η εικόνα του, προκαλούν στη μητέρα μεγάλη έκρηξη ωκυτοκίνης. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές μητέρες αδυνατούν να χρησημοποιήσουν το θήλαστρο. Θα βοηθούσε να σκέφτονται το μωρό τους πρώτα (ή ακόμα καλύτερα να κοιτάζουν την φωτογραφία του, καθώς μυρίζουν ένα ρουχαλάκι του) για να παράγουν ωκυτοκίνη. Κάθε φορά λοιπόν που θηλάζει μία μητέρα παράγει ωκυτοκίνη, που παράγει γάλα, που παράγει ωκυτοκίνη!

Είναι τόση ισχυρή αυτή η ορμόνη που με λίγη προσπάθεια, μπορεί μια γυναίκα να θηλάσει ένα μωρό, χωρίς να έχει γεννήσει ποτέ. Αν αυτό δεν είναι μαγεία, δεν ξέρω τι είναι!

Αυτός ο «χορός ωκυτοκίνης» του θηλασμού, προσφέρει μεγάλη αντοχή, ξεκούραση και καλή διάθεση στη μητέρα. Η συχνή σωματική επαφή με την μητέρα δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα του μωρού (ξεχωριστά από τα θρεπτικά αγαθά του γάλακτος) και η συνεχόμενη στοργή και σωστή φροντίδα το κάνει πολύ πιο ήρεμο και ήσυχο από ένα μωρό που δεν θηλάζει.

Η φυσική ωκυτοκίνη είναι και η «ορμόνη της προστατευτικότητας». 

Αυξάνει σε μεγάλο βαθμό την προστατευτικότητα της μητέρας. Είναι ο λόγος που τα ζώα όταν έχουν γεννήσει είναι πιο θαρραλέα και προστατευτικά και ο λόγος που όταν γέννησε μια γνωστή μου, γρύλισε στην μητέρα της όταν πήγε να της πάρει το μωρό από την αγκαλιά.

Αναρωτιέμαι αν το μαθαίνουν αυτό οι γυναικολόγοι στις σπουδές τους και αν μερικοί χρησιμοποιούν τον ορό ωκυτοκίνης για να είμαστε πιο πειθήνιες. Έτσι ώστε να τους έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και να μπορεί ο κάθε άγνωστος (πχ. μια οποιαδήποτε μαία του μαιευτηρίου) να πάρει το μωρό μας και να φύγει χωρίς να δημιουργήσουμε προβλήματα. Είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι η συνθετική ωκυτοκίνη προκαλεί δουλικότητα και υποταγή, ακόμα και σε άντρες μιας έρευνας που την εισέπνευσαν από την μύτη για τους σκοπούς του πειράματος.

Η φυσική ωκυτοκίνη αντιθέτως προκαλεί εμπιστοσύνη υπό όρους την ώρα του τοκετού και πολύ έντονη προστατευτικότητα και εγρήγορση μετά από αυτόν. Σκεφτείτε μόνο πόσο προστατευτική είναι η μέση μητέρα, με το μωρό της των τριών ετών. Το παιδί έχει το ανοσοποιητικό να αντεπεξέλθει στα περισσότερα μικρόβια, όπως και την δυνατότητα να επικοινωνήσει την δυσαρέσκειά του (θα ξέρεις ποιος το πόνεσε ακριβώς, πότε, που ΚΑΙ πώς).

Το νεογέννητο είναι σαφώς πιο ευάλωτο πλάσμα, όμως η ίδια μητέρα, στο νοσοκομείο δεν ενοχλήθηκε καθόλου όταν το πήραν άγνωστοι και έφυγαν, κάνοντας ποιος ξέρει τι για ώρες ολόκληρες. Αυτή είναι εντελώς αφύσικη συμπεριφορά, ενάντια σε κάθε αίσθημα που προκαλεί η ωκυτοκίνη του σώματός μας, όταν δεν διακόπτεται από εξωτερικούς παράγοντες. Είναι ενάντια σε κάθε κανόνα μητρικής συμπεριφοράς του ζωικού βασιλείου γιατί είναι επικίνδυνη για την επιβίωση. Εύλογα αναρωτιέται κανείς: είναι τόσο ακατώρθωτο πια να εξεταστεί το νεογέννητο στην αγκαλιά της μητέρας του;

Ίσως το πολυτιμότερο δώρο που κάνει η ωκυτοκίνη στο βρέφος να είναι το δέσιμο με την μητέρα με πρωτόγονο και ενστικτώδη τρόπο. 

Βοηθάει να μάθει πιο γρήγορα η μαμά να «διαβάζει» το παιδί της και να το φροντίζει αποτελεσματικά, πριν ακόμα εκείνο δυσανασχετήσει. Αυτό με την σειρά του διαμορφώνει έναν χαρακτήρα ενήλικου ατόμου με πολύ μεγάλη ενσυναίσθηση για τους συνανθρώπους του και με ταλέντο στο να «διαβάζει» τι χρειάζονται οι άλλοι και πώς αισθάνονται. (Όλες οι επιστημονικές έρευνες που εξηγούν την διαδικασία καλλιέργειας της ενσυναίσθησης, αναλύονται στο καταπληκτικό βιβλίο: «Why Love Matters» της S.Gerhardt).

Η γυναίκες που γεννούν με φυσικό τρόπο θεωρούνται πιο συνειδητοποιημένες και αφοσιωμένες στο νεογέννητο, αλλά αυτό δεν είναι συνειδητή απόφαση όσο «παρενέργεια» της πολλής φυσικής ωκυτοκίνης. Και άλλες γυναίκες είναι το ίδιο αφοσιωμένες, ενώ γέννησαν με ορό ή και με καισαρική ακόμα. Ο Θηλασμός τις βοήθησε να ξεπεράσουν την κακή αρχή. Με τον θηλασμό, βρήκαν την κλεμμένη τους ωκυτοκίνη.

Ο Michel Odent υποστηρίζει πως ο ορός ωκυτοκίνης επηρεάζει τον μελλοντικό χαρακτήρα του παιδιού. Λέει πως δημουργεί νευρικούς και αγχωτικούς ενήλικες και όσο και να μοιάζει τραβηγμένο, εμένα μου προκαλεί διάφορες σκέψεις και ανησυχίες. Για παράδειγμα: ποιο είναι ακριβώς το αντάλλαγμα για μια πιο γρήγορη γέννα; Νομίζω, πως θα πρέπει να μάθουν οι μαιευτήρες να περιμένουν (ναι, χωρίς να κάνουν τίποτα!) και εμείς οι γυναίκες πως ο γρηγορότερος δρόμος δεν είναι πάντα ούτε ο ασφαλέστερος, ούτε ο πιο ανώδυνος. Θα βοηθήσουμε η μία την άλλη σε αυτό, όπως προστάζει η φύση μας.

Ό,τι έγραψα παραπάνω είναι η «τελευταία λέξη» της επιστήμης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να απομακρύνεται ένα νεογέννητο μωρό από την μητέρα του, (εκτός βέβαια αν υπάρχει πρόβλημα υγείας) ,γιατί ανοίγει το «Κουτί της Πανδώρας» από όπου ξεπροβάλλουν πολλά προβλήματα και κίνδυνοι. Ο ορός ωκυτοκίνης απομακρύνει το βρέφος από την μητέρα, από πριν ακόμα γεννηθεί, γιατί επεμβαίνει στον ευαίσθητο διάλογο των ορμονών τους. 

Δεν εννοούν οι έρευνες πως ο ορός μας κάνει «κακές μητέρες». Αλλά πως είναι λάθος πρακτική να χρησιμοποιείται αλόγιστα γιατί δυσκολεύει την ήδη δύσκολη δουλειά της μητρότητας και μπορεί να βάλει μητέρα και βρέφος σε κίνδυνο την ώρα του τοκετού. 

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Η καλύτερη μητέρα που ξέρω γέννησε με καισαρική και τα δύο της αγόρια. Η ιστορία της έχει ως εξής: Νόμιζε πως η Π.Η.Τ. (Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού) σημαίνει «Τελική Ημερομηνία Τοκετού». Και έτσι, φρόντισε να έρθουν οι γονείς της στην Αθήνα, από την Αμερική για τον τοκετό της, λίγο πριν μπει στον μήνα της (35-36 εβδομάδες έγκυος). Το εισιτήριο της επιστροφής τους ήταν μια εβδομάδα μετά την Π.Η.Τ. (την 41η εβδομάδα). Όταν δεν είχε γεννήσει ως την 40η εβδομάδα (πράγμα φυσικό και μάλιστα αναμενόμενο για πρωτότοκη), ζήτησε από τον γιατρό της να της κάνει πρόκληση τοκετού για να προλάβουν οι γονείς της το εγγόνι πριν φύγουν. Για μέρες ολόκληρες ταλαιπωρήθηκε και ταλαιπώρησε το αγέννητο μωρό της μέχρι που έπεσαν οι παλμοί του (εμβρυακή δυσχέρεια από τον ορό) και έκανε καισαρική τομή. Πέρασε μια πολύ δύσκολη περίοδο ανάρρωσης και δεν κατάφερε να θηλάσει ποτέ. Παρόλα αυτά, έβαλε τα δυνατά της και σύντομα έγινε η καλύτερη μητέρα που γνώριζα και παραμένει η καλύτερη, δώδεκα χρόνια αργότερα και με ένα ακόμα παιδάκι. Πλήρωσε όμως πολύ ακριβά το ότι δεν προετοιμάστηκε για τον τοκετό της καθόλου. Το ξέρω καλά γιατί ήμουν δίπλα της όταν έφυγαν οι γονείς της και ο άντρας της πήγε για δουλειά στο εξωτερικό, λίγες ημέρες μετά το χειρουργείο. Με βοήθησε πολύ αυτή η εμπειρία να μάθω τι να προσέχω.

Η φυσική ωκυτοκίνη δεν μπορεί να σε κάνει καλή μητέρα αν δεν το θέλεις. Ούτε μπορεί ο ορός να σε κάνει «κακή» μητέρα. Αλλά η ωκυτοκίνη είναι το νούμερο ένα καλύτερο δώρο που έχει να δώσει το σώμα μας σε εμάς και στο μωρό μας και τα κάνει ΟΛΑ γύρω από τον τοκετό πολύ πιο εύκολα. Αν υποθέσουμε πως εγώ και η φίλη μου είμαστε το ίδιο αφοσιωμένες μητέρες, πως «φτάσαμε στο ίδιο μέρος» και ας ακολουθήσαμε άλλο δρόμο, ο δικός μου δρόμος ήταν κατηφορικός και ηλιόλουστος, ενώ ο δρόμος της ανηφορικός και γεμάτος λακούβες. Το μωρό μου δεν με γύρεψε ποτέ, ενώ τα δικά της πέρασαν πολύ δύσκολες πρώτες ημέρες (όσο και η ίδια).

Η φυσική ωκυτίνη βοηθάει στο να είμαστε καλύτερες μητέρες, ακριβώς όπως κι ένας καλός σύζυγος βοηθάει στο να είμαστε καλύτερες μητέρες. Μπορείς και με απόμακρο, αναίσθητο άντρα να τα καταφέρεις (ή και μόνη σου ακόμα!), αλλά σίγουρα θα είναι πολύ πιο δύσκολο. Και όπως λέει μια πολύ καλή μου φίλη: «Μπορείς να οδηγείς κρατώντας το τιμόνι και με τα πόδια, δεν σημαίνει όμως πως είναι καλή ιδέα!».

Στέλλα Λ. Ματθαίου

Πηγή

Ο θηλασμός προστατεύει τη μητέρα από επιλόχειο κατάθλιψη

Κατά 50% φάνηκε να μειώνεται ο κίνδυνος, αποκαλύπτει μελέτη μεγάλης κλίμακας.

Πέρα από τη θωράκιση του οργανισμού του μωρού, ο θηλασμός προσφέρει σημαντικά οφέλη και για την υγεία της μητέρας. Νέα βρετανική μελέτη μεγάλης κλίμακας από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έδειξε πως οι νέες μητέρες που θηλάζουν αντιμετωπίζουν κατά 50% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης επιλόχειας κατάθλιψης.

Η επιλόχειος κατάθλιψη αποτελεί ένα είδος κλινικής κατάθλιψης η οποία μπορεί να εμφανιστεί στις μητέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους και οφείλεται σε ορμονικούς παράγοντες. Ανάμεσα στα κυριότερα συμπτώματα συγκαταλέγονται το κλάμα, ο εκνευρισμός, η υπνηλία, η δυσκολία συγκέντρωσης, η ανάγκη για απομόνωση, το αίσθημα του ανικανοποίητου και η διαρκής θλίψη.

«Ασπίδα» υγείας ο θηλασμός

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία περίπου μια στις δέκα μητέρες εμφανίζουν επιλόχεια κατάθλιψη κάποια στιγμή μετά τον τοκετό. Αναλύοντας δεδομένα που αφορούσαν συνολικά 14.000 γεννήσεις στη νοτιοδυτική Βρετανία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες που είχαν δηλώσει ότι επιθυμούσαν να θηλάσουν και τελικά το έκαναν εμφάνιζαν 50% λιγότερες πιθανότητες εμφάνιση της εν λόγω ψυχικής κατάστασης, συγκριτικά με τις υπόλοιπες.

Αντίθετα, οι γυναίκες που αρχικά είχαν δηλώσει ότι θα ήθελαν να θηλάσουν και τελικά για κάποιον λόγο δεν τα κατάφεραν, εμφάνιζαν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης της επιλόχειας κατάθλιψης.

«Ο θηλασμός φαίνεται να κρύβει προστατευτικά οφέλη και για τη μητέρα. Ωστόσο υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος όπου οι μητέρες που ήθελαν αλλά τελικά δεν κατάφεραν να θηλάσουν αντιμετώπιζαν τελικά τον υψηλότερο κίνδυνο από όλες τις υπόλοιπες ομάδες» υπογραμμίζει η δρ Μαρία Ιακώβου, η οποία έλαβε μέρος στη μελέτη.

«Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει πολύ μεγάλη υποστήριξη απέναντι στις μητέρες που θέλουν να θηλάσουν, ενώ θα πρέπει οι ειδικοί να παρακολουθούν στενά όσες τελικά δεν τα καταφέρνουν για να βεβαιωθούν ότι όλα πάνε καλά» προσθέτει η ειδικός.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πίσω από την προστατευτική δράση του θηλασμού ενάντια στην επιλόχεια κατάθλιψη, κρύβονται οι ορμόνες της «ευτυχίας» που εκκρίνονται στον γυναικείο οργανισμό κατά την παραγωγή του γάλακτος. Εκτιμούν ακόμα, ότι κοινωνικοί και ψυχολογικοί παράγοντες ενδεχομένως να συμβάλλουν στο συναίσθημα της αποτυχίας, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο της σοβαρής ψυχικής κατάστασης.

«Οι μητέρες πολλές φορές μετά τον τοκετό ταλαιπωρούνται από πόνο, έλλειψη ύπνου και στρες. Ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει ως προς την χαλάρωσή τους και τον περιορισμό του στρες που βιώνουν, αποτρέποντας έτσι την εμφάνιση διαταραχών της ψυχικής τους υγείας» εξηγεί από την πλευρά της Ρόζμαρι Ντόντς, από το ίδρυμα National Childbirth Trust(NCT).

Τα ενδιαφέροντα ευρήματα των ερευνητών παρουσιάζονται στο επιστημονικό έντυπο «Maternal and Child Health».

Πηγή: http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=624283

Πόσο ασφαλείς είναι οι παιδικές τροφές και τα υποκατάστατα μητρικού γάλακτος;

Tου Γιάννη Zαμπετάκη, Eπίκουρου καθηγητή Xημείας Tροφίμων και Lead Auditor, EKΠA

Το θέμα των τοξικών συστατικών στις τροφές παίρνει πλέον μεγάλες διαστάσεις, μιας και ολοένα και περισσότερες αξιόπιστες μελέτες δημοσιεύονται σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά. Τελικά, δεν είναι μόνο τα ελληνικά τρόφιμα που παράγονται σε περιοχές με ρυπασμένο υδροφόρο ορίζοντα που αποτελούν εν δυνάμει διατροφικό κίνδυνο, αλλά σύμφωνα με μελέτη από το Ινστιτούτο Καρολίνσκα της Στοκχόλμης (ένα από τα πιο έγκυρα Ινστιτούτα στον κόσμο όπου μελετάται η σχέση περιβάλλοντος και υγείας) βρέθηκαν υψηλές συγκεντρώσεις απαραίτητων αλλά και τοξικών ιχνοστοιχείων σε παιδικές τροφές.

Η μελέτη

Η μελέτη των Ljung, Palm, Grander και Vahter με τίτλο «High concentrations of essential and toxic elements in infant formula and infant foods – A matter of concern» δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Food Chemistry (τόμος 127, σελ. 943-951) και συγκρίνει τα επίπεδα των απαραίτητων (δηλ. ασβέστιο, σίδηρος, ψευδάργυρος, μαγγάνιο, χαλκός, σελήνιο και μολυβδένιο) αλλά και των τοξικών (δηλ. αρσενικό, κάδμιο, αντιμόνιο, μόλυβδος και ουράνιο) ιχνοστοιχείων σε παιδικές τροφές και γάλα για νεογνά. Μελετήθηκαν εννέα δείγματα γάλακτος για νεογνά (που προορίζονται για κατανάλωση από νεογνά) και εννέα παιδικές τροφές (που προορίζονται για κατανάλωση από μωρά 4 μηνών). Όλα τα προϊόντα που αναλύθηκαν είναι διαθέσιμα στην πανευρωπαϊκή αγορά και παρασκευάζονται από τις εταιρείες Mead Johnson, Semper, Nestle, Holle, Vitagermine, Hipp και Οrganomix.

Τα ευρήματα

Τα πιο σημαντικά αποτελέσματα της εν λόγω μελέτης αφορούν τη σύγκριση μητρικού γάλακτος με τα γάλατα σε σκόνη που κυκλοφορούν στο εμπόριο για νεογνά. Όλα τα απαραίτητα και τα τοξικά ιχνοστοιχεία (εκτός του χαλκού και του σελήνιου) βρέθηκαν σε σημαντικά αυξημένα επίπεδα στα γάλατα σε σκόνη σε σχέση με το μητρικό γάλα. Με εξαίρεση ενός προϊόντος, όλα τα προϊόντα είχαν υψηλότερες συγκεντρώσεις (σε σχέση με το μητρικό) σε κάδμιο (από 1,3 ως 20 φορές!), μόλυβδο (από 1,6 ως 3 φορές) και σε ουράνιο (από 1,7 ως 46 φορές!) ενώ τρία προϊόντα είχαν αυξημένα επίπεδα αρσενικού (από 2 ως 3 φορές) σε σχέση με το μητρικό γάλα.

Οι τροφές που αναλύθηκαν ήταν σιμιγδάλι, ρυζάλευρο, βρώμη και συνδυασμοί αυτών με φρούτα. Τα πιο σημαντικά ευρήματα αφορούν τις τροφές που περιέχουν ρυζάλευρο ή ρύζι και στις οποίες βρέθηκαν συγκεντρώσεις αρσενικού από 17 ως 33 μg/kg, ενώ όλες οι άλλες τροφές περιείχαν αρσενικό σε επίπεδα 0,2 ως 3 μg/kg. Η κατανάλωση αυτών των τροφών αντί μητρικού γάλακτος οδηγεί σε αυξημένη ημερήσια πρόσληψη των ιχνοστοιχείων από τα νεογνά. Στην περίπτωση των απαραίτητων ιχνοστοιχείων αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί θετικό μιας και οδηγεί σε αυξημένη (σε σχέση με το θηλασμό) πρόσληψη σιδήρου (μέχρι και 141 φορές), μαγγανίου (από 26 ως 2800 φορές). Αν και ακόμα και τα απαραίτητα ιχνοστοιχεία σε μεγάλες συγκεντρώσεις μπορούν να αποκτήσουν τοξική δράση.

Όσον αφορά τα τοξικά ιχνοστοιχεία τα ευρήματα είναι μάλλον ανησυχητικά: η κατανάλωση αυτών των τροφών οδηγεί σε αυξημένη (σε σχέση με το θηλασμό) πρόσληψη αρσενικού (από 1 ως μέχρι και 95 φορές), καδμίου (από 3 ως 270 φορές), μολύβδου (από 1-24 φορές) και ουρανίου (από 21 ως 394 φορές).

Ανάγκη επιφυλακής

Λόγω της αυξημένης πρόσληψης σε αρσενικό, στη Μεγάλη Βρετανία, συστήνεται στα παιδιά μέχρι 4,5 χρονών να μην καταναλώνουν παιδικές τροφές με ρύζι, ενώ στη Δανία η ίδια συμβουλή δίνεται για παιδιά μικρότερα των 10 κιλών σωματικού βάρους. Η ανεκτή εβδομαδιαία πρόσληψη σε κάδμιο είναι σήμερα 2,5 μg/kg σωματικού βάρους και η εν λόγω μελέτη δείχνει ότι ένα μωρό που καταναλώνει 3 γεύματα γάλακτος και 2 γεύματα τροφής με ρύζι προσλαμβάνει κάδμιο μέχρι και 5 μg/kg σωματικού βάρους, δηλ. διπλάσιας ποσότητας από την ανεκτή! Τα αναπτυσσόμενα νεφρά των μωρών είναι ιδιαίτερα ευπαθή στο κάδμιο μέχρι την ηλικία των 3 ετών.

Ο ρόλος των ελεγκτικών αρχών

Μερικά ερωτήματα που προκύπτουν από την εν λόγω μελέτη για την χώρα μας είναι τούτα: οι ερευνητές παρασκεύασαν τις τροφές και τα γάλατα χρησιμοποιώντας απιονισμένο (καθαρό από κάθε ιχνοστοιχείο) νερό. Στην Ελλάδα, με τους τόσους ρυπασμένους υδροφορείς, κατά την παρασκευή των παιδικών γευμάτων σε κάθε σπιτικό, το νερό επιμολύνει περαιτέρω με μέταλλα τις παιδικές τροφές. Η επιβάρυνση των παιδιών μας με τοξικά μέταλλα ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία και σήμερα αυτό είναι πλέον γνωστό. Ποια αρχή της πολιτείας ασχολείται με την αξιολόγηση και τη διαχείριση αυτού του διατροφικού κινδύνου; Ποια μέτρα θα πάρει η πολιτεία; Ποιες κατευθυντήριες οδηγίες θα πρέπει να εκδώσει ο ΕΦΕΤ;

Πηγή

Δημόσιος θηλασμός; Καλύψου…..

 

Λοιπόν, αποφάσισες να θηλάσεις. Τέλεια! Ο θηλασμός είναι ο πιο κατάλληλος και φυσικός τρόπος διατροφής του παιδιού σου. Δυστυχώς όμως, ο θηλασμός γίνεται από το στήθος σου και γι’ αυτό υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει να ακολουθήσεις.

Όπως ξέρεις, η (γυναικεία) ηθική είναι μια από τις πιο σημαντικές αξίες της κοινωνίας μας. Εκτός κι αν είσαι μοντέλο που φωτογραφίζεται για περιοδικά ή για διαφημίσεις στην τηλεόραση, η έκθεση του στήθους σου δημοσίως είναι εντελώς απαγορευμένη. Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι το γυναικείο στήθος είναι βασικά ένα μεγάλο αιδοίο και μόνο εσύ και ο σύζυγός σου θα πρέπει να το βλέπετε. Το ότι το στήθος σου είναι γεμάτο γάλα για το μωρό σου, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το επιδεικνύεις παντού.

«Μα δεν φαίνεται σχεδόν καθόλου στήθος όταν θηλάζω». Αυτή είναι μια συνηθισμένη δικαιολογία των μαμάδων που θέλουν να επιδεικνύονται. Θα πρέπει να ξέρεις ότι οι θηλές σου μπορεί να γίνουν ορατές οποιαδήποτε στιγμή ενώ θηλάζεις, κι αυτό είναι προσβλητικό ή/και βάζει σε πειρασμό τους άντρες.

Ως γνωστόν, κανείς δεν ουρεί δημοσίως και φυσικά η δημόσια ούρηση και ο δημόσιος θηλασμός είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, αφού και στις δύο περιπτώσεις βγαίνει υγρό από το σώμα μας. Τα δάκρυα δεν βρίσκονται στην ίδια κατηγορία γιατί βγαίνουν από σημείο του σώματος που είναι πάνω από το λαιμό. Εάν μπορείτε να θηλάσετε από τα μάτια σας, τότε πολύ ευχαρίστως να το δεχτούμε.

Παρακάτω θα διαβάσετε κάποιες από τις μεθόδους που μπορείτε να εφαρμόσετε για να μην αισθάνονται άβολα οι υπόλοιποι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω σας.

1. Χρησιμοποιήστε κάλυμμα όταν θηλάζετε. Κάθε φορά. Υπάρχουν πάρα πολύ όμορφα καλύμματα θηλασμού στην αγορά. Οι έρευνες δείχνουν ότι όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται πολύ όμορφα όταν είναι περιορισμένοι. Το ίδιο ισχύει και για τα μωρά. Προσωπικά τρώω πολύ συχνά κάτω από ένα χαλαρό σεντόνι, στο υπνοδωμάτιό μου και το βρίσκω πολύ απολαυστικό. Και παρακαλώ μη χρησιμοποιείτε το καλοκαίρι και την ζέστη ως δικαιολογία για να εκθέσετε σε δημόσια θέα το στήθος σας. Και μην γελιέστε, η ανακύκλωση του αέρα δεν είναι και τόσο σημαντική τελικά. Μάλλον έχει υπερεκτιμηθεί από τους επιστήμονες. Τα περισσότερα μωρά απολαμβάνουν την αίσθηση του διοξειδίου του άνθρακα όταν αναπνέουν. Και φυσικά υπάρχουν γυναίκες που καταφέρνουν να θηλάσουν χωρίς κανείς να το καταλάβει. Εάν μπορούν αυτές, μπορείτε κι εσείς, εφόσον όλα τα μωρά είναι ίδια.

Εάν ωστόσο έχετε ένα ζωηρό/κακό παιδί, το οποίο τραβάει το σκέπασμα στην προσπάθειά του να πάρει καθαρό αέρα και να δει τον κόσμο γύρω του, μάλλον θα πρέπει να το εκπαιδεύσετε καλύτερα. Είναι δική σας δουλειά να του μάθετε το σωστό και το λάθος. Εάν και πάλι αρνείται να συμμορφωθεί, βάλτε στα ρουθούνια του δύο καλαμάκια ώστε να μπορεί να αναπνεύσει καθαρό αέρα κάτω από το κάλυμμα, χωρίς να υποχρεωθούμε όλοι εμείς να δούμε το στήθος σου.

2. Χρησιμοποίησε την τουαλέτα. Ποιος δεν ενθουσιάζεται να τρώει σε μια δημόσια τουαλέτα, γεμάτη από αρώματα και ήχους; Την επόμενη φορά που το μωρό σας θα θελήσει να θηλάσει, τρέξτε στην πιο κοντινή τουαλέτα. Θηλάζοντας όρθια και προσπαθώντας να αποφύγουμε τις βρωμιές και τα μικρόβια, εκτός των άλλων έχει και το πλεονέκτημα του να ενδυναμώνουμε τους μυες μας και να κάνουμε το σώμα μας ακόμα πιο ελκυστικό για τους άντρες. Στο κάτω-κάτω, καλοκαίρι είναι, ώρα για μπικίνι! Κι αν δεν έχεις πού να κρεμάσεις την τσάντα σου, μην ανησυχείς. Άφησέ την κάτω στο πάτωμα. Όταν θα γυρίσεις στο σπίτι, πλύνε την με χλώριο για να εξολοθρεύσεις τα μικρόβια.

Αν έχεις χρησιμοποιήσεις την μήτρα σου πάνω από μία φορά και έχεις κι ένα δεύτερο, ή ακόμα χειρότερα, ένα τρίτο παιδί, θα πρέπει να σε ακολουθήσουν στην τουαλέτα. Κάτι σαν πάρτυ! Μην ανησυχείς καθόλου γιατί αν τα έχεις μεγαλώσει σωστά, δεν θα αγγίξουν τίποτα όσο εσύ θηλάζεις.

Μην ξεχνάς ότι τα μωρά θηλάζουν γύρω στα 10-15 λεπτά, άρα θα είσαι έξω από την τουαλέτα πριν καν το καταλάβεις. Αν όμως έχεις ένα μωρό που θηλάζει για 20 λεπτά ή και περισσότερο, σταμάτα το θηλασμό εγκαίρως. Μ’ αυτό τον τρόπο θα του μάθεις να είναι πιο γρήγορο σε όλα.

Ως γνωστόν, τα μωρά είναι για να τα βλέπουμε κι όχι για να τα ακούμε, αλλά αν έχεις το θράσος να φέρνεις ένα μωρό σε ένα εστιατόριο, είναι δική σου ευθύνη να φύγεις από το τραπέζι και να πας να θηλάσεις στην τουαλέτα. Το γεύμα σου μπορεί να περιμένει μέχρι να επιστρέψεις. Εάν η όρεξη σου έχει κοπεί, σκέψου τις θερμίδες που δεν κατανάλωσες! Θα είσαι υπέροχη σ’ εκείνο το μπικίνι!

Το μήνυμα είναι απλό: ότι κι αν κάνεις όταν είσαι έξω από το σπίτι σου, σταμάτα το και πήγαινε σε κάποιον ιδιωτικό χώρο. Στο αυτοκίνητό σου, στην τουαλέτα, οπουδήποτε. Σκέψου λίγο και τους άλλους.

Νο3. ‘Οταν βγαίνεις από το σπίτι σου, δώσε στο μωρό σου μπιμπερό. Εάν το μωρό δεν έχει συνηθίσει να τρώει από αυτό, ντροπή σου που δεν προετοίμασες το μωρό σου για τον αληθινό κόσμο. Όλοι ξέρουν ότι είναι πολύ εύκολο για τα μωρά να πηγαίνουν από το στήθος στο μπιμπερό και το αντίθετο και ότι αυτό δεν επηρεάζει καθόλου την ικανότητά τους να θηλάζουν σε έναν πιο κατάλληλο χώρο. Επίσης, η άντληση γάλακτος είναι κάτι πολύ εύκολο και γρήγορο. Οι καλές μητέρες ξέρουν πώς να αντλήσουν αρκετό γάλα σε μερικά λεπτά. Εάν χρειαστεί να βγεις από το σπίτι, πάρε λίγο γάλα που έχεις ήδη αντλήσεις μαζί σου. Εάν το στήθος σου πρηστεί και πονάει λόγω του ότι δεν μπορείς να θηλάσεις δημοσίως, σκέψου ότι αυτό γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας!

Και φυσικά το υποκατάστατο είναι μια εξίσου εφικτή λύση και καθόλου ακριβή.

Τα μπιμπερό επίσης δίνουν την δυνατότητα και σε άλλους ανθρώπους να ταΐσουν το μωρό σου. Σταμάτα να είσαι εγωίστρια και να θέλεις να ταΐζεις το μωρό μόνο με το στήθος σου. Το να έχεις ένα μωρό σημαίνει ότι επιτρέπεις και στους άλλους να αισθάνονται καλά. Δώσε το μωρό σε όποιον το θέλει, όπως μια μπάλα, και απόλαυσε τα σχόλια και τα κομπλιμέντα.

Εάν το μωρό αρνείται να πιει από το μπιμπερό, συνέχισε να προσπαθείς. Θα το μάθει στο τέλος. Εάν όχι, δες το νο4.

Νο4. Μείνε στο σπίτι. Θα είναι πιο εύκολο και για σένα και για όλους εμάς εάν μείνεις στον ιδιωτικό σου χώρο. Όχι για πάντα. Μόνο μέχρι το μωρό να μάθει να πίνει από το μπιμπερό ή να τρώει τροφές που δεν προέρχονται από το στήθος σου. Έχεις άλλωστε τόσα πολλά να κάνεις στο σπίτι: τηλεόραση, μαγείρεμα, καθάρισμα, πλυντήριο, σιδέρωμα και φυσικά, το Facebook! Όμως σε παρακαλώ, μην ανεβάζεις φωτογραφίες θηλασμού στο ίντερνετ. Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε να βλέπουμε στο ίντερνετ είναι οι δήθεν αθώες φωτογραφίες του στήθους σου. Είναι τελείως αποκρουστικό.

Νο5: Να είσαι ηθική. Κάνεις έρωτα δημοσίως; Όχι. Τότε γιατί θα πρέπει να βγάζεις το στήθος σου (το οποίο είναι σεξουαλικό όργανο) δημοσίως; Επειδή κάτι είναι φυσικό δεν σημαίνει ότι όλοι θέλουν να το βλέπουν. Ναι, υπάρχουν γυμνά στήθη παντού γύρω μας, σε όλα τα περιοδικά και στην τηλεόραση, αλλά αυτό είναι διαφορετικό. Τα στήθη είναι μια χαρά εάν συνυπάρχει οικονομική συναλλαγή. Εάν το μωρό σου δεν σε πληρώνει, καλύψου.

Τελικά, ο δημόσιος θηλασμός είναι για τεμπέλες, επιδειξιομανείς, ανήθικες, αντροχωρίστες μητέρες που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να μας αναγκάζουν να τις βλέπουμε με αποτροπιασμό. Άρα, καλύψου….

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

Πηγή

Πρέπει πάντα να μου αρέσει να θηλάζω;

Σε ελεύθερη μετάφραση από την Κωνσταντίνα Βουλγαρίδου

Αν υπάρχει μια ημέρα ή εβδομάδα, όπου νιώθετε ότι δεν αγαπάτε ή δεν απολαμβάνετε τον θηλασμό, σημαίνει ότι αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να τον διακόψετε;

Αισθανόμουν εδώ και χρόνια ότι πολλές μητέρες διέκοπταν τον θηλασμό, επειδή πίστευαν ότι πρέπει να τον απολαμβάνουν 24 ώρες το 24ωρο. Μερικές από τις μητέρες που θαύμαζα περισσότερο ήταν οι μητέρες που θήλαζαν ενώ δεν απολάμβαναν τον θηλασμό. Αλλά το έκαναν γιατί ήξεραν πως είναι η πιο σωστή επιλογή για τα μωρά τους.

Είμαστε τόσο εθισμένοι στην ιδέα ότι θα πρέπει να κάνουμε μόνο ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους ή να μας φέρνει άμεσα χαρά, που χάνουμε πολλά στην πορεία: υπερηφάνεια που τα καταφέραμε, χαρά για την εκπλήρωση μια δέσμευσης, το αίσθημα πληρότητας ότι προσεγγίσαμε τον στόχο μας. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι πιο εγωιστές σήμερα από ό,τι ήταν στο παρελθόν, απλά πιστεύω ότι έχουν διδαχθεί να έχουν διαφορετικές προσδοκίες σχετικά με το τι υποτίθεται ότι πρέπει να αισθάνονται και πώς να ανταποκριθούν σε αυτά τα συναισθήματα.

Ο θηλασμός είναι το απόλυτο δώρο που μια γυναίκα δίνει στο μωρό της – γιατί επιλέγει καθημερινά για το αν θα συνεχίσει ή θα σταματήσει. Μην βλέπετε τον θηλασμό ως κάτι που θα απολαύσετε ή κάτι που θα σας αρέσει όλη την ώρα, αλλά ως δέσμευση ως προς την υγεία του παιδιού σας.

Υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω με τον θηλασμό και μερικές φορές θα το απολαμβάνετε πλήρως, και μερικές φορές θα δυσανασχετείτε – αλλά στο τέλος δεν θα μετανιώσετε ούτε μία μέρα που συνεχίζετε να θηλάζετε, ακόμα κι αν δεν αισθάνεστε 100% χαρούμενη όλο το διάστημα που θηλάζετε.

Όταν είστε στα κάτω σας, να είστε σίγουρες ότι η χαρά που νιώσατε με αυτό τον τρόπο διατροφής στο παρελθόν, θα επανεμφανιστεί και θα νιώσετε καλά που την περιμένατε.

Glenda Dickerson, IBCLC.

Μετάφραση: Κων/να Βουλγαριδου

Πηγή: http://kellymom.com/bf/normal/love-breastfeeding-24-7/

Δεν θηλάζουμε ποτέ σε αυτοκίνητο εν κινήσει

Πόσες φορές έχει τύχει να πρέπει να θηλάσεις το μωρό σου ενώ κάνετε κάποιο ταξίδι ή έστω κάποια βόλτα με το αμάξι; Πέρασε ποτέ από το μυαλό σου, ότι αν το θήλαζες ενώ είστε εν κινήσει, θα γλιτώνατε πολύτιμο χρόνο; Στην πραγματικότητα, ο σωστός τρόπος είναι να σταθμεύσετε κάπου το αυτοκίνητο σε ασφαλές μέρος, να θηλάσεις το μωράκι σου και έπειτα να συνεχίσετε τη διαδρομή σας όσο μικρή ή μεγάλη είναι αυτή.

Η Alisa Baer από το thecarseatlady.com εξηγεί στο παρακάτω κείμενο γιατί είναι   εξαιρετικά επικίνδυνος ο θηλασμός σε κινούμενο όχημα:

«Ως παιδίατρος και κόρη συμβούλου θηλασμού είμαι απόλυτα υπέρ του θηλασμού… όμως στη σωστή στιγμή και στο σωστό μέρος! Ένα κινούμενο όχημα ΔΕΝ είναι ούτε ο χρόνος ούτε ο τόπος για να θηλάσετε. Θηλάζοντας το παιδί σας σε ένα κινούμενο όχημα βάζετε εσάς και το μωρό σας σε σοβαρό κίνδυνο τραυματισμών. Γιατί;

Σε περίπτωση σύγκρουσης, το βάρος όλων πολλαπλασιάζεται με το G από τη συντριβή – G, είναι η δύναμη της βαρύτητας. Μια σύγκρουση με 50 χιλιόμετρα/ώρα, όπως οι δοκιμές των crash tests για τα καθίσματα, έχουν περίπου 20-25G. Αν η μαμά ζυγίζει 55 κιλά, σε μια σύγκρουση με 20G, ολόκληρο το σώμα της θα ζυγίζει 55 x 20G = 1100 κιλά!

Μπορείτε να φανταστείτε ότι το στήθος της θα ζυγίζει τουλάχιστον 500 κιλά – και αν αυτή θηλάζει, το στήθος της θα πέσει πάνω στο σώμα του μωρού σε ένα ξαφνικό σταμάτημα ή σύγκρουση – δεδομένου ότι μητέρα και μωρό θα κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, λόγω της φυσικής της συντριβής. Δεν θα ρίχνατε ποτέ ένα φορτίο 500 κιλών πάνω στο μωρό σας – οπότε δεν θα πρέπει να θηλάζετε το μωρό σας εν κινήσει- καθώς το σώμα σας μπορεί να συντρίψει το μωρό. Ακόμα κι αν θηλάζετε φορώντας τη ζώνη σας, η ζώνη είναι αρκετά χαλαρή ώστε το στήθος σας να είναι πολύ κοντά στο μωρό (αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι στο στόμα του), πράγμα που σημαίνει ότι το στήθος σας θα έρθει σίγουρα σε σύγκρουση με το μωρό σε μια συντριβή.

Οι κίνδυνοι τόσο για το μωρό όσο και για τη μαμά, από το θηλασμό σε ένα κινούμενο όχημα είναι μεγάλοι. Η μαμά είναι εκτεθειμένη σε σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για τραυματισμό στο κεφάλι ακόμα και αν φοράει ζώνη ασφαλείας, αφού η χαλαρότητα του ιμάντα στο ύψος του ώμου (προκειμένου να μπορέσει να θηλάσει) δεν μπορεί να αποτρέψει το στήθος και το κεφάλι της από την κίνηση προς τα εμπρός και το χτύπημα σε σκληρά μέρη του αυτοκινήτου – όπως το πίσω μέρος των μπροστινών καθισμάτων, την πόρτα, το παράθυρο, το παιδικό κάθισμα κλπ.

Αν η μαμά αφαιρέσει τη ζώνη ασφαλείας, είναι σε σημαντικά αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού όχι μόνο η ίδια, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι στο αυτοκίνητο – μελέτες δείχνουν ότι, αν ένα άτομο στο πίσω κάθισμα δεν φοράει ζώνη ασφαλείας, τα άλλα άτομα στο αυτοκίνητο (όπως το μωρό, ο οδηγός, κλπ), ακόμα και αν φοράνε ζώνη, είναι έως και 3 φορές πιο πιθανό να πεθάνουν κατά τη συντριβή, επειδή το άτομο χωρίς ζώνη γίνεται ανθρώπινος πύραυλος τη στιγμή της σύγκρουσης.»

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Ian Ezra Kahn και τη μητέρα του. Η μαμά θήλαζε τον Ian στο πίσω κάθισμα, ενώ ο μπαμπάς οδηγούσε. Παρόλο που δεν πήγαιναν κάπου μακριά και δεν έτρεχαν με μεγάλη ταχύτητα, ένα αυτοκίνητο ήρθε από το πουθενά και τους χτύπησε. Η μαμά και ο Ian πέθαναν ακαριαία. Και οι δύο θα είχαν επιβιώσει χωρίς τραυματισμούς, αν δεν θήλαζε η μαμά στο αυτοκίνητο. Ο μπαμπάς επιβίωσε χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς εξωτερικά – αλλά υποφέρει από μια ραγισμένη καρδιά, αφού έχει χάσει τη γυναίκα του και τον γιο του. Αν ο Ian βρισκόταν στο κάθισμα του αυτοκινήτου, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, θα έπρεπε τώρα να τελειώνει το γυμνάσιο και να ετοιμάζεται για το κολέγιο.

Το βρήκαμε μεταφρασμένο στο: http://www.e-mama.gr/den-thilazoume-pote-to-moro-sto-aftokinito/

Πηγή: http://thecarseatlady.wordpress.com/2012/08/14/no-nursing-while-the-car-is-moving/

Αλκυονίδες μέρες

Μια συνέντευξη της Ιωάννας Αντωνιάδου-Κουμάτου, παιδιάτρου, στην Κέλλυ Σώκου:

“Όταν έχεις γεννήσει πρόωρα και έχεις κάνει το δύσκολο ταξίδι του θηλασμού – επιτυχώς ή όχι δεν έχει σημασία – δεν θέλεις προπαντός να ακούσεις ψέματα. Διότι ξέρεις. Και αν για κάτι παραδέχομαι την Ιωάννα Αντωνιάδου-Κουμάτου, παιδίατρο-αναπτυξιολόγο, διευθύντρια κοινωνικής και αναπτυξιακής παιδιατρικής, υπεύθυνη του εθνικού προγράμματος προώθησης του θηλασμού «Αλκυόνη», πέρα φυσικά από το ίδιο το έργο της, είναι ότι δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της.

Στη συζήτηση που είχα μαζί της παραδέχτηκε ότι οι ίδιοι οι παιδίατροι πρέπει πρωτίστως να εκπαιδευτούν στον θηλασμό και οι νεογνολόγοι να μάθουν να μη φοβούνται πως το παιδί θα μολυνθεί από την αγκαλιά της μητέρας του στη μονάδα. Ύστερα, εκείνη, η υπέρμαχος του θηλασμού με λόγο και με έργο, η ίδια που θυμώνει επειδή το Νοσοκομείο Παίδων δεν έχει δωμάτιο θηλασμού και άντλησης, στάθηκε με συγκατάβαση απέναντι στη μητέρα, που αποφασίζει να μη θηλάσει, ενώ δεν συντρέχει κάποιος ιατρικός λόγος και μου εξήγησε γιατί η κριτική και η εχθρότητα στο θέμα του θηλασμού μπορεί να φέρουν ακόμη και το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η Αλκυόνη, με εκείνη επικεφαλής, μοιάζει λίγο με τις ζεστές αλκυονίδες μέσα στο κρύο του Γενάρη και αυτό μας δίνει κάποια ελπίδα. Όπως και τα σχέδιά της για την υποστήριξη του θηλασμού στα πρόωρα, για τα οποία όμως δυστυχώς δεν μπόρεσε να μας αποκαλύψει περισσότερα. Δεν θα μπορούσα παρά να είμαι φαν της οποιασδήποτε τέτοιας προσπάθειας, γι’ αυτό και όταν έφυγα από το γραφείο της δώσαμε τα χέρια: το 31 εβδομάδες να τη στηρίξει και η Αλκυόνη να αγκαλιάσει, με όποια μέσα διαθέτει προς το παρόν, τις μητέρες που γέννησαν πρόωρα και θέλουν να θηλάσουν”.

Ποιος είναι ο ρόλος και το έργο της Αλκυόνης;

Στόχος της  Αλκυόνης είναι η αύξηση του πολύ χαμηλού ποσοστού του μητρικού θηλασμού στην Ελλάδα.Έτσι στοχεύει στο να στηρίξει τις γυναίκες να θηλάσουν αλλά και τους επαγγελματίες της υγείας να το υποστηρίξουν. Οργανώνει  ή υποστηρίζει διοργανώσεις άλλων φορέων για την προώθηση του θηλασμού, εκπαιδευτικές ή ενημερωτικές, και στέκεται απέναντι στο κράτος με πολύ συγκεκριμένες διεκδικήσεις. Η μία είναι να γίνει πιο θεσμικός ο κώδικας εμπορίας υποκατάστατων μητρικού γάλακτος, να γίνει με άλλα λόγια η κατευθυντήρια οδηγία νόμος. Από την άλλη, απευθυνόμαστε τόσο στα κρατικά νοσηλευτικά ιδρύματα όσο και στην ιδιωτική πρωτοβουλία και διεκδικούμε καλύτερες συνθήκες για τον θηλασμό. Ζητάμε ένα δωμάτιο για να μπορούν να θηλάζουν οι μητέρες ή και να αντλούν γάλα. Και το ζητάμε από εμπορικά κέντρα, αεροδρόμια, σταθμούς, εταιρείες με πολλούς εργαζόμενους και – όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο – από νοσοκομεία. Δεν είναι δυνατόν το Νοσοκομείο Παίδων να μην έχει ένα δωμάτιο θηλασμού και ένα δωμάτιο άντλησης. Μέχρι στιγμής στο κάλεσμά μας έχουν ανταποκριθεί δυο-τρία νοσοκομεία της επαρχίας και ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο. Κανένα άλλο. Είναι τραγικό. Είναι τραγική η βραδυκινησία του συστήματος. 

Πού θεωρείτε ότι οφείλεται;

Στο ότι μετράνε τα πάντα σε χρήμα, ειδικά αυτή την εποχή. Και στο ότι βλέπουν σε έναν βραχυπρόθεσμο ορίζοντα. Λένε π.χ. οι επιχειρηματίες «αυτό το δωμάτιο προτιμώ να το νοικιάσω ως αποθήκη» και δεν καταλαβαίνουν ότι ένας χώρος θηλασμού ευνοεί τα ψώνια στο εμπορικό κέντρο. 

Η προώθηση του θηλασμού όμως δεν πρέπει να ξεκινάει από το ιατρικό προσωπικό; Συχνά οι συμβουλές τους είναι αντικρουόμενες και μπερδεύουν μια πρωτάρα μαμά.

Φυσικά. Θα σας πω το εξής: Ενώ η πρόθεση θηλασμού στις μαμάδες είναι 90%, την πρώτη εβδομάδα θηλάζει αποκλειστικά το 41% και τον πρώτο μήνα μόλις το 20%. Ξέρετε τι καταδεικνύει αυτή η πτώση; Την ανυπαρξία ενός συστήματος υγείας. Το ότι δεν υπάρχουν υποστηρικτικές υποδομές, μαίες στις περιφέρειες, ιατρεία θηλασμού, μονάδες που να υποστηρίζουν τον θηλασμό προτού ακόμη γεννήσει η μαμά, αλλά και παιδίατροι που να είναι εκπαιδευμένοι στον μητρικό θηλασμό και να έχουν και τον χρόνο να ασχοληθούν με αυτό. Γιατί αν είμαι ένας ιδιώτης παιδίατρος και μια μαμά με παίρνει 25 φορές την ημέρα και μου λέει «κλαίει», γιατί στην αρχή έτσι είναι, είναι πολύ πιθανό να κουραστώ ή από ανασφάλεια να πω «δώσε λίγο συμπλήρωμα». Γι’ αυτό και εμείς στην Αλκυόνη ετοιμάζουμε ένα e-learning πρόγραμμα εκπαίδευσης επαγγελματιών υγείας και στον χώρο της παιδιατρικής και στον χώρο της γυναικολογίας, το οποίο θα προσπαθήσουμε να γίνει προαπαιτούμενο για τη λήψη της ειδικότητας. 

Πόσο λάθος είναι να δώσει κανείς συμπλήρωμα; Το ρωτάω αυτό γιατί στα πρόωρα μωρά συμβαίνει κατά κόρον. Είναι αδύνατον μετά να επανέλθουμε στον θηλασμό;

Όχι, δεν είναι αδύνατον, αλλά αυτά πρέπει να γίνονται προγραμματισμένα και με κάποια υποστήριξη στη μαμά. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η μαμά δικαιούται και να κοιμηθεί ώστε να μπορεί να είναι «καλύτερη» με το μωρό της. Το πρώτο διάστημα, ακόμη και στα τελειόμηνα παιδιά, είναι δύσκολο. Δεν υπάρχουν ωστόσο υποστηρικτικές δομές. Μία από τις δράσεις της Αλκυόνης είναι να φτιάξει ένα σύστημα υποστήριξης για το οποίο πρέπει να πω ότι δεν βρίσκω πολλούς υπέρμαχους. Έχουμε κάνει μια γραμμή θηλασμού, το 10525, μέχρι τις 5 το απόγευμα και Σάββατο πρωί – δεν έχω τη δυνατότητα στελέχωσής του και τη νύχτα – και ετοιμάζουμε ενημερωτικό υλικό που θα ανέβει σε ένα site το οποίο θα αφορά τους γονείς αλλά και τους γιατρούς, ώστε να μην είναι αγχωμένοι με το βάρος του παιδιού και την επάρκεια του γάλακτος που είναι η συχνότερη αιτία διακοπής. 

Πειράζει τελικά να χάσει λίγο βάρος το μωρό;

Όχι δεν πειράζει. Αλλά αυτός είναι ο λόγος αγωνίας γονιών και γιατρών. Ο παιδίατρος θα το συνεκτιμήσει και με άλλα στοιχεία. 

Πόσο σημαντική είναι η ψυχολογική υγεία μιας μητέρας; Πότε θα της προτείνατε να δώσει ξένο γάλα;

Δεν είναι πολύ διακριτό το όριο. Είναι μια συνεκτίμηση παραγόντων. Πόσο παροδική ή πόσο βαθιά είναι η θλίψη που περνάει μια μητέρα, η κούραση της, πόσο υποστηρικτικό σύστημα έχει, αν βλέπεις ότι έχει επιλόχειο κατάθλιψη ή είναι οι πρώτες «μαυρίλες» που αντιμετωπίζει μια μαμά μετά τον τοκετό. Αν έχεις ένα παιδί που είναι στην κόψη του ξυραφιού από πλευράς πρόσληψης τροφής και βάρους ή αν το ίδιο το παιδί σου δίνει το περιθώριο να περιμένεις. Είναι πολλές οι παράμετροι που πρέπει να συνεκτιμηθούν ανά περίπτωση. Δεν είναι μια διαχωριστική γραμμή που λες από εδώ και πριν θηλασμός από εκεί και πέρα συμπλήρωμα. 

Αφού τα πράγματα δεν είναι τόσο ευδιάκριτα ούτε για εσάς τους γιατρούς, γιατί οι μητέρες είναι τόσο αυστηρές μεταξύ τους; Γιατί υπάρχει αντιπαλότητα ανάμεσα σε θηλάζουσες και μη;

Πιστεύω ότι οφείλεται στο έλλειμμα της κουλτούρας και της συνεχούς πορείας του θηλασμού και θα σας πω αμέσως τι εννοώ. Τρεις γενιές πίσω τα παιδιά των αγροτικών οικογενειών στα χωριά μας θήλαζαν, των αστικών είχαν τη δυνατότητα ακόμη και να έχουν παραμάνες. Αλλά ακόμη και στα χωριά υπήρχε ο θεσμός της παραμάνας. Υπήρχε κάποια γυναίκα που χωρίς πληρωμή μπορούσε να θηλάσει και το παιδί μιας άλλης είτε επειδή εκείνη δεν είχε γάλα, είτε επειδή ήταν άρρωστη, είτε επειδή είχε πεθάνει, διότι αυτό συνέβαινε συχνότερα, όπως φαντάζεστε. Αυτά καταργήθηκαν κάποια στιγμή. Η αστυφιλία μας απέτρεψε από τον θηλασμό, η διαφήμιση του γάλακτος ήρθε να μας πείσει, γιατρούς και μαμάδες, ότι το υποκατάστατο είναι καλύτερο και έτσι εδώ και περίπου 3 γενιές οι μητέρες δεν έχουν θηλάσει. Οι μαμάδες της δικής σας γενιάς δεν έχουν καμία εμπειρία θηλασμού, ούτε της δικής μου. Άρα αυτή τη στιγμή όχι μόνο η γιαγιά αλλά και η προγιαγιά του παιδιού που γεννιέται δεν έχει εμπειρία θηλασμού. Εμείς λοιπόν τώρα πρέπει να κινητοποιήσουμε μια εμπειρία αντίστροφη. 

Δεν συμβαίνει αυτό; Δεν είναι σήμερα οι γυναίκες πιο συνειδητοποιημένες;

Οι μητέρες που βλέπουμε να θηλάζουν είναι η κορυφή του παγόβουνου. Ίσως επειδή υπάρχουν αρκετές ομάδες υποστήριξης του θηλασμού, δίνεται μια ψευδαίσθηση ότι όλες αυτές οι κινητοποιημένες μαμάδες -που είναι ένα κίνημα- μεταβάλλουν τα ποσοστά του θηλασμού. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Από κάτω υπάρχουν μαμάδες που θέλουν μια κινητοποίηση για να θηλάσουν. Και αυτό είναι φυσιολογικό διότι από τον μητρικό θηλασμό έχουμε αποστασιοποιηθεί. Και σε αυτό οφείλεται άλλωστε και η αντιπαλότητα για την οποία συζητούσαμε προηγουμένως. Η αποστασιοποίηση αυτή κάνει τις γυναίκες που θηλάζουν να νιώθουν πολύ περισσότερο περήφανες απ’ όσο δικαιούνται – στο κάτω κάτω μία φυσική διαδικασία είναι. Οι υπόλοιπες που δεν θηλάζουν από την άλλη πλευρά, βιώνουν ενοχή, κριτική και άρα θυμό. Είναι φυσικά αυτά τα συναισθήματα, αλλά οφείλουν να μην υπάρχουν. Η επιθετικότητα των μεν προς τις δε είναι απαράδεκτη. Ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί για το παιδί του. Στη ζωή μου σαν παιδίατρος εδώ και 40 χρόνια, έχω καταλάβει ότι οι μητέρες που δεν έχουν απολύτως καλή πρόθεση απέναντι στο παιδί τους είναι ελάχιστες. Είναι σπανιότατο φαινόμενο. Η μαμά είναι μαγεμένη από τη φύση απέναντι στο παιδί και είναι εκεί για να του προσφέρει τα πάντα, οι δυο τους είναι ένα ισχυρό δίδυμο. Χρειάζεται όμως ο κατάλληλος άνθρωπος για να την υποστηρίξει και να της δείξει πώς να θηλάσει. Κανένας δεν δικαιούται θυμό. Ακόμη και η μητέρα, που αποφασίζει να μη θηλάσει, ενώ δεν συντρέχει κάποιος ιατρικός λόγος, έχει τους δικούς της λόγους. Το να σταθώ κριτικά απέναντί της δεν έχει κανένα νόημα. Να την υποστηρίξω έχει νόημα. Να τη βοηθήσω να αλλάξει γνώμη κι αν δεν αλλάξει γνώμη να τη στηρίξω σε αυτή της την επιλογή. Ξέρετε, αυτός ο θυμός και ο φανατισμός είναι που μειώνει ίσως τα ποσοστά θηλασμού. 

Τι  θα λέγατε σε μια μητέρα που γέννησε πρόωρα για να τη στηρίξετε να θηλάσει και πώς μπορείτε να τη βοηθήσετε στην Αλκυόνη;

Θα προσπαθούσα να την πείσω ότι ο θηλασμός θα βοηθήσει πολύ το παιδί της. Τόσο το μητρικό γάλα από μόνο του, όσο και η σωματική επαφή, αν αργότερα το μωρό καταφέρει να πιάσει το στήθος. Όμως σέβομαι και αντιλαμβάνομαι το να μην τα καταφέρει κάποια μαμά που έχει ένα πρόωρο παιδί. Εκεί νομίζω ότι χρειάζεται ένα έμπειρο προσωπικό, μαζί και ψυχολόγος, διότι αυτή η μητέρα χρειάζεται και πρακτική και ψυχολογική στήριξη. Στο ιατρείο θηλασμού της Αλκυόνης υπάρχει και ψυχολόγος και μια μητέρα μπορεί να πάρει συμβουλές από το τηλέφωνο, τόσο την περίοδο που αντλεί γάλα επειδή το παιδί της βρίσκεται στη μονάδα, όσο και όταν τελικά το πάρει στο σπίτι. Ωστόσο, το σημαντικό για τη μητέρα αυτή είναι να πάρει βοήθεια στον χώρο που βρίσκεται το παιδί της. 

Λίγα πράγματα γίνονται όμως προς αυτή την κατεύθυνση στα ελληνικά ιδρύματα.

Έχετε δίκιο. Για τους γιατρούς των μονάδων έχει μεγαλύτερη σημασία η επιβίωση του βρέφους και τη μαμά σε αυτόν τον αγώνα την κάνουν λίγο στην άκρη. Ωστόσο, εξ ορισμού πρέπει να ενισχύεται ο θηλασμός και η σχέση της μαμάς με το παιδί. Και η αγκαλιά. Να το πάρει στα χέρια της, με τους τραχειοσωλήνες και όλα τα σωληνάκια, να το πιάσει, να το χαϊδέψει, να του μιλήσει, να ξαναθυμηθεί αυτό το μωράκι τις ενδομήτριες εμπειρίες του. Αυτό στα αλήθεια είναι ένα έλλειμμα στις μονάδες, παρ’ όλο που οι έρευνες αποδεικνύουν ότι τα μωρά που έχουν επαφή με τους γονείς έχουν καλύτερη έκβαση. Γι’ αυτό όμως χρειάζεται υποδομή, τεχνογνωσία και εκπαίδευση, όχι μόνο των νοσηλευτών αλλά και των γιατρών. Εμείς πρώτοι πρέπει να μάθουμε να μην φοβόμαστε ότι θα πάθει κάτι το παιδί από τον γονιό που πάει να το πιάσει. 

Όσον αφορά το κομμάτι της ψυχολογικής στήριξης μέσα στις μονάδες, πόσο απαραίτητο το θεωρείτε;

Απολύτως. Κοιτάξτε, οι γονείς των πρόωρων έρχονται αντιμέτωποι με την πιο σκληρή ιατρική, την ιατρική στις εντατικές. Ορισμένοι φοβούνται να επενδύσουν συναισθηματικά σε ένα πλάσμα που μπορεί να χαθεί. Υπάρχει μια κατηγορία γονιού που λέει «εγώ είμαι εδώ και το παιδί μου θα ζήσει». Μια άλλη είναι ακινητοποιημένη, λέει: «θα ζήσει ή δεν θα ζήσει κι αν ζήσει τι παιδί θα είναι;». Και μια τρίτη δεν θέλει να κάνει δεσμό με το παιδί, γιατί φοβάται περισσότερο τον πόνο της απώλειας. Αυτά είναι απολύτως θεμιτά και ακουμπάνε πάνω σε παλιότερα θέματα. Εκεί είναι που χρειάζεται υποστήριξη το ζευγάρι. 

Τι θα μπορούσε να γίνει για να λειτουργήσουν τράπεζες γάλακτος και σε άλλα μαιευτήρια εκτός από το Έλενα;

Είναι δύσκολο κάτι τέτοιο στις μέρες μας, διότι οι φορείς είναι διστακτικοί, λόγω των χρημάτων που απαιτούνται. Ωστόσο αν κάνει κανείς μια μακροχρόνια ανάλυση, τα οφέλη από τον μητρικό θηλασμό είναι τεράστια. Και δεν μιλώ μόνο για τα ατομικά, τα οφέλη για την οικογένεια, αλλά και για τα οικονομικά οφέλη σε ένα κράτος. Αν καθίσει κάποιος και υπολογίσει αρρώστιες, απουσίες από την εργασία κ.λπ. θα δει ότι ο μητρικός θηλασμός μόνο οικονομία είναι. Μόνο όφελος έχει η υποστήριξή του σε οποιοδήποτε κράτος. Όμως όσο βλέπουμε βραχυπρόθεσμα τα πράγματα, οι δομές που απαιτούν χρήματα δεν θα μπορέσουν να στηριχτούν. 

Πόσο πιθανή βλέπετε στο μέλλον τη δημιουργία μιας πρωτοβουλίας για τη στήριξη του θηλασμού στα πρόωρα;

Είναι μέσα στις σκέψεις μας και μάλιστα έχω στο νου μου να δουλέψω ένα πρόγραμμα στήριξης σε μία από τις μονάδες. Επίσης έχει αρχίσει διεθνώς να γίνεται μια προσπάθεια προτυποποίησης μιας τέτοιας πράξης και σκέφτομαι να συνεργαστούμε με τους ανάλογους εταίρους ώστε να εφαρμοστεί σε μια μονάδα και να μεταλαμπαδευτεί. Διότι χρειάζεται μόνο διάθεση, κέφι και επιθυμία. Δεν χρειάζονται παραπάνω χρήματα.

ΧΡΗΣΙΜΑ
Στην Αλκυόνη μπορείτε να βρείτε υποστήριξη ακόμη κι αν προς το παρόν αντλείτε γάλα. Μπορείτε να βοηθηθείτε έστω και μόνο ψυχολογικά. Μπορείτε ακόμη να συγκροτήσετε μια ομάδα μαζί με άλλες μητέρες που γνωρίσατε στη ΜΕΝΝ και προσπαθείτε να θηλάσετε.

Τηλεφωνήστε στο 210 7701.557 καθημερινά (9 π.μ. – 2 μ.μ.) και κλείστε ραντεβού στο ιατρείο θηλασμού της Αλκυόνης (λειτουργεί κάθε Δευτέρα 3 μ.μ. – 5 μ.μ.).

Τηλεφωνήστε καθημερινές 9 π.μ. – 5.μ.μ και τα πρωινά του Σαββάτου στο 10525 για στήριξη του θηλασμού σε όποια φάση κι αν βρίσκεστε.

Πηγή: http://31ebdomades.blogspot.gr/2014/06/blog-post_30.html

Σχετικά με το χάπι διακοπής της γαλουχίας

Η χρήση της καβεργολίνης (Dostinex) και την βρωμοκρυπτίνης (Parlodel) σε γυναίκες που θηλάζουν.

του Dr. Jack Newman 

Και τα δύο αυτά φάρμακα έχουν πολλές πιθανές παρενέργειες, όπως εγκεφαλικά επεισόδια, έμφραγμα του μυοκαρδίου, θρομβοεμβολικά επεισόδια και σπασμούς. Τα φάρμακα αυτά χρησιμοποιούνται για την μείωση της παραγωγής προλακτίνης και μπορούν επίσης να δοθούν σε περιπτώσεις αμηνόρροιας και υπογονιμότητας οι οποίες σχετίζονται με υψηλά επίπεδα προλακτίνης. 

Ωστόσο, συχνά ακούω ότι η καβεργολίνη (Dostinex) χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του πετρώματος που συμβαίνει τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό και επίσης ότι χρησιμοποιείται ως μέρος της θεραπείας της μαστίτιδας σε γυναίκες που θηλάζουν. Είμαι σοκαρισμένος (και δεν σοκάρομαι εύκολα πια) με την τόσο κακή ιατρική περίθαλψη που υφίστανται οι θηλάζουσες μητέρες. 

Η θεραπεία του πετρώματος είναι η πρόληψη, που σημαίνει συνεχή επαφή του μωρού με τη μητέρα, δέρμα με δέρμα, βοήθεια προς τη μητέρα ώστε να καταλαβαίνει αν το μωρό πιάνει το στήθος σωστά και αν θηλάζει καλά και επίσης ότι το μωρό θηλάζει συχνά. Εάν παρόλα αυτά το στήθος πετρώσει, όλα τα παραπάνω είναι και πάλι η καλύτερη θεραπεία και ΟΧΙ η καβεργολίνη (Dostinex). 

Η θεραπεία της μαστίτιδας είναι ακριβώς η ίδια με την θεραπεία του πετρώματος, και μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αντιβιοτικά, αλλά σίγουρα δεν περιλαμβάνει την χρήση καβεργολίνης ή βρωμοκρυπτίνης. Τα φάρμακα για την μαστίτιδα θα πρέπει να επιλέγονται με γνώμονα το γεγονός ότι ο θηλασμός συνεχίζεται και ΔΕΝ διακόπτεται και η χρήση των δύο αυτών φαρμάκων είναι αντίθετη μ’ αυτή την ιδέα καθώς μειώνουν την παραγωγή γάλακτος ή/και την διακόπτουν εντελώς.

Για να είμαι ειλικρινής, σε ένα συνέδριο στην Ελλάδα όπου ήμουν ομιλητής, σοκαρίστηκα ακούγοντας ότι η χρήση της καβεργολίνης αμέσως μετά τον τοκετό για την πρόληψη του πετρώματος αλλά και ως θεραπεία για την μαστίτιδα, είναι θεραπεία ρουτίνας. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγή: https://www.facebook.com/DrJackNewman/posts/311003792384007

 

 

 

Ο δημόσιος θηλασμός δεν αποτελεί πλέον ταμπού

της Λίνας Γιάνναρου

Μια φωνή αναστάτωσε την ήσυχη γειτονιά της Αθήνας. «Να μπεις μέσα!» φώναζε μια κυρία από το μπαλκόνι του 4ου. «Δεν είναι πράγματα αυτά». Λιγοστοί ήταν οι περίεργοι που βγήκαν να δουν προς τι ο χαλασμός. Η συγκεκριμένη κυρία ήταν γνωστή για την παραξενιά της και όλοι ήξεραν πού έστρεφε τα βέλη της: στη νεαρή γυναίκα στο απέναντι μπαλκόνι που θηλάζει και «δεν σέβεται τίποτα, τους άνδρες μας». «Είσαι τρελή που θα κλειστώ μέσα με τη λάβρα» της απάντησε θαρρετά εκείνη.

Η σκηνή είναι αληθινή (η κοπέλα μάλιστα κάλεσε τον Σύνδεσμο Θηλασμού Ελλάδος για συμβουλές στο πώς να αντιμετωπίσει τη γειτόνισσα), ωστόσο αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα. Παρά τα πολλά προβλήματα και τις ιδιαιτερότητές της, η ελληνική κοινωνία έχει κάνει γενναία βήματα στο θέμα του δημόσιου θηλασμού. Τον αγώνα έχουν ξεκινήσει οι ίδιες οι γυναίκες, που μολονότι υφίστανται διακριτική -ή και όχι τόσο διακριτική- πίεση για να στραφούν σε προϊόντα βρεφικού γάλακτος, επιλέγουν να θηλάσουν τα παιδιά τους. «Τα τελευταία χρόνια οι Ελληνίδες διεκδικούν το δικαίωμα στον θηλασμό, αλλά και το δικαίωμα να είναι μητέρες δημοσίως», αναφέρει στην «Κ» η ψυχοθεραπεύτρια και συνεργάτις του Σωματείου για την Προαγωγή του Φυσικού Τοκετού «Ευτοκία», κ. Μαρία Πασχαλίδου. Το ταμπού γύρω από τον δημόσιο θηλασμό, που άρχισε να αναπτύσσεται όταν κυκλοφόρησε το βιομηχανικό γάλα, σταδιακά σπάει. «Είναι άλλωστε παράδοξο το στήθος να μην προκαλεί όταν αποκαλύπτεται από ένα ντεκολτέ, αλλά να προκαλεί όταν συμβολίζει τη μητρότητα».

Για 6 μήνες τουλάχιστον

Σήμερα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει τον αποκλειστικό θηλασμό των βρεφών τουλάχιστον για έξι μήνες και τη συνέχισή του, συνδυαστικά ενδεχομένως με άλλες θρεπτικές τροφές, ώς τα δύο έτη (και πέρα από αυτό για όσο είναι αμοιβαία επιθυμητό από τη μητέρα και το παιδί). «Δεν είναι ότι έχουμε κάποιον καημό να θηλάσουμε δημοσίως», λέει στην «Κ» η Γεωργία Φραγκάκη, εθελόντρια σύμβουλος στον Σύνδεσμο Θηλασμού Ελλάδος La Leche. «Μια σύγχρονη γυναίκα όμως συνεχίζει να λειτουργεί και μετά τη γέννα. Βγαίνει έξω, κάνει τις δουλειές της, έχει ζωή. Και όλα αυτά με το παιδί, εφόσον θηλάζει. Τι θα πεις στο μωρό σου που θέλει να φάει; Να περιμένει να πας σπίτι;». Η ίδια έχει θηλάσει σχεδόν παντού, «από μέσα σε πλοίο και στο πίσω κάθισμα του ταξί μέχρι σε αίθουσα που γινόταν ημερίδα και σε μια παρουσίαση βιβλίου». «Ποτέ δεν αντιμετώπισα πρόβλημα, τις περισσότερες φορές δεν έγινα καν αντιληπτή. Βάζεις ένα μαντίλι και δεν φαίνεται τίποτα». Ανάλογη έχει υπάρξει και η εμπειρία της Ηλέκτρας Σαμοΐλη, μητέρας μιας κορούλας 4 μηνών. «Εχω θηλάσει παντού, σε τραμ, μετρό, μέχρι και περπατώντας, γύρω από το παρκάκι απέναντι στο σπίτι μου για να την κοιμίσω. Κανείς δεν έχει αντιδράσει περίεργα. Μόνο μία φορά μία γιαγιά μου είχε πει να καλύπτομαι, όχι όμως από σεμνοτυφία, αλλά για να μη ματιάζεται το στήθος! Και εγώ όμως δεν ντρέπομαι. Νιώθω λες και κρατάω μπιμπερό».

Η κρίση ενίσχυσε περαιτέρω την τάση, αφού έτσι η οικογένεια γλιτώνει τα έξοδα από τις ακριβές φόρμουλες. Με το πνεύμα συντονίζεται σταδιακά και η αγορά. Πολλά μαγαζιά λειτουργούν ως baby friendly, διευκολύνοντας τις νέες μητέρες με ειδικές αλλαξιέρες στο μπάνιο και επιτρέποντας φυσικά τον θηλασμό. «Δεν μας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να απαγορεύσουμε μέσα στο μαγαζί μας μια μάνα να ταΐσει το παιδί της» λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» ο Νίκος Φωτάκης, ιδιοκτήτης του καφέ Petite Fleur στο Χαλάνδρι.

Ακόμα φυσικά έχουμε δρόμο. «Πρόσφατα, σε μια κλινική παίδων μου πρότειναν να θηλάσω σε δωματιάκι “για να μην αισθάνομαι άσχημα”» λέει η κ. Πασχαλίδου. «Τους είπα ότι όποιος αισθάνεται άσχημα, ας κλειστεί αυτός στο δωματιάκι». Η κ. Φραγκάκη διηγείται μια άλλη ιστορία. «Πριν από λίγο καιρό, μια κοπέλα βρισκόταν σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα και ζήτησε μια καρέκλα για να κάτσει να θηλάσει. Σε ένα ολόκληρο πολυκατάστημα, δεν υπήρχε μια καρέκλα, ούτε για τους ταμίες. Εχουμε γίνει μια κοινωνία σκληρή, χωρίς ανθρωπιά. Είναι φυσικό ότι θα θέλει δουλειά να εξοικειωθεί εκ νέου με τον θηλασμό». 

Δεν αισθάνονται όλες άνετα 

Μολονότι μια μητέρα που θηλάζει αποτελεί αρχετυπικά ιερή εικόνα και ο θηλασμός φυσική ανθρώπινη λειτουργία για όλους τους πολιτισμούς του πλανήτη, πολλές σύγχρονες γυναίκες δυσκολεύονται με την ιδέα του δημόσιου θηλασμού. Μάλιστα, πολλές νέες μητέρες αποφασίζουν να μη θηλάσουν καθόλου το παιδί τους, ακριβώς επειδή δεν αισθάνονται άνετα να το κάνουν και σε δημόσιο χώρο. «Εάν δεν μπορείς να θηλάσεις έξω, η δέσμευση είναι μεγάλη» σημειώνει η σύμβουλος θηλασμού, κ. Γεωργία Φραγκάκη. «Είναι σχεδόν απαγορευτικός ο θηλασμός, αφού θα σημαίνει ότι θα μείνεις κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους για όσο καιρό ταΐζεις το παιδί σου από το στήθος σου».

Για όσες όμως έχουν καλή επαφή με το σώμα τους και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση ώστε να βγαίνουν έξω με το μωρό τους, τα οφέλη είναι μεγάλα. Οπως λέει η ίδια, μετά τη γέννα κυκλοφορούσε παντού με το παιδί της στον μάρσιπο. «Φυσικά βοηθούσε το γεγονός ότι είχα ένα ήσυχο μωρό. Ηταν ήσυχο όμως και γιατί ήξερε ότι θα λάμβανε αυτό που του έλειπε όταν του έλειπε. Ενα μωρό λειτουργεί με το ένστικτο, δεν μπορεί να αντιληφθεί την έννοια του χρόνου, δεν μπορείς να του δώσεις ραντεβού για αργότερα». Η εμπειρία της λέει επίσης ότι τα παιδιά που έχουν θηλάσει και σε εξωτερικό χώρο εξελίσσονται ομαλότερα. «Ενα παιδί που από βρέφος έχει μάθει να βρίσκεται στον δημόσιο χώρο, εξοικειώνεται και γνωρίζει πώς να φερθεί. Ένα παιδί που έμεινε κλεισμένο στο σπίτι, γίνεται αγρίμι που όταν βρεθεί με κόσμο έξω ενδεχομένως να δυσκολευτεί».

πηγή: http://www.kathimerini.gr/492492/article/epikairothta/ellada/o-dhmosios-8hlasmos-den-apotelei-pleon-tampoy

Κοινός ύπνος (co-sleeping)

H πρώτη αίσθηση “στέγης” είναι η ενδομήτρια ζωή.

Η “στέγη” είναι ο χώρος που κυριολεκτικά και συμβολικά αναπτύσσεται και μεταμορφώνεται το έμβρυο σε μωρό. Η αίσθηση “στέγης” είναι το περιβάλλον που επιτρέπει να “γεννιούνται” και να εγκαθιδρύονται συναισθήματα προστασίας και ψυχικής ασφάλειας που πλαισιώνουν την βιωματική εμπειρία της έννοιας “αγάπη”.

Η ενδομήτρια ζωή, προετοιμάζει τον αγέννητο άνθρωπο για να βιώσει την πρώτη του εσωτερική, υπαρξιακή και ψυχοδυναμική σύγκρουση, που είναι η γέννηση του ( η απόφαση του να αποχωριστεί την πρώτη στέγη του και να έρθει στην ζωή)…

Με την γέννηση του, η συνέχεια της βιωματικής και αναγκαίας εμπειρίας του ,να νιώθει ότι προστατεύεται, εκφράζεται με την αγκαλιά από την βασική μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών, την Μητέρα

H αίσθηση που βιώνεται μέσα από την σωματική επαφή είναι η αρχή της αίσθησης του εαυτού. Αν δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του νεογέννητου θα καταλάβουμε την σημαντικότητα της σωματικής επαφής, που εκφράζεται με την άμεση ανταπόκριση σε στιγμές ψυχικού άγχους και στρες που μπορεί να βιώνει το νεογέννητο, γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθει ο μικρός άνθρωπος όσο αφορά την εκπλήρωση των ψυχικών του αναγκών.

Μέσα από την εκπλήρωση αυτή ανακουφίζεται και ηρεμεί και αυτό ακριβώς το βίωμα «χρωματίζει» με συναισθήματα προστασίας και ασφάλειας την αλληλεπίδραση με την μητέρα και κατά επέκταση δημιουργεί την ψυχικά υγιή αίσθηση της Ύπαρξης.

Το νεογέννητο σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται ένα βρέφος που η καθημερινή «σχέση» με την μητέρα του, του δημιουργεί, εγκαθιδρύει και τροφοδοτεί την αίσθηση του εαυτού ως ένα κομμάτι μιας πολύ συναισθηματικά ισχυρής σχέσης, βασική μορφή στην ζωή του (την μητέρα).

Έτσι από τον ερχομό του στην γη, βιώνει ασφάλεια αντί για άγχος και στρες, προστασία αντί για ματαίωση, ανακούφιση αντί για ματαίωση

Ο κοινός ύπνος δίνει συνέχεια στην ανάγκη του μικρού ανθρώπου να νιώθει γαλήνη και ανακούφιση στην αίσθηση του “εαυτού”. Είναι ανάγκη ψυχής και δεν είναι εμπόδιο στην ανεξαρτητοποίηση του, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν ορισμένοι θεωρητικοί..

Η ανάγκη ψυχής , είναι η ανάγκη να νιώθουμε ότι “δίπλα” μας και ειδικά την ώρα του ύπνου, υπάρχει η μορφή που μπορεί να μας ανακουφίσει όταν νιώσουμε άγχος και φόβο…

Αν το νεογέννητο και το βρέφος μπορούσε να μιλήσει, αυτά θα έλεγε για τον κοινό ύπνο:
” Μόλις βγήκα σε μια καινούργια και άγνωστη πραγματικότητα. Η μυρωδιά και η αγκαλιά της μητέρας μου με παραπέμπουν στην πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας και νιώθω τόσο όμορφα κάθε φορά που νιώθω ακόμα μέρος του σώματος της αλλά και της ψυχής της, γιατί έτσι εξελίσσομαι χωρίς μοναξιά, άγχος και φόβο…την ώρα του ύπνου, προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και να επιβιώσω σε μια καινούργια και πρωτόγνωρη συνθήκη. Κάθε ήχος, μυρωδιά, λέξη που “χρωματίζουν” την καθημερινότητα μου την ώρα του ύπνου, μου αναδύουν συναισθήματα που πολλές φορές με τρομάζουν και με φοβίζουν. ‘Οταν νιώθω άγχος ή φόβο μέσα μου γίνεται μια εσωτερική μάχη και η ανάγκη μου είναι να νιώσω προστασία όταν βιώνω κάτι τόσο – για εμένα- τρομαχτικό..Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζομαι να Σε Νιώθω Μαζί ΜΟΥ”

Και τα νήπια έχουν ανάγκη τον κοινό ύπνο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εξελίσσονται ψυχοσυναιθηματικά. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και γνωρίζει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί τον κοινό ύπνο (εσάς). Εμπιστευθείτε το παιδί σας για να εμπιστευθεί τον εαυτό του και να κάνει το βήμα για τον Δεύτερο σημαντικό Αποχωρισμό…

της Αντιγόνης Συμεωνίδου

Πηγή

«Αρχικό γάλα» και «υστερόγαλα» – Τι σημαίνουν και τι σημασία έχουν;

Κατά τη διάρκεια του θηλασμού των μωρών μας, είναι αναπόφευκτο να ακούσουμε πολλές φορές τους όρους «αρχικό γάλα» και «υστερόγαλα». Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με το θέμα, οι οποίες έχουν οδηγήσει σε πολλές παρεξηγήσεις. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα:

Τι σημαίνουν οι όροι «αρχικό γάλα» και «υστερόγαλα»;

  • Ο όρος «αρχικό γάλα» αναφέρεται στο γάλα που παίρνει το μωρό στην αρχή του θηλασμού, το οποίο είναι αρκετό σε ποσότητα αλλά φτωχό σε λίπη.
  • Ο όρος «υστερόγαλα» αναφέρεται στο γάλα που πίνει το μωρό προς το τέλος του θηλασμού, το οποίο είναι πιο λίγο σε ποσότητα αλλά πλούσιο σε λίπη. 

Στην πραγματικότητα, οι όροι αυτοί αναφέρονται σε δείγματα μητρικού γάλακτος που έχουν παρθεί στην αρχή ενός γεύματος θηλασμού (αρχικό γάλα) και δείγματα μητρικού γάλακτος από το τέλος του γεύματος (υστερόγαλα). Πάντως, η χρησιμότητα αυτών των όρων είναι διφορούμενη.

Γιατί;

Μια φωτογραφία από την Wikipedia μας βοηθάει να δούμε την διαφορά. Στην φωτογραφία βλέπουμε 25ml μητρικού γάλακτος:  το «αρχικό γάλα» είναι στην αριστερή φωτογραφία και το «υστερόγαλα» στην δεξιά.


Το πρόβλημα είναι ότι η σύγκριση δειγμάτων μητρικού γάλακτος από την αρχή και από το τέλος του γεύματος θηλασμού, δεν μας λέει τίποτα για το τι γίνεται στο μητρικό γάλα κατά τη διάρκεια του γεύματος.

Οι μητέρες λανθασμένα πιστεύουν ότι το στήθος τους παράγει δύο διαφορετικούς τύπους γάλακτος και αναρωτιούνται συνεχώς για το πόση ώρα πρέπει να θηλάζουν μέχρι να αλλάξει μαγικά το «αρχικό γάλα» σε «υστερόγαλα».

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;

Το στήθος μας παράγει μόνο ένα είδος γάλακτος

Δεν υπάρχει κανένα μαγικό κουμπί που να αλλάζει τη σύσταση του γάλακτος κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να υπάρξει ακριβής διάκριση ανάμεσα στο «αρχικό γάλα» και στο «υστερόγαλα». Το μητρικό γάλα πράγματι αλλάζει σύσταση κατά τη διάρκεια του θηλασμού, αλλά αυτό συμβαίνει σταδιακά και όχι ξαφνικά. 

Γιατί το μητρικό γάλα αλλάζει σύσταση κατά τη διάρκεια του θηλασμού;

Η απάντηση βρίσκεται στο τι συμβαίνει με το λίπος του μητρικού γάλακτος όταν το μητρικό γάλα: 

  • Παράγεται: οι μαστοί μας παράγουν συνεχώς γάλα, το οποίο περιέχει σφαιρίδια λίπους που «κολλούν» μεταξύ τους αλλά και στους γαλακτοφόρους πόρους.
  • Αποθηκεύεται στο στήθος: το μητρικό γάλα που παράγεται ανάμεσα στα γεύματα, κατευθύνεται προς τη θηλή και συγκεντρώνεται στο στήθος, ενώ τα σφαιρίδια λίπους που είναι κολλημένα μεταξύ τους παραμένουν ψηλά στους γαλακτοφόρους πόρους.
  • Αδειάζει από το στήθος: όταν συμβαίνει το αντανακλαστικό καθόδου του γάλακτος, οι γαλακτοφόροι πόροι διαστέλλονται και το γάλα «φεύγει» από το στήθος. Το γάλα που φεύγει στην αρχή του γεύματος μπορεί να είναι πιο χαμηλά σε λιπαρά γιατί τα σφαιρίδια του λίπους βρίσκονται ακόμα «κολλημένα» ψηλά στους γαλακτοφόρους πόρους. Καθώς ο θηλασμός συνεχίζεται, το στήθος αδειάζει και όλο και περισσότερο λίπος αποκολλάται και το μητρικό γάλα γίνεται πιο λιπαρό. Αυτό σημαίνει ότι το λίπος του γάλακτος σταδιακά αυξάνεται σε κάθε στήθος ξεχωριστά, κατά τη διάρκεια του ίδιου γεύματος.

Πώς γνωρίζουμε ότι η αύξηση του λίπους είναι σταδιακή;

Είναι πολύ εύκολο να αποδείξουμε αυτή την σταδιακή αύξηση σε λίπος, με εικόνες. 

Αυτά είναι δείγματα από γάλα που αντλήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συνεδρία άντλησης και φαίνεται ξεκάθαρα η σταδιακή αύξηση λίπους στο μητρικό γάλα.

Προσέξτε την σταδιακή αλλαγή χρώματος σε κάθε μπουκαλάκι. Πρόκειται για την σταδιακή αύξηση του λίπους από την αρχή της άντλησης (νούμερο 1) ως το τέλος της (νούμερο 12). Εάν αφαιρέσουμε τα μπουκαλάκια 2-11, τότε θα έχουμε μια εικόνα παρόμοια με αυτή της Wikipedia:

Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο μητρικό γάλα που έχει αντληθεί στην αρχή ενός γεύματος θηλασμού και στο μητρικό γάλα που έχει αντληθεί στο τέλος του γεύματος. Δεν μας λέει όμως τίποτα για το τι γίνεται ανάμεσα στα δύο αυτά δείγματα. Μόνο η φωτογραφία των 12 δειγμάτων μας δίνει ολοκληρωμένη εικόνα: δηλαδή την σταδιακή αύξηση του περιεχομένου του γάλακτος σε λίπος

Στην επόμενη φωτογραφία προσέξτε πώς το γάλα που έχει μείνει για λίγο στάσιμο στα μπουκαλάκια έχει χωριστεί σε δύο στρώματα. Το λίπος είναι το στρώμα που βρίσκεται στην κορυφή.

Προσέξτε επίσης ότι το μητρικό γάλα στο μπουκαλάκι νούμερο 1, περιέχει κι αυτό λίπος, λίγο αλλά λίπος.

Προσέξτε επίσης την αυξανόμενη ποσότητα του στρώματος λίπους που συγκεντρώνεται στο πάνω μέρος, στα μπουκαλάκια 1-12.

Πόσο λίπος τελικά περιέχουν τα μπουκαλάκια με το μητρικό γάλα;

Πριν συνεχίσω, πρέπει να σας πω ότι αυτές οι φωτογραφίες δείχνουν το δείγμα γάλακτος μιας συγκεκριμένης γυναίκας. Είναι απίθανο να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα με το μητρικό γάλα κάθε γυναίκας. Ωστόσο, μπορούμε να καταλάβουμε το τι πραγματικά συμβαίνει γενικά. Στον παρακάτω πίνακα θα δείτε τις αναλύσεις των συστατικών σε κάθε ένα από τα μπουκαλάκια του μητρικού γάλακτος χωριστά:

TS = τα υπόλοιπα συστατικά του μητρικού γάλακτος

Οι πρωτεΐνες, οι υδατάνθρακες, το λίπος και τα υπόλοιπα συστατικά μετρώνται σε γραμμάρια ανά 100ml.

Αν και είναι γεγονός ότι το λίπος στο μητρικό γάλα σταδιακά αυξάνεται καθώς το στήθος αδειάζει, είναι σημαντικό επίσης να καταλάβουμε ότι η περιεκτικότητα του λίπους στο μητρικό γάλα δεν διαφέρει μόνο στην αρχή και το τέλος του θηλασμού, αλλά διαφέρει επίσης σημαντικά από μητέρα σε μητέρα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επίσης μπορεί να διαφέρει πολύ από γεύμα σε γεύμα, ακόμα και στην ίδια μητέρα. Η διαφορά της περιεκτικότητας σε λίπος μπορεί επίσης να εξαρτάται, σε κάποιο βαθμό, από τη χρονική διάρκεια ανάμεσα στα γεύματα. Αυτός είναι ένας λόγος που δεν είναι καλή ιδέα να περιμένετε να «γεμίσει» το στήθος σας πριν θηλάσετε.

Γενικά, όσο πιο γεμάτο είναι το στήθος,

  • τόσο πιο φτωχό σε λίπη είναι το γάλα, και
  • τόσο πιο μεγάλη είναι η διαφορά στην περιεκτικότητα λίπους ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος του θηλασμού.

Όσο πιο άδειο είναι το στήθος,

  • τόσο πιο πλούσιο σε λίπη είναι το γάλα, και
  • τόσο πιο μικρή είναι η διαφορά στην περιεκτικότητα λίπους ανάμεσα στην αρχή του θηλασμού και στο τέλος του.

Τελικά, δεν έχει τόση σημασία η χρονική διάρκεια του θηλασμού για να έχουμε γάλα πλούσιο σε λιπαρά. Εάν ο χρόνος ανάμεσα στους θηλασμούς είναι μικρός, τότε το γάλα στην αρχή του θηλασμού θα είναι κι αυτό πλούσιο σε λιπαρά.

«Τα μωρά μπορεί να έχουν διαφορετικές διατροφικές συνήθειες, να θηλάζουν για ορισμένη χρονική διάρκεια διαφορετική σε κάθε μωρό, και να κάνουν διαλείμματα με διαφορετικό ρυθμό το καθένα και παρόλα αυτά να παίρνουν ικανοποιητικό βάρος».

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε είναι ότι:

Στις περισσότερες περιπτώσεις, αν θηλάζετε όποτε θέλει το μωρό και προσφέρετε και το άλλο στήθος στο τέλος του κάθε γεύματος, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχείτε για το τι περιέχει το γάλα σας.

ΟΛΑ τα συστατικά του μητρικού γάλακτος είναι σημαντικά για την ανάπτυξη του μωρού και όχι μόνο το λίπος.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγές: 

(1)      Mohrbacher, N et al (2003) The Breastfeeding Answer Book

(2)     Mohrbacher, N (2010) Worries About Foremilk and Hindmilk

(3)     Jay, E (2009) Where does fore-milk end and hind-milk begin (and does it actually matter)?

(4)     Pediatrics. 2004 Feb;113(2)361-7

(5)     Τhomas, C (2010) Foremilk/Hindmilk and a lot of confusion!

(6)     Exp Physiol. 1993 Nov;78(6):741-55

(7)     Paediatric and Perinatal Epidemiology. 2002 Oct;16(4)355-60

(8)     Pediatrics. 2006 Mar;117(3)e387-95

(9)   http://thefunnyshapedwoman.blogspot.gr/2011/05/foremilk-and-hindmilk-in-quest-of.html

 

 

Ο Σαρκοζί, η διαμάχη για τον θηλασμό και… το τέλος του φεμινισμού;

της Γαλάτειας Λασκαράκη

Ο θηλασμός είναι χαρά αλλά και ένα είδος σκλαβιάς», είπε ο Νικολά Σαρκοζί και οι γαλλίδες μητέρες έπεσαν να τον φάνε. Ή τουλάχιστον αυτή ήταν η είδηση. Κι όμως, υπάρχουν πολλές άλλες, οι υπόλοιπες μισές ίσως, που θα έλεγαν «Μα, ναι, κάπως έτσι είναι, πού το βρίσκετε το κακό;».

Η μεγάλη τάση υπεράσπισης του θηλασμού τα τελευταία χρόνια έχει χωρίσει τις γυναίκες σε δύο στρατόπεδα: αυτές που ασπάζονται τη «νατουραλιστική» μόδα για φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληρίδιο, μακροχρόνιο θηλασμό και τις new age θεωρίες για τη διαπαιδαγώγηση και εκείνες που αναρωτιούνται τι νόημα είχε ο φεμινισμός τελικά, εάν πρέπει να επιστρέψουμε στις παραδοσιακές αξίες (ή έστω, εκείνες που διστακτικά ομολογούν ότι ο θηλασμός δεν τους είναι καθόλου ευχάριστος με κίνδυνο να χαρακτηριστούν από τεμπέλες ως διαβολογυναίκες).

Οι απόψεις του Σαρκοζί, οι οποίες έχουν και επίσημους υποστηρικτές στη Γαλλία (πχ. τη φεμινίστρια-φιλόσοφο Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ), μια χώρα με μεγάλη ευρωπαϊκή παράδοση στη γυναικεία χειραφέτηση, πυροδοτούν για άλλη μια φορά τη διαμάχη για το τελευταίο ίσως ταμπού του σύγχρονου κόσμου: τη μητρότητα.

Το παρακάτω κείμενο θίγει αυτό το ζήτημα. Αρχικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Marie Claire» τον Οκτώβριο του 2010 με τίτλο «Το τέλος του φεμινισμού»:

Γεννάς το πρώτο σου παιδί και θέλεις  να είσαι καλή μητέρα. Αν θέλεις το καλύτερο για το μωρό σου, θα πρέπει να  το θηλάσεις από 6 μήνες έως 2 χρόνια. Αν έχεις και  οικολογική συνείδηση δεν θα αγοράσεις πάνες μιας χρήσης, αλλά  υφασμάτινες, τις οποίες θα πλένεις (κατά προτίμηση στο χέρι, με αγνά  σαπούνια). Θα είσαι με το παιδί σου 24 ώρες το 24ωρο, δεν θα κάνεις σεξ (ο θηλασμός σου ρίχνει τη λίμπιντο και ξηραίνει τον κόλπο) και φυσικά θα έχεις ξεχάσει την καριέρα σου. Και μια μέρα θα διαπιστώσεις ότι  έχεις εξαντληθεί σωματικά και  ψυχολογικά, αλλά ποιος νοιάζεται; Τώρα ανήκεις σε ένα ανώτερο ανθρώπινο είδος: είσαι μητέρα.

Ή μπορείς να κάνεις το άλλο: να  πετάξεις στο μωρό ένα μπιμπερό με γάλα-σκόνη, να γυρίσεις στο γραφείο, να πάρεις νταντά, να βγεις για ένα ποτό και να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Ετσι θα γλιτώσεις από τη νέα μεγάλη  καταπίεση που οι ίδιες οι γυναίκες επέβαλαν στο φύλο τους, τη μητρότητα, και δεν θα φας το παραμύθι ότι η ανατροφή παιδιών είναι το  σημαντικότερο πράγμα που έχεις καταφέρει ποτέ. Γιατί είσαι πρώτα γυναίκα και μετά μάνα

Αυτά γράφει περίπου η αμφιλεγόμενη Γαλλίδα φεμινίστρια Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ στο τελευταίο βιβλίο της «Le conflit, la femme et la mère» («Η σύγκρουση, η γυναίκα και η μητέρα») προκαλώντας την μήνιν άλλων φεμινιστριών, οικολογικών οργανώσεων και μητέρων.

Έτυχε να ακούσω την Μπαντεντέρ από κοντά πριν από μερικούς μήνες στο  Παρίσι όπου ήταν καλεσμένη ομιλήτρια  στο παγκόσμιο συνέδριο του «Marie Claire». Η συγγραφέας τρελαίνεται να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Δεν είναι η πρώτη  φορά που παίζει τον δικηγόρο του διαβόλου «προδίδοντας» το στρατόπεδό  της, κάτι που άλλοι βρίσκουν απαράδεκτο, άλλοι ιντριγκαδόρικο.

Κάποτε είχε νεύρα με τις αμερικανίδες φεμινίστριες «που το παράκαναν με τον πόλεμο των φύλων», θυματοποίησαν τις γυναίκες και δαιμονοποίησαν την ανδρική σεξουαλικότητα. Τώρα τα βάζει με μια ολόκληρη φυλή νατουραλιστών, οικολόγων και συνηγόρων του θηλασμού οι οποίοι προπαγανδίζοντας το ιδεώδες της full time, do-it-yourself μητρότητας: «Κάνουν τις γυναίκες σκλάβες των τέκνων τους και τις γυρίζουν πίσω στο σπίτι».

«Μια επανάσταση έχει λάβει χώρα στην  αντίληψή μας για τη μητρότητα χωρίς καν να το πάρουμε είδηση. Μια  επανάσταση που έχει μειώσει τις ελευθερίες των γυναικών και έχει καταστρέψει τις επαγγελματικές προοπτικές τους. Οι γυναίκες κατάφεραν να ξεφορτωθούν την καταπίεση των ανδρών μόνο και μόνο για να επιβάλουν οι ίδιες σήμερα στον εαυτό τους μια νέα, πολύ πιο επικίνδυνη τυραννία: αυτή των παιδιών τους», μας είπε η Μπαντεντέρ.

Σκεφτείτε το: ως σωστή μητέρα προβάλλεται σήμερα κάποια που θηλάζει για έξι μήνες, δεν βιάζεται να γυρίσει στη δουλειά της, αποφεύγει  την επισκληρίδιο στον τοκετό για να ζήσει όσο πιο έντονα «αυτή την  ανεπανάληπτη εμπειρία», χρησιμοποιεί οικολογικές πάνες και αφήνει το παιδί  της να κοιμάται στο κρεβάτι της. Αυτή η νέα παιδαγωγική κάνει σχεδόν  αδύνατο το να έχεις κοινωνική και ερωτική ζωή.

«Η μητρότητα θέτει δυσβάσταχτα βάρη στις γυναίκες και προκαλεί ενοχές σε όσες δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Πετάει στα σκουπίδια ό,τι είχαμε πετύχει ως σήμερα, κάνει την ισότητα ανύπαρκτη. Είναι ένα βήμα προς τα πίσω».

Πες τα, χρυσή μου, έτσι είναι, έλεγαν από κάτω οι περισσότερες από εμάς εκείνη τη μέρα, με πρώτη την editor in chief της αυστραλέζικης έκδοσης: «Πέντε ειδικοί έπεσαν πάνω μου στο μαιευτήριο επειδή είχα δυσκολίες στον θηλασμό. Ένιωσα απελπισία: διηύθυνα ένα περιοδικό αλλά δεν μπορούσα να θηλάσω ένα μωρό;».

Αλήθεια, ποιος είναι αυτός που γράφει ότι ο θηλασμός είναι μια απολαυστική εμπειρία; Θα τα είχα παρατήσει από την πρώτη εβδομάδα αν δεν επέμενε τόσο ο άνδρας μου, πρόσθεσα κι εγώ ζητώντας το μικρόφωνο. «Ακριβώς!» μου απάντησε από πάνω η Ελιζαμπέτ με τα ψυχρά γαλάζια  μάτια της. «Μη σας κάνει εντύπωση ότι πολλοί από αυτούς που προπαγανδίζουν τον θηλασμό και την επιστροφή της γυναίκας στο σπίτι είναι άνδρες».

Ρωτήστε όποια λεχώνα θέλετε και θα σας πει ότι για όσο καιρό θηλάζει η χρήση του στήθους της ως οργάνου σεξουαλικής διέγερσης και ικανοποίησης της προκαλεί από ναυτία ως αγανάκτηση. Ακόμη και αν είσαι μια σεξουαλικά δραστήρια γυναίκα στην προηγούμενη ζωή σου, όταν θηλάζεις, θέλεις απλώς να κλωτσήσεις τον άνδρα που αγγίζει τη γαλακτομηχανή σου με πονηρές προθέσεις, ενώ παράλληλα κανείς δεν σε έχει προειδοποιήσει ότι οι ορμόνες σου σε έχουν μετατρέψει σε αγριόγατα, είπαμε τα πράγματα εκεί κάτω είναι πιο ξηρά και από την έρημο Καλαχάρι και συχνά η ερωτική σου επιθυμία βρίσκεται στο ground zero.

Ωστόσο ζεις την εξής παρανοϊκή κατάσταση: ο άνδρας σου θέλει και σεξ αλλά και να θηλάζεις το σπλάχνο σας. Αν και  πλημμύριζα από ευτυχία που είχα αποκτήσει αυτό το μωρό, ήταν η πρώτη φορά που μου ήρθε να βγω στο δρόμο και να κάψω το σουτιέν μου.

Η κοινωνία δεν συμπαθεί τη μητέρα που δεν θηλάζει. Κάθε κουτί βρεφικής τροφής που κυκλοφορεί στον Δυτικό κόσμο φέρει υποχρεωτικά μια παρόμοια  προειδοποίηση: «Προσοχή, το μητρικό γάλα είναι το καλύτερο για το παιδί  σας!», όπως το «κάπνισμα βλάπτει» στα τσιγάρα.

Θήλασα για τέσσερις μήνες, μέχρι να επιστρέψω στη δουλειά, μετά έδωσα στο μωρό μπιμπερό. Βέβαια, ακόμη με στοιχειώνει το γεμάτο επικριτική συγκατάβαση ύφος κάποιας γνωστής μας ότι η κόρη μου ήταν λίγο πιο γεροδεμένη σε σύγκριση με μωρά της ηλικίας της που τρέφονται μόνο από τη μαμά τους γιατί, «έτσι είναι τα παιδάκια που πίνουν ξένο γάλα».

«Ξένο». Αυτός είναι ο επίσημος όρος για το μη μητρικό γάλα. Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Φυσικά είχα με χαρά το μωρό μονίμως κρεμασμένο από το στήθος μου, «φορεμένο» με ένα sling στο Golden Hall και στο σουπερμάρκετ, για όσο κράτησε η άδεια, ντοπαρισμένη από  αυτή τη νέα λατρεία που αμφιβάλλω αν θα μου περάσει ποτέ.

Αισθανόμουν  περήφανη που δίνω στο παιδί μου αντισώματα, breast is best. Σήμερα όμως, πάνω από έναν χρόνο μετά, μου προκαλεί μια μικρή αμηχανία η θέα γυναικών που θηλάζουν σε μια ταβέρνα, κάτι που κάποτε έκανα κι εγώ.

Μια φίλη μου το έκανε ακόμα στον ενός έτους γιο της, ο οποίος πλέον πήγαινε και της κατέβαζε την μπλούζα. Αλλά όσο περίεργα και αν νιώθω (έχω κορίτσι), κατανοώ ότι είναι μια σεβαστή επιλογή της και μια πράξη αγάπης που δεν της την έχει επιβάλει καμία τάση.

Κι εγώ γυρίζω με λαχτάρα στο παιδί μου κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά και το γεμίζω φιλιά. Οχι επειδή το διάβασα σε ένα φυλλάδιο, αλλά επειδή αυτός ο μικρός άνθρωπος είναι απλώς ο λόγος που ζω. Φυσικά είμαστε γυναίκες της εποχής μας και δεν ξέρω πώς θα ήταν τα  πράγματα αν εγώ και η φίλη μου ζούσαμε στα 70s. Τότε, όσο και αν ακούγεται  περίεργο, η επισκληρίδιος, το γάλα σκόνη και οι έτοιμες βρεφικές τροφές θεωρούνταν μεγάλες νίκες της γυναικείας χειραφέτησης.

Η μοντέρνα  πεθερά μου δεν θήλασε ποτέ κανένα από τα τέσσερα παιδιά της και νομίζω κάπνιζε στις μισές εγκυμοσύνες. Ομως κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει πάντα  με τα ήθη και με τις μόδες, το μοντέρνο έγινε παλιό και το παλιό πάλι  μοντέρνο.

Κάποια στιγμή η μητέρα του «έτοιμου» έπαψε να θεωρείται  φεμινίστρια, αλλά διαβολογυναίκα. Μια ολόκληρη σχολή σκέψης που  ευαγγελιζόταν την επιστροφή σε κάθε είδους φυσιολογικό, μας έκανε να δούμε τη μητρότητα ως αποστολή.

Τα tabloids γέμισαν φωτογραφίες με καρότσια, πρώην σύμβολα του σεξ γίνονταν το ένα μετά το άλλο σύμβολα new age γονιμότητας: η Αντζελίνα Τζολί κυκλοφορούσε με ένα  τσαμπί παιδιά, η Γκουίνεθ Πάλτροου μεγάλωσε (λέει) την κόρη της χωρίς νταντά, καταξιωμένες σταρ έβρισκαν την ολοκλήρωση όταν επιτέλους κατάφερναν  να γεννήσουν (Νικόλ Κίντμαν, Τζούλια Ρόμπερτς, Σάλμα Χάγεκ).

Η ήρεμη  οικογενειακή ζωή έγινε η απάντηση στον καταναλωτισμό και στην  κρεατομηχανή της καριέρας. Επαιξε τον ρόλο της και η κρίση: το να μείνεις σπίτι και να φτιάχνεις μαρμελάδες ακούγεται απείρως πιο  ελκυστικό από το να παλεύεις σαν μονομάχος στην αρένα της εργασιακής  αβεβαιότητας.

«Η ζωή των γυναικών έχει δυσκολέψει ούτως ή άλλως τα τελευταία 20 χρόνια. Από τη μία η επαγγελματική ζωή είναι όλο και πιο άσχημη και αγχωτική και από την άλλη παρατηρούμε μια αυξανόμενη πίεση ηθικής φύσης στα  καθήκοντα μιας γυναίκας», συνέχισε η Ελιζαμπέτ.

Για να την κατανοήσουμε, ας λάβουμε υπόψη ότι η Γαλλίδα ήταν ως σήμερα το πρότυπο της ευρωπαίας φεμινίστριας, κάποια που συνδύαζε παιδιά και δουλειά με την ίδια άνεση  που έδενε το φουλάρι της, έπινε κρασί και παρέμενε αιωνίως ερωτικώς διαθέσιμη. Τον 18ο αιώνα οι Γαλλίδες παρέδιδαν αμέσως τα μωρά τους σε νταντάδες για να συνεχίσουν να κάνουν σεξ με τους συζύγους τους (ή και τους εραστές τους) και να επιστρέψουν στην κοσμική ζωή.

Αστή και η ίδια (γόνος γνωστής οικογένειας και σύζυγος του celebrity δικηγόρου και πρώην υπουργού  Δικαιοσύνης της Γαλλίας Ρομπέρ Μπαντεντέρ), η Ελιζαμπέτ ανησυχεί για  την εγκατάλειψη αυτού του μοντέλου, το οποίο μάλιστα τα πήγαινε μια χαρά  στους δείκτες γεννητικότητας της Ευρώπης («Οι περισσότερες Γαλλίδες  αντιστέκονται στο μοντέλο της “τέλειας μαμάς” αλλά για πόσο;»).

Ανησυχεί επίσης ότι η γυναίκα που επί μία δεκαετία είχε γαλουχηθεί με την  «εγωιστική» κουλτούρα του shopping και είχε μάθει να βάζει πάνω απ’ όλα τις  γόβες της, είναι αδύνατο να γίνει τώρα η Μητέρα-Γη. Εξάλλου παλιότερα είχε  γράψει ότι το μητρικό ένστικτο είναι μύθος, το επινόησε ο Ζαν Ζακ Ρουσό που ήθελε να αλλάξει μυαλά σε εκείνες τις αδιάφορες μητέρες του 1700. Σημειωτέον  ότι η Μπαντεντέρ είναι μητέρα τριών παιδιών.

“Οk, κυρία μου, να γυρίσουμε στο γραφείο, αλλά οι γκουβερνάντες κοστίζουν. Τι προτείνετε;” όπως το έθεσε εκείνη την ημέρα του συνεδρίου μια Αμερικανίδα στο ακροατήριο. Μια γαλλίδα παιδίατρος χαρακτήρισε τη συγγραφέα «αρχαιο-φεμινίστρια που βρίσκεται σε άρνηση  της μητρότητας και γνωρίζει ελάχιστα τις ανάγκες της σημερινής μητέρας», ενώ η  πρόεδρος των Πρασίνων στη Γαλλία, μητέρα τεσσάρων παιδιών, σχολίασε: «Για την κυρία Μπαντεντέρ φαίνεται αδιανόητο ότι το να μαγειρεύεις για το παιδί σου σημαίνει οτιδήποτε άλλο εκτός από αγγαρεία».

Μια άλλη μητέρα, που έμεινε δύο χρόνια στο σπίτι, και επέστρεψε στη δουλειά της ως μάνατζερ, βρίσκει ίσως τη χρυσή τομή ανάμεσα στους εξτρίμ αφορισμούς της Γαλλίδας συγγραφέα και τις φυσιολατρικές εμμονές: «Δεν έχει να  κάνει με τις πάνες ούτε με τα πλαστικά μπιμπερό. Η πραγματική διαμάχη δεν είναι ανάμεσα στη γυναίκα και στη μητέρα, αλλά ανάμεσα στη γυναίκα και στην εταιρεία».

Τι κίνητρα και διευκολύνσεις σου παρέχει η  επιχείρηση για να συνεχίσεις να μεγαλουργείς στη δουλειά σου χωρίς να παραμελείς το παιδί σου; Και αλήθεια, ποιος θα πληρώνει τη «γυναίκα» όταν όλοι ξέρουμε ότι το ωράριο ενός δημόσιου παιδικού σταθμού δεν συμπίπτει με τις δικές σου υπερωρίες (και φιλοδοξίες);

Γνωρίζω πολλές εργαζόμενες μητέρες που τώρα καταριούνται τον φεμινισμό. Οπως αντίστοιχα γνωρίζω άλλες οι οποίες μένουν στο σπίτι με το μωρό και λαχταρούν να βρουν μια ώρα να πάνε γυμναστήριο. Υποθέτω ότι πάντα θέλεις αυτό που δεν έχεις. Η πραγματική γυναικεία νίκη θα ήταν να μπορείς να  επιλέξεις.

Η Μπαντεντέρ προφανώς πιστεύει ότι καλά κάνω που λείπω από το σπίτι 8-10 ώρες για να κερδίζω χρήματα, με τα οποία πληρώνω μια ξένη γυναίκα για να προσέχει το παιδί μου. Εγώ πάλι δεν έχω πειστεί εντελώς ακόμη. Ισως επειδή, όταν κοιτάζω τον καθρέφτη (και το πορτοφόλι μου) δεν  βλέπω μια αριστοκράτισσα της εποχής του Ρουσό. Αν και πολύ θα το ήθελα.

* Η Γαλάτεια Λασκαράκη είναι διευθύντρια σύνταξης στο περιοδικό «Marie Claire».

Πηγή: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=430935&h1=true

Το Facebook έδωσε «πράσινο φως» στις φωτογραφίες με μητέρες που θηλάζουν

Σε αλλαγή της πολιτικής του σε σχέση με τις φωτογραφίες που απεικονίζουν θηλάζουσες γυναίκες περνά το Facebook, προχωρώντας στη θέσπιση νέας και αρκετά πιο ανεκτικής πολιτικής αποκλειστικά για το συγκεκριμένο θέμα.

Το Facebook, το οποίο στο παρελθόν έχει αφαιρέσει, ως προσβλητικές και σεξουαλικές, πολλές φωτογραφίες που απεικονίζουν γυναίκες να θηλάζουν, αποφάσισε αυτή τη στροφή στην πολιτική του, κυρίως μετά το θόρυβο που προκλήθηκε από την καμπάνια #freethenipple καθώς και αρκετά περιστατικά με χρήστες να το κατηγορούν για λογοκρισία.

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, η οποία προστέθηκε στο Κέντρο Βοήθειας του Facebook στην ερώτηση: «Επιτρέπεται να δημοσιεύονται στο Facebook φωτογραφίες με μητέρες που θηλάζουν μωρά; Ναι. Θεωρούμε το θηλασμό κάτι απολύτως φυσικό και όμορφο.

Έτσι, αναγνωρίζουμε ότι είναι σημαντικό για τις μητέρες να μοιράζονται αυτήν την εμπειρία τους στο Facebook. Στην πλειονότητά τους, αυτές οι φωτογραφίες συμβαδίζουν με τις πολιτικές μας. Λάβετε υπόψη ότι για τις φωτογραφίες που εξετάζουμε, ειδοποιούμαστε σχεδόν αποκλειστικά από άλλα μέλη του Facebook που παραπονιούνται για την κοινοποίησή τους στο Facebook.

Επιβεβαιώνοντας την είδηση, εκπρόσωπος του Facebook ξεκαθάρισε ωστόσο πως ακόμη και οι εικόνες με θηλασμό θα πρέπει να είναι πολύ προσεχτικές και να μην ξεπερνούν τα όρια.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Independent, η πολιτική επεκτάθηκε και στις φωτογραφίες γυναικών με μαστεκτομή οι οποίες επίσης λαμβάνονταν υπόψιν ως ακατάλληλες.

Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=64022647

Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι οι Καναδοί γιατροί έχουν ελλιπείς γνώσεις περί θηλασμού

Οι Καναδοί γιατροί υπολείπονται σε γνώσεις περί θηλασμού, καταλήγει νέα έρευνα η οποία μ’ αυτό το συμπέρασμα αναδεικνύει ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στο θηλασμό των νέων μητέρων.

Οι ερευνητές από το Νοσοκομείο Παίδων του Οντάριο (Children’s Hospital of Eastern Ontario (CHEO) υπέβαλαν ερωτήματα σε παιδίατρους, οικογενειακούς γιατρούς και ειδικευόμενους γιατρούς σε όλη την επικράτεια του Καναδά σχετικά με τις γνώσεις τους περί θηλασμού. Για τους σκοπούς της έρευνας, όρισαν το 70% επιτυχών απαντήσεων ως «αποδεκτό» επίπεδο γνώσης. Το ποσοστό αυτό είναι το ελάχιστο που πρέπει να επιτύχει ένας παιδίατρος για να περάσει τις εξετάσεις της ειδικότητάς του από το Royal College of Physicians and Surgeons of Canada.

Το μέσο ποσοστό επιτυχίας στο συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο ήταν λιγότερο από 70%. Οι ερευνητές είπαν ότι οι γιατροί είχαν ελλιπείς γνώσεις σε αρκετά θέματα, όπως στην τεχνική του θηλασμού, στη αποτυχία αναγνώρισης του σωστού τρόπου σύλληψης του στήθους από το μωρό και πίστευαν λανθασμένα ότι αν η μητέρα πίνει περισσότερο γάλα θα αυξήσει την παραγωγή της.

«Βρήκαμε ότι η γνώση των Καναδών γιατρών σε θέματα θηλασμού είναι ελλιπής», έγραψαν οι ερευνητές.

Αν και οι γιατροί γενικά είχαν μεγάλη αυτοπεποίθηση ως προς το θέμα του θηλασμού, οι ερευνητές είπαν ότι «η αυτοπεποίθησή τους ήταν πολύ μικρότερη όταν ερωτήθηκαν για συγκεκριμένα θέματα θηλασμού».

Η στάση και οι συστάσεις του γιατρού επηρεάζουν άμεσα το πόσο καιρό θα θηλάσει μια μητέρα το παιδί της, λένε οι ερευνητές. Κι όμως, προσθέτουν, έρευνες από διάφορες χώρες δείχνουν ότι πολλοί γιατροί δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα για να προσφέρουν σωστή καθοδήγηση στη θηλάζουσα μητέρα.

«Όλοι οι παγκόσμιοι φορείς υγείας τονίζουν τα διατροφικά και αναπτυξιακά οφέλη του θηλασμού», λέει σε δήλωσή της η κορυφαία ερευνητής και παιδίατρος Dr. Catherine Pound.

«Κι όμως, τώρα βρίσκουμε ένα κενό γνώσης εκεί που κανείς δεν το περιμένει – στους γιατρούς».

Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύτηκαν στο Journal of Human Lactation.

Σύμφωνα με το ερωτηματολόγιο του CHEO, μόνο το 41% των τελειόφοιτων παιδιάτρων και το 54% των τελειόφοιτων ειδικευόμενων γιατρών αισθάνονταν σίγουροι για τις ικανότητές του ως προς τη συμβουλευτική του θηλασμού, σε σύγκρισή με το 73% των οικογενειακών γιατρών και το 74% των παιδιάτρων.

Επίσης σύμφωνα με την έρευνα, λιγότεροι από τους μισούς παιδίατρους και μόνο το 45% των οικογενειακών γιατρών πιστεύουν ότι η εκτίμηση του θηλασμού είναι θέμα πρωταρχικής ευθύνης των γιατρών.

Όμως όπως αναφέρεται και στη έρευνα, η Παιδιατρική Ακαδημία του Καναδά, η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία και η Αμερικανική Ακαδημία των Οικογενειακών Ιατρών λένε ότι η εκτίμηση και η διαχείριση του θηλασμού είναι ευθύνη των γιατρών.

Συγκεκριμένοι παράγοντες σχετίστηκαν με μεγαλύτερη γνώση του θηλασμού, όπως αν ο γιατρός:

  • Ήταν γυναίκα
  • Ήταν μεταξύ 30 και 50 ετών
  • Είχε εμπειρία με ασθενείς κάτω του ενός έτους
  • Είχε προσωπική εμπειρία θηλασμού.

«Οι γιατροί θα ωφελούνταν πολύ εάν είχαν καλύτερη εκπαίδευση ώστε να προσφέρουν την καλύτερη δυνατή φροντίδα στα μωρά και στις μητέρες τους».

Η Pound λέει ότι είναι σημαντικό για τις μητέρες να καταλάβουν ότι οι γιατροί τους μπορεί να μην έχουν τα απαιτούμενα προσόντα για να τις βοηθήσουν με το θηλασμό. Και συμβουλεύει τις μητέρες να αναζητήσουν βοήθεια και υποστήριξη για το θηλασμό «κάπου άλλου, για την ώρα», μέχρι να τεθούν σε εφαρμογή νέα εκπαιδευτικά προγράμματα για τους γιατρούς.

Πηγή: http://www.ctvnews.ca/health/survey-sounds-alarm-canadian-doctors-have-suboptimal-breastfeeding-knowledge-1.1862997#ixzz34SMFQLTL

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Θηλάζουν τα πρόωρα;

Θηλάζουν τα πρόωρα; Ρωτάω με αγωνία μια φίλη μαία. Εξαρτάται, μου λέει εκείνη. Είναι πια βέβαιο πως θα γεννήσω πρόωρα, αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτε από τα γενικόλογα «εξαρτάται» της. 

Θα θηλάσετε; Με ρωτάει η προϊσταμένη του ορόφου λίγες ώρες μετά τον τοκετό. Είναι αχώνευτη. Το ήθελα πολύ, αλλά τώρα δεν νομίζω. Νιώθω χάλια που δεν κατάφερα να την κρατήσω μέσα μου λίγες εβδομάδες παραπάνω, το βυζί με μάρανε. Μου αρχίζει μια ιστορία για μια γυναίκα, μπλα, μπλα, μπλα, που υιοθέτησε δύο παιδιά και τα έβαζε στο στήθος της συνέχεια και τελικά κατέβασε γάλα. Προσπαθεί να με πείσει ότι δεν έχει σημασία το μέγεθος του στήθους, το μωρό στην εντατική, τίποτε.  Επιμένει και η μάνα μου. Εσύ, που το ήθελες τόσο και άλλα τέτοια. Θέλω να βάλω τα κλάματα. Για να το βουλώσουν δέχομαι να επεξεργαστώ το θήλαστρο. Τι έχω να χάσω, όταν μπορεί να χάσω τα πάντα;

Από τη θέση του σήμερα πια, μπορώ να πω ότι αυτή η σκηνή του τότε ήταν μία από εκείνες τις μικρές, απειροελάχιστες στιγμές, το τσακ, που σου αλλάζει τη ζωή. Από τότε και για τους επόμενους δυόμισι μήνες το πρόγραμμά μου καθόριζε μια μικρή πλαστική συσκευή. Κάθε 3-4 ώρες έβγαζε το γάλα μου, παριστάνοντας το στόμα του μωρού που δεν μπορούσα να κρατήσω στην αγκαλιά μου – φυσικά δεν ήταν το ίδιο. Το μόνο που μπορούσε να μπει ανάμεσα σε μένα και το θήλαστρο ήταν οι ώρες του επισκεπτηρίου στη μονάδα εντατικής νοσηλείας των νεογνών. Δυστυχώς, εκείνη έπρεπε να μείνει κι άλλο εκεί και η ώρα να πιει γάλα δεν έφτανε. Από την άλλη, τα σακουλάκια με το κατεψυγμένο αυξάνονταν στον καταψύκτη μου. Είχα έναν στόχο: να της το δώσω. 

Δεν μπόρεσα να θηλάσω την κόρη μου αποκλειστικά. Οι ανάγκες της ήταν μεγαλύτερες ήδη από τη μονάδα, όπου και της έδωσαν, εκτός από το δικό μου, και ξένο γάλα. Μπόρεσα όμως να τη θηλάσω, δίνοντας και συμπλήρωμα, μέχρι την ηλικία των 5 μηνών. Ενα βράδυ που στρίγκλιζε από την πείνα, την ακούμπησα στο στήθος μου εντελώς αυθόρμητα κι εκείνη το έπιασε αβίαστα σαν να το έκανε χρόνια. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ήταν τόσο απλό. Δεν της έκανα καμία ειδική λαβή, δεν είχα προλάβει να κάνω κανένα μάθημα. Στη δική μας περίπτωση λειτούργησε μάλλον θετικά το ότι μας στέρησαν την επαφή δυόμισι μήνες κι έτσι πέσαμε με λαχτάρα η μία στην αγκαλιά της άλλης. Και κάπως έτσι μαλάκωσε και η θλίψη μου.

Ξέρω άλλα πρόωρα που δεν κατάφεραν να πιάσουν τη θηλή της μητέρας τους, αλλά ήπιαν το γάλα της από το μπιμπερό. Άλλα που θήλασαν αποκλειστικά, μιας και δεν χρειάστηκε να νοσηλευτούν πολύ. Ξέρω και μητέρες που έκοψαν το γάλα τους, γιατί δεν άντεξαν τη στενοχώρια. Γνωρίζω μητέρες με τελειόμηνα μωρά που δεν θέλησαν να θηλάσουν. Άλλες που ζορίστηκαν και τα παράτησαν κι άλλες που ζορίστηκαν πολύ, αλλά το έκαναν. Τις καταλαβαίνω όλες. Απεχθάνομαι όμως όσες είχαν την τύχη να θηλάσουν ένα τελειόμηνο και δημιουργούν τύψεις σε εκείνες που δεν τα κατάφεραν. Και νιώθω έτσι επειδή έχω διαβάσει για τις μητέρες που δώρισαν το γάλα τους, επειδή δεν μπόρεσαν ποτέ να το δώσουν στα παιδιά τους (http://www.post-gazette.com/region/2012/11/18/Breast-milk-donations-a-gift-of-life-to-preemies/stories/201211180270).  

Και αυτό για όσες θέλουν να δοκιμάσουν: Τελευταίες έρευνες έδειξαν πως το γάλα των μητέρων που γεννούν πρόωρα έχει περισσότερα λευκώματα, αντισώματα, λίπη και άλατα από το γάλα των μητέρων που γεννούν τελειόμηνα παιδιά. Για τον λόγο αυτό η διακοπή της γαλουχίας στις μητέρες που γεννούν πρόωρα παιδιά είναι περισσότερο επιζήμια στα πρόωρα απ’ ότι στα τελειόμηνα.

της Κέλλυ Σώκου – http://31ebdomades.blogspot.gr/2013/02/blog-post_15.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ψυχοδυναμική της εγκυμοσύνης και της γέννησης

Η περίοδος της εγκυμοσύνης, θα μπορούσε να μεταφραστεί ως η “περίοδος της υποδοχής”. Η μέλλουσα μητέρα κυοφορώντας το αγέννητο πλάσμα της, κυοφορεί και συναισθήματα που παίρνουν την μορφή της προσμονής, χαράς, ανυπομονησίας αλλά πολλές φορές φόβου και άγχους για την ομαλή εξέλιξη της εγκυμοσύνης και την πράξη της γέννησης.

Όλα όσα νιώθει η μέλλουσα μητέρα, εισπράτονται από το έμβρυο και αρχίζει μια ψυχοσυναισθηματική διαδικασία που μοιάζει με δύο συγκοινωνούντα δοχεία, όπου το ένα επιδρά και τροφοδοτεί το άλλο…

H “πρώτη αίσθηση του εαυτού” δημιουργείται από την βιωματική εμπειρία της αλληλεπίδρασης του με την μητέρα, μέσα στο πρώτο περιβάλλον προστασίας και ασφάλειας, την μήτρα.

Η περίοδος της κύησης, όπως και ο θηλασμός είναι η πρώτη αίσθηση “σπιτιού”  όπου εγκαθιδρύονται και ανθίζουν τα πρώτα συναισθήματα…Η ενδομήτρια ζωή, είναι η “στέγη” που παρέχει στο έμβρυο τις απαραίτητες συνθήκες για να μεταμορφωθεί σε μωρό, μέσα από το σώμα της μητέρας του.

Και αρχίζει να δημιουργείται το μητρικό ένστικτο, που είναι η ψυχική σύνδεση ανάμεσα στην μέλλουσα μητέρα και το έμβρυο, που μεγαλώνει καθώς το έμβρυο μεταμορφώνεται σε μωρό και αρχίζει να εκφράζει την ανάγκη του για επικοινωνία, μέσα από την κίνηση.

Η ανάγκη μας για επικοινωνία είναι από τις πιο βασικές ανθρώπινες ανάγκες και εκφράζεται, κυριολεκτικά ,πριν ακόμα γεννηθούμε.  Αυτός είναι και ο λόγος που το ένστικτο είναι προνόμιο των γυναικών και ιδιαίτερα των γυναικών που βιώνουν την εμπειρία της εγκυμοσύνης, της γέννησης και της μητρότητας…

Οι 9 μήνες της εγκυμοσύνης, σηματοδοτούν και την πορεία προς την Bιωματική Εμπειρία της Πραγμάτωσης.

Η  Πραγμάτωση είναι η Βιωματική Εμπειρία που δίνει “σάρκα και οστά” σε συναισθήματα που απλά υπήρχαν σε ένα πιο “φαντασιακό” επίπεδο. Σε ένα επίπεδο που ορίζεται από την ψυχική ανάγκη της μέλλουσας μητέρας να ονειρευτεί , να οραματιστεί την μητρότητα, το μωρό της αλλά και την σχέση που “καλούνται” να βιώσουν και οι δύο.

Αν και “φαντασιακό” το επίπεδο, βιώνεται  ως απόλυτα αληθινό γιατί ακριβώς το πλάσμα που προβάλει και μεταβιβάζει όλα τα τόσο καταλυτικά συναισθήματα, είναι ένας καινούργιος άνθρωπος, αλλά αυτός ο καινούργιος άνθρωπος μεγαλώνει μέσα της και δημιουργείται μέσα ΚΑΙ  από την Ύπαρξη της.

Και ερχόμαστε στην Γέννηση….

Η πρώτη μορφή “αποχωρισμού” που βιώνει το αγέννητο πλάσμα είναι η πράξη της γέννησης του. Είναι η πρώτη μορφή εσωτερικής σύγκρουσης, που αφενός ωθεί την ύπαρξη του αγέννητου πλάσματος να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί την πρώτη μορφή ψυχοσωματικής “στέγης” (ενδομήτρια ζωή) και αφετέρου είναι η Έκφραση της Ανάγκης του να βιώσει τον αποχωρισμό που συμβολίζει την μετάβαση του σε μια καινούργια πραγματικότητα.

Είναι μια διαδικασία που αποφασίζεται από τον αγέννητο άνθρωπο και είναι η πρώτη ενστικτώδης έκφραση ανεξαρτησίας. Η απόφαση μας να γεννηθούμε και η απόφαση μας να νιώσουμε έτοιμοι να “ταξιδέψουμε” και να αποχαιρετήσουμε το πρώτο μας “σπίτι”…

Ιδανικά, μετά την γέννηση μας, αφηνόμαστε να βρούμε το στήθος της μητέρας μας και να Θηλάσουμε.

Θηλασμός…

Η ανάγκη της πραγμάτωσης της ψυχοσυναισθηματικής σύνδεσης του νεογέννητου με την μητέρα του, Βασική Μορφή εκπλήρωσης ψυχικών και σωματικών αναγκών, εκφράζεται με τον θηλασμό.

Η αίσθηση που βιώνεται μέσα από την σωματική ( δέρμα με δέρμα) επαφή είναι η βάση της αλληλεπίδρασης και συνέχεια της “αίσθησης του εαυτού”. Αν βλέπαμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του νεογέννητου, θα νιώθαμε την σημαντικότητα της σωματικής επαφής ( έκφραση ψυχοσυναισθηματικής ανάγκης για επικοινωνία και σύνδεση, μέσα από την αίσθηση), που εκφράζεται με τον θηλασμό, την αγκαλιά και την άμεση ανταπόκριση σε στιγμές ψυχικού άγχους και στρες που μπορεί να βιώσει το νεογέννητο.

Ο πιο δυνατός “οδηγός” αναγνώρισης της καινούργιας του πραγματικότητας, είναι η αλληλεπίδραση του με την Μητέρα του και τα συναισθήματα που εγκαθιδρύονται και ανθίζουν από την Μορφή της. Το νεογέννητο, μεταμορφώνεται σε βρέφος που η καθημερινή του επαφή και η πορεία της σχέσης του με την Μητέρα του, τροφοδοτεί την αίσθηση του ως μια πλευρά μιας πολύ συναισθηματικά ισχυρής σχέσης …Έτσι από τον ερχομό του στην γη, βιώνει ασφάλεια αντί άγχος, προστασία αντί ματαίωση, ανακούφιση και γαλήνη αντί μοναξιά…Είναι η καλύτερη πρόγευση ζωής… 

Θηλάστε τα πλάσματα σας….

Αντιγόνη Συμεωνίδου – Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια 

Την Αντιγόνη μπορείτε να την βρείτε και στο http://antigonisimeonidou.wordpress.com/

«Μαγικό ελιξίριο» το μητρικό γάλα για τους αθλητές;

της Ελίνας Μαμμή

Βγαίνει σε παγωτό, τυρί, σαπούνι ακόμα και… μενταγιόν. Οι αθλητές το θεωρούν το νέο φυσικό ενεργειακό ποτό γιατί ενισχύει τις αντοχές τους. Είναι το μητρικό γάλα η νέα τάση στο fitness;

Είναι το νέο ενεργειακό ποτό που προτιμούν οι αθλητές, ένα μυστικό όπλο για όσους θέλουν να ενισχύσουν τις αντοχές τους. Μέχρι πρόσφατα, κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει για αυτό το νέο «μαγικό» ποτό. Οχι πια.

Ο Anthony, ένας αθλητής από το Queens, δήλωσε στο Nymag ότι δοκίμασε το… μαγικό αυτό γαλακτώδες ελιξίριο μετά από την παρότρυνση ενός φίλου του και από τότε έχει γνωρίσει πολλούς αθλητές που το καταναλώνουν.

Ο ίδιος το αγοράζει από το διαδίκτυο, από ιστοσελίδες όπως η Only the Brest όπου μαμάδες πωλούν το γάλα τους. Μάλιστα, χαρακτηρίζει το μητρικό γάλα ως μια φυσική, βιώσιμη και εναλλακτική πηγή ενέργειας.

Ο Jason Nash, πατέρας τεσσάρων παιδιών, άρχισε να πίνει μητρικό γάλα μετά τη γέννηση του πρώτου του παιδιού, γιατί σκέφτηκε ό,τι αφού είναι καλό για τα μωρά πρέπει να είναι καλό για τους ενήλικες. Παρόλο που αυτό δεν άρεσε και πολύ στη σύζυγό του, εκείνος είναι πεπεισμένος για την αποτελεσματικότητα του αφού δεν έχει αρρωστήσει καμία φορά όλα αυτά τα χρόνια.

Η θέση της ιατρικής

Αν και ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι το μητρικό γάλα μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση ακόμα και των καρκινικών κυττάρων, η ιατρική επιστήμη παραμένει δύσπιστη. Οι γιατροί υποστηρίζουν ότι τα στοιχεία των μελετών είναι αερολογίες και ότι είναι απίθανο να κάνουν καλό σε έναν ασθενή με καρκίνο. Ούτε θα του κάνουν κάποια ζημιά βέβαια.

Ωστόσο, ο Ντέιβιντ, 42 ετών από το Μπρούκλιν, δεν συμφωνεί μαζί τους. Αρχισε να καταναλώνει μητρικό γάλα για να τον βοηθήσει με τις ναυτίες που ένιωθε ενώ έκανε χημειοθεραπεία και εξακολουθεί να το απολαμβάνει τρία χρόνια αργότερα.

Στο εξωτερικό κυκλοφορούν αρκετά προϊόντα μητρικού γάλακτος:

1. Παγωτό με μητρικό γάλα

Το 2011, το κατάστημα Icreamists του Λονδίνου έγινε πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο με το baby Gaga παγωτό του που φτιάχνεται από μητρικό γάλα, και σερβίρεται με ένα παξιμάδι.

Η εταιρεία είχε προσλάβει θηλάζουσες μητέρες μέσω αγγελίας για να προμηθεύουν το γάλα, οι οποίες πληρώνονταν 15 λίρες για κάθε 10 γραμμάρια γάλακτος.

Όσο για την αξία του παγωτού, 14 λίρες η μερίδα.   

 

 

 

 

 

2. Σαπούνι με μητρικό γάλα

Μια ανώνυμη μητέρα από το την Κίνα, έκανε το γάλα της σαπούνι όταν ο γιος της αρνούνταν να θηλάσει, για να απολαμβάνει τα οφέλη στο δέρμα του. Πλέον έχει δημιουργήσει ιστοσελίδα όπου πουλάει μπάρες σαπουνιών με μητρικό γάλα σε διάφορα σχήματα όπως κουνέλια, αρκουδάκια και χελώνες. Εσείς θα πλενόσασταν με σαπούνι από μητρικό γάλα;  

 

 

 

 

 

3. Τυρί με μητρικό γάλα

Ο Νεοϋορκέζος σεφ Daniel Angerer αποφάσισε να μετατρέψει το «υγρό χρυσάφι» της συζύγου του σε τυρί και στη συνέχεια ανέβασε τη συνταγή στο blog του.

«Ανησύχησα λίγο με τη σκέψη της παραγωγής τυριού από μητρικό γάλα, λέει ο ίδιος. «Αναρωτήθηκα αν ήταν ηθικό – γιατί δεν το έχω δει σε κανένα μενού εστιατορίου».

4. Μενταγιόν μητρικού γάλακτος

Το Mommy Milk Creations δημιουργεί μενταγιόν από μητρικό γάλα και τα πουλάει μέσω της ιστοσελίδας Etsy.com. Όσο κι αν ακούγετα περίεργο, έχουν αποδειχτεί μεγάλη επιτυχία. Μέχρι στιγμής η ιδρύτρια Allicia Mogavero έχει πουλήσει εκατοντάδες αντικείμενα.

Η Allicia μετατρέπει το μητρικό γάλα σε καρδιές, φεγγάρια, λουλούδια, αστέρια ακόμα και μικροσκοπικά χεράκια και πατουσάκια, και στη συνέχεια προσθέτει λαμπερούς πολύτιμους λίθους για να δημιουργήσει το τελικό προϊόν. Το κόστος τους κυμαίνεται από 69 και μπορεί να ξεπεράσει τα 100 δολάρια ανά τεμάχιο. 

 

Γράφει η Ελίνα Μαμμή 

Πηγές: http://www.thetoc.gr/new-life/well-being/article/mitriko-gala-oi-athlites-to-thewroun-magiko-eliksirio

http://nymag.com/thecut/2014/05/meet-the-men-who-drink-breast-milk.html

 

 

 

Θηλασμός και άγχος αποχωρισμού

H πρώτη αίσθηση της ζωής που βιώνει ο άνθρωπος είναι η ίδια η διαδικασία της γέννησης του. Η πρώτη αίσθηση του εαυτού είναι το χρώμα της πρώτης εμπειρίας που βιώνει μέσα από την αλληλεπίδραση του με την μητέρα. Το στήθος (θηλασμός) και η αγκαλιά είναι η πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας που εκπληρώνουν την τόσο βασική αυτή ψυχική ανάγκη. Αυτές οι δύο εκφράσεις αγάπης μέσα από την μη-λεκτική επικοινωνία, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση “σπιτιού” με μια πολύ γερή σκεπή που δίνει το έναυσμα στην εξέλιξη θετικών συναισθημάτων στον “καινούργιο” άνθρωπο…

Ο θηλασμός εκπληρώνει την πιο βασική μας ανάγκη : την ανάγκη της σωματικής και ψυχικής επικοινωνίας με την βασική τροφό και μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών ( μητέρα), έτσι ώστε αφενός τα πρώτα βιώματα μας να είναι θετικά και ανακουφιστικά και αφετέρου να χτίσουν την σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης με το μορφή (κυριολεκτικά και μεταφορικά) της μητέρας..

Και έρχεται η ηλικία των + – 2 ετών που κορυφώνεται το άγχος αποχωρισμού…Τι γίνεται με τον θηλασμό? Συνεχίζει η μητέρα να παρέχει την ανακούφιση ή διακόπτει?
Συνεχίζει να παρέχει την ανακούφιση και ΔΕΝ διακόπτει τον θηλασμό. Ο βασικότερος λόγος είναι : ο αποχωρισμός από την μητέρα “σοκάρει” τον μικρό άνθρωπο γιατί τον φέρνει αντιμέτωπο με την Πρώτη του εσωτερική ψυχική σύγκρουση.

Ποια είναι η σύγκρουση? Αφενός η έμφυτη ανάγκη να “αποχωριστεί” την μητέρα του και να ξεκινήσει να εξοικειώνεται με την εμπειρία της εξερεύνησης του κόσμου του σε ένα πιο “αυτόνομο” επίπεδο και αφετέρου με τον φόβο και το άγχος που του δημιουργεί ο αποχωρισμός…

Ο θηλασμός σ’αυτήν την εσωτερική σύγκρουση λειτουργεί ως σημείο αναφοράς ασφάλειας. Η ψυχοσυναισθηματική ασφάλεια εκπληρώνει ξανά την ψυχική ανάγκη του μικρού ανθρώπου με αποτέλεσμα να νιώθει ότι μπορεί να “αποχαιρετήσει” την πρώτη έκφραση δεσμού με την μητέρα και να “προχωρήσει” σε καινούργιους…

Γράφει η: Αντιγόνη Συμεωνίδου – Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, 

http://antigonisimeonidou.wordpress.com/2013/10/17/%CE%B8%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3/

 

Ο θηλασμός πράγματι μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος

  • Ερευνητές σύγκριναν στοιχεία από 117 επιστημονικές μελέτες που έγιναν τα τελευταία 30 χρόνια, σε 250.000 παιδιά
  • Βρήκαν ότι ο θηλασμός μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος μέχρι και 37% σε παιδιά κάτω των 3 ετών
  • Τα παιδιά από 7 ετών και πάνω είχαν 17% λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν την ασθένεια

Μεγάλη έρευνα αποκαλύπτει ότι ο θηλασμός πράγματι μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος. Οι ερευνητές σύγκριναν 117 επιστημονικές μελέτες των τελευταίων 30 ετών, οι οποίες μελέτησαν συνολικά 250.000 μωρά. Το συμπέρασμα τους είναι ότι ο θηλασμός μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης άσθματος κατά 37% περίπου σε παιδιά κάτω των 3 ετών.

Τα παιδιά ηλικίας 7 ετών ή και μεγαλύτερα τα οποία είχαν θηλάσει, είχαν 17% λιγότερες πιθανότητες εμφάνισης της ασθένειας. Συνολικά, 62 έρευνες βρήκαν ότι ο θηλασμός είναι προστατευτικός, 43 ότι δεν έχει καμία επίδραση, 4 ότι προκαλεί το άσθμα και 8 βρήκαν ότι άλλοι παράγοντες είναι πιο σημαντικοί. 

Η έρευνα που διεξήχθη από το Britain’s University Campus Suffolk και δημοσιεύτηκε στο Αμερικανικό Περιοδικό της Επιδημιολογίας συμπεραίνει ότι τα ευρήματά της ισχυροποιούν την υπόθεση ότι ο θηλασμός προστατεύει από το άσθμα, ειδικά ως την ηλικία των δύο ετών.

Τα μωρά που δεν θηλάζουν είναι γνωστό ότι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν νοσήματα του αναπνευστικού και η έκθεση αναφέρει ότι αυτά τα νοσήματα μπορεί να προκαλέσουν άσθμα στα μωρά και τα μικρά παιδιά.

1 στα 11 παιδιά πάσχει από άσθμα σήμερα και 18 πέθαναν από την ασθένεια αυτή στην Μ. Βρετανία κατά τα έτη 2011-2012. 

 

Πηγές: http://www.dailymail.co.uk/health/article-2619251/Breastfeeding-DOES-cut-risk-asthma-says-landmark-study-250-000-babies-20-years.html

http://aje.oxfordjournals.org/content/179/10/1153.abstract

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Όταν η μαμά δεν μπορεί να θηλάσει

Όταν ήμουν νέα μητέρα και έκανα τα πρώτα μου βήματα στο ταξίδι του θηλασμού, πίστευα ακράδαντα ότι όλες οι μητέρες μπορούν να θηλάσουν. Αν και αυτό είναι αλήθεια ως ένα μεγάλο βαθμό, τώρα, μετά από 14 χρόνια προσωπικής και επαγγελματικής εμπειρίας, ξέρω καλύτερα. Κάποιες φορές, ο θηλασμός απλώς δεν λειτουργεί. 

Η γαλουχία είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης κάποιων ορμονών οι οποίες θέτουν σε λειτουργία τον μηχανισμό της παραγωγής του γάλακτος, αλλά και της ανάπτυξης του μαζικού αδένα, του αδένα δηλαδή που βρίσκεται μέσα στους μαστούς μας. Αυτό που συχνά περιγράφεται ως «ανεπάρκεια γάλακτος»,  και που πρακτικά σημαίνει ότι το γάλα της μητέρας δεν «κατεβαίνει» ποτέ, ή δεν είναι ποτέ αρκετό για να θηλάσει αποκλειστικά το μωρό της, μπορεί να συμβαίνει επειδή ο μηχανισμός δεν λειτουργεί σωστά ή επειδή απουσιάζουν τελείως κάποια από τα βασικά στοιχεία του. 

Αν και σχεδόν όλες οι νέες μητέρες αισθάνονται ανεπαρκείς και πιστεύουν ότι δεν έχουν αρκετό γάλα για να θρέψουν το μωρό τους, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των περιπτώσεων μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με κατάλληλους χειρισμούς και σωστή καθοδήγηση, ίσως και με μικρές παρεμβάσεις σε κάποιες περιπτώσεις. Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις μητέρων που πραγματικά δεν έχουν ποτέ αρκετό γάλα για τα μωρά τους.

Όμως, κάποιες φορές εμείς, οι υπέρμαχοι του θηλασμού, στην προσπάθειά μας να καθησυχάσουμε τους φόβους των νέων μητέρων ότι δεν έχουν αρκετό γάλα και ότι δεν θα τα καταφέρουν να θηλάσουν, δεν εκτιμούμε σωστά και δεν αναγνωρίζουμε τις μητέρες που πραγματικά δεν μπορούν. Αν και είναι γεγονός ότι το ποσοστό των γυναικών που δεν μπορούν να θηλάσουν είναι εξαιρετικά μικρό, μικρότερο από 1%, είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να υποστηρίζουμε σωστά τις γυναίκες με ανεπάρκεια γάλακτος. Το 1% ακούγεται πολύ μικρό ποσοστό, αλλά μεταφράζεται σε περίπου 100 γυναίκες με ανεπάρκεια γάλακτος κάθε χρόνο, οι οποίες δεν εκτιμώνται σωστά και υποφέρουν προσπαθώντας να θηλάσουν.

Η ανεπάρκεια παραγωγής γάλακτος μπορεί να οφείλεται σε κάποιο φάρμακο που παίρνει η μητέρα, και το οποίο προκαλεί αναστολή της γαλουχίας, ή σε κάποιο πρόβλημα στον θυρεοειδή αδένα ή στην υπόφυση. Αναστολή της γαλουχίας μπορεί επίσης να προκληθεί εάν κάποιο κομμάτι του πλακούντα έχει μείνει μέσα στην μήτρα μετά τον τοκετό, ή εάν η μητέρα έχει υποπλασία μαστού. Ωστόσο, οι γιατροί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι  υπάρχουν κάποιες ουσίες οι οποίες αυξάνουν τα επίπεδα της προλακτίνης, της ορμόνης που είναι κυρίως υπεύθυνη για την παραγωγή γάλακτος, και είναι γνωστά ως γαλακταγωγά. Η Αμερικάνικη Ακαδημία Θηλασμού έχει εκδώσει ένα πρωτόκολλο για αυτά τα φάρμακα.  

Στις περισσότερες περιπτώσεις πάντως δεν έχουμε απάντηση. Χωρίς αρκετές γνώσεις και με πολύ λίγες επιλογές θεραπείας, ο γιατρός απλώς λέει στη μητέρα ότι «δεν έχει γάλα». Και πολλές φορές επίσης, η κουβέντα αυτή συνοδεύεται και από το σχόλιο «δεν πειράζει, κι εγώ μεγάλωσα με υποκατάστατο και είμαι μια χαρά».

Όμως έχω μια απορία: γιατί δεχόμαστε τόσο εύκολα το γεγονός ότι η δυσλειτουργία ενός σπουδαίου μέρους της αναπαραγωγικής μας φυσιολογίας, είναι μη αναστρέψιμη; Και ότι η μόνη φυσιολογική και αποδεκτή λύση είναι το συνθετικό υποκατάστατο και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη; Σκεφτείτε ότι ξοδεύουμε περισσότερο από ένα 1 τρις δολάρια κάθε χρόνο για το Viagra, για να αντιμετωπίσουμε κάποιο άλλο είδος αναπαραγωγικής δυσλειτουργίας. Φαντάζομαι ότι οι άντρες με στυτική δυσλειτουργία δεν θα αντιδρούσαν καλά εάν τους έλεγαν «Λυπάμαι, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτή την σημαντική πλευρά του αναπαραγωγικού σας συστήματος. Αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτό το τεχνητό υποκατάστατο». 

Αυτή η αδιαφορία για γνώση και αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν είναι τυχαία. Εάν ψάξετε στις τράπεζες δεδομένων για έρευνες σχετικά με την αποτυχία του θηλασμού, θα βρείτε μόνο 9 σχετικές μελέτες, ενώ υπάρχουν 84 για την στητική δυσλειτουργία. Φαίνεται ότι, ως κοινωνία, απλώς δεν θεωρούμε ότι η ανικανότητα θηλασμού είναι σημαντικό πρόβλημα.  

Όμως οι μητέρες και τα μωρά αξίζουν περισσότερα. Καταρχήν, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η  υπάρχουσα ως τώρα γνώση είναι περιορισμένη και ότι θα έπρεπε να έχουμε περισσότερες και καλύτερες απαντήσεις. Και επίσης ότι θα έπρεπε να τιμούμε και να σεβόμαστε την προσπάθεια κάθε γυναίκας να θηλάσει και να διατηρήσει το θηλασμό, αντί να την παγιδεύουμε. Όταν της λέμε «Δεν πειράζει, κι εγώ δεν θήλασα και είμαι μια χαρά», βασικά είναι σαν να της λέμε ότι είναι τρελή που προσπαθεί να θηλάσει γιατί δεν είναι και τόσο σημαντικό θέμα και ότι δεν θα έπρεπε να σκοτίζει το όμορφο κεφάλι της γι’ αυτό.

Δεν γίνεται να μην αναρωτηθώ, πώς είναι δυνατόν οι γυναικολόγοι να μην εκπαιδεύονται να εκτιμούν κάθε έγκυο γυναίκα εάν είναι σε κίνδυνο για ανεπάρκεια γάλακτος; Και αν υπάρχει αυτή η πιθανότητα, δεν θα πρέπει να την ενημερώσουν ώστε να ξέρει τι να περιμένει και να προσαρμόσει ανάλογα τις προσδοκίες της και επίσης να της πουν ότι ο θηλασμός είναι εφικτός παρόλα αυτά, έστω και μερικώς; Ότι τα πλεονεκτήματα του μητρικού γάλακτος είναι ακόμα εκεί, ακόμα και στο λιγοστό γάλα; Δεν θα έπρεπε να της προσφέρουν όλες τις πηγές και τα μέσα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα;

Θα  πρέπει να επαινούμε κάθε μητέρα για όλες τις προσπάθειες που κάνει για να πετύχει ο θηλασμός. Επίσης, καλό θα ήταν να μιλάμε για το γεγονός ότι ο θηλασμός δεν είναι μόνο θέμα διατροφής. Το μωρό και η μαμά μπορούν θηλάζοντας να απολαύσουν την εγγύτητα και την γλυκύτητα της επαφής με έναν άλλο άνθρωπο, καθώς αγγίζονται, αγκαλιάζονται και θηλάζουν.

Και φυσικά υπάρχουν και τα θέματα πολιτικής και κουλτούρας. Οι γιατροί και οι μαίες χρειάζονται εκπαίδευση για να αναγνωρίσουν τις γυναίκες που έχουν τον κίνδυνο να μην έχουν αρκετό γάλα, από την εγκυμοσύνη ακόμα, να προσφέρουν βοήθεια και υποστήριξη από νωρίς και να σταματήσουν να διαδίδουν ιστορίες τρόμου για αφυδατωμένα μωρά και ανάξιες μητέρες.

Είναι σημαντικό επίσης να πούμε στους φίλους του θηλασμού ότι όσο πιο πολύ κρίνουμε τις μητέρες που δεν θηλάζουν, τόσο μεγαλώνει ο «πόλεμος» μεταξύ των μαμάδων και τόσο πιο πολύ απομακρύνεται η πιθανότητα να δούμε τα αληθινά εμπόδια στο θηλασμό: την παραπληροφόρηση, την άγνοια, την αδιαφορία από την πολιτεία και τους φορείς υγείας, αλλά και το ανεξέλεγκτο μάρκετινγκ των εταιριών υποκατάστατου μητρικού γάλακτος, που έχουν αναγάγει το αφύσικο σε φυσιολογικό.

Χρειαζόμαστε πολλές και μεγάλες τράπεζες μητρικού γάλακτος για να πάρουμε και να διανείμουμε το μητρικό γάλα των δοτριών. Και χρειάζεται να ενθαρρύνουμε τις μητέρες που δεν μπορούν να θηλάσουν ώστε να μετασχηματίσουν τα αισθήματα ενοχής και απώλειας, σε δράση για να διεκδικήσουν περισσότερα για τις ίδιες και τα μωρά τους: περισσότερες έρευνες γι’ αυτό το πρόβλημα και περισσότερες τράπεζες μητρικού γάλακτος για τα μωρά τους.

Δεν μπορούν όλες οι μητέρες να παράγουν γάλα, αλλά η σύγχρονη ιατρική έχει λύσει πολύ πιο πολύπλοκα προβλήματα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η θέληση να βρούμε την πηγή του προβλήματος και η ανάπτυξη κατάλληλων μεθόδων έτσι ώστε όλες οι μητέρες να μπορέσουν να φτάσουν τους στόχους τους, όσον αφορά το θηλασμό.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

http://www.llli.org/llleaderweb/lv/lviss2-3-2009p4.html

http://www.lowmilksupply.org/increasingmilk-galactagogues.shtml

http://www.mobimotherhood.org/

http://www.bfmed.org/Media/Files/Protocols/Protocol%209%20-%20English%201st%20Rev.%20Jan%202011.pdf

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ποια είναι η σωστή ηλικία αποθηλασμού; – Μια έρευνα παλιά αλλά πάντα επίκαιρη

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο της ανθρωπολόγου Katherine Dettwyler, PhD, “Breastfeeding: Biocultural Perspectives”. Αν και το βιβλίο γράφτηκε από το 1995-1997, πολλά από τα παρακάτω στοιχεία είναι εντυπωσιακά και δίνουν μια καλή εικόνα του “φυσικού χρόνου αποθηλασμού” και του τι σημαίνει αυτό.

A Natural Age of Weaning

by Katherine Dettwyler, PhD
Department of Anthropology,
Texas A and M University

Στην έρευνά μου μελέτησα πρωτεύοντα θηλαστικά, λαμβάνοντας υπόψη διάφορους παράγοντες της ζωής τους όπως τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το βάρος γέννησης του μωρού, τον ρυθμό ανάπτυξής του, την ηλικία ανατολής των πρώτων δοντιών, την ηλικία της σεξουαλικής ωρίμανσης, κλπ. Μετά μελέτησα το πώς αυτοί οι παράγοντες σχετίζονται με την ηλικία του αποθηλασμού σ’ αυτά τα θηλαστικά. Τα ζώα αυτά είναι οι πιο κοντινοί μας συγγενείς στο ζωικό βασίλειο, ειδικά οι γορίλλες και οι χιμπαντζήδες, οι οποίοι έχουν περισσότερα από 98% κοινά γονίδια με τον άνθρωπο.

Κατέληξα σε διάφορα συμπεράσματα όσον αφορά το πότε θα αποθήλαζε «φυσικά» ο άνθρωπος, εάν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι κανόνες που επιβάλει η κουλτούρα. Το ενδιαφέρον μου ξεκίνησε από την μελέτη της βιβλιογραφίας για τον χρόνο αποθηλασμού, η οποία έδειξε ότι οι διάφορες κουλτούρες έχουν πολύ διαφορετική αντίληψη για το πότε πρέπει να αποθηλάζουν τα παιδιά, από πολύ νωρίς στις ΗΠΑ έως πολύ αργά σε άλλες περιοχές του κόσμου.

Ακούμε συχνά ότι παγκοσμίως ο μέσος χρόνος αποθηλασμού είναι τα 4,2 χρόνια, αλλά αυτό το νούμερο δεν είναι ούτε σωστό, ούτε έχει κανένα νόημα. Η μελέτη 64 «κλασικών» ερευνών οι οποίες έγιναν πριν το 1940, έδειξαν μέσο χρόνο αποθηλασμού τα 2,8 χρόνια, αλλά σε κάποιες κοινωνίες ο θηλασμός κρατούσε πολύ λιγότερο και σε κάποιες άλλες πολύ περισσότερο.

Με στατιστικούς όρους δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για μέσο χρόνο αποθηλασμού παγκοσμίως, αφού τα περισσότερα παιδιά δεν θηλάζουν καθόλου, ή οι μητέρες εγκαταλείπουν το θηλασμό τις πρώτες μέρες ή τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό. Ωστόσο είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ακόμα κοινωνίες όπου τα παιδιά θηλάζουν ως τα 4 ή τα 5 χρόνια τους κι ακόμα και στις ΗΠΑ κάποια παιδιά θηλάζουν τόσο ή και περισσότερο.

Στις κοινωνίες στις οποίες τα παιδιά επιτρέπεται να θηλάζουν για όσο καιρό θέλουν, συνήθως αποθηλάζουν χωρίς φασαρίες και ψυχολογικά τραύματα κάπου ανάμεσα στα 3 και στα 4 χρόνια τους. Το ενδιαφέρον μου επίσης ξεκίνησε από την συνειδητοποίηση ότι για κάποια άλλα θηλαστικά υπάρχει «φυσική ηλικία αποθηλασμού», η οποία είναι περίπου οι 8 εβδομάδες για τους σκύλους, οι 8-12 μήνες για τα άλογα, κλπ. Προφανώς, τα ζώα αυτά δεν έχουν κοινωνικούς περιορισμούς για το ποια είναι η κατάλληλη ηλικία αποθηλασμού.

Κάποια από τα αποτελέσματα των ερευνών είναι τα ακόλουθα:

1. Σε μια ομάδα 21 πρωτευόντων θηλαστικών που μελετήθηκαν από την Holly Smith (κυρίως μαϊμούδες και πίθηκοι), προέκυψε ότι τα μωρά τους αποθήλαζαν την χρονική στιγμή κατά την οποία ανέτειλαν οι πρώτοι τους μόνιμοι τραπεζίτες. Στους ανθρώπους αυτό σημαίνει γύρω στα 5,5-6 χρόνια.

2. Είναι σύνηθες να ακούμε τους παιδίατρους να ισχυρίζονται ότι σε πολλά είδη ζώων η διάρκεια της κύησης ισοδυναμεί με την διάρκεια του θηλασμού, θέτοντας την ηλικία αποθηλασμού στους 9 μήνες για τον άνθρωπο. Ωστόσο, η σχέση αυτή φαίνεται να εξαρτάται από το μέγεθος του ζώου – όσο πιο μεγάλο το ζώο, τόσο πιο μεγάλο διάστημα θηλάζει. Για τους χιμπαντζήδες και τους γορίλλες, τα δύο πιο κοντινά στον άνθρωπο πρωτεύοντα θηλαστικά, η σχέση αυτή είναι 6 προς 1. Δηλαδή, θηλάζουν τα μικρά τους ΕΞΗ φορές περισσότερο από την διάρκεια της κύησης. Στον άνθρωπο αυτό σημαίνει 4,5 χρόνια (έξη φορές οι 9 μήνες της εγκυμοσύνης).

3. Είναι επίσης σύνηθες οι παιδίατροι να ισχυρίζονται ότι τα περισσότερα θηλαστικά αποθηλάζουν όταν έχουν τριπλασιάσει το βάρος γέννησης, θέτοντας την ηλικία αποθηλασμού στον 1 χρόνο για τον άνθρωπο. Και πάλι ωστόσο, αυτό επηρεάζεται από το μέγεθος, με τα μεγαλύτερα θηλαστικά να θηλάζουν τα μικρά τους μέχρι να τετραπλασιάσουν το βάρος γέννησης. Στον άνθρωπο, ο τετραπλασιασμός του βάρους γέννησης συμβαίνει ανάμεσα στα 2,5 έως 3,5 χρόνια συνήθως.

4. Μια άλλη μελέτη σε πρωτεύοντα θηλαστικά έδειξε ότι αποθήλαζαν τα μικρά τους όταν είχαν φτάσει το 1/3 το βάρος ενός ενήλικα. Αυτό στον άνθρωπο συμβαίνει περίπου στα 5-7 χρόνια.

5. Μια σύγκριση της ηλικίας αποθηλασμού και της ηλικίας σεξουαλικής ωριμότητας στα πρωτεύοντα θηλαστικά, έδειξε τον χρόνο αποθηλασμού στα 6-7 χρόνια για τον άνθρωπο (περίπου στα μισά της ηλικίας της σεξουαλικής ωρίμανσης).

6. Κάποιες μελέτες έδειξαν ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του παιδιού ωριμάζει πλήρως γύρω στα 6 χρόνια της ζωής του και είναι επαρκώς τεκμηριωμένο το γεγονός ότι το μητρικό γάλα βοηθάει στην ωρίμανση του ανοσοποιητικού και το υποβοηθά με τα αντισώματα της μητέρας για όσο καιρό αυτή παράγει γάλα (μέχρι τα δύο χρόνια. Δεν έχει γίνει καμία μελέτη για την σύσταση του μητρικού γάλακτος μετά τα δύο έτη).

Άρα, η μικρότερη ηλικία φυσικού αποθηλασμού στον άνθρωπο φαίνεται να είναι τα 2,5 χρόνια και η μεγαλύτερη τα 7.

Όσον αφορά τα οφέλη του μακροχρόνιου θηλασμού, έχουν γίνει πολλές συγκριτικές μελέτες ανάμεσα σε μωρά που θηλάζουν και σε μωρά που τρέφονται με υποκατάστατο, όσον αφορά την συχνότητα κάποιων ασθενειών αλλά και τον δείκτη ευφυΐας. Σε κάθε περίπτωση, τα θηλάζοντα βρέφη είχαν μικρότερο κίνδυνο ασθενειών και υψηλότερο IQ απ’ ότι τα βρέφη που έπαιρναν υποκατάστατο. Στις μελέτες οι οποίες ξεχώριζαν τα θηλάζοντα βρέφη ανάλογα με το πόσο καιρό θήλασαν, τα βρέφη που θήλασαν περισσότερο καιρό είχαν ακόμα χαμηλότερο κίνδυνο για κάποιες ασθένειες και ακόμα υψηλότερο δείκτη ευφυΐας. Με άλλα λόγια, αν οι κατηγορίες ήταν 0-6 μήνες θηλασμού, 6-12, 12-18, 18-24+, τα μωρά που θήλασαν από 18 έως 24+ μήνες είχαν τα καλύτερα αποτελέσματα, αυτά που θήλασαν 12 έως 18 μήνες είχαν τα αμέσως επόμενα καλύτερα αποτελέσματα, τα μωρά που θήλασαν 0-6 μήνες είχαν τα χειρότερα αποτελέσματα, αλλά και πάλι πολύ καλύτερα απ’ ότι τα μωρά που έπιναν υποκατάστατο.

Η έρευνα έδειξε τα παραπάνω αποτελέσματα για τις ασθένειες του γαστρεντερικού, του ανώτερου αναπνευστικού, την σκλήρυνση κατά πλάκας, τον διαβήτη, τις παθήσεις της καρδιάς, κλπ, κλπ. Παρόμοια, τα μωρά που θήλασαν περισσότερο είχαν τα καλύτερα αποτελέσματα στα τεστ ευφυΐας. Ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι καμία από αυτές τις μελέτες δεν μελέτησε παιδιά που θήλασαν περισσότερο από δύο χρόνια. Προφανώς, τα οφέλη συνεχίζουν και αργότερα, καθώς το σώμα μας δεν γνωρίζει ότι το μωρό μας είχε γενέθλια και δεν αρχίζει ξαφνικά να παράγει γάλα που δεν έχει κανένα όφελος.

Ωστόσο, κανείς ως τώρα δεν έχει αποδείξει ότι τα οφέλη του θηλασμού είτε συνεχίζονται είτε σταματούν μετά τα δύο χρόνια, γιατί δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες μελέτες. Είναι ξεκάθαρο φυσικά ότι μετά τα δύο χρόνια το γάλα είναι μειωμένο και σίγουρα οι πρώτοι έξη μήνες θηλασμού είναι πολύ πιο σημαντικοί όσον αφορά τη διατροφή και την ανοσολογική ανάπτυξη του μωρού, απ’ ότι οι έξη μήνες από τα 3,5 ως τα 4 χρόνια. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσετε να θηλάζετε εάν ακόμα θέλει το μωρό σας κι εσάς δεν σας πειράζει.

Είναι ξεκάθαρο επίσης ότι τα μωρά στις δυτικές κοινωνίες δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν όλες αυτές τις ασθένειες και το μολυσμένο νερό που αντιμετωπίζουν τα μωρά στις χώρες του τρίτου κόσμου. Έχουμε υποκατάστατα τα οποία γενικά μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι είναι καθαρά και ασφαλή. Μπορούμε να εμβολιάσουμε τα παιδιά μας και να τους δώσουμε αντιβιοτικά όταν είναι απαραίτητο. Όμως το γεγονός ότι «μπορούμε» να κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα, δεν σημαίνει ότι ο θηλασμός δεν είναι σημαντικός. Τα μωρά που θηλάζουν έχουν περισσότερα πλεονεκτήματα από τα μωρά που πίνουν υποκατάστατο, ακόμα και στο ασφαλές περιβάλλον που μεγαλώνουν, με την καλύτερη ιατρική περίθαλψη.

Μια άλλη διάσταση του θηλασμού ενός μεγαλύτερου παιδιού είναι ότι, μέσω της σχέσης που δημιουργεί ο θηλασμός, μπορούν να διατηρήσουν την συναισθηματική τους εξάρτηση από ένα άλλο πρόσωπο, αντί να ψάχνουν υποκατάστατα σε άλλα αντικείμενα όπως αρκουδάκια ή κουβερτούλες. Πιστεύω ότι αυτό θέτει τις βάσεις για μια ζωή περισσότερο ανθρωποκεντρική και λιγότερο υλιστική και νομίζω ότι αυτό είναι καλό πράγμα.

Επίσης, δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή ενός νηπίου, το οποίο είναι σε φάση μεγάλων αλλαγών, κάποιες από τις οποίες μπορούν να φέρουν μεγάλη αναστάτωση στον ψυχισμό του, χωρίς αυτή την στενή προσωπική επαφή που επιφέρει ο θηλασμός. Θα μπορούσα να συνεχίσω για πάντα, αλλά καλύτερα να σταματήσω εδώ.

Ελπίζω όλα τα παραπάνω να σας βοήθησαν. Αυτά και άλλα πολλά ακόμα, βρίσκονται στο κεφάλαιο “A time to wean” στο βιβλίο μου “Breastfeeding: Biocultural Perspectives”.

by Katherine Dettwyler, PhD
Department of Anthropology,
Texas A and M University

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: http://www.whale.to/a/dettwyler.html

 

 

«Θα το κακομάθεις με τις πολλές αγκαλιές» – Μύθος ή αλήθεια;

γράφει η Ειρήνη Χατζηαναγνώστου

Ψυχολογος- Ψυχοθεραπευτρια

Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή την άποψη: «Μην το παραχαϊδεύεις το παιδί. Θα το κακομάθεις». Εσείς, ωστόσο, τι πιστεύετε; Ισχύει για σας αυτή η άποψη; Θεωρείτε πως είναι μύθος ή πραγματι