Άρθρα

Με χρησιμοποιεί σαν πιπίλα!

πιπίλα

Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη συζήτηση στις ομάδες θηλασμού και στα φόρουμς των μητέρων και κάθε φορά κρατιέμαι να μην φωνάξω «Ναι, τα μωρά θηλάζουν και για ανακούφιση, το έχουν απόλυτη ανάγκη, γι’ αυτό άλλωστε εφευρέθηκαν οι πιπίλες!».

Ναι, τα μωρά είναι εξαρτημένα και αντλούν ανακούφιση και παρηγοριά από τη μητέρα τους. Είναι τα σταθερό σημείο αναφοράς τους. Πού είναι το πρόβλημα;;; Δεν είναι άραγε προτιμότερο και πιο φυσιολογικό τα μωρά να είναι εξαρτημένα και να έχουν ως σταθερό σημείο αναφοράς τη μαμά τους, παρά ένα αντικείμενο;

Ξέρω ότι η κοινωνία μας ασκεί τρομερή πίεση να κάνουμε τα παιδιά μας ανεξάρτητα όσο πιο σύντομα γίνεται, αλλά τα μωρά είναι τόσο μικρά και αβοήθητα και εξαρτημένα από μας για τόσο λίγο καιρό….. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτός ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα και το μωρό σας θα είναι πολύ απασχολημένο με την εξερεύνηση του κόσμου γύρω του, πολύ απασχολημένο για να θέλει να είναι μαζί σας και ο καιρός που η μαμά μπορούσε να ικανοποιήσει κάθε του ανάγκη με το σώμα της θα έχει περάσει για πάντα. Το στήθος μας έχει την μαγική ικανότητα να ικανοποιεί κάθε ανάγκη του μωρού: ορμόνες για να το βοηθήσουν να κοιμηθεί (ναι, γι’ αυτό θηλάζει για να κοιμηθεί, ναι, είναι φυσιολογικό και όχι, δεν κρατάει για πάντα!), τροφή, αντισώματα, ζεστασιά, ασφάλεια, παρηγοριά, η λίστα είναι πολύ μεγάλη…..

Μη θρεπτικός θηλασμός (ή «θηλασμός για ανακούφιση») είναι η απαλή θηλαστική κίνηση που κάνει το μωρό προς το τέλος του θηλασμού, όταν ο ρυθμός απομύζησης-κατάποσης έχει μειωθεί. Έχει τεράστια σημασία για το μωρό, για πολλούς λόγους: νευρολογικά, ψυχολογικά και αναπτυξιακά, τόσο μεγάλη που αν ένα μωρό τρέφεται από το μπιμπερό, θα πρέπει να έχει πρόσβαση και σε μια πιπίλα.

Αλλά τι είναι στ’ αλήθεια η πιπίλα; Είναι μια τεχνητή θηλή, ένα αντίγραφο, ένα υποκατάστατο του αληθινού. Όταν ένα μωρό που θηλάζει αρνείται την πιπίλα και προτιμά την αληθινή θηλή, θα πρέπει στ’ αλήθεια να σοκαριζόμαστε; Τα μωρά μας δεν είναι χαζά!

Αν κάποια μητέρα θέλει να χρησιμοποιεί πιπίλα και είναι ενημερωμένη για τις πιθανές συνέπειες από την χρήση της, είναι δικαίωμά της. Όμως έχουμε φτάσει στο σημείο όπου μια μητέρα που θηλάζει το μωρό της για ανακούφιση προκαλεί πανικό στις άλλες μητέρες και ακούει ατάκες όπως «του μαθαίνεις κακές συνήθειες», «σε χρησιμοποιεί», «δεν θα κοιμηθεί ποτέ μόνο του», και πολλούς ακόμα μύθους.

Τα μωρά έχουν ένστικτα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που αποδέχεται η κοινωνία μας σήμερα. Το μωρό του ανθρώπου γεννιέται με ανεπτυγμένο μόνο το 25% του εγκεφάλου του. Το υπόλοιπο 75% αναπτύσσεται μετά την γέννηση. Ως συνέπεια αυτής της ανωριμότητας, το μωρό εξαρτάται πλήρως από την μητέρα του, ειδικά τους πρώτους 6-12 μήνες της ζωής του.  Είναι προγραμματισμένα να βρίσκονται κοντά στη μαμά τους, να τρώνε λίγο και συχνά και να κλαίνε όταν απομακρύνονται από αυτήν.

Αντί όμως να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του μωρού μας, πολλοί είναι αυτοί που μας λένε να δώσουμε στο μωρό πιπίλα κι έτσι βλέπουμε παιδιά με την πιπίλα στο στόμα μέχρι τα 4 ή 5 τους χρόνια.

Η ανακούφιση του μωρού μέσω του θηλασμού και η ανταπόκριση στις ανάγκες του δεν θα το κάνει πιο γκρινιάρικο, απαιτητικό, αντικοινωνικό, εξαρτημένο ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό ακούσετε – η ανακούφιση μέσω του θηλασμού είναι αναμενόμενη από βιολογικής άποψης. Στην πραγματικότητα, όλο και περισσότερες έρευνες αποδεικνύουν  ότι όσο πιο πολύ ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του μωρού, τόσο πιο ανεξάρτητο, ασφαλές και κοινωνικό γίνεται το παιδί. Αν το καλοσκεφτείτε αυτό έχει ένα νόημα σε σχέση με την ανθρώπινη φύση – όσο πιο ασφαλείς αισθανόμαστε, τόσο πιο σίγουροι για τον εαυτό μας είμαστε. Η εκβίαση της ανεξαρτησίας και της αποχώρησης από την μητέρα, στην πραγματικότητα οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα, σε ένα παιδί που ψάχνει για πάντα την επιβεβαίωση και την αποδοχή.

Όπως αναφέραμε ήδη, το στήθος είναι το φυσιολογικό και η πιπίλα το υποκατάστατο και με την τελευταία έχουμε κάποιους πιθανούς κινδύνους. Πολλές μελέτες έχουν αναδείξει διάφορα θέματα που προκύπτουν από την χρήση της πιπίλας και ενώ οι έρευνες δεν μπορούν ποτέ να αποδείξουν κάτι με ακρίβεια 100%, όταν πολλές έρευνες έχουν παρόμοια αποτελέσματα, τότε αξίζει τον κόπο να τις λάβουμε υπόψην πριν πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Κάποια μωρά χρησιμοποιούν την πιπίλα χωρίς καμία φανερή συνέπεια ή πρόβλημα, ενώ σε κάποια άλλα η χρήση της προκαλεί προβλήματα σχεδόν αμέσως. Ο χρόνος χρήσης παίζει σημαντικό ρόλο – πχ. η χρήση της πιπίλας κατά τη διάρκεια της οδήγησης, ή για να καθησυχάσουμε το ένα δίδυμο την ώρα που ασχολούμαστε με το άλλο, ειδικά όταν ο θηλασμός έχει πια εδραιωθεί, μπορεί φυσικά να είναι πολύ χρήσιμη και χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες στα περισσότερα μωρά. Αλλά η συχνή και παρατεταμένη χρήση της μπορεί να δημιουργήσει «εθισμό», παιδιά που δεν τα βλέπεις ποτέ χωρίς αυτήν στο στόμα. Βλέπω επίσης πολλές μητέρες που δίνουν πιπίλα στα μωρά για να μην φωνάζουν, ή μόλις έχουν τελειώσει το θηλασμό και παρόλο που φαίνονται απολύτως ευχαριστημένα. Για μένα τέτοιου είδους χρήση είναι εντελώς ακατάλληλη….

πιπίλα

  • Σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (ΣΑΒΘ)– Ενώ κάποιες έρευνες φαίνεται να δείχνουν μειωμένο κίνδυνο με την χρήση της πιπίλας, κάποιες άλλες καταλήγουν στο ότι οι πιπίλες αυξάνουν τον κίνδυνο επειδή ασκούν αφύσικη πίεση στη στοματική κοιλότητα και στο λάρυγγα. Το πιο σημαντικό κομμάτι όμως αυτών των ερευνών δείχνει ότι η διακοπή της χρήσης πιπίλας δημιουργεί τον πιο μεγάλο κίνδυνο.
  • Αλλαγές στην στοματική ανάπτυξη – πολλές μελέτες έχουν καταλήξει σε αρνητικά αποτελέσματα σε σχέση με την χρήση της πιπίλας και την οδοντοφυΐα, την τερηδόνα και την σύγκλειση των σιαγόνων (Bowden, Paunio, Rautava & Sillanpaa,Karjalainen, Ronning, et al,Ollila, Niemela, et al, Gizani, Vinckier & Declerck). Η μακροχρόνια χρήση της επίσης έχει συνδεθεί με αλλαγές στην δομή του στόματος και του προσώπου, καθώς  και με μακροπρόθεσμα ζητήματα όπως η υπνική άπνοια (αν και ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος για τα παιδιά που δεν θηλάζουν καθόλου).
  • Μειωμένη διάρκεια θηλασμού – πολλές έρευνες έχουν συσχετίσει την πρόωρη χρήση του μπιμπερό και της πιπίλας με μικρότερη διάρκεια θηλασμού. Μια από αυτές συμπεραίνει: «Οι πιπίλες είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος αποθηλασμού από μητέρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το θηλασμό». Και μια άλλη μελέτη καταλήγει: «Ανάμεσα σε 249 παιδιά που θήλαζαν ακόμα τον πρώτο μήνα, ο κίνδυνος να αποθηλάσουν οποτεδήποτε μεταξύ 1-24 μηνών ήταν μεγαλύτερος στα παιδιά που έπαιρναν πιπίλα, παρά σ’ αυτά που δεν έπαιρναν».
    Εδώ πιστεύω ότι το πώς χρησιμοποιείται η πιπίλα παίζει σημαντικό ρόλο. Ένα μωρό που έχει την πιπίλα για «ανακούφιση», είναι πολύ πιο πιθανό να αποθηλάσει και να «κολλήσει» σε ένα άλλο αντικείμενο παρηγοριάς – αυτά είναι τα μωρά που αποθηλάζουν μόνα τους πολύ νωρίτερα από το φυσιολογικό μέσο όρο. Αυτό ταιριάζει και με τα ευρήματα μιας άλλης μελέτης, η οποία βρήκε ότι όσο περισσότερες φορές την ημέρα χρησιμοποιείται η πιπίλα, τόσο πιο μεγάλος ο κίνδυνος για πρόωρο αποθηλασμό.
  • Λιγότερος χρόνος στο στήθος – τις πρώτες εβδομάδες της ζωής, η πείνα ρυθμίζεται από μια ορμόνη που λέγεται CCK (Χολοκυστοκινίνη). Μετά το τάισμα το μωρό έχει υψηλά επίπεδα αυτής τη ορμόνης, που σημαίνει ότι είναι χορτάτο, όμως τα επίπεδα πέφτουν στα επόμενα 10-20 λεπτά, και τότε νομίζει ότι πεινάει ξανά. Μπορεί αυτός ο κύκλος να γίνει πολλές φορές την ημέρα, πριν το μωρό πέσει τελικά σε βαθύ ύπνο. Υπάρχει μια υπόθεση η οποία λέει ότι αυτό το σύστημα επιτρέπει στο μωρό να γεμίσει όλο το πεπτικό του σύστημα, ώστε η πείνα να μην ταράξει τελικά τον βαθύ ύπνο του μωρού. Το σημείο-κλειδί είναι ότι το πιπίλισμα και όχι η κατάποση είναι αυτό που κάνει το παιδί να αισθάνεται χορτάτο και άρα οι πιπίλες μπορεί να κάνουν το μωρό να χάσει γεύματα κι αυτό έχει σαν περαιτέρω συνέπεια τα εξής:
  • Μειωμένη παραγωγή γάλακτος – καθώς ο θηλασμός εδραιώνεται, ο μόνος τρόπος για να παράγει αρκετό γάλα το σώμα της μητέρας είναι το μωρό να θηλάζει συχνά και να αδειάζει το στήθος αποτελεσματικά. Όταν δίνουμε πιπίλα από την αρχή στο μωρό, μπορεί να χάνει γεύματα εξαιτίας της και άρα να αποτρέπει το σώμα της μητέρας από το να παράγει αρκετό γάλα. Έχοντας υπόψη ότι η πιο συνηθισμένη αιτία μη θηλασμού είναι η «ανεπαρκής παραγωγή γάλακτος» (είτε αληθινή είτε όχι) και ότι τα περισσότερα μωρά παίρνουν από την αρχή πιπίλα, είναι προφανές ότι αυτός είναι ένας αποτρεπτικός μηχανισμός.
  • Μειωμένη πρόσληψη βάρους – διάφορες μελέτες έχουν βρει ότι η συχνή χρήση της πιπίλα σχετίζεται με λιγότερους θηλασμούς και μικρότερη πρόσληψη βάρους. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ομάδα των μωρών που έπαιρνε πιπίλα θήλαζε περίπου μία φορά λιγότερο την ημέρα και είχε 15-30 λεπτά θηλασμού λιγότερα κατά τη διάρκεια των πρώτων 4 μηνών της ζωής, απ’ ότι η ομάδα που δεν χρησιμοποιούσε πιπίλα. Κατά τη διάρκεια των πρώτων 2 μηνών τα μωρά που χρησιμοποιούσαν πιπίλα είχαν κατά μέσο όρο 0,5 λιγότερους θηλασμούς ανά ημέρα και 15-30 λεπτά μεγαλύτερα διαστήματα μεταξύ των θηλασμών, απ’ ότι αυτά που δεν έπαιρναν πιπίλα.
  • Σύγχυση θηλών – ο θηλασμός μιας τεχνητής θηλής είναι εντελώς διαφορετικός από το θηλασμό στο στήθος. Η πιπίλα είναι σκληρή και άκαμπτη. Η θηλή μας είναι μαλακή και ευέλικτη. Το μωρό πρέπει να ανοίξει το στόμα του διάπλατα για να προσκολληθεί στο στήθος σωστά και η θηλή φτάνει μέχρι πίσω στο στόμα του, μακριά από τα ούλα και την γλώσσα. Η μητέρα μπορεί να πιέσει για να βάλει την πιπίλα στο κλειστό στόμα του μωρού, αλλά όχι και το στήθος της. Οι μύες του στόματος, του προσώπου και της γλώσσας κινούνται διαφορετικά όταν το μωρό έχει στο στόμα την πιπίλα. Η κίνηση που κάνει σε ένα μπιμπερό ή σε μια πιπίλα δεν θα βγάλει ποτέ γάλα από το στήθος. Το να προσφέρεις ταυτόχρονα στήθος και πιπίλα ή μπιμπερό τις πρώτες εβδομάδες ζωής, μπορεί να μπερδέψει πάρα πολύ ένα μωρό που μαθαίνει να θηλάζει. Ένα μωρό που προσπαθεί να θηλάσει από το στήθος με τον τρόπο που θηλάζει την τεχνητή θηλή, πολύ σύντομα θα εκνευριστεί, θα κλάψει και θα αρνηθεί να θηλάσει. Δεν μπορεί να πιεί μ’ αυτόν τον τρόπο γάλα και θα δυσκολευτεί πολύ να μάθει να θηλάζει αποτελεσματικά. Επίσης, η διαφορετική τεχνική που χρειάζεται για να μείνει η πιπίλα στο στόμα του μωρού, σύμφωνα με μελέτη, διπλασιάζει τον κίνδυνο για προβλήματα θηλασμού (73% παρουσίασαν προβλήματα σε αντίθεση με το 30% που δεν παρουσίασαν).
  • Ωτίτιδες – διάφορες μελέτες έχουν βρει συσχέτιση, με μία από αυτές να συμπεραίνει ότι ο κίνδυνος διπλασιάζεται εάν το μωρό παίρνει πιπίλα 5 ή περισσότερες φορές την ημέρα.
  • Μυκητίαση – καθώς οι μύκητες που προκαλούν μυκητίαση αναπτύσσονται σε θερμοκρασία δωματίου και σε υγρές επιφάνειες, η πιπίλα αποτελεί ένα ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξή τους και την μεταφορά τους στο στήθος και στο στόμα του μωρού. Οι μύκητες σχετίζονται επίσης με ανάπτυξη της τερηδόνας.
  • Αυξημένος κίνδυνος μολύνσεων και αντοχής στα αντιβιοτικά – μια έρευνα έχει βρει μεγάλη ποικιλία μικροβίων και μυκήτων σε πιπίλες που χρησιμοποιούν τα μωρά. Οι ερευνητές προσθέτουν επίσης ότι στις πιπίλες δημιουργείται ένα βιοφιλμ βακτηρίων το οποίο αλλάζει την χλωρίδα του στόματος του μωρού. Αυτό το βιοφιλμ μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και να αυξήσει τον κίνδυνο για γαστρεντερικά προβλήματα, όπως οι κολικοί ή ακόμα και μολύνσεις των αυτιών. Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι τύποι βακτηρίων που βρέθηκαν σε μια κοινή πιπίλα, έχουν συσχετιστεί με καρδιαγγειακές ασθένειες, μεταβολικά σύνδρομα, αλλεργίες, άσθμα και αυτοάνοσα νοσήματα. Αυτό όμως που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι τα περισσότερα μικρόβια που βρέθηκαν στις χρησιμοποιημένες πιπίλες, ήταν ανθεκτικά στα συνηθισμένα αντιβιοτικά.
  • Προσκόλληση – πολλά παιδιά χρησιμοποιούν την πιπίλα ως μέσο ανακούφισης και παρηγοριάς και δυσκολεύονται πολύ χωρίς αυτήν. Αυτό οδηγεί σε μακροχρόνια εξάρτηση, παρόλο που το αντίθετο είναι ο στόχος! Επίσης, σε μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να προκαλέσει καθυστέρηση στο λόγο και στην επικοινωνία γενικά.
  • Λιγότερος ύπνος – πάρα πολλά μωρά ξυπνούν αμέσως μόλις καταλάβουν ότι δεν έχουν την πιπίλα τους (πέφτει από το στόμα τους κατά τη διάρκεια του βαθύ ύπνου) και πρέπει ο γονέας να ξυπνήσει για να την βρει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας!

Άρα, την επόμενη φορά που κάποιος θα σας πει «σε έχει για πιπίλα» θυμηθείτε να του πείτε ότι στην πραγματικότητα τα μωρά χρησιμοποιούν την πιπίλα αντί για το στήθος και μερικές φορές με κάποιες συνέπειες.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγές:

1. Tom Glass, D.D.S., Ph.D., professor, forensic sciences, pathology and dental medicine, and adjunct professor, microbiology, Oklahoma State University, Tulsa, Okla.; Ben Hoffman, M.D., pediatrician and medical director, Children’s Safety Center, Doernbecher Children’s Hospital, Oregon Health & Science University, Portland, Ore.; Nov. 2, 2012, presentation, American Society for Clinical Pathology meeting, Boston

2. http://www.analyticalarmadillo.co.uk/2010/09/baby-is-using-you-as-dummy-its-just-for.html?m=1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νέα έρευνα για μια παλιά διαμάχη: Θα κακομάθω το μωρό μου με την αγκαλιά;

Mother holding newborn baby girl

Νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Notre Dame τονίζει ότι τα παιδιά των οποίων  η ανάγκη για αγκαλιά ικανοποιείται, γίνονται πιο υγιείς, λιγότερο καταθλιπτικοί, πιο παραγωγικοί και με ικανότητα ενσυναίσθησης ενήλικες.

Η ψυχολόγος του Πανεπιστημίου, Darcia Narvaez, μελέτησε περισσότερους από 600 ενήλικες και βρήκε ότι αυτοί που δέχθηκαν περισσότερες αγκαλιές ως παιδιά, εξελίχθηκαν σε  ενήλικες με λιγότερο άγχος, καλύτερη ψυχική υγεία και καλύτερα προσαρμοσμένους.

Η μελέτη τονίζει επίσης ότι, εκτός από την αγκαλιά, μια θετική παιδική ηλικία με πολύ τρυφερότητα, στοργή και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά, οδηγεί σε πιο υγιείς ενήλικες που μπορούν να τα βγάλουν πέρα πιο εύκολα.

Η έρευνα θα δημοσιευτεί σύντομα στο περιοδικό Applied Developmental Science, αλλά μπορείτε να το πείτε από τώρα στις γιαγιάδες ότι δεν γίνεται να κακομάθεις ένα μωρό παίρνοντάς το αγκαλιά όταν κλαίει.

Πολλές έρευνες έχουν γίνει ως τώρα για τα θετικά αποτελέσματα της αγκαλιά στα πρόωρα μώρα, αλλά τώρα οι ερευνητές βρίσκουν οφέλη που φτάνουν ως την ενηλικίωση.

Στην πραγματικότητα η Narvaez λέει ότι όχι μόνο είναι αδύνατον να κακομάθουμε ένα μωρό ικανοποιώντας τις ανάγκες του, αλλά αντίθετα καταστρέφουμε πολλές από τις δυνατότητές του αν το αφήνουμε να κλαίει.

«Η συμπεριφορά των γονιών τους πρώτους μήνες και τα πρώτα χρόνια επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου για όλη του τη ζωή, συνεπώς πολύ αγκαλιά, άγγιγμα και κούνημα είναι ότι ακριβώς χρειάζονται τα μωρά. Μεγαλώνουν καλύτερα μ’ αυτό τον τρόπο»..

Γονείς, ανοίξτε άφοβα την αγκαλιά σας! Τα παιδιά σας, αλλά και ο κόσμος, θα σας ευγνωμονούν. Ένας καλύτερος κόσμος είναι στα χέρια σας!

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

Πηγή 

Τα μωρά δεν προσπαθούν να χειριστούν, προσπαθούν να επικοινωνήσουν!

quote-babies-cannot-manipulate-2

Επικοινωνία είναι «ο σύνδεσμος ανάμεσα στον εαυτό μου και τον κόσμο». Στη σχέση γονιού/παιδιού, η επικοινωνία είναι εξ ολοκλήρου ευθύνη του γονιού. Από τη στιγμή που ένα μωρό έρχεται στον κόσμο, προσπαθεί να επικοινωνήσει. Κλαίγοντας, μορφάζοντας, κάνοντας επαφή με τα μάτια, κάνοντας μιμητικές κινήσεις, όλα αυτά είναι εργαλεία με τα οποία τα μωρά είναι εξοπλισμένα από τη φύση και με τα οποία προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τον καινούριο κόσμο τους και να επικοινωνήσουν μαζί του.

Είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Εξαρτάται απολύτως από τον γονιό να κάνει τη σύνδεση, να ανταποκριθεί, να θεμελιώσει όλους αυτούς τους σημαντικούς διαύλους επικοινωνίας με το μωρό του, οι οποίοι θα είναι ζωτικής σημασίας για τον γονιό αργότερα, όταν το μωρό θα είναι στην παιδική ηλικία. Η επικοινωνία δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει. Δεν είναι κάτι που ξεκινάει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Ούτε είναι απλώς προϊόν ωριμότητας. Η επικοινωνία είναι μια διαδικασία, ο θεμελιώδης λίθος της σχέσης και το αποτέλεσμα της θέλησης για επικοινωνία και της ανταπόκρισης του γονιού.

crying-newborn

Πολύ συχνά, το κλάμα του παιδιού χαρακτηρίζεται λανθασμένα σαν χειρισμός και οι γονείς είναι σίγουρα πολύ ικανοί να το χρησιμοποιήσουν ως τέτοιο. Αλλά η προβολή τέτοιων κινήτρων στο μωρό, του δίνει ικανότητες και έλεγχο που ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές του. Η απόδοση κινήτρων στην συμπεριφορά του παιδιού, είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα προσδιορίσει το είδος της ανταπόκρισης από τον γονιό.

Κι αυτή η ανταπόκριση, ή η έλλειψή της, στο κλάμα του παιδιού, είτε χτίζει είτε γκρεμίζει τελικά την επικοινωνία τους και την σύνδεσή τους. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο ενδιάμεσα, τίποτα ουδέτερο.

Τα μωρά δεν μπορούν να χειριστούν κανέναν. Επικοινωνούν. Ακούστε. Ανταποκριθείτε. Δεν σας χειραγωγούν.

quote-listening-1024x511

Επίσης, και ακούστε το καλά αυτό γονείς, η σχέση σας με το έφηβο παιδί σας, θεμελιώνεται τώρα, κατά την παιδική του ηλικία. Τα θέματα πειθαρχίας με την 9χρονη κόρη σας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται τώρα, καθώς προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί σας τώρα που είναι μωρό. Οι κρίσεις θυμού ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται αυτή τη στιγμή, από την ανταπόκρισή σας ή την έλλειψή της, στο κλάμα του ως μωρό.

Και η ευθύνη της επικοινωνίας και της σύνδεσης με το παιδί σας δεν τελειώνει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Υπάρχει λόγος που τα παιδιά δεν χαρακτηρίζονται ενήλικες μέχρι που να γίνουν πραγματικά ενήλικες. Απλώς δεν έχουν την ικανότητα της κρίσης, την εμπειρία και την ωριμότητα ενός ενήλικα.

Γονείς, είστε το κέντρο της ζωής του παιδιού σας για αρκετά χρόνια και είστε το παράδειγμά τους, είναι ο καθρέφτης σας. Εάν το ακούτε, θα μάθει να ακούει. Εάν είστε αγενής, θα μάθει να είναι αγενές. Εάν του φέρεστε με σεβασμό, θα μάθει να σέβεται. Εάν είστε θυμωμένος, απαιτητικός και σκληρός μαζί του, θα μάθει να είναι θυμωμένο, απαιτητικό και σκληρό.

Κάθε μέρα αποφασίζετε για το είδος του ενήλικα που μεγαλώνετε, ανάλογα με τις γονεϊκές σας επιλογές. Οπότε ζήστε όπως θα θέλατε να γίνει το παιδί σας. Αυτή είναι η καρδιά και η ψυχή της ανατροφής των παιδιών μας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο της L.R.Knost  Whispers Through Time: Communication Through the Ages and Stages of Childhood

H L.R.Knost είναι ανεξάρτητη ερευνήτρια της παιδικής ανάπτυξης και εξέλιξης και συγγραφέας.

Μετάφραση-Απόδοση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

,

 

Κοινός ύπνος (co-sleeping)

H πρώτη αίσθηση “στέγης” είναι η ενδομήτρια ζωή.

Η “στέγη” είναι ο χώρος που κυριολεκτικά και συμβολικά αναπτύσσεται και μεταμορφώνεται το έμβρυο σε μωρό. Η αίσθηση “στέγης” είναι το περιβάλλον που επιτρέπει να “γεννιούνται” και να εγκαθιδρύονται συναισθήματα προστασίας και ψυχικής ασφάλειας που πλαισιώνουν την βιωματική εμπειρία της έννοιας “αγάπη”.

Η ενδομήτρια ζωή, προετοιμάζει τον αγέννητο άνθρωπο για να βιώσει την πρώτη του εσωτερική, υπαρξιακή και ψυχοδυναμική σύγκρουση, που είναι η γέννηση του ( η απόφαση του να αποχωριστεί την πρώτη στέγη του και να έρθει στην ζωή)…

Με την γέννηση του, η συνέχεια της βιωματικής και αναγκαίας εμπειρίας του ,να νιώθει ότι προστατεύεται, εκφράζεται με την αγκαλιά από την βασική μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών, την Μητέρα

H αίσθηση που βιώνεται μέσα από την σωματική επαφή είναι η αρχή της αίσθησης του εαυτού. Αν δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του νεογέννητου θα καταλάβουμε την σημαντικότητα της σωματικής επαφής, που εκφράζεται με την άμεση ανταπόκριση σε στιγμές ψυχικού άγχους και στρες που μπορεί να βιώνει το νεογέννητο, γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθει ο μικρός άνθρωπος όσο αφορά την εκπλήρωση των ψυχικών του αναγκών.

Μέσα από την εκπλήρωση αυτή ανακουφίζεται και ηρεμεί και αυτό ακριβώς το βίωμα «χρωματίζει» με συναισθήματα προστασίας και ασφάλειας την αλληλεπίδραση με την μητέρα και κατά επέκταση δημιουργεί την ψυχικά υγιή αίσθηση της Ύπαρξης.

Το νεογέννητο σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται ένα βρέφος που η καθημερινή «σχέση» με την μητέρα του, του δημιουργεί, εγκαθιδρύει και τροφοδοτεί την αίσθηση του εαυτού ως ένα κομμάτι μιας πολύ συναισθηματικά ισχυρής σχέσης, βασική μορφή στην ζωή του (την μητέρα).

Έτσι από τον ερχομό του στην γη, βιώνει ασφάλεια αντί για άγχος και στρες, προστασία αντί για ματαίωση, ανακούφιση αντί για ματαίωση

Ο κοινός ύπνος δίνει συνέχεια στην ανάγκη του μικρού ανθρώπου να νιώθει γαλήνη και ανακούφιση στην αίσθηση του “εαυτού”. Είναι ανάγκη ψυχής και δεν είναι εμπόδιο στην ανεξαρτητοποίηση του, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν ορισμένοι θεωρητικοί..

Η ανάγκη ψυχής , είναι η ανάγκη να νιώθουμε ότι “δίπλα” μας και ειδικά την ώρα του ύπνου, υπάρχει η μορφή που μπορεί να μας ανακουφίσει όταν νιώσουμε άγχος και φόβο…

Αν το νεογέννητο και το βρέφος μπορούσε να μιλήσει, αυτά θα έλεγε για τον κοινό ύπνο:
” Μόλις βγήκα σε μια καινούργια και άγνωστη πραγματικότητα. Η μυρωδιά και η αγκαλιά της μητέρας μου με παραπέμπουν στην πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας και νιώθω τόσο όμορφα κάθε φορά που νιώθω ακόμα μέρος του σώματος της αλλά και της ψυχής της, γιατί έτσι εξελίσσομαι χωρίς μοναξιά, άγχος και φόβο…την ώρα του ύπνου, προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και να επιβιώσω σε μια καινούργια και πρωτόγνωρη συνθήκη. Κάθε ήχος, μυρωδιά, λέξη που “χρωματίζουν” την καθημερινότητα μου την ώρα του ύπνου, μου αναδύουν συναισθήματα που πολλές φορές με τρομάζουν και με φοβίζουν. ‘Οταν νιώθω άγχος ή φόβο μέσα μου γίνεται μια εσωτερική μάχη και η ανάγκη μου είναι να νιώσω προστασία όταν βιώνω κάτι τόσο – για εμένα- τρομαχτικό..Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζομαι να Σε Νιώθω Μαζί ΜΟΥ”

Και τα νήπια έχουν ανάγκη τον κοινό ύπνο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εξελίσσονται ψυχοσυναιθηματικά. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και γνωρίζει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί τον κοινό ύπνο (εσάς). Εμπιστευθείτε το παιδί σας για να εμπιστευθεί τον εαυτό του και να κάνει το βήμα για τον Δεύτερο σημαντικό Αποχωρισμό…

της Αντιγόνης Συμεωνίδου

Πηγή

Θηλασμός και γιατί να κοιμάσαι μαζί με το μωρό σου!

Ένα animated video που περιγράφει πολύ παραστατικά την διαφορά ανάμεσα στο να κοιμάσαι με το μωρό σου και στο να σηκώνεσαι κάθε τρεις και λίγο για να το παρηγορήσεις και να το θηλάσεις:

 

Θηλασμός και άγχος αποχωρισμού

H πρώτη αίσθηση της ζωής που βιώνει ο άνθρωπος είναι η ίδια η διαδικασία της γέννησης του. Η πρώτη αίσθηση του εαυτού είναι το χρώμα της πρώτης εμπειρίας που βιώνει μέσα από την αλληλεπίδραση του με την μητέρα. Το στήθος (θηλασμός) και η αγκαλιά είναι η πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας που εκπληρώνουν την τόσο βασική αυτή ψυχική ανάγκη. Αυτές οι δύο εκφράσεις αγάπης μέσα από την μη-λεκτική επικοινωνία, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση “σπιτιού” με μια πολύ γερή σκεπή που δίνει το έναυσμα στην εξέλιξη θετικών συναισθημάτων στον “καινούργιο” άνθρωπο…

Ο θηλασμός εκπληρώνει την πιο βασική μας ανάγκη : την ανάγκη της σωματικής και ψυχικής επικοινωνίας με την βασική τροφό και μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών ( μητέρα), έτσι ώστε αφενός τα πρώτα βιώματα μας να είναι θετικά και ανακουφιστικά και αφετέρου να χτίσουν την σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης με το μορφή (κυριολεκτικά και μεταφορικά) της μητέρας..

Και έρχεται η ηλικία των + – 2 ετών που κορυφώνεται το άγχος αποχωρισμού…Τι γίνεται με τον θηλασμό? Συνεχίζει η μητέρα να παρέχει την ανακούφιση ή διακόπτει?
Συνεχίζει να παρέχει την ανακούφιση και ΔΕΝ διακόπτει τον θηλασμό. Ο βασικότερος λόγος είναι : ο αποχωρισμός από την μητέρα “σοκάρει” τον μικρό άνθρωπο γιατί τον φέρνει αντιμέτωπο με την Πρώτη του εσωτερική ψυχική σύγκρουση.

Ποια είναι η σύγκρουση? Αφενός η έμφυτη ανάγκη να “αποχωριστεί” την μητέρα του και να ξεκινήσει να εξοικειώνεται με την εμπειρία της εξερεύνησης του κόσμου του σε ένα πιο “αυτόνομο” επίπεδο και αφετέρου με τον φόβο και το άγχος που του δημιουργεί ο αποχωρισμός…

Ο θηλασμός σ’αυτήν την εσωτερική σύγκρουση λειτουργεί ως σημείο αναφοράς ασφάλειας. Η ψυχοσυναισθηματική ασφάλεια εκπληρώνει ξανά την ψυχική ανάγκη του μικρού ανθρώπου με αποτέλεσμα να νιώθει ότι μπορεί να “αποχαιρετήσει” την πρώτη έκφραση δεσμού με την μητέρα και να “προχωρήσει” σε καινούργιους…

Γράφει η: Αντιγόνη Συμεωνίδου – Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, 

http://antigonisimeonidou.wordpress.com/2013/10/17/%CE%B8%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B3/

 

«Θα το κακομάθεις με τις πολλές αγκαλιές» – Μύθος ή αλήθεια;

γράφει η Ειρήνη Χατζηαναγνώστου

Ψυχολογος- Ψυχοθεραπευτρια

Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή την άποψη: «Μην το παραχαϊδεύεις το παιδί. Θα το κακομάθεις». Εσείς, ωστόσο, τι πιστεύετε; Ισχύει για σας αυτή η άποψη; Θεωρείτε πως είναι μύθος ή πραγματικότητα τελικά η άποψη ότι τα παιδιά κακομαθαίνουν όταν τους δείχνεις πολλή αγάπη και στοργή;

Γνωρίζετε κάποιο παιδί που να κακόμαθε από την πολλή αγάπη; Ή που οι γονείς του να ανταποκρίνονται στις συναισθηματικές του ανάγκες, να δείχνουν την αγάπη τους και να είναι τρυφεροί και στοργικοί και τελικά να έκαναν κακό στα παιδιά τους μέσα από αυτές τις συμπεριφορές; Γιατί η λέξη «κακομαθαίνω» είναι αρνητική. Εμπεριέχει κάτι «κακό». Αντιθέτως, θεωρώ πως όλοι μας γνωρίζουμε γονείς που είναι πολυάσχολοι, εργασιομανείς, εγωιστές και πολύ απασχολημένοι με τις δικές τους ανάγκες. Αυτοί οι γονείς τότε, τι κάνουν στα παιδιά τους;

Ορισμένοι γονείς θεωρούν ότι τα παιδιά πρέπει να σκληραγωγηθούν και ότι η υπερβολική αγάπη τα κάνει ευάλωτα. Αυτό το ακούμε αρκετά συχνά από πατεράδες που ανησυχούν ότι η υπερβολική αγάπη θα κάνει κακό στον ανδρισμό του γιου τους. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι αν μεγαλώσουν το παιδί τους με πολλή αγάπη και στοργή, θα γίνει ένας απαιτητικός ενήλικας που θα απαιτεί τη φροντίδα και την προσοχή των άλλων όταν μεγαλώσει. Όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει, αλλά συμβαίνει και ακριβώς το αντίθετο. Έτσι, λοιπόν, είναι συγκρατημένοι στην αγάπη που δίνουν στα παιδιά τους. Ουσιαστικά τους στερούν κάτι που τόσο πολύ έχουν ανάγκη, και τελικά φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούσαν. Οι συναισθηματικά απαιτητικοί ενήλικοι, εκείνοι δηλαδή που απεγνωσμένα απαιτούν την αγάπη και τη φροντίδα, είναι οι ενήλικοι εκείνοι που δεν την πήρανε όταν ήτανε παιδιά. Δεν πήρανε την αγάπη και τη στοργή των γονιών τους ώστε σήμερα ως ενήλικες να νιώθουν ασφαλείς. Απ’ την άλλη, οι ενήλικοι που μπορούν να εκφράσουν την αγάπη τους προς τους άλλους, είναι πάντοτε άνθρωποι που γνώρισαν την ξεκάθαρη και ανεπιφύλακτη αγάπη των γονιών τους.

Πολλοί γονείς τώρα θα σκέφτονται αν και πόση αγάπη και στοργή δίνουν στα παιδιά τους. Εύχομαι να είναι πολλή! Άλλοι πάλι γονείς θεωρούν πως δίνουν πολύ αγάπη στα παιδιά τους αφού τα πηγαίνουν βόλτα, τους αγοράζουν ακριβά ρούχα και πολλά παιχνίδια. Πιστεύουν πως με αυτό τον τρόπο δείχνουν στα παιδιά τους ότι ακούνε τις ανάγκες τους και τις καλύπτουν επειδή τα αγαπάνε. Και εδώ είναι η μεγάλη παγίδα που πολλοί γονείς πέφτουν. Δεν δείχνετε αγάπη και στοργή με αυτό τον τρόπο. Ξεχάστε το, αν μέχρι σήμερα το πιστεύατε, και αλλάξτε όσο είναι νωρίς. Το παιδί δεν ξέρει καν την αξία αυτού που του προσφέρετε και σίγουρα δεν ενδιαφέρεται και να μάθει. Και να είστε σίγουροι πως μεγαλώνοντας θα έχει ξεχάσει τα ακριβά παιχνίδια και τα πολλά ρούχα που του παρείχατε, και το μόνο που θα θυμάται είναι η απουσία της υγιούς εκδήλωσης της αγάπης και της τρυφερότητας σας προς εκείνο.

Δεν μιλάμε μόνο για βρέφη ή νήπια, αλλά και για τα έφηβα παιδιά σας. Μπορεί να δείχνουν πως απομακρύνονται από εσάς συναισθηματικά σιγά σιγά, αλλά μη μένετε σε αυτό. Το να αγκαλιάζετε και να φιλάτε το έφηβο παιδί σας με μη ερωτικό τρόπο, όχι μόνο δεν πειράζει αλλά είναι και πολύ ωφέλιμο για την ανάπτυξή του. Ποτέ η εξωτερίκευση της αγάπης και της στοργής σας δεν μπορεί να είναι υπερβολική, αρκεί να ακούτε και με ποιον τρόπο θέλει το παιδί σας να του το εκφράζετε ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρίσκεται.

Μη φοβάστε να αγαπήσετε υπερβολικά τα παιδιά σας. Δεν υπάρχει περίπτωση η αγάπη σας ποτέ να τους κάνει κακό. Η σωστή, όμως, εκδήλωση της αγάπης σας. Πείτε του πολλές φορές ότι το αγαπάτε. Αγκαλιάστε το τρυφερά. Φιλήστε το. Κυλιστείτε μαζί του στο πάτωμα παίζοντας. Θα το θυμούνται πολύ περισσότερο από τα ακριβά παιχνίδια. Τα παιδιά μπορούν να εντοπίσουν τη διαφορά ανάμεσα στην πραγματική αγάπη και στην εξαγορά της αγάπης!

 

Αγκαλιά κατά τη βρεφική ηλικία, λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα αργότερα!

Η εγγύτητα κι η αγκαλιά κατά την βρεφική ηλικία αποδίδει καρπούς ψυχικής υγείας στα παιδιά πολύ αργότερα.

Παιδιά σχολικής ηλικίας, σύμφωνα με μελέτη επιστημόνων από την Αμερική που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Child Development, έχουν λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα εάν, έστω κι ένας από τους γονείς σχημάτιζε μαζί τους ισχυρό δεσμό κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής.

Η επαφή και το χάδι κατά την βρεφική ηλικία από έναν αφοσιωμένο γονιό μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερα προσαρμοσμένα στην ζωή τους παιδιά πολύ αργότερα. Βρέφη που σχημάτισαν δυνατό δέσιμο με έστω και έναν από τους γονείς είχαν λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάζουν προβλήματα συναισθηματικά ή συμπεριφοράς όταν έφταναν στην σχολική ηλικία, σε σύγκριση με παιδιά που δεν είχαν βιώσει τέτοιου είδους στενές σχέσεις.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Iowa διαπίστωσαν ότι αυτή η ιδιαίτερη εγγύτητα με έναν γονιό έχει ευεργετική επίδραση είτε πρόκειται για την μητέρα είτε για το πατέρα του βρέφους.

Η έρευνά τους έρχεται να προστεθεί σ’ ένα μεγάλο όγκο σύγχρονων ερευνών, που αναδεικνύουν την μεγάλη σημασία κι επίδραση των γονιών κατά τα πρώτα στάδια της ζωής, ως προς τη συναισθηματική και νοητική ανάπτυξη του παιδιού τους.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική χρονική περίοδο, ένα πραγματικό παράθυρο ευκαιρίας, κατά το οποίο η μητέρα ή ο πατέρας ή και οι δύο πρέπει να σχηματίσουν μια σταθερή και ασφαλή σύνδεση και σχέση με το παιδί τους. Η περίοδος αυτή αφορά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του κάθε ανθρώπου, κρίσιμα για την κοινωνική και συναισθηματική του ανάπτυξη, και επομένως, τουλάχιστον ένας από τους γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνεται να κάνει αυτήν την επένδυση ζωής σε αυτά τα κρίσιμα χρόνια.

Η έρευνα αυτή είναι ελπιδοφόρα ακόμα για μονο-γονεικές οικογένειες και ανύπαντρες μητέρες, όσο και για άνεργους πατέρες που φροντίζουν τα παιδιά τους.

Κατά την έρευνα, εξετάστηκαν οι σχέσεις 86 βρεφών ηλικίας 15 μηνών με τους γονείς τους. Οι ερευνητές παρακολούθησαν αυτά τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 8 ετών.

Η έκπληξη στα ευρήματά τους, ήταν οτι τα βρέφη που είχαν δυνατό δέσιμο και με τους δύο γονείς δεν είχαν επιπρόσθετα συναισθηματικά και νοητικά οφέλη κατά την παιδική ηλικία, σε σύγκριση με εκείνα τα παιδιά που εγκατέστησαν καλή επικοινωνία μόνο με έναν γονιό.

Συμπέραναν έτσι ότι μια ζεστή, ασφαλής και θετική σύνδεση με τουλάχιστον έναν γονιό αρκεί για να εξασφαλίσει τις ανάγκες του παιδιού για ασφάλεια και για να θέσει τις βάσεις για ομαλή ωρίμανση συναισθηματική και συμπεριφοράς.

Πηγή: University of Iowa, Nemours Foundation

Mετάφραση: Στέλιος Παπαβέντσης, παιδίατρος, IBCLC

Το διαβάσαμε στο: http://www.4yourfamily.gr

Christiane Northrup

“Αμέτρητες γυναίκες έχουν ανακτήσει την εμπιστοσύνη στο σώμα τους, μέσω του θηλασμού των παιδιών τους, ακόμα κι αν στην αρχή δεν ήταν σίγουρες αν θα τα κατάφερναν. Ο θηλασμός είναι μια πράξη γυναικείας δύναμης και ο φεμινισμός στην πιο αυθεντική του μορφή” Christiane Northrup.
Προσυπογράφω!

Γράμμα ενός βρέφους προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας

Το Γράμμα – έκκληση ενός βρέφους προς τον Πρωθυπουργό στάλθηκε εκ μέρους του βρέφους από το Δίκτυο Δράσης για τη Βρεφική και Παιδική Διατροφή IBFAN Ελλάδας στο γραφείο του Πρωθυπουργού, στον Υπουργό Υγείας, στον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, στον Συνήγορο του Παιδιού, στον Πρόεδρο της UNICEF Ελλάδας και στον Πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Θηλασμού στις αρχές του 2013. Το βρέφος – δανειζόμενο τα λόγια επιστημόνων – βοηθών του – παρακαλεί τον αξιότιμο Πρωθυπουργό της Ελλάδας να προστατεύσει την υγεία αυτού και της μητέρας του μέσα από την διαφύλαξη του δικαιώματός του για μητρικό θηλασμό και βρεφική διατροφή μακριά από ανεξέλεγκτα και αθέμιτα εμπορικά συμφέροντα.

Το Γράμμα που στάλθηκε έχει ως εξής: Read more

Alice Bolster

“Το μωρό του ανθρώπου είναι το πιο εξαρτημένο και για περισσότερο καιρό απ’ όλα τα άλλα πλάσματα. Δεν θα είχαμε επιβιώσει σαν είδος εάν οι μητέρες άφηναν μόνα τους τα μωρά τους τη νύχτα, ή αν τα αποχωρίζονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα στη μέρα. Μπορεί τώρα να έχουμε τους τρόπους για να αποχωριστούμε από τα μωρά μας, όμως βιολογικά δεν είμαστε φτιαγμένοι για να το κάνουμε αυτό και είναι κάτι που εξακολουθεί να αναστατώνει τόσο τα μωρά όσο και τις μητέρες”.

Alice Bolster

Το τέταρτο τρίμηνο – Γιατί το μωρό σας είναι ευτυχισμένο μόνο στην αγκαλιά σας;

«Το μωρό μου είναι ήσυχο μόνο όταν είναι στην αγκαλιά. Μόλις το αφήσω κάτω αρχίζει να κλαίει»

«Κοιμάται καλά μόνο όταν είναι στο στήθος μου. Δεν θέλει καθόλου να την αφήνω στο κρεβατάκι της».

«Κλαίει αμέσως μόλις τον αφήσουμε κάτω».

womb

 

Αν έπαιρνα ένα ευρώ κάθε φορά που άκουγα αυτές τις φράσεις, σήμερα θα ήμουν πολύ πλούσια! Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι ότι δεν πιάνουμε το νόημα. Δεν καταλαβαίνουμε γιατί τόσα πολλά μωρά χρειάζονται την αγκαλιά για να ηρεμήσουν κι αυτό που με εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο είναι ότι πραγματικά ξοδεύουμε τόση πολύ ενέργεια και χρόνο για να καταφέρουμε να αφήσουμε τα μωρά μας από την αγκαλιά.

Όμως, εκτός από ενέργεια και χρόνο, ξοδεύουμε πολύ περισσότερα σε χρήμα. Η βιομηχανία του «μην παίρνεις το παιδί αγκαλιά» κοστίζει πολλά εκατομμύρια: κούνιες, κρεβατάκια, καλαθούνες, λίκνα, παιχνίδια, …..και η λίστα δεν έχει τέλος. Την πρώτη φορά που έγινα μαμά πρέπει να παραδεχτώ ότι αγόρασα πολλά πράγματα απ’ αυτή τη λίστα και δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ τώρα ότι ειλικρινά δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό ότι ίσως η απάντηση είναι να ΜΗΝ αφήνω το μωρό μου κάτω και σίγουρα δεν σκέφτηκα σε τι μπορεί να χρησιμεύουν όλα αυτά τα πράγματα. Μου πήρε αρκετό χρόνο για να καταλάβω και να δω τον κόσμο με τα μάτια του μωρού.

Για να καταλάβουμε τα νεογέννητα μωρά μας είναι απαραίτητο να προσπαθήσουμε να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση τους, να φανταστούμε τον κόσμο τους – αλλά ποιόν κόσμο; Τον κόσμο που γνωρίζουν και που έχουν περάσει τους τελευταίους 9 μήνες, ή τον κόσμο που βρίσκονται τώρα, δηλαδή τον δικό μας κόσμο; Για να καταλάβουμε πλήρως θα πρέπει να κατανοήσουμε την τεράστια αλλαγή που έχει γίνει στον κόσμο τους. Κάποια μωρά βιώνουν εύκολα τη μετάβαση από τη μήτρα στον έξω κόσμο, κάποια άλλα λιγότερο εύκολα και είναι αυτά τα δεύτερα, «τα δύσκολα μωρά», από τα οποία μαθαίνουμε τόσα πολλά.

«Η γέννα ξαφνικά διαταράσσει την ισορροπία και την οργάνωση. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μήνα ζωής, το μωρό προσπαθεί να επανακτήσει αυτή την αίσθηση της ισορροπίας και της οργάνωσης και να προσαρμοστεί στη ζωή έξω από τη μήτρα. Η γέννα και η προσαρμογή του μωρού στην εξωμήτρια ζωή, αναδεικνύουν το ταμπεραμέντο του κάθε μωρού, αφού για πρώτη φορά θα πρέπει να βρει τον τρόπο να κάνει γνωστές τις ανάγκες του. Είναι υποχρεωμένο να δράσει, να «συμπεριφερθεί». Εάν πεινάει, κρυώνει ή φοβάται, κλαίει. Πρέπει να κάνει προσπάθεια για να πάρει αυτό που χρειάζεται από το περιβάλλον του. Εάν οι ανάγκες του είναι απλές και μπορεί να τις ικανοποιήσει εύκολα, χαρακτηρίζεται «εύκολο μωρό». Εάν δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, χαρακτηρίζεται «δύσκολο μωρό» – Dr. WilliamSears

Ας κάνουμε λοιπόν μια γρήγορη σύγκριση σ’ αυτούς τους δύο διαφορετικούς κόσμους:

ΜΗΤΡΑ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΣ
Σκοτάδι Φως
Απαλοί ήχοι Δυνατοί ήχοι
Ζέστη Εναλλασσόμενη θερμοκρασία
Συνεχής θρέψη Πείνα και δίψα
Συγκεκριμένος χώρος Άπλετος χώρος
Υγρό περιβάλλον Αέρας
Αδυναμία όσφρησης Πολλές διαφορετικές μυρωδιές
Διαρκής επαφή με τη μητέρα Μειωμένη επαφή με τη μητέρα
Γυμνό Ντυμένο
Περιβάλλον απαλό και ζεστό Περιβάλλον σκληρό και κρύο

Αρκετά διαφορετικά ε; Η μεγαλύτερη διαφορά όμως είναι το γεγονός ότι στη μήτρα, ο κόσμος του μωρού ήταν αμετάβλητος, κάθε μέρα ήταν ίδια με την προηγούμενη, τα ερεθίσματα που δεχόταν ήταν λίγο-πολύ τα ίδια. Όμως τώρα που γεννήθηκε, κάθε μέρα είναι διαφορετική!

Η έννοια του «τέταρτου τρίμηνου» μας βοηθάει να καταλάβουμε την μετάβαση που πρέπει να κάνει κάθε νεογέννητο μωρό, κατά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής του στον έξω κόσμο, και αν το καταλάβουμε θα βρούμε πολλούς τρόπους για να το βοηθήσουμε – όμως για μένα το πιο σημαντικό πράγμα σ’ αυτό το τέταρτο τρίμηνο είναι η κατανόηση και η ενσυναίσθηση από τους γονείς, που αν υπάρχει όλα κυλούν πιο ήρεμα και φυσικά.

Παρακάτω θα βρείτε κάποια τεχνάσματα για να ηρεμήσετε το μωρό σας, τα οποία δουλεύουν αρκετά καλά στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως να θυμάστε πάντα ότι κάθε μωρό είναι διαφορετικό και αν δεν το ξέρετε ήδη, σύντομα θα μάθετε τι αρέσει περισσότερο στο δικό σας μωρό κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, αυτό που είναι «ειδικό» για το δικό σας μωρό.

Κίνηση

Η μήτρα μας είναι ένας χώρος που συνεχώς κινείται και τα μωρά λατρεύουν την κίνηση. Στην μήτρα μας το μωρό κινούνταν με κάθε δική μας κίνηση. Μόλις γεννηθούν όμως, πολύ συχνά θέλουμε να τα αφήσουμε κάτω, τελείως ακίνητα. Φανταστείτε όμως πώς μπορεί να αισθάνεται το μωρό. Μπορείτε να χορέψετε, να το κουνήσετε από τη μια πλευρά στην άλλη, να περπατήσετε γρήγορα μαζί του ή να το πάτε μια βόλτα με το αυτοκίνητο.

Επαφή δέρμα με δέρμα

Το καλύτερο ηρεμιστικό! Για το μωρό, η επαφή με το ζεστό, φυσικά αρωματισμένο δέρμα σας, είναι ο παράδεισος. Το βοηθάει να σταθεροποιήσει τη θερμοκρασία του, τους χτύπους της καρδιάς του και τις ορμόνες του στρες και κινητοποιεί την έκκριση ωκυτοκίνης – της ορμόνης της αγάπης – και στους δυο σας. Κάντε μπάνιο μαζί του, πάρτε το γυμνή στην αγκαλιά σας και κοιμηθείτε μαζί του. Όλες αυτές είναι εξαιρετικές εμπειρίες τόσο για το μωρό σας όσο και για σας.

Κοιμηθείτε μαζί

Κοιμηθείτε στο ίδιο κρεβάτι με το μωρό σας και ο ύπνος όλης της οικογένειας είναι εξασφαλισμένος. Τα μωρά είναι γενικά πολύ πιο ήρεμα και κοιμούνται περισσότερο όταν κοιμούνται μαζί μας στο κρεβάτι μας, ωστόσο αυτό το θέμα είναι ακόμα ταμπού παρόλο που το 60% των γονιών κοιμούνται κάποια στιγμή μαζί με τα παιδιά τους. Παρόλο που είναι αδιαμφισβήτητα το πιο ωραίο ηρεμιστικό, αν ακολουθήσετε αυτή την πρακτική είναι σημαντικό να τηρήσετε ορισμένους κανόνες:

  • Κοιμηθείτε με το μωρό σας ΜΟΝΟ σε κρεβάτι, ποτέ σε καναπέ ή πολυθρόνα και βεβαιωθείτε ότι το στρώμα είναι αρκετά σταθερό και ότι το μωρό είναι μακριά από μαξιλάρια, κουβέρτες, παπλώματα, κλπ. Επίσης βεβαιωθείτε ότι το δωμάτιό σας δεν είναι πολύ ζεστό.
  • Σιγουρευτείτε ότι το μωρό δεν μπορεί να παγιδευτεί σε κενό ανάμεσα στο στρώμα και στο κρεβάτι, ή ανάμεσα στο κρεβάτι και τον τοίχο.
  • Μην καπνίζετε.
  • Μην πίνετε.
  • Μην παίρνετε υπνωτικά ή ναρκωτικά φάρμακα.

Φάσκιωμα

Φανταστείτε πόσο στριμωγμένο ήταν το μωρό στην μήτρα σας στο τέλος της εγκυμοσύνης – και μετά φανταστείτε πόσο παράξενη μπορεί να είναι η αίσθηση όλου αυτού του χώρου ξαφνικά γύρω του. Φυσικά, το πιο καλό που μπορείτε να κάνετε είναι να έχετε το μωρό τυλιγμένο με τα χέρια σας, στην αγκαλιά σας, αλλά όταν αυτό δεν είναι δυνατόν, το επόμενο καλύτερο είναι το ελαφρύ φάσκιωμα. Το φάσκιωμα γίνεται όλο και πιο δημοφιλές τελευταία, ωστόσο κι εδώ υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να προσέξετε:

  • Ποτέ μη τυλίγετε το κεφάλι του μωρού ή το πρόσωπό του
  • Μη φασκιώνετε το μωρό όταν είναι άρρωστο ή έχει πυρετό
  • Τυλίξτε το μωρό με κάποιο λεπτό ύφασμα που επιτρέπει την είσοδο του αέρα.
  • Φασκιώνετε το μωρό μόνο μέχρι την ηλικία που μπορεί να γυρίζει μόνο του.
  • Βάζετε πάντα το μωρό για ύπνο ανάσκελα.
  • Μη το τυλίγετε σφιχτά. Τα πόδια του θα πρέπει να είναι ελεύθερα μέσα στο ύφασμα.
  • Και τέλος, αρχίστε να φασκιώνετε το μωρό σας όσο το δυνατόν πιο σύντομα από τη γέννησή του. Μη φασκιώνετε ένα μωρό 3 μηνών εάν δεν το έχετε φασκιώσει ποτέ ως τώρα.

Babywearing

Το να φοράμε το μωρό μας είναι ο καλύτερο τρόπος για να είναι ήσυχο κι ευτυχισμένο. Αυτή η μέθοδος αυξάνει το χρόνο που το μωρό βρίσκεται σε «ήρεμη εγρήγορση», κατά τον οποίο μαθαίνουν περισσότερο για τον κόσμο γύρω τους. Για όσο καιρό το μωρό μας βρίσκεται στη μήτρα μας, περνά το 100% του χρόνου του σε άμεση επαφή μαζί μας. Όμως, από τη στιγμή που γεννιούνται το ποσοστό αυτό πέφτει στο 40%! Το να φοράμε το μωρό μας σημαίνει επίσης ότι τα χέρια μας είναι ελεύθερα!

Διαλέξτε τον μάρσιπό σας προσεκτικά. Ένας καλός μάρσιπος θα πρέπει να είναι εύκολος στη χρήση του και να υποστηρίζει σωστά τόσο τη δική σας πλάτη, όσο και του μωρού σας, ενώ δεν θα πρέπει να ασκεί πίεση στα ισχία του μωρού. Τα νεογέννητα θα πρέπει πάντα να βλέπουν προς τα εσάς, με τα πόδια στη στάση «του βάτραχου» και όχι κρεμασμένα όπως βλέπουμε στους απλούς μάρσιπους του εμπορίου.

Είναι συνηθισμένο τα μωρά να κλαίνε μόλις τα βάλετε στο μάρσιπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους αρέσει, σημαίνει απλώς ότι πρέπει να κινηθείτε αμέσως μόλις το βάλετε μέσα! Όπως και με το φάσκιωμα, το babywearing έχει γίνει πολύ δημοφιλές τελευταία και υπάρχουν κάποιες οδηγίες που πρέπει να ακολουθήστε οπωσδήποτε αν το εφαρμόσετε:

  • Το μωρό πρέπει να είναι σφιχτά δεμένο επάνω σας μέσα στο μάρσιπο
  • Να έχετε συνεχώς οπτική επαφή με το μωρό σας.
  • Να είναι αρκετά κοντά σας ώστε να μπορείτε να το φιλήσετε.
  • Να μην ακουμπάει το σαγόνι του μωρού στο στήθος του.
  • Να στηρίζεται καλά η πλάτη του μωρού.

Ήχοι

Τα μωρά αγαπούν τους ήχους, αλλά όχι τους ήχους που νομίζουμε. Για πολλά μωρά ο ήχος της ηλεκτρικής σκούπας είναι πολύ πιο κατευναστικός από ένα νανούρισμα. Το ίδιο και ο ήχος από το πιστολάκι, το πλυντήριο ή τον απορροφητήρα, οι λεγόμενοι “λευκοί ήχοι” δηλαδή.

Τάισμα

Αν το μωρό σας θέλει να θηλάσει τίποτα δεν μπορεί να το ηρεμήσει, οπότε δώστε προσοχή στα σημάδια της πείνας του. Ο θηλασμός είναι σημαντικό να γίνεται όποτε θέλει το μωρό και όχι σύμφωνα με το ρολόι. Θυμηθείτε επίσης ότι το μωρό σας μπορεί να μην πεινάει πάντα πολύ, μπορεί να θέλει να φάει λίγο κάποιες φορές ή να θηλάσει μόνο για ευχαρίστηση. Το πιπίλισμα είναι για τα μωρά το απόλυτο εργαλείο χαλάρωσης. Βοηθάει τα κόκκαλα του κρανίου του να πάρουν τη σωστή τους θέση, καθώς επίσης τους παρέχει άνεση και ασφάλεια.

Μπάνιο

Η μήτρα μας ήταν ένα υγρό και ζεστό μέρος. Ο έξω κόσμος είναι ξηρός και κρύος. Κάποιες φορές ένα ζεστό μπάνιο μπορεί να ηρεμήσει ένα μωρό που κλαίει, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ακόμα καλύτερα αν η μαμά ή ο μπαμπάς μπούνε στην μπανιέρα μαζί με το μωρό.

Βόλτα

Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, τα μωρά σταματούν το κλάμα αμέσως μόλις βγουν στον καθαρό αέρα. Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό γίνεται λόγω της κίνησης, ή λόγω της αλλαγής του αέρα, όμως ξέρω ότι δουλεύει σχεδόν πάντα.

 

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Σύγχρονος τρόπος φροντίδας των παιδιών

Του Darcia Narvaez PhD

To να αφήνουμε τα μωρά να «κλαίνε για να συνηθίσουν» είναι μια ιδέα που υπάρχει τουλάχιστον από τα 1880 και την βικτωριανή περίοδο. Τότε το πεδίο της ιατρικής επιστήμης είχε ανακαλύψει τα μικρόβια και τη μετάδοση λοιμώξεων και είχε τραβήξει σε υπερβολή την ιδέα ότι τα ανθρώπινα βρέφη πρέπει μόνο σπάνια να αγγίζονται (βλ.Blum 2002 για μια εξαιρετική ανασκόπηση αυτής της εποχής και των νοοτροπιών σχετικά με την ανατροφή των παιδιών). Read more

Θηλασμός και ύπνος μαζί με το μωρό

Είναι προφανές ότι τα μωρά που κοιμούνται μαζί με τους γονείς τους θηλάζουν περισσότερο απ’ ότι τα  μωρά που κοιμούνται σε χωριστά δωμάτια. Θηλάζουν πιο συχνά και για περισσότερο καιρό. Έρευνα που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2010 στο Pediatrics, το περιοδικό της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας, επιβεβαίωσε αυτή την υπόθεση, δείχνοντας ότι ο θηλασμός είναι πιο συχνός σε οικογένειες που οι γονείς μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι με τα παιδιά τους. Read more

Βοήθεια! Το μωρό μου δεν κοιμάται τα βράδια.

Μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις που δέχομαι από τις μαμάδες που θηλάζουν, είναι για το πότε το μωρό τους θα αρχίσει να κοιμάται όλη τη νύχτα ή για πόσο καιρό ακόμα θα συνεχίσει να ξυπνάει τόσο συχνά για να θηλάσει.

Αυτή ομολογώ ότι ήταν και δική μου απορία με το πρώτο μου παιδί, το οποίο ξυπνούσε τις νύχτες κάθε μία ώρα (κυριολεκτικά!) επί 2,5 συνεχόμενα χρόνια… Ήταν σα να είχε ένα εσωτερικό ρολόι, ήταν πολύ εντυπωσιακό, ξυπνούσε ας πούμε στις 12:15 και μετά στις 1:15 και στις 2:15 και στις 3:15, κοκ, μέχρι το πρωί που ξυπνούσε και δεν ξανακοιμόταν πια. Δεν κατάφερνε ποτέ να μπει σε βαθύ ύπνο, μόλις περνούσε στην επόμενη φάση ύπνου, ξυπνούσε και με ζητούσε. Μόνο εμένα φυσικά, για να θηλάσει και να ξανακοιμηθεί. Από κάποια ηλικία και μετά, νομίζω περίπου όταν ήταν ενός έτους, ήταν αρκετό να είμαι δίπλα του για να ξανακοιμηθεί, κι αυτό σήμαινε να τον χαϊδέψω, να τον παρηγορήσω και να τον διαβεβαιώσω ότι είμαι εκεί.

Τους πρώτους μήνες αυτό δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα: κοιμόμασταν μαζί κι έτσι σχεδόν δεν ξυπνούσα το βράδυ, αφού το μωρό θήλαζε ενώ εγώ συνέχιζα τον ύπνο μου. Λίγο αργότερα ο ύπνος του και τα ξυπνήματά του ήταν όλο και πιο ανήσυχα, και για μένα που αγαπώ πολύ τον ύπνο, αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα… Συνέχισε να ξυπνάει και μετά την εισαγωγή στερεών τροφών και ακόμα και μετά τον απογαλακτισμό του. Ακόμα κι όταν σταμάτησα το νυχτερινό θηλασμό, εκεί γύρω στον πρώτο χρόνο, συνέχισε να ξυπνάει για να βεβαιωθεί ότι είμαι δίπλα του. Επαναλαμβάνω ότι αυτό για μένα ήταν μια χαρά για λίγους μήνες, αλλά δυστυχώς εξελίχθηκε σε μεγάλο πρόβλημα. Τώρα, που έχω πάρει την απαραίτητη απόσταση από τα πράγματα, η αλήθεια είναι ότι αναπολώ τις νύχτες που κοιμόμασταν αγκαλιά και σας διαβεβαιώνω ότι αυτοί οι μήνες ή και τα χρόνια που τα μωρά σας θα είναι μικρά, περνάνε πάρα πολύ γρήγορα και ταυτόχρονα είναι πολύ καθοριστικά για τη ζωή των παιδιών μας. Και σίγουρα θα ήμουν πιο ήσυχη στην καρδιά και στο μυαλό μου, αν ήξερα όλα τα παρακάτω.

Αντικρουόμενες απόψεις

Είναι πολύ συνηθισμένο οι μητέρες που θηλάζουν να ανησυχούν όταν το μωρό τους δεν κοιμάται όλη τη νύχτα. Στο κάτω-κάτω όλοι γύρω μας πιστεύουν ότι έτσι θα έπρεπε να γίνεται. Βομβαρδιζόμαστε από παντού με άρθρα και βιβλία που αναπαράγουν το μύθο ότι τα μωρά δεν πρέπει να έχουν ανάγκες τη νύχτα. Κάποιοι γιατροί συστήνουν νυχτερινό απογαλακτισμό ή μεθόδους κατά τις οποίες αφήνουμε το μωρό να κλαίει, εάν δεν κοιμάται συνεχόμενα όλη τη νύχτα όταν είναι 6 μηνών ή και νωρίτερα πολλές φορές. Ακόμα κι αν η ίδια η μητέρα δεν έχει πρόβλημα με τα νυχτερινά ξυπνήματα του μωρού της, ανησυχεί και πάλι γιατί στην κουλτούρα μας αυτό θεωρείται πρόβλημα που πρέπει να λυθεί άμεσα. Εάν οι προσδοκίες μας για τον ύπνο των μωρών δεν ήταν τόσο διαφορετικές από τις προσδοκίες των ίδιων των μωρών, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Ξέρω από πρώτο χέρι ότι οι νέοι γονείς περνάνε μια δύσκολη φάση προσαρμογής τον πρώτο καιρό μετά τη γέννηση, ειδικά όταν οι προσδοκίες τους δεν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα, ιδιαίτερα όταν η κουλτούρα μας έχει διδάξει ότι τα παιδιά μας πρέπει να έχουν συγκεκριμένες ανάγκες/επιθυμίες και τα παιδιά μας δεν ταιριάζουν μ’ αυτές. Αυτή την αντίθεση μεταξύ των προσδοκιών μας και της πραγματικότητας μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να τη δεχτούμε και να την ξεπεράσουμε, πόσο μάλλον να προσαρμοστούμε.

Κάποια παιδιά ενθαρρύνονται ή πιέζονται ή πείθονται να ταιριάξουν με τις προσδοκίες μας, και τα καταφέρνουν θαυμάσια. Κάποια άλλα, ενώ τελικά τα καταφέρνουν, αυτό γίνεται με κόστος στην αυτοπεποίθησή τους, στην γνώση του εαυτού τους, στην άποψή τους για τον κόσμο, στην εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς. Ίσως πουθενά αλλού οι προσδοκίες της κουλτούρας μας και η πραγματικότητα των αναγκών των παιδιών δεν έρχονται σε τόσο μεγάλη σύγκρουση, όσο στο θέμα της συχνότητας του θηλασμού και του ύπνου.

Τι είναι φυσιολογικό στο θέμα του ύπνου;

Η αλήθεια είναι ότι τα μωρά είναι βιολογικά προγραμματισμένα να ξυπνούν συχνά τη νύχτα τόσο για φαγητό όσο και για στοργή. Τα μωρά μας είναι «σχεδιασμένα» (από τη φύση ή από το Θεό, όπως θέλετε πείτε το), να κοιμούνται με τους γονείς τους. Τα μωρά των ανώτερων θηλαστικών κοιμούνται με τους γονείς τους για πολλά χρόνια μετά τη γέννηση και συχνά και μετά τον απογαλακτισμό. Το αναμενόμενο είναι η μητέρα και το μωρό να κοιμούνται μαζί και το μωρό να μπορεί να θηλάζει όποτε θέλει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Τα υγιή, φυσιολογικά νεογέννητα δεν είναι «σχεδιασμένα» να κοιμούνται όλη τη νύχτα συνεχόμενα (δηλ. 7-9 ώρες), μέχρι να γίνουν τουλάχιστον 3-4 ετών.

Ο Dr James McKenna ο οποίος έχει ασχοληθεί πολλά χρόνια με το θέμα του ύπνου των μωρών, δείχνει ξεκάθαρα με τις έρευνές του τους κινδύνους που ενέχει ο μοναχικός, συνεχόμενος ύπνος των μωρών και τη σύνδεσή του με το Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου. Ο μηχανισμός είναι απλός: όταν τα μωρά εκπαιδεύονται να κοιμούνται συνεχόμενα, μόνα τους και πέφτουν σε βαθύ ύπνο, είναι πολύ δύσκολο να ξυπνήσουν εάν έχουν κάποιο επεισόδιο πχ. άπνοιας. Όταν η μητέρα κοιμάται μαζί με το μωρό, ελέγχει τον ύπνο του, την αναπνοή του και τη θερμοκρασία του ακόμα κι όταν εκείνη κοιμάται. Εάν το παιδί έχει ένα επεισόδιο άπνοιας, η μητέρα του το ξυπνάει με τις κινήσεις της και με το άγγιγμά της. Ο ύπνος μαζί με το μωρό επιτρέπει στη μητέρα να ελέγχει το μωρό της κατά τη διάρκεια της νύχτας και να προσφέρει το ασφαλές, φυσιολογικό περιβάλλον που έχει ανάγκη το μωρό της.

Είναι αυτό βολικό για τους γονείς; ΟΧΙ!

Είναι δύσκολο για κάποιους γονείς να το κάνουν; ΝΑΙ!

Καμιά αμφιβολία περί αυτού. Το χάσμα ανάμεσα στο αναμενόμενο από την κουλτούρα μας (διάβασέ του μια ιστορία, κλείσε τα φώτα και μην το ξαναβλέπεις για τις επόμενες 8 ώρες) και την πραγματικότητα του πώς κοιμούνται τα παιδιά μας, είναι τεράστιο. Αν όμως συνειδητοποιήσουμε την απλή αλήθεια ότι το να μην κοιμούνται τα παιδιά μας συνεχόμενα όλο το βράδυ μέχρι την ηλικία των 3-4 ετών είναι φυσιολογικό και ότι αυτό μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι σωτήριο για τα ίδια τα παιδιά, τότε μπορεί να μας είναι πιο εύκολο να συνεχίσουμε να είμαστε γονείς και τη νύχτα.

Κάθε μωρό φυσικά είναι διαφορετικό και κάποια κοιμούνται όλη τη νύχτα σε μικρότερη ηλικία από άλλα και συνήθως ο τρόπος διατροφής δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό. Το μωρό μας μπορεί να πεινάει ή απλώς να χρειάζεται περισσότερο χρόνο μαζί μας. Τα μωρά των μαμάδων που δουλεύουν, πολύ συχνά παρατηρούμε ότι θηλάζουν περισσότερο το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα, μάλλον για να επανασυνδεθούν με τη μητέρα τους.

Μετά τους πρώτους μήνες, το μωρό αρχίζει να συνδέει το στήθος με την κάλυψη πολύ  περισσότερων αναγκών, εκτός  από την πείνα και τη δίψα του.  Είναι ένας τόπος ασφάλειας, ζεστασιάς, οικειότητας, άνεσης, παρηγοριάς. Ο θηλασμός είναι πολλά περισσότερα από τρόπος διατροφής. Και μην ξεχνάμε ότι οι ανάγκες αυτές είναι ίδιας αξίας με τις φυσικές ανάγκες της πείνας και της δίψας και η κάλυψη αυτών των αναγκών από εμάς είναι το ίδιο σημαντική για τη συνολική ανάπτυξη του μωρού μας.

Εάν οι νυχτερινοί θηλασμοί του μωρού σας δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα για εσάς, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσπαθήσετε να το αλλάξετε. Δεν κάνετε κάτι κακό στο μωρό σας με το να το θηλάζετε όποτε θέλει. Κάνετε κάτι πολύ καλό. Όταν θηλάζουμε το μωρό μας τη νύχτα δεν του μαθαίνουμε μια κακή συνήθεια: του μαθαίνουμε ότι είμαστε δίπλα του όποτε μας χρειάζεται. Μήπως η ανάγκη για ασφάλεια είναι μια κακή συνήθεια;

Βήμα ανάπτυξης

Το μωρό σας θα αρχίσει να μην σας χρειάζεται και να κοιμάται περισσότερες ώρες συνεχόμενα, όταν έρθει η δική του ώρα αναπτυξιακά. Εάν το μωρό σας θέλει να θηλάζει το βράδυ, είναι γιατί πραγματικά το χρειάζεται, είτε γιατί πεινάει, είτε γιατί έχει ανάγκη να είναι κοντά στη μαμά του. Ο συνεχόμενος βραδινός ύπνος είναι ένα μεγάλο αναπτυξιακό βήμα (αντίστοιχο με το να μάθει να περπατάει ή με το να πάει μόνο του στην τουαλέτα), το οποίο το παιδί θα κατακτήσει όταν θα είναι το ίδιο έτοιμο. Το να εκπαιδεύσουμε το μωρό να το κάνει πριν να είναι έτοιμο, μπορεί να σημαίνει άλλα προβλήματα στο μέλλον.

Αν έχετε μια πιο χαλαρή στάση απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα και εμπιστευτείτε το μωρό σας ότι θα τα καταφέρει κάποια στιγμή, θα δείτε ότι το μωρό σας τελικά θα γίνει ένας καλός υπναράς! Και τότε θα είστε ήσυχοι και περήφανοι ότι τα κατάφερε μόνο του, όταν το ίδιο αισθάνθηκε αρκετά ασφαλές για να το κάνει, κι όχι επειδή πιέστηκε και δεν είχε άλλη επιλογή από το να ησυχάσει μόνο του, αφού κανείς δεν θα βρισκόταν στο πλάι του.

Γιατί το μωρό μου ξυπνάει τη νύχτα;

Τα μωρά μπορεί να ξυπνούν τη νύχτα για πολλούς λόγους. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι:

  • Το μωρό χρειάζεται περισσότερο χρόνο με τη μαμά του.
  • Οδοντοφυϊα.
  • Εξελικτικό στάδιο (π.χ. πριν ή μετά το στάδιο του μπουσουλήματος, ή της ομιλίας).
  • Κάποια αρρώστια, αλλεργική αντίδραση ή σύγκαμα.
  • Πείνα (συμπεριλαμβάνονται οι φάσεις ταχείας ανάπτυξης).
  • Ανάποδος κύκλος: κάποια μωρά μητέρων που δουλεύουν δεν τρώνε καθόλου όταν λείπει η μαμά τους και «βγάζουν τα σπασμένα» το απόγευμα και το βράδυ που αυτή είναι στο σπίτι. Επίσης, εάν η μαμά είναι πολύ απασχολημένη κατά τη διάρκεια της μέρας (πχ. με ένα μεγαλύτερο παιδί), αυτό μπορεί επίσης να οδηγήσει σε ανάποδο κύκλο.

Αυτοί και άλλοι πολλοί είναι οι λόγοι που τα μωρά ξυπνάνε τη νύχτα και μπορεί να συνυπάρχουν δύο ή και τρεις αιτίες όταν συμβαίνει αυτό.

Θα κοιμηθεί περισσότερο αν του δώσω ξένο γάλα ή φαγητό;

Η ιδέα αυτή έχει καταρριφθεί από πολλές ιατρικές μελέτες. Το να δώσετε στο μωρό σας στερεές τροφές ή ξένο γάλα σε μια προσπάθεια να κοιμηθεί περισσότερο, δεν είναι καλή ιδέα και δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι βοηθάει. Πολλά μωρά μάλιστα κοιμούνται χειρότερα, λόγω αλλεργικής αντίδρασης στο ξένο γάλα ή σε κάποια τροφή (πόνοι στην κοιλιά, στο έντερο, κλπ.), ειδικά εάν το μωρό είναι μικρότερο των 6 μηνών. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο ύπνος των μωρών δεν σχετίζεται με τον τρόπο διατροφής και ότι το ξένο γάλα ή η εισαγωγή στερεών τροφών δεν βοηθάει τα μωρά να κοιμούνται περισσότερο.

Θα κρατήσει για πάντα;

Θυμηθείτε ότι τα νυχτερινά ξυπνήματα του μωρού είναι φυσιολογικά και προσωρινά! Τα μωρά ξεπερνάνε αυτό το στάδιο ακόμα κι αν εμείς δεν κάνουμε τίποτα. Αυτή η περίοδος είναι μόνο ένα μικρό μέρος της ζωής του παιδιού μαζί σας.

Ο στόχος σας θα πρέπει να είναι να έχετε όλοι στην οικογένεια αρκετές ώρες ύπνου, ενώ ταυτόχρονα σέβεστε τις ανάγκες του μωρού. Εάν πετυχαίνετε αυτό το στόχο, τότε αγνοήστε οποιονδήποτε σας λέει ότι τα πράγματα πρέπει να είναι διαφορετικά.

Τα πρώτα χρόνια των παιδιών μας είναι τα πιο πολύτιμα και καθοριστικά της ζωής τους. Και περνάνε πολύ γρήγορα. Όμως το να ανταποκρίνεστε στις ανάγκες των παιδιών σας αυτά τα πρώτα χρόνια, θα σας ανταμείψει με πολλούς τρόπους στο μέλλον.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

10 Αλήθειες για πιο ήσυχους γονείς και πιο ήρεμο ύπνο.

  1. ΟΛΑ τα μωρά είναι βιολογικά προγραμματισμένα να ξυπνούν την νύχτα.
  2. Mπορεί να ξυπνούν ανα μία ώρα, γιατί τόσο κρατά ο κάθε κύκλος ύπνου.
  3. Tο να κοιμηθεί το παιδί όλη την νύχτα συνεχόμενα αποτελεί τεράστιο βήμα ανάπτυξης, αντίστοιχο του να μάθει να περπατάει ή να πάει στην τουαλέτα μόνο του…
  4. Aυτό θα γίνει και χωρίς οι γονείς να κάνουν κάτι…
  5. Aυτό θα γίνει όταν το παιδί δεν έχει πιεστεί σε μικρή ηλικία και όταν νιώσει ασφάλεια.
  6. Διάφορα αίτια κάνουν ένα παιδί να ξυπνά την νύχτα ας μην ξεχνάμε τους ιατρικούς λόγους (ωτίτιδα, ρινίτιδα, κοιλιά κλπ.), πριν το χαρακτηρίσουμε ‘κακομαθημένο’…
  7. Κάθε γονιός πρέπει να ξέρει τους ασφαλείς τρόπους ύπνου.
  8. Όταν η μητέρα κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με το μωρό ανταποκρίνεται πιο γρήγορα στις ανάγκες του μωρού της.
  9. Αν θηλάζει, θα την βοηθήσει να κοιμάται περισσότερο, να είναι πιο ξεκούραστη και τελικά να θηλάσει περισσότερο το μωρό της.
  10. Το να θηλάσει και να κοιμάται στον ίδιο χώρο με το μωρό της είναι οτι καλύτερο μπορεί να κάνει για την αποφυγή του Συνδρόμου Αιφνιδίου Θανάτου.
Αναστασία Καραθανάση, Παιδίατρος, IBCLC, IATR

Ξεχάστε την κούνια και κοιμηθείτε μαζί με το μωρό σας

Τα νεογέννητα που μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι με τους γονείς τους είναι πιο ασφαλή από εκείνα που κοιμούνται σε κούνιες, λέει ο ειδικός σε θέματα ύπνου Dr James McKenna.

Ο Dr McKenna, ο οποίος είναι ερευνητής του Συνδρόμου Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου, λέει ότι εάν ο ύπνος στο ίδιο κρεβάτι γίνεται με υπευθυνότητα – όχι σε στρώμα νερού ή σε καναπέ και οι γονείς δεν κάνουν χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών – τότε τα μωρά έως 12 μηνών θα έχουν μακροπρόθεσμα οφέλη. Read more

Τι πρέπει να περιμένουμε από ένα φυσιολογικό τελειόμηνο νεογέννητο;

Καταρχήν, ένα φυσιολογικό μωρό θα πρέπει να γεννιέται φυσιολογικά, δηλαδή κολπικά. Ναι, ξέρω ότι αυτό δεν συμβαίνει πάντα, αλλά εδώ μιλάμε για το φυσιολογικό. Θα πρέπει να γεννιόμαστε κολπικά γιατί χρειαζόμαστε τα καλά βακτηρίδια. Τα μωρά μας γεννιούνται αποστειρωμένα, χωρίς βακτηρίδια. Δεν είναι τυχαίο που ερχόμαστε στον κόσμο από την περιοχή κοντά στον πρωκτό, μια περιοχή που φιλοξενεί πολλά βακτηρίδια, τα περισσότερα από τα οποία είναι καλά και απαραίτητα για την υγεία του εντέρου και την ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος. Και τα βακτηρίδια που βρίσκονται εκεί είναι τα βακτηρίδια της μητέρας, για τα οποία η ίδια έχει αναπτύξει αντισώματα αν αυτά τα βακτηρίδια δεν είναι τελικά και τόσο καλά. Read more

Αναχρονιστικές φυλακές σε μεσαιωνικά μαιευτήρια

Ο θάλαμος νεογέννητων συνιστά μια αναχρονιστική φυλακή, ένα απαίσιο μέρος που θα έπρεπε να μην υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Ένα δωμάτιο για στοίβαγμα ευαίσθητων ανθρώπινων ψυχών.

Ένα από τα πιο λυπηρά, καταθλιπτικά, απάνθρωπα μέρη του κόσμου είναι η φυλακή για νεογέννητα σε μεσαιωνικά μαιευτήρια. Ένας θάλαμος γεμάτος μωρά στοιβαγμένα στα κρεβατάκια τους το ένα δίπλα στο άλλο σαν από αόρατο αυτιστικό χέρι, απόλυτα μόνα, ξεκομμένα ξαφνικά από το άλλο τους μισό – τη μαμά τους. Να κλαίνε ομαδικά από άγχος και απόγνωση, να πιπιλίζουν με το ζόρι μπιμπερό που έχουν τους έχει στερεωθεί καταναγκαστικά στο στόμα τους, να κοιμούνται αποξενωμένα από τον κόσμο και παραιτημένα. Read more

Η απόγνωση ενός μωρού

Ας φανταστούμε ένα φυσιολογικό νεογέννητο που μόλις βγήκε από την κοιλιά της μάνας του και την αποχωρίζεται μεταξύ άλλων για να ζυγιστεί, να πλυθεί κάτω από τη βρύση και να ντυθεί. Η επιστήμη πλέον γνωρίζει τι συμβαίνει στη νέα αυτή ύπαρξη κατά τις κρίσιμες πρώτες της στιγμές. Read more

“Kλειδί της ευτυχίας” η συζήτηση των παιδιών με τον πατέρα-ΤΟ ΒΗΜΑοnline

ΛΟΝΔΙΝΟ Τα παιδιά που συζητούν συχνά με τον πατέρα τους είναι πιο ευτυχισμένα από εκείνα που δεν περνούν αρκετές ώρες μιλώντας μαζί του, σύμφωνα με νέα μελέτη που διεξήχθη σε 1.200 άτομα ηλικίας 11-15 ετών στη Βρετανία. Τα αποτελέσματα της μελέτης που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Γιορκ, δημοσιεύθηκαν χθες από τη Βρετανική Εταιρεία για τα Παιδιά με αφορμή την αυριανή Γιορτή του Πατέρα. Read more