Άρθρα

Η ιστορία της Ευρώπης: επαναγαλακτισμός στον 6ο μήνα.. (γιατί όλα μπορεί να συμβούν!)

Έχοντας  μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με αίμα, χαμηλό pap-a test, τροφοβλάστη, πάλι αίμα, συσπάσεις, εισαγωγή στο νοσοκομείο, iugr μωρού και ελάχιστο αμνιακό υγρό, γέννησα τη μικρή Ισμήνη με εσπευσμένη καισαρική Τρίτη και 13 Οκτωβρίου με βάρος 2190.

Όλα πήγαν καλά, ευτυχώς, δεν χρειάστηκε θερμοκοιτίδα και ξεκίνησε ο θηλασμός κανονικά – σχεδόν αποκλειστικά λόγω καισαρικής. Τα μαθήματα που είχα παρακολουθήσει στο Ιπποκράτειο στη διάρκεια της εγκυμοσύνης βοήθησαν αρκετά, αλλά και οι μαίες στο νοσοκομείο.

Όμως την τρίτη ημέρα αναχώρησης από το νοσοκομείο η μικρή ανέβασε ίκτερο. Γυρίσαμε μεν στο σπίτι αλλά κάθε μέρα πηγαίναμε πίσω στο νοσοκομείο για μετρήσεις. Κάποιες φορές και το απόγευμα. Άγχος, ξύπνημα του μωρού κάθε μία ώρα, καθώς θήλαζε λιγάκι και την έπαιρνε ο ύπνος, κούραση, αϋπνία  και ο ίκτερος δεν έπεφτε. Αντιθέτως ανέβαινε. Έτσι χρειάστηκε να μείνει δύο μέρες μέσα στο νοσοκομείο για φωτοθεραπεία και εκεί ξεκίνησαν τα καλά.

Ευρώπη και Ισμήνη 8 ημερών

Έβγαζα το γάλα μου και το πηγαίναμε πρωί απόγευμα να της το δώσουν, σε μπουκάλι φυσικά. Αφού γύρισε η μικρή στο σπίτι και έχοντας τη θηλή του μπουκαλιού ως τελευταία ανάμνηση, έπιανε με δυσκολία το στήθος με αποτέλεσμα να έχω πληγωμένες θηλές και φραγμένους πόρους. Μπήκα στις ομάδες άρχισα να διαβάζω αρχεία, έκανα όλα όσα υπήρχαν και ο πόνος δεν έφευγε.

Πέρασα δύο εβδομάδες ανυπόφορες από πόνο. Δοκίμασα ότι υπήρχε: μαλάξεις, στάσεις θηλασμού , ζεστά ντουζ, αποσυμφόρηση στήθους με το χέρι, έπειτα κρύο, ψευδοθηλές, αλλά ο πόνος δεν έφευγε. Κατέληξα πως μάλλον θα έχω μυκητίαση καθώς σε κάθε ρουφηξιά της μικρής ένιωθα μέσα στο στήθος μου σαν κομμένα γυαλιά να με τσιμπάνε ατελείωτα. Έσφιγγα τα δόντια και έλεγα υπομονή, τόσες γυναίκες πώς θηλάζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Θα τα καταφέρω. Ξεκίνησα και ειδική διατροφή για την καταπολέμηση της μυκητίασης, αποκλείοντας τελείως όλα τα σάκχαρα, τα άλευρα και τα παράγωγά τους από το διαιτολόγιό μου.

Μέχρι που δεν άντεξα άλλο και μια μέρα κλαίγοντας και λέγοντας σε μια φίλη και την ξαδέρφη μου πως είμαι έτοιμη να τα παρατήσω, μου είπαν και οι δύο κατηγορηματικά: πάρε τηλέφωνο τη Βίκυ και ζήτα της να έρθει να σας δει από κοντά στο σπίτι, ως τελευταία ευκαιρία για το παιδί και το θηλασμό. Όπως και έγινε.

Το επόμενο απόγευμα ήρθε «η καλή μας η νεράιδα» όπως την αποκαλεί και μία άλλη φίλη, να μας δει. Αφού πήρε το ιστορικό μας, έβαλε τη μικρή να θηλάσει για να δει την κατάστασή μας. Όντως μας βοήθησε πολύ και στο θηλασμό του μωρού, και για να ηρεμήσει το στήθος μου αλλά και ψυχολογικά!

Ευρώπη και Ισμήνη 8 ημερών 2

Και πάνω που άρχισαν όλα να πηγαίνουν καλύτερα και αναπτερώθηκε και το ηθικό μου, περάσαμε τρεις μέρες με γκρίνια, αϋπνία, πάλι να θηλάζει για λίγο και να κοιμάται και φυσικά έκανε κόμπους το στήθος μου από φραγμένους γαλακτοφόρους αδένες. Την επόμενη πήγαμε εμείς στη Βίκυ για να μας δει και κατάλαβε πως και πάλι η μικρή είχε ανεβάσει ίκτερο. Την ξυπνούσαμε, τις έτριβε αυτάκια και πατούσες, την ξέντυσε, την έβρεξε αλλά τίποτα. Αυτή ήταν φυσικά και η αιτία φραγής των πόρων. Ξανά στο νοσοκομείο λοιπόν, όπου διαγνώστηκε στα κόκκινα για τη μικρή ο ίκτερος, αφυδάτωση και 6 μέρες παρακολούθηση. Μαζί και με τις αλοιφές της μυκητίασης φυσικά!

Από την αρχή οι γιατροί κατηγορηματικά μας είπαν «ή θα δώσεις ξένο γάλα ή μπουκάλι με το δικό σου το γάλα για να ξέρεις πόσο πίνει η μικρή. Και αυτό θα γίνει για τουλάχιστον ένα μήνα και μέχρι να ξαναπάτε στην παιδίατρο». Έτσι λοιπόν ξεκίνησε το νοσοκομειακό θήλαστρο να κάνει δουλειά ανά 2ωρο στην αρχή και 3ωρο τις επόμενες ημέρες.

Ατελείωτες ώρες αντλήσεων και υπομονής δικής μου, του συζύγου και της μητέρας μου!. (Ευτυχώς είχα στήριγμα και αυτούς – διαφορετικά δεν θα τα κατάφερνα). Η επώδυνη μυκητίαση τελικά έφυγε στο 2ο μήνα και έπειτα από επίσκεψη σε μαστολόγο!  Η μικρή έβαλε 1 ολόκληρο κιλό μέσα στον μήνα, αλλά φυσικά όταν άρχισα τις προσπάθειες να την ξαναγυρίσω στο στήθος δεν τα κατάφερα και δεν θυμόταν πια να κάνει καμία κίνηση θηλαστική στο στήθος!!! Προσπάθησε και η τότε παιδίατρός μας να την κάνει να ξαναθηλάσει, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν αποστροφή τελείως της μικρής.

Ευρώπη και Ισμήνη 2 μηνών

Δεν σας κρύβω την απελπισία μου σε αυτή τη φάση!!! Θα έμενα με το θήλαστρο αγκαλιά ? Για πόσο? Δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά. Όπου και να πήγαινα, ότι και να κάναμε, σε μία ώρα το πολύ έπρεπε να γυρίσω πίσω στο σπίτι για άντληση. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν πως η μικρή πίνει το γάλα μου. Το οποίο άρχισε να λιγοστεύει  στον 3ο μήνα. Ξανά απελπισία, άρχισα να δίνω και ξένο. Πήρα όμως χάπια για να έχω κι άλλο γάλα! Πήρα και από μια φίλη 5 – 6 γεύματα μητρικού, που έχει 40 μέρες μεγαλύτερο μωρό. Θα έκανα υπομονή όσο πήγαινε, όσο άντεχα δηλαδή.. ! Γλίτωσα και 3 φορές από μαστίτιδα..

Αλλά τρωγόμουν, ήθελα η μικρή να γυρίσει στο στήθος, στην αγκαλιά μου. Πήγα σε συναντήσεις τις La leche, μίλησα και με συμβούλους εκεί. Μου είπαν για το sns. Δεν ενθουσιάστηκα η αλήθεια. Μου φαινόταν δύσκολο μια που η μικρή δεν έπιανε καθόλου το στήθος. Έτσι μιλώντας και πάλι με τη Βίκυ και συζητώντας για τις εναλλακτικές μας, αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω τον απευθείας θηλασμό. Συνέχιζε η μικρή όμως να μην κάνει καμία θηλαστική κίνηση και να αρνείται το στήθος πεισματικά.

Ευρώπη και Ισμήνη 3 μηνών

Διαβάζοντας όλα τα αρχεία των ομάδων και του κ.Παπαβέντση, αποφάσισα να πάω στον ίδιο για επαναγαλακτισμό. Μου είπε πως συνήθως στο 75% των παιδιών  γίνεται, αλλά βλέποντας και κάνοντας. Ήταν ήδη 4 μηνών η Ισμήνη. Κάθε μέρα έκανα προσπάθειες με δέρμα με δέρμα επαφή, παιχνίδι και προσφορά του στήθους. Τίποτα η μικρή. Μα κανένα ένστικτο αναρωτιόμουν?! Μετά το μήνα άρχισα να απογοητεύομαι και πάλι. «Πίνει όμως το γάλα σου!» μου ανέφερε ο κ.Παπαβέντσης. «Μη σταματάς να τη βάζεις έστω μέρα παρά μέρα και μπορεί να πιάσει κάποια στιγμή , αν και έχουμε φύγει από την ημέρα γέννησης κατά 5 μήνες». Όπως και έκανα.

Εκεί γύρω στον 6ο μήνα άρχισε μια ανεξήγητη γκρίνια η μικρή και ενώ κοιμόταν καλά και δεν είχαμε θέματα, ήθελε συνεχώς την αγκαλιά μου. Προσπάθησα να της δώσω και πιπίλα, καθότι τα μωρά χρειάζονται το πιπίλισμα για να χαλαρώνουν. Ελάχιστες φορές βοήθησε για να κοιμηθεί και την έφτυνε μετά. Βρισκόμασταν σε άλμα από ότι είδα. Και η συν-κοίμηση βοήθησε αρκετά! Ξεκινήσαμε σιγά σιγά δοκιμές στερεών και νερού. Μέσα σε μια εβδομάδα έμαθε το κουταλάκι και το εκπαιδευτικό ποτηράκι.

Και ένα βράδυ, ύστερα από σχεδόν μιας ώρας γκρίνια και αγκαλιά πριν τον ύπνο, δοκίμασα και πάλι να της προσφέρω το στήθος. Με ένα απίστευτα απλό και μαγικό θα έλεγα τρόπο, έπιασε τη θηλή και ξεκίνησε να θηλάζει!!!!! Επί 10 ολόκληρα λεπτά έπινε γάλα από το στήθος μου!!! Η χαρά μου δεν περιγραφόταν! Ήθελα να φωνάξω, να τσιρίξω  αλλά να μην την τρομάξω κιόλας! Έμεινα απλά να την κοιτάζω και να κλαίω από χαρά! Ήρθε και ο σύζυγος να δει εάν όλα ήταν καλά και αν είχε κοιμηθεί και φυσικά έπαθε πλάκα και αυτός! Συγκεκριμένα μου ανέφερε «Με αυτό το παιδί δεν θα βαρεθούμε ποτέ!!!». Και ήταν όντως έτσι!

Ευρώπη και Ισμήνη 7,5 μηνών

Τις πρώτες μέρες θήλαζε μόνο τα βράδια. Τις επόμενες και το ξημέρωμα. Πήρα τη Βίκυ να της το πω και δεν το πίστευε! Πήρα όλες μου τις φίλες! Η χαρά ήταν απερίγραπτη! Μέσα σε 10 ημέρες αντικατέστησε 4-5 γεύματα. Περάσαμε και άγχος αποχωρισμού και ήταν κάποιες φορές επί μία ώρα τουλάχιστον στο στήθος! Και έτσι, μαζί με την εισαγωγή στερεών, στο μήνα επάνω θήλαζε αποκλειστικά! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!!!

Τόσες ώρες, μέρες, μήνες προσπαθειών, έπιασαν τόπο! Τόσο διάβασμα αρχείων στις ομάδες θηλασμού! Τόσες ερωτήσεις σε φίλες ¨διαβασμένες¨ για το θηλασμό.  Τόση υπομονή, με άγχος και πολλές φορές απελπισία ναι. Αλλά τώρα μπορώ να το πω με σιγουριά! Με τη σωστή καθοδήγηση από τους ειδικούς του θηλασμού ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ! Στο μήνα επάνω έβαλε 350γραμμάρια και είναι πια 7,5 μηνών (διορθωμένη 6,5) 6.400! Αφού συνέβη σε εμάς, γιατί όχι και στους άλλους!?! Ένα Τεράστιο Ευχαριστώ στη Βίκυ Φαρδογιάννη για τη Δικιά της Υπομονή, Στήριξη και Καθοδήγηση όλο αυτό το διάστημα!!

Μια υπερήφανη και ευτυχισμένη μαμά!

Ευρώπη και Ισμήνη 7 μηνών

Σχετικά με το χάπι διακοπής της γαλουχίας

Η χρήση της καβεργολίνης (Dostinex) και την βρωμοκρυπτίνης (Parlodel) σε γυναίκες που θηλάζουν.

του Dr. Jack Newman 

Και τα δύο αυτά φάρμακα έχουν πολλές πιθανές παρενέργειες, όπως εγκεφαλικά επεισόδια, έμφραγμα του μυοκαρδίου, θρομβοεμβολικά επεισόδια και σπασμούς. Τα φάρμακα αυτά χρησιμοποιούνται για την μείωση της παραγωγής προλακτίνης και μπορούν επίσης να δοθούν σε περιπτώσεις αμηνόρροιας και υπογονιμότητας οι οποίες σχετίζονται με υψηλά επίπεδα προλακτίνης. 

Ωστόσο, συχνά ακούω ότι η καβεργολίνη (Dostinex) χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του πετρώματος που συμβαίνει τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό και επίσης ότι χρησιμοποιείται ως μέρος της θεραπείας της μαστίτιδας σε γυναίκες που θηλάζουν. Είμαι σοκαρισμένος (και δεν σοκάρομαι εύκολα πια) με την τόσο κακή ιατρική περίθαλψη που υφίστανται οι θηλάζουσες μητέρες. 

Η θεραπεία του πετρώματος είναι η πρόληψη, που σημαίνει συνεχή επαφή του μωρού με τη μητέρα, δέρμα με δέρμα, βοήθεια προς τη μητέρα ώστε να καταλαβαίνει αν το μωρό πιάνει το στήθος σωστά και αν θηλάζει καλά και επίσης ότι το μωρό θηλάζει συχνά. Εάν παρόλα αυτά το στήθος πετρώσει, όλα τα παραπάνω είναι και πάλι η καλύτερη θεραπεία και ΟΧΙ η καβεργολίνη (Dostinex). 

Η θεραπεία της μαστίτιδας είναι ακριβώς η ίδια με την θεραπεία του πετρώματος, και μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αντιβιοτικά, αλλά σίγουρα δεν περιλαμβάνει την χρήση καβεργολίνης ή βρωμοκρυπτίνης. Τα φάρμακα για την μαστίτιδα θα πρέπει να επιλέγονται με γνώμονα το γεγονός ότι ο θηλασμός συνεχίζεται και ΔΕΝ διακόπτεται και η χρήση των δύο αυτών φαρμάκων είναι αντίθετη μ’ αυτή την ιδέα καθώς μειώνουν την παραγωγή γάλακτος ή/και την διακόπτουν εντελώς.

Για να είμαι ειλικρινής, σε ένα συνέδριο στην Ελλάδα όπου ήμουν ομιλητής, σοκαρίστηκα ακούγοντας ότι η χρήση της καβεργολίνης αμέσως μετά τον τοκετό για την πρόληψη του πετρώματος αλλά και ως θεραπεία για την μαστίτιδα, είναι θεραπεία ρουτίνας. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγή: https://www.facebook.com/DrJackNewman/posts/311003792384007

 

 

 

Όταν η μαμά δεν μπορεί να θηλάσει

Όταν ήμουν νέα μητέρα και έκανα τα πρώτα μου βήματα στο ταξίδι του θηλασμού, πίστευα ακράδαντα ότι όλες οι μητέρες μπορούν να θηλάσουν. Αν και αυτό είναι αλήθεια ως ένα μεγάλο βαθμό, τώρα, μετά από 14 χρόνια προσωπικής και επαγγελματικής εμπειρίας, ξέρω καλύτερα. Κάποιες φορές, ο θηλασμός απλώς δεν λειτουργεί. 

Η γαλουχία είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης κάποιων ορμονών οι οποίες θέτουν σε λειτουργία τον μηχανισμό της παραγωγής του γάλακτος, αλλά και της ανάπτυξης του μαζικού αδένα, του αδένα δηλαδή που βρίσκεται μέσα στους μαστούς μας. Αυτό που συχνά περιγράφεται ως «ανεπάρκεια γάλακτος»,  και που πρακτικά σημαίνει ότι το γάλα της μητέρας δεν «κατεβαίνει» ποτέ, ή δεν είναι ποτέ αρκετό για να θηλάσει αποκλειστικά το μωρό της, μπορεί να συμβαίνει επειδή ο μηχανισμός δεν λειτουργεί σωστά ή επειδή απουσιάζουν τελείως κάποια από τα βασικά στοιχεία του. 

Αν και σχεδόν όλες οι νέες μητέρες αισθάνονται ανεπαρκείς και πιστεύουν ότι δεν έχουν αρκετό γάλα για να θρέψουν το μωρό τους, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των περιπτώσεων μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με κατάλληλους χειρισμούς και σωστή καθοδήγηση, ίσως και με μικρές παρεμβάσεις σε κάποιες περιπτώσεις. Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις μητέρων που πραγματικά δεν έχουν ποτέ αρκετό γάλα για τα μωρά τους.

Όμως, κάποιες φορές εμείς, οι υπέρμαχοι του θηλασμού, στην προσπάθειά μας να καθησυχάσουμε τους φόβους των νέων μητέρων ότι δεν έχουν αρκετό γάλα και ότι δεν θα τα καταφέρουν να θηλάσουν, δεν εκτιμούμε σωστά και δεν αναγνωρίζουμε τις μητέρες που πραγματικά δεν μπορούν. Αν και είναι γεγονός ότι το ποσοστό των γυναικών που δεν μπορούν να θηλάσουν είναι εξαιρετικά μικρό, μικρότερο από 1%, είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να υποστηρίζουμε σωστά τις γυναίκες με ανεπάρκεια γάλακτος. Το 1% ακούγεται πολύ μικρό ποσοστό, αλλά μεταφράζεται σε περίπου 100 γυναίκες με ανεπάρκεια γάλακτος κάθε χρόνο, οι οποίες δεν εκτιμώνται σωστά και υποφέρουν προσπαθώντας να θηλάσουν.

Η ανεπάρκεια παραγωγής γάλακτος μπορεί να οφείλεται σε κάποιο φάρμακο που παίρνει η μητέρα, και το οποίο προκαλεί αναστολή της γαλουχίας, ή σε κάποιο πρόβλημα στον θυρεοειδή αδένα ή στην υπόφυση. Αναστολή της γαλουχίας μπορεί επίσης να προκληθεί εάν κάποιο κομμάτι του πλακούντα έχει μείνει μέσα στην μήτρα μετά τον τοκετό, ή εάν η μητέρα έχει υποπλασία μαστού. Ωστόσο, οι γιατροί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι  υπάρχουν κάποιες ουσίες οι οποίες αυξάνουν τα επίπεδα της προλακτίνης, της ορμόνης που είναι κυρίως υπεύθυνη για την παραγωγή γάλακτος, και είναι γνωστά ως γαλακταγωγά. Η Αμερικάνικη Ακαδημία Θηλασμού έχει εκδώσει ένα πρωτόκολλο για αυτά τα φάρμακα.  

Στις περισσότερες περιπτώσεις πάντως δεν έχουμε απάντηση. Χωρίς αρκετές γνώσεις και με πολύ λίγες επιλογές θεραπείας, ο γιατρός απλώς λέει στη μητέρα ότι «δεν έχει γάλα». Και πολλές φορές επίσης, η κουβέντα αυτή συνοδεύεται και από το σχόλιο «δεν πειράζει, κι εγώ μεγάλωσα με υποκατάστατο και είμαι μια χαρά».

Όμως έχω μια απορία: γιατί δεχόμαστε τόσο εύκολα το γεγονός ότι η δυσλειτουργία ενός σπουδαίου μέρους της αναπαραγωγικής μας φυσιολογίας, είναι μη αναστρέψιμη; Και ότι η μόνη φυσιολογική και αποδεκτή λύση είναι το συνθετικό υποκατάστατο και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη; Σκεφτείτε ότι ξοδεύουμε περισσότερο από ένα 1 τρις δολάρια κάθε χρόνο για το Viagra, για να αντιμετωπίσουμε κάποιο άλλο είδος αναπαραγωγικής δυσλειτουργίας. Φαντάζομαι ότι οι άντρες με στυτική δυσλειτουργία δεν θα αντιδρούσαν καλά εάν τους έλεγαν «Λυπάμαι, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτή την σημαντική πλευρά του αναπαραγωγικού σας συστήματος. Αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτό το τεχνητό υποκατάστατο». 

Αυτή η αδιαφορία για γνώση και αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν είναι τυχαία. Εάν ψάξετε στις τράπεζες δεδομένων για έρευνες σχετικά με την αποτυχία του θηλασμού, θα βρείτε μόνο 9 σχετικές μελέτες, ενώ υπάρχουν 84 για την στητική δυσλειτουργία. Φαίνεται ότι, ως κοινωνία, απλώς δεν θεωρούμε ότι η ανικανότητα θηλασμού είναι σημαντικό πρόβλημα.  

Όμως οι μητέρες και τα μωρά αξίζουν περισσότερα. Καταρχήν, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η  υπάρχουσα ως τώρα γνώση είναι περιορισμένη και ότι θα έπρεπε να έχουμε περισσότερες και καλύτερες απαντήσεις. Και επίσης ότι θα έπρεπε να τιμούμε και να σεβόμαστε την προσπάθεια κάθε γυναίκας να θηλάσει και να διατηρήσει το θηλασμό, αντί να την παγιδεύουμε. Όταν της λέμε «Δεν πειράζει, κι εγώ δεν θήλασα και είμαι μια χαρά», βασικά είναι σαν να της λέμε ότι είναι τρελή που προσπαθεί να θηλάσει γιατί δεν είναι και τόσο σημαντικό θέμα και ότι δεν θα έπρεπε να σκοτίζει το όμορφο κεφάλι της γι’ αυτό.

Δεν γίνεται να μην αναρωτηθώ, πώς είναι δυνατόν οι γυναικολόγοι να μην εκπαιδεύονται να εκτιμούν κάθε έγκυο γυναίκα εάν είναι σε κίνδυνο για ανεπάρκεια γάλακτος; Και αν υπάρχει αυτή η πιθανότητα, δεν θα πρέπει να την ενημερώσουν ώστε να ξέρει τι να περιμένει και να προσαρμόσει ανάλογα τις προσδοκίες της και επίσης να της πουν ότι ο θηλασμός είναι εφικτός παρόλα αυτά, έστω και μερικώς; Ότι τα πλεονεκτήματα του μητρικού γάλακτος είναι ακόμα εκεί, ακόμα και στο λιγοστό γάλα; Δεν θα έπρεπε να της προσφέρουν όλες τις πηγές και τα μέσα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα;

Θα  πρέπει να επαινούμε κάθε μητέρα για όλες τις προσπάθειες που κάνει για να πετύχει ο θηλασμός. Επίσης, καλό θα ήταν να μιλάμε για το γεγονός ότι ο θηλασμός δεν είναι μόνο θέμα διατροφής. Το μωρό και η μαμά μπορούν θηλάζοντας να απολαύσουν την εγγύτητα και την γλυκύτητα της επαφής με έναν άλλο άνθρωπο, καθώς αγγίζονται, αγκαλιάζονται και θηλάζουν.

Και φυσικά υπάρχουν και τα θέματα πολιτικής και κουλτούρας. Οι γιατροί και οι μαίες χρειάζονται εκπαίδευση για να αναγνωρίσουν τις γυναίκες που έχουν τον κίνδυνο να μην έχουν αρκετό γάλα, από την εγκυμοσύνη ακόμα, να προσφέρουν βοήθεια και υποστήριξη από νωρίς και να σταματήσουν να διαδίδουν ιστορίες τρόμου για αφυδατωμένα μωρά και ανάξιες μητέρες.

Είναι σημαντικό επίσης να πούμε στους φίλους του θηλασμού ότι όσο πιο πολύ κρίνουμε τις μητέρες που δεν θηλάζουν, τόσο μεγαλώνει ο «πόλεμος» μεταξύ των μαμάδων και τόσο πιο πολύ απομακρύνεται η πιθανότητα να δούμε τα αληθινά εμπόδια στο θηλασμό: την παραπληροφόρηση, την άγνοια, την αδιαφορία από την πολιτεία και τους φορείς υγείας, αλλά και το ανεξέλεγκτο μάρκετινγκ των εταιριών υποκατάστατου μητρικού γάλακτος, που έχουν αναγάγει το αφύσικο σε φυσιολογικό.

Χρειαζόμαστε πολλές και μεγάλες τράπεζες μητρικού γάλακτος για να πάρουμε και να διανείμουμε το μητρικό γάλα των δοτριών. Και χρειάζεται να ενθαρρύνουμε τις μητέρες που δεν μπορούν να θηλάσουν ώστε να μετασχηματίσουν τα αισθήματα ενοχής και απώλειας, σε δράση για να διεκδικήσουν περισσότερα για τις ίδιες και τα μωρά τους: περισσότερες έρευνες γι’ αυτό το πρόβλημα και περισσότερες τράπεζες μητρικού γάλακτος για τα μωρά τους.

Δεν μπορούν όλες οι μητέρες να παράγουν γάλα, αλλά η σύγχρονη ιατρική έχει λύσει πολύ πιο πολύπλοκα προβλήματα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η θέληση να βρούμε την πηγή του προβλήματος και η ανάπτυξη κατάλληλων μεθόδων έτσι ώστε όλες οι μητέρες να μπορέσουν να φτάσουν τους στόχους τους, όσον αφορά το θηλασμό.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

http://www.llli.org/llleaderweb/lv/lviss2-3-2009p4.html

http://www.lowmilksupply.org/increasingmilk-galactagogues.shtml

http://www.mobimotherhood.org/

http://www.bfmed.org/Media/Files/Protocols/Protocol%209%20-%20English%201st%20Rev.%20Jan%202011.pdf

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αποτυχία θηλασμού – Υπάρχει;

“Στις κοινωνίες όπου ο θηλασμός θεωρείται μια φυσιολογική λειτουργία και ο μόνος τρόπος διατροφής του μωρού και που ενθαρρύνεται ενεργά από την κοινωνία γενικά και από την οικογένεια ειδικότερα, ο όρος “αποτυχία του θηλασμού” είναι άγνωστος”. World Health Organization’s Infant Feeding Bulletin (1990)

 

Έχω ακούσει πολλές γυναίκες τα τελευταία χρόνια να λένε ότι απέτυχαν στο θέμα του θηλασμού. Όμως νομίζω ότι, ακόμα και στην κοινωνία που ζούμε, η έκφραση «αποτυχία θηλασμού» είναι αντιφατική.

Εννοώ, καταρχήν για να αποτύχουμε σε κάτι χρειάζεται να ξέρουμε εκ τω προτέρων τι σημαίνει αποτυχία και τι επιτυχία για το συγκεκριμένο θέμα. Αλλά ο θηλασμός είναι μια σχέση – όχι εξετάσεις – και η επιτυχία ορίζεται διαφορετικά απ’ τον καθένα. Μια έφηβη μητέρα, μια μητέρα πρόωρου μωρού, μια μητέρα που εργάζεται ή μια μητέρα που μένει στο σπίτι με το μωρό: ο θηλασμός σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι διαφορετικός;

Γιατί λοιπόν τόσες πολλές μητέρες στις μέρες μας αισθάνονται ότι έχουν αποτύχει στο θέμα του θηλασμού; Είναι δυνατόν να αποτύχεις; Εάν θήλασες, έστω και λίγο καιρό, δεν υπήρξες θηλάζουσα μητέρα; Πώς γίνεται λοιπόν να έχεις κάνει κάτι και ταυτόχρονα να έχεις αποτύχει σ’ αυτό;

Δεν είμαι καθόλου σίγουρη τι σημαίνει «αποτυχία θηλασμού» και ποιος την ορίζει- ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας; Οι οδηγίες της Αμερικάνικης Παιδιατρικής Ακαδημίας; Η εμπειρία της μητέρας σας ή μήπως η εμπειρία των άλλων μελών της τοπικής ομάδας θηλασμού; Φαίνεται ότι υπάρχουν πολλά διαφορετικά κριτήρια στο θέμα του θηλασμού και της αποτυχίας ή της επιτυχίας του. Εάν είσαι μια από τις πολλές μητέρες που αισθάνεται ότι απέτυχε στο θηλασμό, έχω μια ερώτηση για σένα: «Ποιος σου είπε ότι απέτυχες;»

Στο πρώτο μου παιδί, τον γιο μου, είχα όλη την καλή διάθεση να θηλάσω. Πέρασα όλη μου την εγκυμοσύνη διαβάζοντας τι πρέπει να κάνω και πιστεύοντας ότι όλα θα είναι τέλεια. Και μετά, όταν γέννησα κι άρχισα να θηλάζω, όλα μου τα σχέδια εξανεμίστηκαν. Οι πληγωμένες μου θηλές, η μαστίτιδα, η μυκητίαση, έκαναν το θηλασμό πολύ πιο δύσκολο απ’ ότι είχα ποτέ φανταστεί και πιστεύοντας ότι κάτι δεν κάνω σωστά, ένιωθα πλήρως αποτυχημένη. Αν και ήξερα ότι ο γιος μου έπινε πολύ περισσότερο μητρικό γάλα απ’ ότι τα περισσότερα μωρά, εγώ ένιωθα ότι είχα αποτύχει.

Και ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη. Έχω ακούσει πάρα πολλές γυναίκες τα τελευταία χρόνια να λένε ότι νιώθουν ότι έχουν αποτύχει στο θηλασμό και, ακόμα χειρότερα, ότι έχουν αποτύχει ως μητέρες. Γυναίκες που αντιμετώπισαν όλων των ειδών τα προβλήματα, που πίστεψαν ότι «ο θηλασμός είναι το καλύτερο» και σε πολλές περιπτώσεις έφτασαν στα άκρα για να προσφέρουν στα μωρά τους μητρικό γάλα και παρόλα αυτά αισθάνονται ένοχες και αποτυχημένες. Σε κάθε άνθρωπο όμως οφείλουμε να επιβραβεύουμε πρώτα την προσπάθεια και την θέληση.

Ο θηλασμός είναι μια φυσιολογική διαδικασία, αλλά επηρεάζεται επίσης σε πολύ μεγάλο βαθμό από την υποστήριξη (ή όχι) της κοινωνίας μας. Εάν ακολουθούσαμε κατά γράμμα την βιολογία μας, θα θηλάζαμε τα παιδιά μας μέχρι κάπου ανάμεσα στα 2,5-7 χρόνια τους. Εάν λάβουμε αυτό ως κριτήριο για την «επιτυχία του θηλασμού», τότε οι περισσότερες θηλάζουσες μητέρες είμαστε αποτυχημένες.

Όμως, ο θηλασμός δεν είναι μόνο μια βιολογική λειτουργία. Η διαφορά ανάμεσα στο τι είναι αναμενόμενο βιολογικά και τι υποστηρίζεται κοινωνικά, μπορεί να μας φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Όσον αφορά το θηλασμό τουλάχιστον, ίσως να θελήσουμε να παραδειγματιστούμε από τις άλλες γυναίκες γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει επιτυχία του θηλασμού, αλλά τα κριτήρια που θέτει η  κοινωνία μας είναι εν πολλοίς υπό αμφισβήτηση.

Κι έτσι έφτασα στο εξής συμπέρασμα: δεν υπάρχει «αποτυχία θηλασμού». Ή θήλασες ή δεν θήλασες. Δεν γίνεται να θήλασες – άσχετα με το χρονικό διάστημα – και να έχεις αποτύχει. Πώς γίνεται να αποτύχουμε σε κάτι που δεν έχει προκαθορισμένη πορεία και τέλος; Μπορεί να μην είσαι απόλυτα ικανοποιημένη από την εμπειρία. Μπορεί να μην κατάφερες να φτάσεις στο στόχο σου. Αλλά σίγουρα δεν απέτυχες. Και σίγουρα δεν έχεις αποτύχει ως μητέρα όταν έχεις κάνει τα πάντα και έχεις δώσει όλα όσα μπορούσες για να θηλάσεις.

Η αλήθεια είναι όμως ότι εξαιτίας της βιολογικής φύσης του θηλασμού και της αναμενόμενης σχέσης που αναπτύσσεται ανάμεσα στο μωρό και στη μητέρα, όταν ο θηλασμός δεν πάει καλά, αισθανόμαστε μια αίσθηση απώλειας. Αυτό το αίσθημα της απώλειας μερικές φορές δεν το αναγνωρίζουμε ως τέτοιο κι έτσι πολλές μητέρες λένε ότι αισθάνονται ένοχες ή αποτυχημένες. Όμως, ακριβώς όπως και κάθε άλλη απώλεια που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας, είναι σημαντικό να την αναγνωρίσουμε.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να αντιμετωπίσετε την απώλεια της σχέσης του θηλασμού και να αποτινάξετε από πάνω σας την ταμπέλα της αποτυχημένης.

  • Το πρώτο βήμα για να ξεπεράσουμε τον πόνο της σχέσης που δεν πήγε τόσο καλά όσο περιμέναμε ή ελπίζαμε, είναι να καταλάβουμε τι σημαίνει για εμάς αποτυχία ή επιτυχία. Τι ή ποιος ήταν αυτός που μας έκανε να νιώσουμε αποτυχημένες; Μην δίνετε δύναμη σε άλλους ανθρώπους, εταιρίες, μέσα μαζικής ενημέρωσης, ή άλλες ομάδες ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν καμία διάθεση να αναγνωρίσουν τις προσπάθειές σας. 
  • Ακόμα κι αν δεν θηλάσατε όσο καιρό θα θέλατε, θυμηθείτε ότι πολύ συχνά τα σχέδια που κάνουμε μπορεί να αλλάξουν εξαιτίας των συνθηκών και τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε. Αναγνωρίστε όλα όσα κάνατε για να πετύχει και επιβραβεύστε τον εαυτό σας για την προσπάθεια. 
  • Αναλογιστείτε την εμπειρία σας σε σχέση με τον χρόνο και τις συνθήκες κάτω υπό τις οποίες συνέβη. Έχουμε την πολυτέλεια να θυμόμαστε την εμπειρία μας μετά από καιρό από άλλη θέση, πολύ πιο ξεκούραστη, χαλαρή και ορμονικά σταθερή. Ωστόσο, ξέρω ότι μετά την γέννηση του παιδιού δεν είμαστε καθόλου χαλαρές, ξεκούραστες και ορμονικά σταθερές. Είναι σημαντικό να θυμηθείτε τις συνθήκες που είχατε να αντιμετωπίσετε και το τι καταφέρετε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Μετά, σκεφτείτε πώς θα ξεπεράσετε τις δυσκολίες την επόμενη φορά. 
  • Πενθήστε για την απώλεια. Ο θηλασμός είναι μια σχέση αναμενόμενη βιολογικά. Όταν δεν υφίσταται αυτή η σχέση, αισθανόμαστε την απώλεια. Όπως και με κάθε άλλη σχέση που τελειώνει, είναι απαραίτητο να την πενθήσετε. Η αναγνώριση του αισθήματος της απώλειας, μπορεί να μας βοηθήσει να συμφιλιωθούμε με την εμπειρία μας. Επίσης, μιλώντας γι’ αυτή με άλλους ανθρώπους, μπορεί να είναι βοηθητικό για να προσδιορίσουμε τα αισθήματα μας. Εάν δεν επεξεργαστούμε την απώλεια της πρώτης μας εμπειρίας θηλασμού, αυτή η αίσθηση μπορεί να έρθει και πάλι στην επιφάνεια όταν γεννήσουμε το δεύτερο παιδί μας. 
  • Μάθετε από την εμπειρία σας και μετατρέψτε την σε κάτι θετικό. Μπορούμε είτε να προσδιορίσουμε εμείς τις απώλειες μας, είτε να προσδιοριστούμε από αυτές. Επιλέξτε να μετατρέψετε την εμπειρία σας σε μάθημα και δείτε την σαν μια περίοδο ανάπτυξης και μάθησης. Μπορούμε να χρησιμοποιήσετε την εμπειρία σας για να βοηθήσετε άλλες γυναίκες ή για να ενώσετε τη φωνή σας ενάντια στην προώθηση των υποκατάστατων μητρικού γάλακτος. Ότι συμπέρασμα κι αν βγάλετε από την εμπειρία σας, ας είναι θετικό. Ακόμα κι από την πιο δύσκολη εμπειρία υπάρχουν ευκαιρίες για θετικά αποτελέσματα.

Τέλος, η συμβουλή μου προς όλες τις γυναίκες, είναι να είστε ευγενικές και δίκαιες μεταξύ σας και με τον εαυτό σας. Αναρωτηθείτε τι σημαίνει επιτυχία, ποια είναι τα κριτήρια και ποιος είναι αυτός που την ορίζει. Και το πιο σημαντικό, μην χρησιμοποιείτε ποτέ τις λέξεις «θηλασμός» και «αποτυχία» στην ίδια πρόταση. Είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει τέτοιος όρος…

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC