Άρθρα

Πώς μπορεί ο θηλασμός να βοηθήσει το πρόωρο μωρό

Τα πλεονεκτήματα  του θηλασμού για τα πρόωρα μωρά είναι αμέτρητα. Το μητρικό γάλα, όχι μόνο προσφέρει σε ένα πρόωρο μωρό τα ίδια οφέλη που λαμβάνει ένα τελειόμηνο, αλλά προσφέρει στο πρόωρο μωρό επιπλέον στοιχεία ειδικά για την πρωορότητα.

Διατροφικά Οφέλη Του Θηλασμού Ενός  Πρόωρου Μωρού.  

Τα πρόωρα μωρά έχουν ανώριμο πεπτικό σύστημα και το μητρικό γάλα είναι η ιδανική τροφή για τις κοιλίτσες  τους.

Μελέτες δείχνουν ότι τα πρόωρα μωρά χωνεύουν το μητρικό γάλα καλύτερα από ότι  το γάλα φόρμουλα.

  • Πρωτεΐνες: Οι πρωτεΐνες είναι δύσκολες στη χώνεψη. Όταν λέμε ότι τα παιδιά έχουν αλλεργία στο γάλα, εννοούμε ότι έχουν αλλεργία στις πρωτεΐνες του. Ένα προνόμιο του θηλασμού ενός  προώρου μωρού είναι ότι οι πρωτεΐνες του μητρικού γάλακτος  είναι πιο εύκολο να χωνευθούν. Γενικά, είναι ευκολότερο να χωνευθεί το μητρικό γάλα παρά η φόρμουλα.
  • Λίπη: Επειδή τα πρόωρα μωρά συνήθως έχουν χαμηλό βάρος κατά τη γέννησή τους, η καλή ανάπτυξη είναι σημαντική για την εξέλιξή τους. Το μητρικό γάλα περιέχει λιπάση, που βοηθάει τα πρόωρα μωρά να χωνέψουν τα λίπη του μητρικού γάλακτος ολοκληρωτικά. Η καλύτερη απορρόφηση του λίπους είναι ένα σημαντικό όφελος του θηλασμού ενός πρόωρου μωρού.
  • Υδατάνθρακες: Το μητρικό γάλα περιέχει λακτόζη και ολιγοσακχαρίτες. Τα πρόωρα μωρά  απορροφούν το 90% της λακτόζης που περιέχεται στο μητρικό γάλα, το οποίο τα βοηθάει να απορροφούν  ευκολότερα κάποια μεταλλικά στοιχεία. Οι ολιγοσακχαρίτες  αναστέλλουν την προσκόλληση των επιβλαβών βακτηρίων στον εντερικό βλεννογόνο, κάτι που θεωρείται ότι συμβάλλει στη μείωση του κινδύνου της νεκρωτική εντεροκολίτιδα.

Ανοσολογικά οφέλη του θηλασμού ενός πρόωρου

Τα περισσότερα πρόωρα διατρέχουν τον κίνδυνο για λοιμώξεις που μπορεί μερικές φορές να είναι πολύ σοβαρές, οπότε η συμβολή του στο ανοσολογικό σύστημα είναι από τα πιο σημαντικά οφέλη  του θηλασμού ενός πρόωρου μωρού.

  • Μειωμένη μόλυνση: Οι υδατάνθρακες στο μητρικό γάλα αποτρέπουν την προσκόλληση βακτηριδίων στους βλεννογόνους του μωρού. Το όφελος από το θηλασμό ενός πρόωρου μωρού είναι ότι το βοηθάει να αρρωσταίνει λιγότερο συχνά.
  • Προστασία ενάντια σε συγκεκριμένες ασθένειες: Ο θηλασμός, όχι μόνο προστατεύει τα πρόωρα μωρά από τις ασθένειες γενικά, αλλά έρευνες δείχνουν πως το μητρικό γάλα μειώνει τον κίνδυνο πολλών ειδικών παθήσεων για το πρόωρο μωρό. Τα πρόωρα μωρά που έχουν θηλάσει έχουν χαμηλότερο κίνδυνο της NEC (νεκρωτική εντεροκολίτιδα), μια σοβαρή επιπλοκή της πρωορότητας. Ο θηλασμός μειώνει επίσης τον κίνδυνο του πρόωρου βρέφους να πάθει σήψη, μηνιγγίτιδα, και λοιμώξεις του αναπνευστικού, όπως η πνευμονία και η βρογχιολίτιδα.
  • Περαιτέρω πλεονεκτήματα: Καθώς μεγαλώνουν τα μωρά, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού ενός πρόωρου μωρού πολλαπλασιάζονται. Παρά το γεγονός ότι η σχέση μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος της μητέρας και του ανοσοποιητικού συστήματος του μωρού δεν είναι απολύτως κατανοητή, οι μητέρα μεταφέρει τα αντισώματά της στο μωρό. Αν η μαμά και το μωρό είναι εκτεθειμένοι σε μια γρίπη, το ανοσοποιητικό σύστημα της μαμάς θα αρχίσει να στέλνει αντισώματα για τη γρίπη στο βρέφος, μέσω του μητρικού γάλακτος. Δεδομένου ότι τα πρόωρα μωρά μπορεί να αρρωστήσουν πολύ βαριά από πολλές κοινές ασθένειες, αυτό είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα. 

Γνωστικά οφέλη που έρχονται με το θηλασμό

Επιπλέον στα διατροφικά και ανοσολογικά οφέλη που προσφέρει το μητρικό γάλα, ο θηλασμός επίσης βοηθάει τα πρόωρα μωρά να εξελιχθούν πνευματικά. Καθώς τα πρόωρα μωρά διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για αναπτυξιακή καθυστέρηση και χαμηλές σχολικές επιδόσεις, τα οφέλη του μητρικού γάλακτος σ’ αυτό το πεδίο είναι σημαντικά.

  • Πρώιμα γνωστικά οφέλη: Τα βρέφη που λαμβάνουν μητρικό γάλα νωρίς στη ζωή τους είναι πιο πιθανό να έχουν καλύτερη γνωστική λειτουργία ως νήπια. Μια μελέτη έδειξε ότι τα βρέφη με χαμηλό βάρος γέννησης, που έλαβαν μητρικό γάλα (ακόμα και σε συνδυασμό με φόρμουλα ) είχαν υψηλότερη βαθμολογία στα τεστ που μετρούν τη γνωστική ανάπτυξη, στην ηλικία των 30 μηνών.
  • Διαρκή γνωστικά οφέλη: Τα πνευματικά οφέλη του μητρικού γάλακτος δεν σταματούν όταν ένα μωρό απογαλακτίσει. Ακόμα και στην ηλικία των 7-8 ετών, τα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα και που έλαβαν μητρικό γάλα ως βρέφη, εξακολουθούν να έχουν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης από τα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα και που δεν ήπιαν  μητρικό γάλα.

Τα οφέλη για τη μητέρα

Τα πρόωρα μωρά δεν είναι τα μόνα που επωφελούνται από το θηλασμό. Οι μαμάδες, επίσης, επωφελούνται από τον θηλασμό τον πρόωρων μωρών τους.

  • Αίσθηση της ολοκλήρωσης: Στην μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών (ΜΕΝΝ), οι γονείς πολύ συχνά αισθάνονται ανίσχυροι. Τα μωρά μπορεί να είναι πολύ άρρωστα για να τα πάρουν αγκαλιά και ο εξοπλισμός της ΜΕΝΝ συχνά τρομάζει τους γονείς. Οι μητέρες που δίνουν μητρικό γάλα για τα πρόωρά  τους κάνουν κάτι πολύ σημαντικό, κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει, παρά μόνο οι ίδιες.
  • Οφέλη για την υγεία: Είτε ένα μωρό γεννηθεί πρόωρα είτε όχι, ο θηλασμός παρέχει στις μητέρες πολλά οφέλη για την υγεία. Οι επιπλέον θερμίδες που χάνονται με το θηλασμό  μπορεί να βοηθήσουν τις μητέρες να επιστρέψουν στο προ εγκυμοσύνης βάρος τους νωρίτερα και οι ορμόνες που παράγει ο θηλασμός βοηθούν την μήτρα να επιστρέψει στο αρχικό της μέγεθος πιο γρήγορα. Ο θηλασμός μειώνει επίσης τις πιθανότητες για καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών στη μητέρα, καθώς και για τον διαβήτη τύπου 2.

Ωστόσο, ο θηλασμός είναι μια πολύ προσωπική απόφαση. Αυτά τα δεδομένα έχουν σκοπό να σας παρέχουν όλες τις πληροφορίες που μπορεί να σας βοηθήσουν να επιλέξετε. Στο τέλος, θα πρέπει να κάνετε ό, τι αισθάνεστε ότι είναι σωστό για το παιδί σας και εσάς.

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

Πηγές

Callen, Jennifer RNC, MSc and Pinelli, Janet RNC, MScN, DNS. “A Review of the Literature Examining the Benefits and Challenges, Incidence, and Duration, and Barriers to Breastfeeding in Preterm Infants.” Advances in Neonatal Care April 2005; 5, 72-88.

La Leche League International. “FAQ: Is Breastfeeding Important for my Premature Baby?” Accessed Sept. 10, 2009 from [link url-http://www.llli.org/FAQ/premimportant.html] http://www.llli.org/FAQ/premimportant.html

March of Dimes. “Quick Reference Fact Sheets: Breastfeeding” Accessed Sept. 10, 2009 from http://www.marchofdimes.com/professionals/14332_9148.asp

Θυρεοειδής και θηλασμός

Μαμάδες με νόσο του θυρεοειδούς!
Κρατάτε στην αγκαλιά το μωρό σας ή είστε στην περίοδο της εγκυμοσύνης; Συγχαρητήρια!
Τι θα πρέπει όμως να γνωρίζετε για το θηλασμό και την περίοδο της γαλουχίας;
Πώς μπορεί ο θυρεοειδής να επηρεάσει εσάς και το μωρό μετά τη γέννα;

thilasmos-mitriko-gala

  • Είναι ασφαλές για μια μαμά με νόσο του θυρεοειδούς να θηλάσει;

Ναι. Ακόμα και αν τα επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών δεν ελέγχονται ακόμη με φαρμακευτική αγωγή είναι ασφαλές για τη μαμά να θηλάσει το μωρό της.

  • Υποθυρεοειδισμός και θηλασμός

Οι μητέρες που έχουν υποθυρεοειδισμό έχουν χαμηλά επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς στο αίμα και αυξημένη TSH.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν δυσανεξία στο κρύο, αύξηση του σωματικού βάρους, ξηρό δέρμα, λέπτυνση των μαλλιών, ανορεξία, κόπωση, κατάθλιψη και μείωση της προσφοράς γάλακτος.

Η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH) είναι γνωστό ότι εκκρίνεται στο μητρικό γάλα, αλλά σε χαμηλά επίπεδα.
Επειδή η TSH είναι σημαντικά αυξημένη σε περίπτωση υποθυρεοειδισμού της μητέρας, εάν υπάρχει στο γάλα σε υψηλά επίπεδα, θα μπορούσε θεωρητικά να προκαλέσει υπερθυρεοειδισμό στο βρέφος.
Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2012, ο θηλασμός από υποθυρεοειδική μητέρα είναι επιτρεπτός και ασφαλής.

Τα χαμηλά επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς στη μαμά μπορεί να οδηγήσουν σε μείωση της προσφοράς γάλακτος και μερικές φορές στην κακή αύξηση του σωματικού βάρους του μωρού, λόγω της χαμηλής προσφοράς του γάλακτος.

Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό σε μαμάδες με γνωστό υποθυρεοειδισμό, θυρεοειδίτιδα Χασιμότο ή αντισώματα κατά του θυρεοειδούς να προσαρμόζεται η δόση της θυροξίνης μετά την εγκυμοσύνη και να ελέγχονται οι τιμές.
Μητέρες που παίρνουν βάρος μετά τη γέννα θα πρέπει να εξετάζουν τις τιμές και τα αντισώματα κατά του θυρεοειδούς!
Περίπου το 5-7% των γυναικών αναπτύσσουν υποθυρεοειδισμό μετά τη γέννα!

Όσο οι μητέρες θηλάζουν, τα επίπεδα των ορμονών θα πρέπει να παρακολουθούνται κάθε τρεις μήνες.

Η σωστή ρύθμιση είναι σημαντική για την παραγωγή του γάλακτος!

Ο θηλασμός είναι απολύτως συμβατός με τη χρήση της θυροξίνης!

  • Υπερθυρεοειδισμός και γαλουχία

Ο υπερθυρεοειδισμός δεν αποτελεί αντένδειξη για το θηλασμό. Μόνο εξαιρετικά χαμηλές ποσότητες των θυρεοειδικών ορμονών (Τ4 / λεβοθυροξίνης και Τ3 / λειοθυρονίνης) μεταφέρονται στο παιδί με το μητρικό γάλα.

  •  Θυρεοειδίτιδα Χασιμότο, Νόσος του Graves και Θηλασμός

Οι μητέρες που έχουν τις αυτοάνοσες μορφές της νόσου του θυρεοειδούς έχουν συνήθως αντιθυρεοειδικά αυτοαντισώματα στο αίμα τους. Ο υποθυρεοειδισμός συνηθέστερα προκαλείται από τη θυρεοειδίτιδα του Hashimoto, μια αυτοάνοση νόσο θυρεοειδούς στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται και καταστρέφει το θυρεοειδή αδένα, με αποτέλεσμα την ελλιπή παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών.
Μια άλλη συχνή αυτοάνοση νόσο του θυρεοειδούς είναι η νόσος του Graves, η οποία είναι η κύρια αιτία του υπερθυρεοειδισμού. Σε αυτή την ασθένεια, τα αντισώματα επιτίθενται στον θυρεοειδή αδένα ανάπτυξης αιτία του αδένα και η υπερπαραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών.
Μερικές μητέρες μπορεί να ανησυχούν ότι αυτά τα αντισώματα μπορεί να περάσουν στο μητρικό γάλα και να βλάψουν το μωρό, ωστόσο αυτό δεν πρέπει να αποτελεί πηγή ανησυχίας.

Τα θυρεοειδικά αυτοαντισώματα είναι IgG ανοσοσφαιρίνες, μόρια πάρα πολύ μεγάλα για να περάσουν στο μητρικό γάλα. 

  • Μπορεί ο θηλασμός να συντελέσει στην πρόληψη ορισμένων προβλημάτων του θυρεοειδούς;

Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη των προβλημάτων του θυρεοειδούς τόσο για τη μαμά όσο και για το μωρό. Βοηθά στην πρόληψη της αυτοάνοσης νόσου του θυρεοειδούς στο μωρό και του καρκίνου του θυρεοειδούς στην μαμά.

Γιαζιτζόγλου Ευαγγελία, ειδικός ενδοκρινολόγος

Πηγή: http://hashimoto.gr/thireoidis-ke-thilasmos/

Breastfeeding Agitation ή…. Όταν η μαμά έχει νεύρα!

Όλοι μας ξέρουμε τα πλεονεκτήματα του θηλασμού. Προσωπικά τον υποστηρίζω και τον προωθώ με όλο μου το είναι. Και μετά από 4,5 συνολικά χρόνια θηλασμού των δικών μου παιδιών και 15 χρόνια ενασχόλησης με το θέμα, αισθάνομαι ότι έχω αντιμετωπίσει όλα τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν και όλα τα συναισθήματα, από την απόλυτη ευτυχία, μέχρι την βαθιά κατάθλιψη.

Κι ενώ οι άνθρωποι θεωρούν ότι θα πρέπει να είμαστε ευτυχισμένες θηλάζοντας, ξεχνούν, ή ίσως δεν ξέρουν, ότι μερικές φορές μπορεί ο θηλασμός να μας προκαλεί μεγάλη ταραχή, άγχος και εκνευρισμό. Αν έχεις βιώσει ή βιώνεις αυτά τα συναισθήματα, αλλά είσαι αποφασισμένη να το παλέψεις και να μην παρατήσεις το θηλασμό, υπάρχουν μερικοί τρόποι που μπορεί να σε βοηθήσουν να τα βγάλεις πέρα και να συνεχίσεις θηλάζοντας λίγο πιο ήρεμη….

  1. Επαφή δέρμα με δέρμα

sweet-little-baby-1200x720

Είναι ένας πολύ καλός εναλλακτικός τρόπος σύνδεσης με το μωρό μας και φυσικά βοηθάει το μωρό να θηλάσει καλύτερα και να αυξήσει την παραγωγή μας. Όλοι είναι κερδισμένοι!

  1. Ομάδες υποστήριξης

Η μητρότητα μπορεί να είναι πολύ μοναχική, ειδικά αν έχουμε προβλήματα με το θηλασμό ή άσχημα συναισθήματα. Υπάρχουν πολλές τοπικές ομάδες υποστήριξης θηλασμού, μέσα από τις οποίες θα καταλάβετε ότι δεν είστε μόνες, ότι και άλλες γυναίκες βίωσαν ή βιώνουν τα ίδια, και όπου σίγουρα θα ακούσετε καλές συμβουλές.

  1. Κάντε ένα ζεστό ντους

Εκτός από το να κερδίσουμε λίγη ώρα μόνες μας, που τόσο την χρειαζόμαστε, ένα ζεστό ντους βοηθάει πάντα στην πιο εύκολη ροή του γάλακτος.

  1. Χρησιμοποιήστε ένα θήλαστρο

Εφόσον έχει εδραιωθεί ο θηλασμός, δεν είναι κακό να χρησιμοποιήσουμε ένα θήλαστρο και να αντλήσουμε το γάλα μας. Ο θηλασμός μπορεί να είναι πολύ κουραστικός και εκνευριστικός αν θηλάζουμε ασταμάτητα όλη την μέρα και αν υπάρχει ένας άνθρωπος οικείος προς το μωρό μας για να μας βοηθήσει και να μας ξεκουράσει που και που, μπορούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα. Το αξίζουμε!

  1. Βρες ένα χόμπι!

Η υπάρξή μας δεν χρειάζεται να προσδιορίζεται από την μητρότητα. Ακούγεται δύσκολο, αλλά αν βρεις ένα χόμπι που δεν αφορά καθόλου το μωρό σου ή την μητρότητα, λίγες ώρες την εβδομάδα, μπορεί να σου προσφέρει μια αίσθηση φυσιολογικότητας και να μειώσει το άγχος και τον εκνευρισμό σου δραματικά.

  1. Ασκήσου!

Σύμφωνα με όλες τις έρευνες, η άσκηση μειώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα επίπεδα του άγχους, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα γρήγορο μάθημα γιόγκα ή έναν περίπατο στη γειτονιά μαζί με το μωρό μας.

  1. Βρες έναν σύμβουλο θηλασμού

Αν τίποτα άλλο δεν βοηθάει και σκέφτεσαι σοβαρά τον αποθηλασμό, πριν το κάνεις κανόνισε ένα ραντεβού με έναν Πιστοποιημένο σύμβουλο θηλασμού. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες να μπορεί να σε βοηθήσει με οτιδήποτε είναι αυτό που σου προκαλεί άσχημα συναισθήματα σε σχέση με το θηλασμό, αρκεί να τον εμπιστευτείς.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

Η ιστορία θηλασμού της Διώνης – Μα πόσο κουράγιο……

Κλείσαμε 8 μήνες θηλασμού και αφού νιώθω έτοιμη θα σας πω την περιπέτειά μας για να παίρνετε κουράγιο όλες!

13900486_1058126160972440_309638172_n

Πρώτο παιδί θηλασμός 2,5 χρόνια χωρίς κανένα πρόβλημα ποτέ, άρα λέω και το δεύτερο νινί παιχνιδάκι είναι.

Αμ δε!

2η καισαρική μετά από προσπάθεια για φυσιολογικό τοκετό και βγαίνω 2η μέρα να γυρίσω στο μεγάλο μου γιο. Αποκλειστικός θηλασμός απ’ την ώρα που γεννήθηκε η μπέμπα μου, έπιανε με δυσκολία, κοιτάξαμε χαλινό, όλα ΟΚ απλά δεν άνοιγε καλά το στόμα.

Πληγωμένες θηλές, ήξερα την αντιμετώπιση, λέω υπομονή, τα ξέρω, περνάνε. Ο πόνος να δυναμώνει, να χειροτερεύει, οι θηλές έκαναν σχισμή στη βάση τους πολύ βαθιά και γέμισε πύον. Άρχισα να καταρρέω ψυχολογικά, έπαιρνα algofren600 για να αντέχω έστω λίγο τον πόνο και να θηλάζω απευθείας, τίποτα όμως. Με έπιανε πανικός. Η σκέψη ότι δεν θα μπορώ να θρέψω το μωρό μου, ότι δεν ξέρω γιατί πονάει τόσο στο 2ο παιδί και ότι δεν καλυτερεύει με τρέλαινε! Η καλή μου Κωσταντίνα Γιαννιώτη με συμβούλεψε να κάνω καλλιέργεια στο πύον (πήρα μόνη μου δείγμα, το πήγε στο μικροβιολογικό ο άντρας μου και βγήκε χρυσίζων σταφυλόκοκκος) και με παρέπεμψε στην αγαπημένη σύμβουλο θηλασμού Κορίνα Μουζάκη και με συνομιλία με φωτογραφίες από τις θηλές και τα αποτελέσματα με συμβούλεψε για το ποια αντιβίωση και αλοιφή να βάλω ώστε να λυτρωθώ επιτέλους. Οι πόνοι ήταν σαν να έσπαγαν γυαλιά μες στο στήθος, δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Για να συνέλθω έφτασα να σαραντήσω μιας και με όλα αυτά η ψυχολογία μου δεν ήταν καθόλου καλή, μόνο έκλαιγα βλέποντας να χάνω τον θηλασμό ενώ έχω ήδη θηλάσει 2,5 χρόνια! Δεν το πίστευα απλά!

Σαραντίζω, λέω δόξα τον Θεό γίναμε καλά και αρχίζει άλλος Γολγοθάς! Πέτρες στη χολή!!! Μια εβδομάδα ήμουν καλά μόνο και αρχίζουν φριχτοί, τρομεροί όμως πόνοι στην πλάτη, στην σπονδυλική στήλη, μέχρι εμετούς μου έφερναν και έκλεινε η ανάσα, έλεγα πεθαίνω! Πάω σε ορθοπεδικό και λέει μυϊκοί σπασμοί είναι από κακή στάση θηλασμού (εμ τι θα έφταιγε!) και ίσως και η ψυχολογία μου (επιλόχειο υπονοούσε). Ζέστη και σωστή στάση μόνο πρότεινε, ΟΚ, τα έκανα αλλά οι πόνοι χειροτέρευαν, άρχισα να καταρρέω από την αδυναμία, την αφαγία, τους εμετούς, ήμουν κάθε μέρα με algofren600 ανά 10 ώρες για να αντέχω να σταθώ να θηλάζω. Μόνο αυτό με ένοιαζε!

13754324_1017937044991352_886872464777855300_n

Με παίρνει ο άντρας μου και με πάει για γενική αίματος μήπως είναι κάτι άλλο, γιατί ακόμα δεν ξέραμε ότι είναι η χολή μου, ο θηλασμός έφταιγε είπαμε! Και μόλις βγαίνουν τα αποτελέσματα ο παθολόγος παίρνει κατ’ επείγον τηλέφωνο στο νοσοκομείο Πρέβεζας να με περιμένουν για εισαγωγή! Το ακούω, αρχίζω να κλαίω, να μην θέλω να πάω, να μην αφήνω το μωρό από τα χέρια μου (ΟΚ δεν ήταν καλά τα νεύρα μου!), αλλά ήμουν ήδη με υψηλό ίκτερο, κατακίτρινη. Ήμουν τυχερή γιατί με αντιμετώπισαν ως λεχώνα με 45 ημερών μωρό, με έβαλαν στη μαιευτική μόνη μου να νοσηλευτώ, με τις μαίες να έρχονται κάθε λίγο να δουν αν θηλάζει καλά το μωρό κι αν θέλω κάτι! Κοιμόμασταν αγκαλιά και την έπλενα σαν γατί στον νιπτήρα, παρά την αδυναμία μου. Ο γιατρός έντιμα μου είπε ότι δεν γνωρίζει από θηλασμό και αν κάνει που θηλάζω με τόσο ίκτερο, με άφησε να το ψάξω, πήρα τηλέφωνο νυχτιάτικα στις 10 την Κορίνα Μουζάκη και παρόλο που ήταν στο δρόμο έψαξε απευθείας ότι βιβλιογραφία υπάρχει για να είναι καρατσεκαρισμένο ότι μπορώ να θηλάσω.

Βγαίνω μετά από 5 μέρες με σκοπό να προσέχω τη διατροφή μου ώστε να μην κάνω κολικούς. Είχα όμως μικρές και πολλές πέτρες και έκανα συνέχεια κολικούς φριχτούς και νοσηλευόμουν κάθε φορά 3ήμερα, με το μωρό πάντα μαζί, με αποκλειστικό θηλασμό, με ορούς και ασιτία.Ορίζουμε χειρουργείο αφού η σκασμένη η χολή λύσσαξε και κάνω την προετοιμασία μου. Δεν μπόρεσα να αντλήσω με θήλαστρο (δεν μπόρεσα ποτέ), άντλησα με το χέρι γάλα και κατέψυξα για να έχει ορισμένα γεύματα ο άντρας μου αν ξυπνήσει το μωρό. Συνεννοήθηκα με τους γιατρούς και σε συνεννόηση με την Κορίνα Μουζάκη από πριν για το ποιες αντιβιώσεις θα πάρω ώστε να είναι συμβατές, ζήτησα να έχω πάλι το μωρό μαζί πριν και μετά γιατί δεν το αποχωρίζομαι (πολύ απλά), μου είπαν ότι θα κάτσω 1 μέρα και θα διαρκέσει 1 ώρα το χειρουργείο.

Θήλασα το μωρό ακριβώς πριν μπω στο χειρουργείο μέχρι να χορτάσει και να κοιμηθεί, ο άντρας μου την έκανε βόλτες με το αμάξι που την κρατάει κοιμισμένη (δεν ξέρω πόσα χλμ έκανε!). Το χειρουργείο είχε επιπλοκές, κράτησε 3 ώρες, απ’ έξω να μην λένε στη μάνα μου γιατί δεν βγαίνω και ο άντρας μου να κάνει γύρους ακόμα, μην ξυπνήσει το μωρό και επίσης να μην ξέρει τι έγινε. Μόλις βγήκα ειδοποίησαν τον άντρα μου και έφερε το μωρό, μου το έβαλε στο στήθος μόνος του (ξέρει απ’ τον γιο μας) παρόλο που δεν είχα εντελώς τις αισθήσεις μου και δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη την στιγμή (δείτε τη φωτο). Θυμάμαι όμως τον ήχο της θερμοκουβέρτας που γραντζούναγε το μωρό ,κριτς κρουτς, κριτς κρουτς. Βλέπω τις φωτογραφίες και  κλαίω. Νοσηλεύτηκα 2 μέρες, με 2 σωληνάκια στην κοιλιά, συν τις τρύπες (σουρωτήρι η κοιλιά μου) και παρά τον πόνο του χειρουργείου είχα το μωρό μου μαζί μου, κοιμόμασταν και θηλάζαμε, μου έδινε δύναμη. Έκανα μαγνητική, ακτινογραφίες, υπερήχους, αντιβιώσεις, παυσίπονα, ορούς, πλήρη ασιτία, ότι χρειαζόταν, όλα συμβατά και θήλαζα.

13690697_1017937161658007_2432731634825937654_n

Πάω σπίτι μου θεωρώντας ότι θα αναρρώσω και μετά από μια βδομάδα με πιάνει ξανά κολικός, ξανά νοσοκομείο, κρίση πανικού μου λένε, είναι και οι ορμόνες απ’ τη γέννα. Βρε δεν είμαι χαζή λέω, πονάω πάλι στ’ αλήθεια ενώ έχω αφαιρέσει την χολή. Ξανά κολικός, ο χειρότερος σε όοοολη την περιπέτεια μου, ο οποίος δεν πέρναγε με κανένα παυσίπονο, ενέσεις και ότι κοκτέιλ μου έδωσαν, παρακαλούσα να με κάνουν καλά! Μου λένε επιπλοκή του χειρουργείου, να κάνουμε και άλλη επέμβαση στα Γιάννενα, πάλι ρουτίνας, τα κλασσικά! Αφού νοσηλεύτηκα πάλι μια εβδομάδα στην Πρέβεζα, πήγα και στα Γιάννενα άλλη μια βδομάδα. Τότε ζήτησα την βοήθεια σας Μαρία Μπαρκούζου και Ξανθή Σπύρου, γιατί ούτε ίντερνετ είχα, ούτε κουράγιο να αντλήσω και μέσα σε όλα μόνο το μωρό μου με ένοιαζε. Από τηλεφώνου ζήτησα στα κορίτσια να κάνουν ποστ στην ομάδα Πρέβεζας για να βρω γάλα, μιας και στο νοσοκομείο Ιωαννίνων δεν θα με άφηναν να έχω το μωρό στο δωμάτιο, και στην ομάδα Ιωαννίνων για να βρω θηλάζουσες μανούλες να μου θηλάσουν το μωρό αν δεν πιει από μπιμπερό. Ήθελα να έχω όλες τις εναλλακτικές πριν φτάσουμε στο ξένο γάλα.

Για 2 μέρες θα πήγαινα, 7 έμεινα, δεν πήγαινε τίποτα όπως το κανονίζαμε. Πήγε στην Άρτα ο άντρας μου με τον γιο μου να πάρουν το “γάλα μαμάς για την μπέμπα”, όπως είπε ο γιος μου, από μια κοπέλα που είχε αντλήσει για το μωρό της, πήρα ειδικό μπιμπερό (μάπα βγήκε), είχα σε ετοιμότητα και τον άντρα μου να πάει σε θηλάζουσα, του διάβασα και αρχεία για να διατηρήσει και να ταΐσει το μωρό με μητρικό γάλα κι ο Θεός βοηθός. Τελικά εγώ γλύτωσα την επέμβαση, το μωρό δεν έπινε από το μπιμπερό, παρά μόνο μια φορά, τις υπόλοιπες το έφερνε στην μαιευτική σε άλλο όροφο από όπου νοσηλευόμουν, μέχρι να κάνω εξετάσεις, την θήλαζα εκεί και για το βράδυ έπαιρνα άδεια από τον γιατρό και πήγαινα στον ξενώνα του νοσοκομείου να κοιμάμαι με το μωρό, θηλάζοντας.

13754690_1017937428324647_5467297342512362075_n

Την ημέρα του χειρουργείου που τελικά δεν έγινε, πήγε με το μωρό ο άντρας μου στην καλή μου φίλη και αδερφή Giorgos Patounas Katerina Babou, που ήταν λεχώνα κι αυτή 17 ημερών και μου θήλασε το μωρό μου και το ηρέμησε που είχε σκάσει στο κλάμα. Κατερίνα το γράφω και κλαίω, σ’ αγαπώ. Τελικά περάσαμε όλο αυτό για να φύγω πάλι σπίτι μου και να μην ξαναπάθω τίποτα, ίσα για την απίστευτη ταλαιπωρία.

Θέλω να πω μέσα από την καρδιά μου με πολλή αγάπη χίλια ευχαριστώ σε όλες μα όλες σας που με βοηθήσατε, γιατί δεν ήμουν μόνη σε όλο αυτό. Σε όλες τις κοπέλες που σχολίασαν και προσφέρθηκαν στα ποστ που ζητούσα βοήθεια, είναι σαν να με βοηθήσατε, στις διαχειρίστριες Μαρία και Ξανθή που άμεσα με βοήθησαν, στην Κωνσταντίνα από την Ζάκυνθο που σήκωνε το τηλέφωνο πάντα και ας πνιγόταν στη δουλειά, στην Κορίνα που χωρίς κανένα οικονομικό κέρδος έψαξε τόσο για μένα, ότι ώρα και να ήταν, ακόμα και στο δρόμο με τα παιδιά της να ήταν, το τηλέφωνο δεν μου το έκλεινε, στην Κατερίνα που τα μωρά μας έγιναν ομογάλακτα, που έδωσε γαλήνη στο μωρό μου, στην κοπέλα από την Άρτα που δεν ξέρω το προφιλ της, που έδωσε το γάλα της, αλλά βρε κορίτσια θα γινόταν όλα αυτά αν δεν με στήριζε ο άντρας μου?

Αν από την αρχή που ξεκίνησε όλο αυτό (γιατί 3,5 μηνών καταλήξαμε να γυρίσουμε σπίτι από όλες τις νοσηλείες), αν μου έλεγε τέλος ο θηλασμός για να γίνω καλά και ότι μες στο χειμώνα δεν γίνεται το μωρό στα νοσοκομεία (μήνες Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο), αν δεν είχε τη διάθεση να μάθει για αντλημένα γάλατα, θερμοκρασίες, μεταφορά, κτλ? Αν δεν ήταν αυτός να τρέχει το μωρό, να μου το φέρνει πέρα δώθε για θηλασμό και να κόβει βόλτες χιλιόμετρα με το άγχος μην ξυπνήσει όσο κάνω κάποια εξέταση? Δεν θα έφτανα κι εγω να ζητήσω την βοήθεια σας! Πως να μην αγαπώ έναν τέτοιο μπαμπά και πως να μην αγαπώ κι όλες εσάς που αμέσως ανταποκριθήκατε? Υπερβολικά όλα αυτά για ένα θηλασμό? Ίσως, αλλά ένιωθα να χάνω τα λογικά μου αν έχανα το θηλασμό, προσπαθήσαμε και κερδίσαμε.

Γιατί όλα ξεπερνιούνται αρκεί να τρέξεις να μάθεις και να έχεις σωστούς ανθρώπους δίπλα σου! Μπράβο σε όλες τις ομάδες θηλασμού. Δεν θα θήλαζα το δεύτερο παιδί μου χωρίς όλη αυτή την κινητοποίηση από τόσες περιοχές! Θηλάστε μάνες, είναι χρυσός της ψυχής!

Η μαμά Διώνη Σδούγκου

ΥΓ. Διώνη ευχαριστώ που μου έδωσες την άδεια να μοιραστώ την ιστορία σου!

14287566_1058127310972325_297407850_n14249030_1058127197639003_1721080847_n

Το μαγικό μου στήθος!

Το σώμα μου δεν μοιάζει με τα άλλα. Το ίντερνετ λέει ότι η μικρή μου παραμόρφωση δεν μειώνει το προσδόκιμο της ζωής μου, αλλά με κάνει διαφορετική. Επηρέασε την ικανότητά μου να θηλάσω αλλά αυτό που ήταν πραγματική έκπληξη ήταν ο τρόπος που ο θηλασμός επηρέασε τελικά το περίεργο στήθος μου.

Τι σε νοιάζει εσένα; Και γιατί θα πρέπει να αποκαλύψω την ιδιορρυθμία μου δημόσια; Γιατί μπορεί η ιστορία μου να δώσει ελπίδα σε κάποιες γυναίκες που βασανίζονται με την παραγωγή τους. Και γι’ αυτό, διάβασε παρακάτω:

Το περίεργο σώμα μου

Η μητέρα μου είπε ότι παρατήρησε το πρόβλημά μου όταν ήμουν περίπου 3 ετών. Το στέρνο μου είχε αρχίσει να βουλιάζει προς τα μέσα, δημιουργώντας μια εσοχή στο μέσον του θώρακά μου. Λέει ότι δεν μπόρεσε να βρει κανέναν από καμία από τις δύο οικογένειες που να είχε κάτι τέτοιο. Ο γιατρός μας της είπε να μην ανησυχεί.

Όταν μπήκα στην εφηβεία, έβλεπα να μεγαλώνει το αριστερό μου στήθος, αλλά όχι και το δεξί. Όσο τα χρόνια περνούσαν, το αριστερό στήθος μεγάλωνε φυσιολογικά, ενώ το δεξί παρέμεινε τελείως επίπεδο.

νανσυΣτην ηλικία των 21 ετών αποφάσισα να κάνω πλαστική διόρθωση του στήθους. Εκείνη την εποχή το στέρνο μου είχε μια βαθιά εσοχή και η καρδιά μου είχε  «βουλιάξει» προς τη μία πλευρά. Ο πλαστικός χειρουργός τοποθέτησε εμφύτευμα σιλικόνης εκεί που θα έπρεπε να είναι το δεξί μου στήθος κι έτσι κατέληξα με ένα φυσιολογικό δεξί στήθος και η εσοχή γέμισε. Δεν ήταν όλα 100% φυσιολογικά, αλλά ήταν πολύ καλύτερα και ένιωθα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Από τα 29 ως τα 35 μου χρόνια, γέννησα 3 αγόρια και θήλασα συνολικά 12 χρόνια και από τα δύο στήθη. Στην πρώτη συνάντηση της La Leche League (LLLI) που πήγα, όταν ήμουν 5 μηνών έγκυος στο πρώτο μου παιδί, έμαθα ότι οι γυναίκες μπορούν να θηλάσουν αποκλειστικά δίδυμα ή και τρίδυμα κι έτσι συμπέρανα ότι έστω και ένας λειτουργικός μαστός ήταν αρκετός.

Λάτρεψα το θηλασμό και έγινα σύμβουλος της LLL για να βοηθήσω κι άλλες γυναίκες να θηλάσουν. Επίσης λειτούργησα ως πηγή πληροφοριών μέσα στην LLLI για όλες γυναίκες που είχαν απορίες σχετικά με το θηλασμό και τα εμφυτεύματα στήθους. Εμφανίστηκα ακόμα και στο CNN για να μιλήσω για το αν ο θηλασμός με εμφυτεύματα θα μπορούσε να προκαλέσει αργότερα προβλήματα υγείας στα παιδιά (η επιστήμη βρήκε ότι δεν προκαλεί).

Μια μεγάλη ανακάλυψη

Στα 50 μου, κατά τη διάρκεια της τακτικής μαστογραφίας ρώτησα την ακτινολόγο: «Ξέρετε ότι έχω ένα πρόθεμα σιλικόνης, ε;». και εκείνη απάντησε «Ναι, αλλά δεν το βρίσκω»!

Τελικά το βρήκε στην σχισμή ανάμεσα στα στήθη μου. Μου είπε ότι το εμφύτευμα μετακινήθηκε. Εκείνη την εποχή, το στέρνο μου είχε βουλιάξει τόσο πολύ, που σχεδόν άγγιζε την σπονδυλική μου στήλη…. Με το πέρασμα των χρόνων, και καθώς το βούλιαγμα στο στέρνο μου μεγάλωνε, το εμφύτευμα μετακινήθηκε πλήρως ανάμεσα στα στήθη μου. Κι όμως, παρόλο που δεν είχε μείνει καθόλου εμφύτευμα στο δεξί μου στήθος, αυτό φαινόταν πλήρως ανεπτυγμένο και κανονικό!

Με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι το «βιονικό» μου στήθος είχε γίνει κανονικό και αληθινό!

Πώς έγινε αυτό; Η επιστήμη μας λέει ότι οι γαλακτοφόροι αδένες μεγαλώνουν και αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και μετά τον τοκετό οι αδένες αυτοί εξακολουθούν να μεγαλώνουν. Ξέρουμε επίσης ότι με το κατάλληλο ερέθισμα, ακόμα και γυναίκες που ποτέ δεν έμειναν έγκυες μπορούν να έχουν λειτουργικό στήθος και να παράγουν γάλα για τα υιοθετημένα μωρά τους. Τα ήξερα όλα αυτά όταν έκανα μαστογραφία και έμαθα τα νέα, και κατάλαβα αμέσως ότι τα 12 χρόνια θηλασμού είχαν κάνει σταδιακά το δεξί στήθος μου να μεταμορφωθεί σε αληθινό στήθος όπως δεν υπήρξε ποτέ πριν.

Πώς η ιστορία μου μπορεί να βοηθήσει άλλες γυναίκες;

Κάποιες γυναίκες σχεδιάζουν να θηλάσουν, αλλά στην πορεία μαθαίνουν ότι τα στήθη τους δεν αναπτύχθηκαν κανονικά. Λέγεται «υποπλασία του στήθους» και σ’ αυτή την περίπτωση δεν υπάρχουν αρκετοί γαλακτοφόροι αδένες για να παράξουν το 100% του γάλακτος που χρειάζεται το μωρό. Αυτό μπορεί επίσης να συμβεί σε γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε εγχείρηση μείωσης του στήθους.

Είναι πολύ άσχημο όταν κάποιες γυναίκες που θέλουν πολύ να θηλάσουν αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν. Ο θηλασμός είναι μέρος της σεξουαλικότητάς μας και όταν μια γυναίκα ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να κάνει ότι οι άλλες κάνουν με τόση φυσικότητα, είναι μια πραγματική απώλεια – σαν την υπογονιμότητα – η οποία αξίζει να αναγνωρίζεται. Στην ιδιωτική μου πρακτική ως σύμβουλος θηλασμού, πολλές φορές έχω κλάψει μαζί με κάποιες γυναίκες που ήρθαν αντιμέτωπες μ’ αυτό το θέμα…..

Ένα μέρος της δουλειάς μουείναι να συζητήσω τις επιλογές της. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι το να παρατήσεις το θηλασμό είναι η μόνη επιλογή, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Σήμερα, όταν συναντώ μια γυναίκα η οποία παλεύει με την μειωμένη παραγωγή, της λέω την ιστορία μου. Αυτή τους δίνει μια προοπτική όχι μόνο για τις επιλογές που έχουν σήμερα, αλλά και για το πώς οι επιλογές αυτές μπορεί να επηρεάσουν το μέλλον τους.

Οι επιλογές

νανσυ1

Οι μητέρες που παράγουν λιγότερο γάλα για τα μωρά τους μπορούν να συνεχίσουν να θηλάζουν καθώς δίνουν συμπλήρωμα με μητρικό γάλα δότριας μητέρας, ή φόρμουλα. Και μπορούν να δίνουν αυτό το συμπλήρωμα με πολλούς τρόπους αλλά και με κάτι που ονομάζεται «σύστημα συμπληρωματικής σίτισης» και το οποίο βλέπεται στη φωτογραφία. Αυτή η συσκευή επιτρέπει στο μωρό να πίνει το συμπλήρωμα καθώς θηλάζει από το στήθος.

Οι συσκευές αυτές μπορεί να είναι λίγο περίεργες και εκνευριστικές στην αρχή. Αλλά αξίζουν τον κόπο γιατί καθώς το μωρό θηλάζει, ενεργοποιούν την ανάπτυξη του μαστού. Εάν η γυναίκα εξακολουθεί να θηλάζει για μήνες ή για χρόνια, με την πάροδο του χρόνου ο θηλασμός θα κάνει το στήθος της να μεγαλώσει και θα αυξηθεί η παραγωγή της για το συγκεκριμένο ή για τα επόμενα μωρά. Επίσης, αυτές οι συσκευές δίνουν στις γυναίκες που θέλουν πολύ να θηλάσουν έναν τρόπο να έχουν το μωρό τους στο στήθος συνέχεια, είτε έχουν γάλα είτε όχι. Πολλές μητέρες υιοθετημένων μωρών και τα μωρά τους έχουν βιώσει την εμπειρία του θηλασμού μέσω αυτών των συσκευών.

Αυτές οι συσκευές συνήθως χρησιμοποιούνται για λίγο χρονικό διάστημα. Μετά την εισαγωγή στερεών τροφών στο μωρό, οι ανάγκες του για γάλα μειώνονται σταδιακά. Και κάποια στιγμή, γύρω στους 8-10 μήνες, το στήθος της μητέρας μπορεί και μόνο του να καλύψει τις ανάγκες του μωρού. Και από αυτό το σημείο και μετά, μπορεί ο θηλασμός να συνεχιστεί απρόσκοπτα χωρίς την ανάγκη για συμπλήρωμα.

Και φυσικά, η χρήση αυτών των συσκευών δεν είναι απαραίτητη. Κάποιες γυναίκες επιλέγουν άλλους τρόπους για να δώσουν το συμπλήρωμα – μπιμπερό, κουταλάκια, ποτηράκια, κλπ – και θηλάζουν μόνο για ανακούφιση και παρηγοριά με όσο γάλα παράγουν. Τόσο για τη μητέρα όσο και για το μωρό, ακόμα και το λίγο μητρικό γάλα είναι καλύτερο από το καθόλου. Και φυσικά οι περισσότερες μητέρες το κάνουν για το δέσιμο που προσφέρει ο θηλασμός.

Η ιστορία μου δείχνει ότι ακόμα και οι γυναίκες με μειωμένη παραγωγή έχουν επιλογές. Και κάποιες από αυτές τις επιλογές δίνουν την δυνατότητα να αλλάξει ο μαστός και να αυξηθεί η παραγωγή. Οι γυναίκες αυτές αξίζει να ξέρουν το τι μπορεί να γίνει τόσο για χάρη του μωρού τους όσο και για χάρη των μελλοντικών μωρών τους. Εάν η ιστορία μου δώσει σ’ αυτές τις γυναίκες ελπίδα και μια νέα προοπτική, τότε δεν με πειράζει καθόλου να μοιραστώ την ιδιαιτερότητά μου με τον υπόλοιπο κόσμο.

Μετάφραση – επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: http://www.nancymohrbacher.com/search?q=my%20magical%20breast&f_collectionId=559c03ece4b00a6dfd928e0c

 

 

Η ιστορία της Ευρώπης: επαναγαλακτισμός στον 6ο μήνα.. (γιατί όλα μπορεί να συμβούν!)

Έχοντας  μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με αίμα, χαμηλό pap-a test, τροφοβλάστη, πάλι αίμα, συσπάσεις, εισαγωγή στο νοσοκομείο, iugr μωρού και ελάχιστο αμνιακό υγρό, γέννησα τη μικρή Ισμήνη με εσπευσμένη καισαρική Τρίτη και 13 Οκτωβρίου με βάρος 2190.

Όλα πήγαν καλά, ευτυχώς, δεν χρειάστηκε θερμοκοιτίδα και ξεκίνησε ο θηλασμός κανονικά – σχεδόν αποκλειστικά λόγω καισαρικής. Τα μαθήματα που είχα παρακολουθήσει στο Ιπποκράτειο στη διάρκεια της εγκυμοσύνης βοήθησαν αρκετά, αλλά και οι μαίες στο νοσοκομείο.

Όμως την τρίτη ημέρα αναχώρησης από το νοσοκομείο η μικρή ανέβασε ίκτερο. Γυρίσαμε μεν στο σπίτι αλλά κάθε μέρα πηγαίναμε πίσω στο νοσοκομείο για μετρήσεις. Κάποιες φορές και το απόγευμα. Άγχος, ξύπνημα του μωρού κάθε μία ώρα, καθώς θήλαζε λιγάκι και την έπαιρνε ο ύπνος, κούραση, αϋπνία  και ο ίκτερος δεν έπεφτε. Αντιθέτως ανέβαινε. Έτσι χρειάστηκε να μείνει δύο μέρες μέσα στο νοσοκομείο για φωτοθεραπεία και εκεί ξεκίνησαν τα καλά.

Ευρώπη και Ισμήνη 8 ημερών

Έβγαζα το γάλα μου και το πηγαίναμε πρωί απόγευμα να της το δώσουν, σε μπουκάλι φυσικά. Αφού γύρισε η μικρή στο σπίτι και έχοντας τη θηλή του μπουκαλιού ως τελευταία ανάμνηση, έπιανε με δυσκολία το στήθος με αποτέλεσμα να έχω πληγωμένες θηλές και φραγμένους πόρους. Μπήκα στις ομάδες άρχισα να διαβάζω αρχεία, έκανα όλα όσα υπήρχαν και ο πόνος δεν έφευγε.

Πέρασα δύο εβδομάδες ανυπόφορες από πόνο. Δοκίμασα ότι υπήρχε: μαλάξεις, στάσεις θηλασμού , ζεστά ντουζ, αποσυμφόρηση στήθους με το χέρι, έπειτα κρύο, ψευδοθηλές, αλλά ο πόνος δεν έφευγε. Κατέληξα πως μάλλον θα έχω μυκητίαση καθώς σε κάθε ρουφηξιά της μικρής ένιωθα μέσα στο στήθος μου σαν κομμένα γυαλιά να με τσιμπάνε ατελείωτα. Έσφιγγα τα δόντια και έλεγα υπομονή, τόσες γυναίκες πώς θηλάζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Θα τα καταφέρω. Ξεκίνησα και ειδική διατροφή για την καταπολέμηση της μυκητίασης, αποκλείοντας τελείως όλα τα σάκχαρα, τα άλευρα και τα παράγωγά τους από το διαιτολόγιό μου.

Μέχρι που δεν άντεξα άλλο και μια μέρα κλαίγοντας και λέγοντας σε μια φίλη και την ξαδέρφη μου πως είμαι έτοιμη να τα παρατήσω, μου είπαν και οι δύο κατηγορηματικά: πάρε τηλέφωνο τη Βίκυ και ζήτα της να έρθει να σας δει από κοντά στο σπίτι, ως τελευταία ευκαιρία για το παιδί και το θηλασμό. Όπως και έγινε.

Το επόμενο απόγευμα ήρθε «η καλή μας η νεράιδα» όπως την αποκαλεί και μία άλλη φίλη, να μας δει. Αφού πήρε το ιστορικό μας, έβαλε τη μικρή να θηλάσει για να δει την κατάστασή μας. Όντως μας βοήθησε πολύ και στο θηλασμό του μωρού, και για να ηρεμήσει το στήθος μου αλλά και ψυχολογικά!

Ευρώπη και Ισμήνη 8 ημερών 2

Και πάνω που άρχισαν όλα να πηγαίνουν καλύτερα και αναπτερώθηκε και το ηθικό μου, περάσαμε τρεις μέρες με γκρίνια, αϋπνία, πάλι να θηλάζει για λίγο και να κοιμάται και φυσικά έκανε κόμπους το στήθος μου από φραγμένους γαλακτοφόρους αδένες. Την επόμενη πήγαμε εμείς στη Βίκυ για να μας δει και κατάλαβε πως και πάλι η μικρή είχε ανεβάσει ίκτερο. Την ξυπνούσαμε, τις έτριβε αυτάκια και πατούσες, την ξέντυσε, την έβρεξε αλλά τίποτα. Αυτή ήταν φυσικά και η αιτία φραγής των πόρων. Ξανά στο νοσοκομείο λοιπόν, όπου διαγνώστηκε στα κόκκινα για τη μικρή ο ίκτερος, αφυδάτωση και 6 μέρες παρακολούθηση. Μαζί και με τις αλοιφές της μυκητίασης φυσικά!

Από την αρχή οι γιατροί κατηγορηματικά μας είπαν «ή θα δώσεις ξένο γάλα ή μπουκάλι με το δικό σου το γάλα για να ξέρεις πόσο πίνει η μικρή. Και αυτό θα γίνει για τουλάχιστον ένα μήνα και μέχρι να ξαναπάτε στην παιδίατρο». Έτσι λοιπόν ξεκίνησε το νοσοκομειακό θήλαστρο να κάνει δουλειά ανά 2ωρο στην αρχή και 3ωρο τις επόμενες ημέρες.

Ατελείωτες ώρες αντλήσεων και υπομονής δικής μου, του συζύγου και της μητέρας μου!. (Ευτυχώς είχα στήριγμα και αυτούς – διαφορετικά δεν θα τα κατάφερνα). Η επώδυνη μυκητίαση τελικά έφυγε στο 2ο μήνα και έπειτα από επίσκεψη σε μαστολόγο!  Η μικρή έβαλε 1 ολόκληρο κιλό μέσα στον μήνα, αλλά φυσικά όταν άρχισα τις προσπάθειες να την ξαναγυρίσω στο στήθος δεν τα κατάφερα και δεν θυμόταν πια να κάνει καμία κίνηση θηλαστική στο στήθος!!! Προσπάθησε και η τότε παιδίατρός μας να την κάνει να ξαναθηλάσει, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν αποστροφή τελείως της μικρής.

Ευρώπη και Ισμήνη 2 μηνών

Δεν σας κρύβω την απελπισία μου σε αυτή τη φάση!!! Θα έμενα με το θήλαστρο αγκαλιά ? Για πόσο? Δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά. Όπου και να πήγαινα, ότι και να κάναμε, σε μία ώρα το πολύ έπρεπε να γυρίσω πίσω στο σπίτι για άντληση. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν πως η μικρή πίνει το γάλα μου. Το οποίο άρχισε να λιγοστεύει  στον 3ο μήνα. Ξανά απελπισία, άρχισα να δίνω και ξένο. Πήρα όμως χάπια για να έχω κι άλλο γάλα! Πήρα και από μια φίλη 5 – 6 γεύματα μητρικού, που έχει 40 μέρες μεγαλύτερο μωρό. Θα έκανα υπομονή όσο πήγαινε, όσο άντεχα δηλαδή.. ! Γλίτωσα και 3 φορές από μαστίτιδα..

Αλλά τρωγόμουν, ήθελα η μικρή να γυρίσει στο στήθος, στην αγκαλιά μου. Πήγα σε συναντήσεις τις La leche, μίλησα και με συμβούλους εκεί. Μου είπαν για το sns. Δεν ενθουσιάστηκα η αλήθεια. Μου φαινόταν δύσκολο μια που η μικρή δεν έπιανε καθόλου το στήθος. Έτσι μιλώντας και πάλι με τη Βίκυ και συζητώντας για τις εναλλακτικές μας, αποφάσισα να ξαναπροσπαθήσω τον απευθείας θηλασμό. Συνέχιζε η μικρή όμως να μην κάνει καμία θηλαστική κίνηση και να αρνείται το στήθος πεισματικά.

Ευρώπη και Ισμήνη 3 μηνών

Διαβάζοντας όλα τα αρχεία των ομάδων και του κ.Παπαβέντση, αποφάσισα να πάω στον ίδιο για επαναγαλακτισμό. Μου είπε πως συνήθως στο 75% των παιδιών  γίνεται, αλλά βλέποντας και κάνοντας. Ήταν ήδη 4 μηνών η Ισμήνη. Κάθε μέρα έκανα προσπάθειες με δέρμα με δέρμα επαφή, παιχνίδι και προσφορά του στήθους. Τίποτα η μικρή. Μα κανένα ένστικτο αναρωτιόμουν?! Μετά το μήνα άρχισα να απογοητεύομαι και πάλι. «Πίνει όμως το γάλα σου!» μου ανέφερε ο κ.Παπαβέντσης. «Μη σταματάς να τη βάζεις έστω μέρα παρά μέρα και μπορεί να πιάσει κάποια στιγμή , αν και έχουμε φύγει από την ημέρα γέννησης κατά 5 μήνες». Όπως και έκανα.

Εκεί γύρω στον 6ο μήνα άρχισε μια ανεξήγητη γκρίνια η μικρή και ενώ κοιμόταν καλά και δεν είχαμε θέματα, ήθελε συνεχώς την αγκαλιά μου. Προσπάθησα να της δώσω και πιπίλα, καθότι τα μωρά χρειάζονται το πιπίλισμα για να χαλαρώνουν. Ελάχιστες φορές βοήθησε για να κοιμηθεί και την έφτυνε μετά. Βρισκόμασταν σε άλμα από ότι είδα. Και η συν-κοίμηση βοήθησε αρκετά! Ξεκινήσαμε σιγά σιγά δοκιμές στερεών και νερού. Μέσα σε μια εβδομάδα έμαθε το κουταλάκι και το εκπαιδευτικό ποτηράκι.

Και ένα βράδυ, ύστερα από σχεδόν μιας ώρας γκρίνια και αγκαλιά πριν τον ύπνο, δοκίμασα και πάλι να της προσφέρω το στήθος. Με ένα απίστευτα απλό και μαγικό θα έλεγα τρόπο, έπιασε τη θηλή και ξεκίνησε να θηλάζει!!!!! Επί 10 ολόκληρα λεπτά έπινε γάλα από το στήθος μου!!! Η χαρά μου δεν περιγραφόταν! Ήθελα να φωνάξω, να τσιρίξω  αλλά να μην την τρομάξω κιόλας! Έμεινα απλά να την κοιτάζω και να κλαίω από χαρά! Ήρθε και ο σύζυγος να δει εάν όλα ήταν καλά και αν είχε κοιμηθεί και φυσικά έπαθε πλάκα και αυτός! Συγκεκριμένα μου ανέφερε «Με αυτό το παιδί δεν θα βαρεθούμε ποτέ!!!». Και ήταν όντως έτσι!

Ευρώπη και Ισμήνη 7,5 μηνών

Τις πρώτες μέρες θήλαζε μόνο τα βράδια. Τις επόμενες και το ξημέρωμα. Πήρα τη Βίκυ να της το πω και δεν το πίστευε! Πήρα όλες μου τις φίλες! Η χαρά ήταν απερίγραπτη! Μέσα σε 10 ημέρες αντικατέστησε 4-5 γεύματα. Περάσαμε και άγχος αποχωρισμού και ήταν κάποιες φορές επί μία ώρα τουλάχιστον στο στήθος! Και έτσι, μαζί με την εισαγωγή στερεών, στο μήνα επάνω θήλαζε αποκλειστικά! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!!!

Τόσες ώρες, μέρες, μήνες προσπαθειών, έπιασαν τόπο! Τόσο διάβασμα αρχείων στις ομάδες θηλασμού! Τόσες ερωτήσεις σε φίλες ¨διαβασμένες¨ για το θηλασμό.  Τόση υπομονή, με άγχος και πολλές φορές απελπισία ναι. Αλλά τώρα μπορώ να το πω με σιγουριά! Με τη σωστή καθοδήγηση από τους ειδικούς του θηλασμού ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ! Στο μήνα επάνω έβαλε 350γραμμάρια και είναι πια 7,5 μηνών (διορθωμένη 6,5) 6.400! Αφού συνέβη σε εμάς, γιατί όχι και στους άλλους!?! Ένα Τεράστιο Ευχαριστώ στη Βίκυ Φαρδογιάννη για τη Δικιά της Υπομονή, Στήριξη και Καθοδήγηση όλο αυτό το διάστημα!!

Μια υπερήφανη και ευτυχισμένη μαμά!

Ευρώπη και Ισμήνη 7 μηνών

Τα οφέλη του θηλασμού και η σημασία τους για τη μητέρα με Σκλήρυνση κατά Πλάκας

Τον Νοέμβριο του 2000, όταν γεννήθηκε η κόρη μου, οι γιατροί μου με συμβούλεψαν να μην τη θηλάσω. Η άποψη τους ήταν ότι ο θηλασμός θα επιβάρυνε την κατάσταση της υγείας μου, (ΣΚΠ) θα με κούραζε και δεν θα μου επέτρεπε να παίρνω τα φάρμακα μου. Επειδή εγώ όμως είχα ήδη κάνει την έρευνα μου σχετικά με τη σημασία του θηλασμού αγνόησα τη συμβουλή τους.

Σήμερα, η Έλλη και εγώ συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε το θηλασμό, η υγεία της Έλλης είναι εξαιρετική, και η δική μου είναι σχεδόν όπως ήταν και πριν από την εγκυμοσύνη. Θέλω λοιπόν να μοιραστώ την εμπειρία μου (που επιβεβαιώνεται από τις σχετικές έρευνες), και να παρουσιάσω με ποιον τρόπο πιστεύω ότι ο θηλασμός βοηθά ιδιαίτερα τη μητέρα με ΣΚΠ.

Συγκεκριμένα:

  1. i. Πως επηρεάζει ο θηλασμός την υγεία του παιδιού και της μητέρας,

και τη σχέση του μωρού με τη μητέρα του;

  1. ii. Ειδικότερα, τι ρόλο παίζει στη ζωή της μητέρας με ΣΚΠ ο θηλασμός;
  • Και τι γίνεται αν η μητέρα πρέπει να παίρνει φάρμακα;

Ο θηλασμός καταρχήν είναι απαραίτητος για την υγεία του παιδιού. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας είναι η φυσιολογική μέθοδος διατροφής των βρεφών, τελειοποιημένη κατά τη διάρκεια εκατοντάδων εκατομμυρίων χρόνων εξέλιξης των θηλαστικών.

Το μητρικό γάλα είναι μία ολοκληρωμένη βρεφική τροφή που περιέχει όλα τα θρεπτικά συστατικά σε εύπεπτη μορφή και στις ιδανικές αναλογίες για την βέλτιστη ανάπτυξη του ανθρώπου. Ο θηλασμός ενισχύει το αναπτυσσόμενο ανοσοποιητικό σύστημα του μωρού προσφέροντας προστασία απέναντι σε μία πλειάδα οξέων ασθενειών κατά τη βρεφική και παιδική ηλικία, και απέναντι σε μία σειρά χρόνιων ασθενειών για όλη του τη ζωή.

Ο θηλασμός δεν επιβαρύνει την υγεία της μητέρας. Καμία πάθηση που προϋπήρχε της εγκυμοσύνης δεν έχει επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Σύμφωνα με τη National MS Society των Ηνωμένων Πολιτειών, ο θηλασμός δεν έχει αρνητική επίδραση στην πορεία της πολλαπλής σκλήρυνσης. Έχει αποδειχθεί, αντίθετα, ότι ο θηλασμός κάνει καλό και στη μητέρα. Βοηθάει το σώμα της να επανέλθει στην κατάσταση που ήταν πριν την εγκυμοσύνη και στην αποφυγή αιμορραγίας από τη μήτρα. Μακροπρόθεσμα την προστατεύει από τον καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών, και από την οστεοπόρωση, με αποτέλεσμα τη μείωση των καταγμάτων του μηριαίου οστού, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για ανθρώπους με προβλήματα κινητικότητας λόγω της σκλήρυνσης.

Πολύ σημαντικά είναι επίσης και τα συναισθηματικά οφέλη του θηλασμού. Ο μητρικός θηλασμός δεν είναι μόνο ένας τρόπος διατροφής, αλλά ένας τρόπος φροντίδας και ανατροφής του μωρού. Κάθε φορά που η μητέρα βάζει το μωρό της στο στήθος, ικανοποιεί φυσικά και αβίαστα τις ανάγκες του για άγγιγμα, ζεστασιά, αποδοχή. Οι συχνές ευκαιρίες για επαφή προσφέρουν σημαντικά ερεθίσματα που ωφελούν την πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Η αλληλεπίδραση αυτή βοηθά τη μητέρα να ανταποκριθεί με ευκολία και φυσικότητα στις ανάγκες του μωρού, και δημιουργεί μία σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί.

Για τη μητέρα που πάσχει από ΣΚΠ, όπως είναι η περίπτωση μου, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινή ζωή της και να βοηθήσουν στην διατήρηση και της δικής της υγείας.

Συγκεκριμένα, για τη μητέρα με ΣΚΠ παίζουν μεγάλο ρόλο τα εξής:

Η ευκολία και η ασφάλεια του μητρικού γάλακτος, που είναι πάντα διαθέσιμο, αμέσως, τη μέρα και τη νύχτα, όπου και να βρίσκονται το μωρό και η μητέρα, και πλήρως αποστειρωμένο. Αντίθετα η αγορά του τεχνητού γάλακτος, η αποστείρωση των μπιμπερό, και η προετοιμασία του γεύματος είναι χρονοβόρα και κοπιαστική, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Όταν όμως το μωρό θηλάζει, η μητέρα μπορεί να χαλαρώσει, να ξεκουραστεί από την υπόλοιπη, πιο απαιτητική, φροντίδα του, και τη νύχτα να ξανακοιμηθεί με ελάχιστη αναστάτωση.

Η καλύτερη υγεία που εξασφαλίζει ο θηλασμός στα παιδιά σημαίνει καλύτερη υγεία για όλη την οικογένεια: λιγότερη ανησυχία, λιγότερα ξενύχτια, λιγότερη κούραση για τους γονείς, λιγότερες επισκέψεις σε γιατρούς, λιγότερα φάρμακα, λιγότερα έξοδα. Για τη μητέρα με ΣΚΠ αυτό έχει πολλαπλή σημασία. Όταν αρρωσταίνει το παιδί επιβαρύνεται και η δική της υγεία, τόσο άμεσα, γιατί συνήθως κολλάει και η ίδια, όσο και έμμεσα, με την επιπλέον αγωνία και κούραση.

Oι “μητρικές” ορμόνες οκυτοκίνη και προλακτίνη που εκκρίνονται κατά τη γαλουχία χαλαρώνουν και ηρεμούν τη μητέρα, τη βοηθούν στη δημιουργία του “αισθήματος” της μητρότητας, στο να είναι δεκτική στα μηνύματα και στις ανάγκες του μωρού και στην ανάπτυξη ενός πολύ ισχυρού συναισθηματικού δεσμού μεταξύ τους.

Επιπλέον, πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι οι ορμόνες οκυτοκίνη και προλακτίνη βοηθούν τις μητέρες που θηλάζουν να αποφύγουν την επιλόχεια κατάθλιψη, τα baby blues.

Η πολύ στενή σωματική επαφή που έχει το μωρό με τη μητέρα του όταν θηλάζει συμπεριλαμβάνει και αναπτύσσει όλες του τις αισθήσεις: την αφή, τη γεύση, την όσφρηση, την όραση, την ακοή. Με το θηλασμό δημιουργείται έτσι ένα μικροπεριβάλλον που αποτελεί την ενδιάμεση φάση ανάμεσα στη ζωή στη μήτρα και την ανεξάρτητη ύπαρξη, και διευκολύνει την ομαλή μετάβαση από το ένα στο άλλο. Η μητέρα έχει μία ανάλογη εμπειρία: η ευχαρίστηση της στενής σωματικής επαφής με το μωρό της, η αίσθηση ότι το σώμα της συνεχίζει να το τρέφει και να το προστατεύει, δημιουργούν ένα αίσθημα πληρότητας και ολοκλήρωσης. Αυτή η εμπειρία τονώνει την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά της μητέρας ότι μπορεί να φροντίσει σωστά το μωρό της, και μπορεί να βελτιώσει ιδιαίτερα την ψυχική διάθεση της μητέρας με ΣΚΠ.

Με το θηλασμό τα μωρά ηρεμούν πολύ πιο εύκολα απ΄ ότι με το μπιμπερό ή με κούνημα. Πολλά από τα συνηθισμένα προβλήματα στη ζωή της νέας μητέρας αποφεύγονται με την εδραίωση μίας καλής σχέσης θηλασμού. Για πρακτικά ζητήματα καθημερινής φροντίδας του μωρού, όπως το να ηρεμήσει, να παρηγορηθεί, και να κοιμηθεί, ο θηλασμός είναι ένα μέσο που έχει τελειοποιηθεί στη διάρκεια χιλιάδων ετών. Φέρνει σχεδόν πάντα αποτέλεσμα, η μητέρα θηλάζει καθιστή ή ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κι έτσι ξεκουράζεται και η ίδια. Τη νύχτα τα μωρά κοιμούνται ευκολότερα και οι κύκλοι ύπνου τους είναι συντονισμένοι με τους κύκλους των μητέρων. Έτσι και οι δύο (και ο πατέρας!) κοιμούνται καλύτερα και περισσότερες ώρες.

Ειδικά για μία μητέρα με προβλήματα κινητικότητας όπως σπαστικότητα, έλλειψη ισορροπίας, ο θηλασμός είναι ένα ανεκτίμητο και αναντικατάστατο μέσο να φροντίσει το μωρό της χωρίς να επιβαρυνθεί με επιπλέον κούραση.

Φαρμακευτική αγωγή

Τι γίνεται όμως αν η μητέρα έχει ένα επεισόδιο ΣΚΠ, ή αν πριν από την εγκυμοσύνη έπαιρνε φάρμακα όπως η ιντερφερόνη;

Συνήθως στις μητέρες συνιστάται να μην θηλάσουν για να μπορούν να παίρνουν τα φάρμακα τους, τα οποία ίσως να περνάνε στο γάλα και να βλάψουν το παιδί. Στην πραγματικότητα όμως ο απογαλακτισμός σπάνια είναι απαραίτητος. Η σχετική βιβλιογραφία αναφέρει ότι ελάχιστα φάρμακα είναι επικίνδυνα για το βρέφος που θηλάζει. Κάποια φάρμακα επίσης είναι ακίνδυνα αν το μωρό δεν θηλάσει για λίγες ώρες μετά τη χορήγηση τους, ή αν η χορήγηση είναι μόνο περιστασιακή. Για πολλά νεότερα όμως, όπως η ιντερφερόνη, δυστυχώς δεν έχουν γίνει έρευνες για την επίδραση τους στο βρέφος, ούτε καν για το αν περνάνε στο γάλα!

Στις περιπτώσεις που το φάρμακο θεωρείται επικίνδυνο για την υγεία του μωρού, ή είναι άγνωστη η επίδραση του, η επιλογή μεταξύ αγωγής και θηλασμού κρίνεται απαραίτητη. Τότε ο γιατρός μαζί με τη μητέρα χρειάζεται να σταθμίσουν τα οφέλη του φαρμάκου σε σχέση με τα οφέλη του θηλασμού για την υγεία του παιδιού, της μητέρας, καθώς και για και τη σχέση τους. Ο πρόωρος απογαλακτισμός μπορεί να παρουσιάσει πολλές δυσκολίες για τη μητέρα. Το να ικανοποιηθούν οι πρωταρχικές ανάγκες του μωρού για ασφάλεια, τρυφερότητα, αποδοχή χωρίς τη συμβολή του θηλασμού, είναι μία πρόκληση που απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια. Ειδικά για τη μητέρα με ΣΚΠ αυτό είναι κάτι που μπορεί να μην έχει τις δυνάμεις να αντιμετωπίσει.

Τελικά, έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για τη μητέρα με πολλαπλή σκλήρυνση το αν θα θηλάσει ή όχι;

Οι άνθρωποι με ΣΚΠ γνωρίζουν από την εμπειρία τους πόσο σημαντικό αγαθό είναι η υγεία. Συνήθως, εκτός από τις διάφορες φαρμακευτικές αγωγές, προσπαθούν να ακολουθούν έναν υγιεινό τρόπο διατροφής και γενικότερα υγιεινής ζωής, και να ενημερώνονται για ζητήματα προληπτικής ιατρικής. Είναι φυσικό για μία μητέρα με ΣΚΠ να θέλει το παιδί της να έχει την καλύτερη δυνατή διατροφή στην αρχή της ζωής του, η οποία επιπλέον  είναι και προληπτικό φάρμακο. Πως θα μπορούσε να μη θέλει να θηλάσει το μωρό της;

Μία ασθενής με ΣΚΠ υφίσταται μεγάλη ταλαιπωρία από τις στερήσεις και τους περιορισμούς που επιφέρει στην καθημερινότητα της η πάθηση. Πιθανόν οι δραστηριότητες της να έχουν μειωθεί, και να νιώθει ότι δεν μπορεί πια να κάνει μία φυσιολογική ζωή. Όσα νευρολογικά προβλήματα και να έχει όμως, μπορεί θαυμάσια να θηλάσει το παιδί της, να του προσφέρει και να απολαύσει και αυτή, όπως όλες οι άλλες μητέρες, τα πλεονεκτήματα του θηλασμού. Κανένας άλλος δεν μπορεί να την αντικαταστήσει σε αυτή την πράξη, και σε αυτή τη σχέση. Η δυνατότητα που έχει μόνο αυτή η ίδια να φροντίσει το παιδί της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς να παρεμποδίζεται από την πάθηση, τονώνει την αυτοπεποίθηση της και αποκαθιστά μία αίσθηση ομαλότητας στην καθημερινή ζωή. Για τη μητέρα με ΣΚΠ, αυτό ίσως να είναι και το σημαντικότερο πλεονέκτημα του θηλασμού.

 

Ευχαριστίες οφείλονται στην παιδίατρο και σύμβουλο θηλασμού κα. Άννα Πατσούρου για τις πληροφορίες, τις παρατηρήσεις της , όπως επίσης και στις Συμβούλους του Διεθνούς Συνδέσμου Θηλασμού για τον ενθουσιασμό και την υποστήριξη τους στην Έλλη και σε μένα.

 

Μυρτώ Χρονάκη – Σύμβουλος La Leche League

 

ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:

  1. William & Martha Sears, The Baby Book, Little, Brown 1990
  2. Leader’s Handbook, Schaumburg, Illinois, La Leche League International 1998, www.lalecheleague.org
  1. AMERICAN ACADEMY OF PEDIATRICS, Work Group on Breastfeeding,        Breastfeeding and the Use of Human Milk (RE9729)
       Pediatrics, Volume 100, Number 6, December 1997, pp 1035-1039
  1. The Womanly Art of Breastfeeding, Sixth Revised Edition, Schaumburg, Illinois, La Leche League International 1997
  1. World Health Organization www.who.int
  2. A Pisacane, N Impagliazzo, M Russon, R Valiani, A Mandarini, C Florio, P Vivo, Breast feeding and multiple sclerosis, BMJ 1994;308:1411-1412 (28 May)
  1. National MS Society www.nationalmssociety.org
  2. Ito S: Drug therapy for breast-feeding women. N Engl J Med. 2000 Jul 13;342(2):118-26
  1. AMERICAN ACADEMY OF PEDIATRICS, Committee on Drugs, The Transfer of Drugs and Other Chemicals Into Human Milk, Pediatrics, Volume 108, Number 3, September 2001, pp 776-789
  2. Norma Jane Bumgarner, Mothering your nursing toddler, Schaumburg, Illinois La Leche League International 2000

 

Η θαυμαστή ιστορία της Sarah

Η Sarah Whitney σχεδίαζε έναν όμορφο τοκετό στο νερό με την μαία της, αλλά κοντά στην 20η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού τρίτου σταδίου. Υποβλήθηκε σε μαστεκτομή στον αριστερό μαστό μερικές μέρες μετά και ξεκίνησε αμέσως χημειοθεραπείες ενώ ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί.

644431_10153213765456093_3596595054654957477_n

Την 36η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι μετά από πρόκληση τοκετού. Ήθελε πάρα πολύ να θηλάσει, έστω και για λίγες μέρες, μιας και τα σχέδιά της για έναν φυσιολογικό τοκετό είχαν ναυαγήσει. Πολύ σύντομα μετά τον τοκετό θα έπρεπε να συνεχίσει τις χημειοθεραπείες. Το μωρό θήλασε αμέσως μόλις γεννήθηκε, από τον μοναδικό μαστό. Αυτή η φωτογραφία, γεμάτη δύναμη και αγάπη, είναι της φωτογράφου Kate Murray. Προσωπικά, δεν έχω λόγια, μόνο σεβασμό και…….υποκλίνομαι…..

ΥΓ. Σύμφωνα με αποτελέσματα μελέτης του 2010, ο θηλασμός μετά από θεραπεία για καρκίνο του μαστού, είναι ασφαλής: http://www.thilasmos.com/asfalis-o-thilasmos-meta-apo-karkinos-tou-mastou/

10007006_10153213763621093_4868598107172147168_n

 

Πηγή: https://www.facebook.com/GentleBirthOptions/

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Μητρικό γάλα: Νέα ένδειξη θεραπείας για την ατοπική δερματίτιδα στα βρέφη

Σε βρέφη με ατοπική δερματίτιδα, η τοπική εφαρμογή του μητρικού γάλακτος έχει την ίδια αποτελεσματικότητα με αλοιφή υδροκορτιζόνης 1%, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στοInternational Journal of Dermatology.

 

eczema

Σύμφωνα με τον Hengameh Kasrae και τους συνεργάτες του από το Πανεπιστήμιο Ιατρικών Επιστημών Arak στο Ιράν, περίπου το 50% των βρεφών εκδηλώνουν ατοπική δερματίτιδα κατά τα πρώτα χρόνια ζωής τους.

Προκειμένου να εξεταστεί η βραχυχρόνια αποτελεσματικότητα της τοπικής εφαρμογής του μητρικού γάλακτος έναντι αλοιφής υδροκορτιζόνης σε βρέφη με ήπια έως μέτρια ατοπική δερματίτιδα, οι ερευνητές πραγματοποίησαν τυχαίες κλινικές δοκιμές. Σε παιδιατρική μονάδα, βρέφη με ατοπική δερματίτιδα επιλέχθηκαν τυχαία, ώστε άλλα να λάβουν ανθρώπινο μητρικό γάλα και άλλα υδροκορτιζόνη.

Οι ερευνητές βρήκαν ότι τις ημέρες 0, 7, 14 και 21, οι παρεμβάσεις και στις δύο ομάδες έδειξαν παρόμοια αποτελέσματα.

«Τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης δείχνουν ότι το μητρικό γάλα μπορεί να βελτιώσει το ατοπικό έκζεμα στο βρέφος με τα ίδια αποτελέσματα όπως η αλοιφή υδροκορτιζόνης,» κατέληξαν οι ερευνητές.

«Συνιστούμε την χρήση του ανθρώπινου μητρικού γάλακτος για τη θεραπεία του ατοπικού εκζέματος στο βρέφος λόγω της θεραπευτικής δράσης του.»

Πηγή

Σύνδρομο Angelman: η ιστορία ενός διαφορετικού αγγέλου

 

10965364_10153082543149321_1918493864_n

Παιδί με ιδιαιτερότητες και η διαφορετικότητα… Όποτε σκεφτόμουν τον εαυτό μου στον ρόλο της μαμάς, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό πως θα μπορούσε να συμβεί σε εμένα και πάντα έβλεπα με θαυμασμό και ευαισθησία τις οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με ιδιαιτερότητες.

Τελικά στην ζωή μου τα όνειρά μου διαφοροποιήθηκαν κατά πολύ. Η μικρή μας ή ο μικρός μας άγγελος όπως συνηθίζουμε να λέμε, έπειτα από μια σειρά εξειδικευμένων εξετάσεων διαγνώστηκε με Σύνδρομο Angelman ή Άγγελμαν. Στην περίπτωσή μας τυχαίο γεγονός,  δεν οφείλεται πουθενά!

Το Σύνδρομο Angelman είναι μια νευρο-αναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει 1 στις  15.000 γεννήσεις. Χαρακτηρίζεται από αναπτυξιακή καθυστέρηση, επιληψία, δυσκολίες συντονισμού κινήσεων, διαταραχές ύπνου και έλλειψη λόγου. Τα παιδιά με Σύνδρομο Angelman μπορεί να μην μπορούν να μιλήσουν, ωστόσο μπορούν να επικοινωνήσουν με εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας και μάλιστα έχουν πολλά να πουν. Μαθαίνουν με αργό ρυθμό, αλλά για μια ζωή. Έχουν ένα μοναδικό χαμόγελο, είναι ιδιαίτερα κοινωνικά, με ευχάριστη διάθεση και μπορεί κανείς να περάσει πολύ όμορφα μαζί τους.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως το σοκ μας ήταν τεράστιο! Οι απορίες ατέλειωτες. Και τώρα τι; Πως θα εξελιχθεί η μικρή μας; Θα είναι αυτόνομη; Θα πάει σε σχολείο τυπικής εκπαίδευσης; Kαι άλλες πολλές απορίες. Σήμερα 1 χρόνο μετά την διάγνωσή, με χαρά βλέπω πως η ζωή μας δεν άλλαξε όσο φανταζόμουν και κυρίως φοβόμουν. Σαφώς και οι δραστηριότητες της μικρής δεν περιλαμβάνουν μπαλέτο και ζωγραφική αλλά φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία. Όμως κάθε μέρα διαπιστώνω πως σε αυτό τον αλλιώτικο δρόμο δεν είμαι μόνη, οι χαρές που παίρνω με γεμίζουν με έντονα συναισθήματα και ταυτόχρονα με μαγικό τρόπο μου δίνουν απεριόριστη δύναμη.

Δεν πρέπει κανείς να μας λυπάται, επειδή είμαστε διαφορετικοί από την υπόλοιπη ομάδα. Γιατί η διαφορετικότητα είναι ελάττωμα και τρομάζει τόσο;  Παρατηρώ τις αντιδράσεις και τα βλέμματα των γονιών, όταν καταλαβαίνουν πως η μικρή μας δεν φωνάζει ή περπατά όπως τα υπόλοιπα παιδιά. Γιατί δεν βλέπουν το μεγάλο χαμόγελό της και την προσπάθειά της να συναναστραφεί με τα υπόλοιπα παιδιά; Κοιτάζουν επίμονα αλλά δεν τολμούν να ρωτήσουν. Γιατί; Ρωτήστε για να μάθετε! Πως θα μπορέσετε να μιλήσετε  στα παιδιά σας για την έννοια της διαφορετικότητας, εάν εσείς οι ίδιοι δεν αισθάνεστε άνετα;

Στο παρελθόν τα παιδιά με ιδιαιτερότητες μεγάλωναν κλεισμένα στα σπίτια τους, ευτυχώς στις μέρες μας γίνονται προσπάθειες ώστε να αλλάζει. Ήρθε ο καιρός να αποστασιοποιηθούμε από τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, χωρίς να αναρωτηθούμε εάν πράγματι ταιριάζουν στις πεποιθήσεις μας. Ήρθε ο καιρός να ανακαλύψουμε τι μπορεί να μας φέρει κοντά με το διαφορετικό και όχι τι να μας απομακρύνει.

Ως μαμά αγγέλου σας λέω να μην τρομάζετε με την διαφορετικότητα. Αντιθέτως μάθετε γι’ αυτήν, ενημερωθείτε εσείς σωστά και έπειτα μιλήστε στα παιδιά σας. Καταλαβαίνουν και αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερα από όσο νομίζουμε.  Εάν δεν ξέρετε πώς να το κάνετε, συμβουλευτείτε τους νηπιαγωγούς ή τους δασκάλους στο σχολείο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, το μόνο που χρειάζεται είναι θέληση, ενδιαφέρον και κυρίως αποδοχή της διαφορετικότητας… Η ικανοποίηση και πιθανόν η περηφάνια που θα αισθανθείτε όταν το παιδί σας συναναστραφεί χωρίς φόβο με παιδί με ιδιαιτερότητα, εγγυώμαι πως θα είναι πολύ μεγαλύτερη από όταν καταφέρνει καινούργια καθημερινά πράγματα.

Τι είναι η Παγκόσμια Ημέρα Angelman;

Η Παγκόσμια Ημέρα Angelman (IAD) πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου με στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του κόσμου σε παγκόσμιο επίπεδο για το Σύνδρομο Angelman. Η ημερομηνία επιλέχθηκε σύμφωνα με το 15ο χρωμόσωμα το οποίο επηρεάζεται και ο  Φεβρουάριος καθώς είναι ο παγκόσμιος μήνας των Σπάνιων Παθήσεων.

Ο σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας είναι :

  • Η ευαισθητοποίηση και η παγκόσμια ενημέρωση του κοινού για την ύπαρξη του Συνδρόμου,
  • Η κινητοποίηση και ενθάρρυνση του κόσμου, ώστε να συμμετέχουν σε δράσεις με σκοπό την συγκέντρωση κεφαλαίων για τον οργανισμό της κάθε χώρας,
  • Η προώθηση της έρευνας καθώς και των εκπαιδευτικών πόρων του οργανισμού της κάθε χώρας,
  • Η ανάμνηση των ατόμων με Σύνδρομο Angelman που έφυγαν από την ζωή.

Φέτος για πρώτη φορά και ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας, θα γίνει και η επίσημη έναρξη της Ελληνικής ιστοσελίδας που αφορά το Σύνδρομο Angelman, (www.angelman-syndrome.gr),  με σκοπό την έγκυρη ενημέρωση οικογενειών που έχουν στο περιβάλλον τους άτομα με το Σύνδρομο.

Κλαίρη – μαμά δύο παιδιών, το ένα εκ των οποίων είναι ένας διαφορετικός μικρός άγγελος

ΔΕΠΥ και θηλασμός

adhd-esteem-1

Είναι γνωστό πως ο θηλασμός έχει πολλές θετικές επιδράσεις στην ανάπτυξη και την υγεία ενός παιδιού. Έχει αποδειχτεί επιστημονικά ότι το μητρικό γάλα θωρακίζει και προστατεύει το παιδί από πολλές ασθένειες. Ερευνητές του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ (Tel Aviv University) κατάφεραν να αποδείξουν πως ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει και στην προστασία του παιδιού από τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), τη πιο συχνά διαγνωσμένη νευροσυμπεριφορική διαταραχή σε παιδιά και εφήβους.

Στην προσπάθειά τους να ερευνήσουν εάν η εμφάνιση της ΔΕΠΥ σχετίζεται με χαμηλά ποσοστά θηλασμού, η Δρ. Aviva Mimouni-Bloch, επικεφαλής της έρευνας, και οι συνεργάτες της μελέτησαν της συνήθειες θηλασμού από τρεις ομάδες παιδιών:

  • Παιδιά που έχουν διαγνωσθεί με ΔΕΠΥ
  • Αδέλφια παιδιών που διαγνώσθηκαν με ΔΕΠΥ
  • Παιδιά χωρίς ΔΕΠΥ και χωρίς οποιοδήποτε γενετικό δεσμό με τη διαταραχή

Οι ερευνητές βρήκαν μια σαφή σχέση μεταξύ του μητρικού θηλασμού και της πιθανότητας ανάπτυξης ΔΕΠΥ.  Τα παιδιά που δεν θήλασαν τους τρεις πρώτους μήνες της ζωής τους είχαν τριπλάσιες πιθανότητες να παρουσιάσουν ΔΕΠΥ από τα παιδιά που είχαν θηλάσει.  Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της διαταραχής, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τα παιδιά με ΔΕΠΥ κατά το πρώτο έτος της ζωής τους είχαν θηλάσει σε μικρότερο ποσοστό από ότι τα παιδιά των άλλων δύο ομάδων της έρευνας. Συγκεκριμένα, στους τρεις μήνες, μόνο το 43% των παιδιών με ΔΕΠΥ είχαν θηλάσει σε σύγκριση με το 69% των αδερφών τους και το 73% των παιδιών δίχως ΔΕΠΥ. Στους έξι μήνες, το ποσοστό των παιδιών με ΔΕΠΥ που θήλασαν έπεσε στο 29% ενώ των αδελφών τους και των παιδιών δίχως ΔΕΠΥ σε ποσοστά 50% και 57% αντίστοιχα.

Αν και οι ερευνητές δεν ξέρουν ακόμη για ποιο λόγο ο θηλασμός έχει αντίκτυπο στην μελλοντική ανάπτυξη της ΔΕΠΥ, εάν δηλαδή το ίδιο το μητρικό γάλα παίζει κάποιο ειδικό βιολογικό ρόλο ή εάν ο δεσμός που αναπτύσσεται μεταξύ του βρέφους και της θηλάζουσας μητέρας παίζει καθοριστικό ρόλο, πιστεύουν πως ο θηλασμός έχει προστατευτική και προληπτική δράση για το βρέφος όσον αφορά τη ΔΕΠΥ.

Όπως δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας Δρ. Aviva Mimouni-Bloch,  ελπίζει στο μέλλον να διεξάγει κι άλλες έρευνες που θα μπορέσουν να απαντήσουν σε όλα τα ερωτήματα που αφορούν το θηλασμό και τη ΔΕΠΥ.

Φώτης Παπαναστασίου – Ειδικός Παιδαγωγός

Πηγή: http://eidikospaidagogos.gr/depythilasmos/

Μπορώ να θηλάσω όταν έχω πυρετό;

Ναι, είναι απολύτως ασφαλές να θηλάζουμε όταν έχουμε πυρετό, όσων βαθμών κι αν είναι αυτός. Ο πυρετός είναι αμυντικός μηχανισμός του οργανισμού μας απέναντι στα παθογόνα, μέσω αύξησης της θερμοκρασίας και ΔΕΝ μεταδίδεται. Συνοδεύει κοινές ιογενείς λοιμώξεις, καθώς και μικροβιακές λοιμώξεις (μαστίτιδα).

Είναι γνωστό πια ότι ελάχιστοι ιοί μεταφέρονται μέσω του μητρικού γάλακτος και η θεωρία των πυρετογόνων ουσιών στο μητρικό γάλα, απλά δεν ισχύει. Οι κοινές λοιμώξεις μεταδίδονται κυρίως με την επαφή. Αλλά ακόμα και το γεγονός ότι είμαστε σε άμεση επαφή με το μωρό μας θηλάζοντας, το μητρικό γάλα θα το προστατέψει από την μετάδοση της ασθένειας. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για το μωρό μας όταν έχουμε
πυρετό, είναι να συνεχίσουμε να θηλάζουμε
.

Για την ακρίβεια, όταν πάσχουμε από ένα ήπιο, εμπύρετο, μεταδοτικό νόσημα όπως γρίπη, κρύωμα, κλπ, το μωρό μας έχει ήδη εκτεθεί στον ιό πριν ακόμα εκδηλωθούν τα πρώτα συμπτώματα και καταλάβουμε ότι είμαστε άρρωστες. Το γάλα μας δεν μεταφέρει τον πυρετό στο μωρό, αλλά του μεταφέρει τα συγκεκριμένα αντισώματα που παρήγαγε το σώμα μας για την συγκεκριμένη νόσο. Μ’ αυτόν τον τρόπο προφυλάσσουμε το μωρό μας από την ασθένεια, ή, αν τελικά αρρωστήσει, το μητρικό γάλα θα το βοηθήσει να ξεπεράσει την ασθένεια πιο εύκολα και γρήγορα, εξαιτίας αυτών των ίδιων αντισωμάτων.

Ακόμα κι αν ο πυρετός προέρχεται από μαστίτιδα (λοίμωξη του μαστού), και πάλι ο θηλασμός συνεχίζεται και δεν διακόπτεται.

Η διακοπή του θηλασμού εξαιτίας του πυρετού δεν είναι καλή ιδέα, αφού αυξάνεται έτσι η πιθανότητα το μωρό να αρρωστήσει τελικά και του στερεί επίσης την πρόσβαση στα αντισώματα από το μητρικό γάλα, καθώς και την ανακούφιση και θαλπωρή μέσω του θηλασμού.

Παράλληλα με το θηλασμό, ο οποίος δεν πρέπει να διακοπεί κατά την διάρκεια του πυρετού, καλό θα ήταν να εφαρμόσουμε και τα υπόλοιπα συνηθισμένα μέτρα πρόληψης ώστε να μην κολλήσει το μωρό: καλό και συχνό πλύσιμο των χεριών, αποφεύγουμε να φτερνιζόμαστε ή/και να βήχουμε πάνω στο μωρό, κλπ.

thilasmos-mitriko-gala

Όταν έχουμε πυρετό και αισθανόμαστε εξαντλημένες, ο καλύτερος τρόπος θηλασμού είναι να θηλάσουμε ξαπλωμένες με το μωρό ξαπλωμένο κι αυτό δίπλα μας. Καλό είναι επίσης να καταναλώνουμε πολλά υγρά κατά τη διάρκεια του πυρετού, για να μην αφυδατωθούμε και έχουμε μείωση στην παραγωγή μας.

Θα πρέπει επίσης να πούμε ότι η αναίτια και ξαφνική διακοπή του θηλασμού εξαιτίας του πυρετού, μπορεί να προκαλέσει πολύ περισσότερα προβλήματα στη μητέρα, αφού αν σταματήσει να θηλάζει ή να αδειάζει το στήθος της με θήλαστρο, θα οδηγηθεί σε φραγμένους πόρους  και μαστίτιδα, κάτι που θα επιδεινώσει ραγδαία την κατάστασή της. Η χρήση του θήλαστρου επίσης με βρίσκει αντίθετη, αφού πρακτικά θεωρώ τις αντλήσεις πολύ πιο δύσκολες για μια άρρωστη μητέρα. Και φυσικά κινδυνεύουμε πάντα από μείωση της παραγωγής, ακόμα και αν κάνουμε συστηματική χρήση του θήλαστρου.

Τα γνωστά φάρμακα για την ανακούφιση του πυρετού είναι συμβατά με το θηλασμό. Για την συμβατότητα των φαρμάκων με το θηλασμό, συμβουλευτείτε αυτό το site: http://www.e-lactancia.org/

Οι αντενδείξεις θηλασμού έχουν δημοσιευτεί από την Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής το 1997 και αναθεωρήθηκαν το 2005 και το 2012. Σε καμία από αυτές τις δημοσιεύσεις δεν περιλαμβάνεται ο πυρετός ως αντένδειξη για το θηλασμό.  

Πηγές: 

1997 – http://pediatrics.aappublications.org/content/100/6/1035.full

2005 – http://pediatrics.aappublications.org/content/115/2/496.full

2012-  http://pediatrics.aappublications.org/content/129/3/e827.full

http://www.cdc.gov/breastfeeding/disease/index.htm

“Breastfeeding: A guide for the medical profession”, R. Lawrence – R. Lawrence, 7th edition

 

 Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

 

 

Η ιστορία της Ειρήνης: Θηλασμός με θήλαστρο

10921981_10153002294019621_536177398_n

Λέγομαι Ειρήνη Καλέτσιου και είμαι από την Λάρισα. Πριν 2 περίπου χρόνια ήρθα να μείνω στην Κοζάνη καθώς παντρεύτηκα εδώ.. Μετά από λίγο διάστημα έμεινα έγκυος. Η χαρά μου απερίγραπτη!! Πρέπει να πω ότι αγαπώ πολύ τα παιδιά γι΄αυτό και σπούδασα νηπιαγωγός. Όλο αυτό το διάστημα διάβαζα βιβλία περί εγκυμοσύνης. Θεωρούσα τον θηλασμό μια φυσική και εύκολη διαδικασία γι΄αυτό και δεν εστίαζα στο θέμα αυτό.

Στις 5/10/2013 έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί με φυσιολογικό τοκετό, τον Ανδρέα- Νικάνορα. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη!!! Ζήτησα το μωρό να μου το δώσουν αμέσως στην αγκαλιά μου όμως μου είπαν ότι θα το φρόντιζαν και θα μου το έφερναν μετά. Έτσι κ έγινε.. Αφού με ετοίμασαν κι εμένα μετά από λίγη ώρα μου έφεραν το μωρό και πήγαμε στο δωμάτιο μαζί. Εκεί θα τον είχα συνέχεια κοντά μου!

Αφού πέρασε λίγη ώρα, ήρθαν και οι μαίες δίνοντας μου οδηγίες για να σιτίσω το μωρό με ξένο γάλα. Μου είπαν ότι το δικό μου δεν έχει κατέβει ακόμα και ότι αυτό θα γινόταν την τρίτη μέρα….. Τις πίστεψα και θυμώνω πολύ με τον εαυτό μου γι΄αυτό… Το στήθος μου ήταν πρησμένο και μου έλεγαν ότι κατεβαίνει το γάλα και να μην ανησυχώ.. Κανείς δεν μου είπε να βάζω το μωρό στο στήθος.. Εγώ πάλι περίμενα να έρθουν οι μαίες και να με καθοδηγήσουν για την όλη διαδικασία.

Την δεύτερη μέρα και αφού το μωρό σιτίστηκε με ξένο γάλα, ήρθε η μαία για να βάλουμε το μωρό στο στήθος. Το μωρό όμως δεν μπορούσε να θηλάσει.. Η μαία ήρθε αρκετές φορές με κανένα θετικό αποτέλεσμα. Από εκείνη την ημέρα αρχίζει ο δικός μου Γολγοθάς…

Με πεσμένη ψυχολογία και με ένα μωρό να κλαίει συνεχώς αναγκάστηκα να το ταΐζω με ξένο νιώθοντας χάλια.. Την τρίτη μέρα και με πολλές άκαρπες προσπάθειες να θηλάσει το μωρό μου, συμβαίνει κάτι που με συνταράζει. Παρατηρώ ότι το μωρό κάνει κάποιες περίεργες κινήσεις που μοιάζουν με σπασμούς.

Με έπιασαν τα κλάματα και κάλεσα γρήγορα την παιδίατρο. Διαπίστωσε ότι ήταν όντως σπασμοί και ότι έπρεπε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο στα Γιάννενα. Εκείνη την ώρα έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου…

Ήρθε ασθενοφόρο και το μωρό έφυγε αμέσως μαζί με τον άντρα μου. Εγώ έπρεπε να καθίσω για να πάω σπίτι να πάρω κάποια πράγματα και να κανονίσω τι θα έκανα με το στήθος μου. Από την κλινική μου έδωσαν ένα χειροκίνητο θήλαστρο και κάποιες οδηγίες με αυτό. Έκλαιγα όλη την ώρα και ήθελα το μωρό μου πίσω. Το σπίτι δεν με χωρούσε, ήταν άδειο. Η θέα της κούνιας χωρίς το μωρό μέσα με τσάκιζε ψυχολογικά..

Φύγαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε με τους γονείς μου για Γιάννενα. Εκεί μου επέτρεπαν μια φορά την ημέρα να τον δω καθώς τον είχαν στην ΜΕΘ για εξετάσεις. Το στήθος μου ήταν πολύ πρησμένο και νόμιζα ότι θα πάθω μαστίτιδα.. Δεν μπορούσα να το αποσυμφορήσω με τίποτα.. Έκλαιγα από τον πόνο και δεν ήξερα τι να κάνω.. Θυμάμαι την μητέρα μου να μου πατάει το στήθος για να βγει το γάλα και να μην γίνεται τίποτα.. Μόνο αίμα έβγαινε από τις πληγωμένες θηλές. Τρέχαμε και οι δυο στο νοσοκομείο για να με βοηθήσει κάποιος και άκρη δεν βρίσκαμε.

Μα δεν υπάρχει κάποιος ειδικός για να μας πει τι θα κάνουμε? Να μας δώσει οδηγίες? Να μας δείξει το σωστό τρόπο και να μας καθοδηγήσει? Αναρωτηθήκαμε με την μαμά μου.. Ήμουν έτοιμη να πάρω τηλέφωνο τον γυναικολόγο για να μου δώσει το περιβόητο χάπι. Δεν το έβαλα όμως κάτω….. Πήγαινα ξανά και ξανά στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν το μωρό μου και ζητούσα βοήθεια από την μαιευτική κλινική. Τελικά με πήγαν σε ένα θάλαμο και μου έδειξαν το νοσοκομειακό θήλαστρο.

Έβγαλα λίγο γάλα όμως το πετούσα γιατί δεν μπορούσα να αποστειρώσω το μπουκαλάκι και τα υπόλοιπα.. Πονούσε η ψυχή μου όταν το πετούσα… Αυτό γινόταν για μια εβδομάδα.. Κάθε 3 ώρες πήγαινα στο νοσοκομείο για να αποσυμφορώ το στήθος. Ύστερα βρήκα για καλή μου τύχη και μια κοπέλα που ήταν σύμβουλος θηλασμού και μου εξήγησε κάποια πράγματα.. Μέχρι τότε ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτή η ειδικότητα.

Αφού πέρασε μια εβδομάδα, βγήκαμε από το νοσοκομείο τρισευτυχισμένοι που είχαμε τον γιο μας αγκαλιά!!! Στο σπίτι προσπαθούσα να βάζω το μικρό στο στήθος αλλά κάθε φορά τσίριζε και αρνιόταν να θηλάσει. Είχε μάθει στην εύκολη λύση..Ακόμη και μαία κάλεσα για να με βοηθήσει αλλά δεν έγινε τίποτα. Έτσι αποφάσισα να βγάζω με θήλαστρο και να του το δίνω… Έκανα 8-9 αντλήσεις το 24ωρο για να καλύπτω τα γεύματά του. Για λίγες μέρες έπινε και σκόνη η οποία του δημιούργησε πρόβλημα.

Η παιδίατρος μου είπε ότι μπορεί να είναι αλλεργικός και ότι αν δεν φτάνει το γάλα μου να του δώσω υποαλλεργικό. Όταν δοκίμασα αυτό το γάλα δεν μπορούσα να το δώσω στο μωρό γιατί είχε πολύ δυσάρεστη γεύση. Αύξησα λοιπόν τις αντλήσεις για να βγάζω περισσότερο.. ΉΜΟΥΝ ΟΛΗ ΜΕΡΑ με ένα θήλαστρο στο χέρι και χωρίς βοήθεια καθώς οι δικοί μου μένουν Λάρισα και τα πεθερικά μου μένουν σε χωριό στα Γρεβενά.

Φραγμένοι πόροι, ματωμένες θηλές και πόνος στο στήθος με είχαν λυγίσει… Όμως δεν το έβαζα κάτω… Θυμάμαι ότι πήγαινα αρκετές φορές για επανεξετάσεις με το μωρό στα Γιάννενα στο νοσοκομείο και μαζί μου έπαιρνα κ το θήλαστρο… Ήμασταν πλέον ΚΟΛΛΗΤΟΙ… Ακόμη και στην βάπτιση είχα μαζί μου το θήλαστρο…..Αρκετές φορές ήθελα να τα παρατήσω καθώς τα ξενύχτια με είχαν καταρρακώσει σωματικά και ψυχικά. Μπορεί να έχασα κάποιες στιγμές ενασχόλησης με τον γιο μου λόγω των αντλήσεων αλλά ξέρω ότι έκανα το καλύτερο για το αγγελούδι μου.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν και είναι ακόμη η διακοπή ρεύματος γιατί το θήλαστρο λειτουργεί μόνο με ρεύμα.. Μέχρι και σήμερα όμως στάθηκα τυχερή!!! Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι μέχρι τους 6 μήνες αντλούσα με θήλαστρο μονής άντλησης και έπειτα πήρα διπλής για εξοικονόμηση χρόνου. Από την αρχή έβαζα μικρούς στόχους για το πόσο χρονικό διάστημα θα θηλάσω. Πρώτα είχα τους 3 μήνες μετά τους 6, τους 9, τους 12 και τώρα ο αγκαλίτσας μου είναι 13 μηνών και αντλώ ακόμη.
Είχα πει ότι θα σταματήσω αλλά ο ταυτόχρονος θηλασμός που έλαβε μέρος σε πολλές πόλεις με εμψύχωσε ώστε να συνεχίσω!!!

Δεν ξέρω αν είμαι καλή μάνα και δεν θέλω να κατακρίνω καμιά μαμά που δεν θήλασε το παιδί της. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι έκανα για το μωρό μου αυτό που του ΑΞΙΖΕ!!!

Μαμά Ειρήνη

 

Σίδηρος και θηλασμός – Vol.2

 

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει μεγάλη διαμάχη ως προς την κατάλληλη ποσότητα σιδήρου που πρέπει να προστίθεται στα υποκατάστατα μητρικού γάλακτος. Παγκοσμίως, υπάρχει μεγάλη διαφοροποίηση στο περιεχόμενο σιδήρου των υποκατάστατων, από 4-12mg/L. Ωστόσο, η κατάλληλη ποσότητα δεν είναι ξεκάθαρη.

Το μητρικό γάλα περιέχει χαμηλές ποσότητες σιδήρου, με την πλειονότητά του στον οργανισμό του μωρού να συγκεντρώνεται κατά τη διάρκεια της κύησης. Κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της ζωής, τα αποθέματα αυτά εξαντλούνται στα μωρά που θηλάζουν. Η μείωση αυτή μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν παθολογική. Όμως μπορεί να πρόκειται για έναν φυσικό αμυντικό μηχανισμό προκειμένου να μην υπάρχει αρκετός σίδηρος διαθέσιμος για τα παθογόνα μικρόβια που οφείλονται στην έναρξη των στερεών τροφών. Πολλά από τα παθογόνα μικρόβια που οδηγούν σε ασθένειες χρειάζονται το σίδηρο για να αναπτυχθούν και να αναπαραχθούν.

Η μείωση των αποθεμάτων σιδήρου κατά την φάση της έναρξης των στερεών τροφών, ίσως να μειώνει την διαθεσιμότητα του σιδήρου στα παθογόνα αυτά, μειώνοντας έτσι την συχνότητα και την σοβαρότητα των ασθενειών. Αυτός ο αμυντικός μηχανισμός της μείωσης του σιδήρου έχει υποτιμηθεί, καθώς υπερβολική ποσότητα σιδήρου προστίθεται στα υποκατάστατα.

Εξελικτικά, οι μητέρες που παράγουν γάλα χαμηλό σε σίδηρο και τα μωρά που έχουν χαμηλά αποθέματα σιδήρου κατά τη διάρκεια του αποθηλασμού, ήταν πιο πιθανό να επιβιώσουν την μετάβαση στις στέρεες τροφές, καθώς είχαν λιγότερο σίδηρο διαθέσιμο για τα παθογόνα μικρόβια. Οι σύγχρονες πρακτικές εμπλουτισμού του γάλακτος, υποτιμούν αυτόν τον αμυντικό μηχανισμό και αυξάνουν τον κίνδυνο ασθενειών στα μωρά.

Πηγή: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/ajhb.22476/abstract

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

 

Δώρισα στα πρόωρα του Έλενα 30 λίτρα γάλα!

 

Είμαι η Κατερίνα, μαμά εδώ και 6 μήνες και σήμερα θα περιαυτολογήσω για καλό σκοπό.

Πολύ σύντομα να σας πω ότι είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη (μου λείπει ακόμα η κοιλιά μου και ας  έχω την κόρη μου αγκαλιά…), μπήκα για φυσιολογικό τοκετό αλλά η μικρή είχε άλλη γνώμη και μετά από 16 ώρες πόνων καταλήξαμε στην καισαρική και επίσης δεν είχα διαβάσει τίποτα για τον θηλασμό όσο ήμουν έγκυος. Απλά είχα κάνει μια κουβέντα μιας ώρας με την μαία μου και σκεφτόμουν ότι είναι τόσο φυσική η διαδικασία που θα έρθει από μόνη της. Δεν ήμουν φανατική του θηλασμού, είχα αγοράσει και μπιμπερό και είχα δανειστεί αποστειρωτή για καλό και για κακό και σκεφτόμουνα ότι άμα κάτσει, έκατσε. Ο πρώτος στόχος ήταν να θηλάσω μέχρι η μικρή να γίνει 40 ημερών και μετά βλέποντας και κάνοντας. Πάντως με έκανα εικόνα να θηλάζω… μας φαντασιωνόμουν αγκαλιασμένες.

Γεννάω λοιπόν, 16 ώρες πόνοι όπως είπα και συνολικά 20 ώρες από την στιγμή που μπήκα στο μαιευτήριο. Μισή ώρα μετά η μαία μου (θα την αναφέρω αρκετές φορές γιατί της χρωστάω πολλές χάρες, άνθρωπος-κλειδί για τον επιτυχημένο θηλασμό που ακολούθησε) μου φέρνει την μικρή στην ανάνηψη. Το κορίτσι μου από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι έχει φοβερό ένστικτο θηλασμού και ήρθε και «κούμπωσε» στο μεμέ. Πρώτη επαφή, εξαιρετική. Αποκλειστικός θηλασμός στο μαιευτήριο, όλα καλά. Τρίτη μέρα στο μαιευτήριο έρχεται η μαία μου, ακουμπάει το δάχτυλο στο μεμέ και το γάλα περνάει ξόφαλτσα από τον ώμο της. Μου συστήνει κάθε 2 ώρες χλιαρό ντουζ και μασάζ στο στήθος για να το κρατάω συνεχώς μαλακό και αν νιώθω ότι είμαι για να σκάσω, να «αρμέγομαι»…

Γυρνάμε σπίτι, η μικρή θηλάζει ελεύθερα αλλά 2-3 μέρες μετά καταλήγουμε σε πληγωμένες θηλές. Τηλέφωνο στη μαία, συμβουλές, προτάσεις, κόλπα κλπ. Βελτιώνεται η κατάσταση μέρα με τη μέρα με συμπαραστάτες τη μαία από το τηλέφωνο και τον άντρα μου στο πλευρό μου. Για καλή μας τύχη και η παιδίατρος είναι του ίδιου στυλ και βοηθάει και αυτή όσο μπορεί. Μέχρι που μια μέρα ήρθε στο σπίτι και έκατσε ώωωωωρες να με παρακολουθεί να θηλάζω τη μικρή για να με διορθώνει και να με συμβουλεύει – και όλα αυτά χωρίς λεφτά, ούτε η μαία ούτε η παιδίατρος. Το αποτέλεσμα φυσικά καλό, εδραιώνεται ο θηλασμός με μεγάλη επιτυχία αλλά με ταλαιπωρία. Και μέχρι εδώ, θα μου πείτε με το δίκιο σας,«σιγά τα ωά ρε κοπελιά…τι έχεις να μας πεις;;;; ότι σου πέτυχε ο θηλασμός;» Και έχετε δίκιο.

Τώρα όμως θα περιαυτολογήσω.

Το μόνο πρόβλημα στην όλη ιστορία, η ποσότητα του γάλακτος που έχω. Είναι πολύ, πάρα πολύ. Και το ξέρω ότι πολλές μανούλες θα ζήλευαν γιατί εκείνες δεν είχαν αρκετό για τα παιδάκια τους. Αλλά και αυτό είναι πρόβλημα, πιστέψτε με. Και όχι μόνο για τη μαμά αλλά και για το μωρό.

Πάλι τηλέφωνο στη μαία: «Θήλαστρο, αντλήσεις, σακουλάκια, κατάψυξη, ατομική τράπεζα γάλακτος και τα υπόλοιπα βουρ στο Έλενα για τα πρόωρα» μου λέει η μαία μου.

Και αυτό πράττω. Και σήμερα που σας γράφω είναι η τελευταία άντληση που θα κάνω για τα προωράκια του Έλενα γιατί σήμερα η μικρή μου έχει μηνογενέθλια και γίνεται 6 μηνών και το γάλα μου/μας δεν είναι πλέον κατάλληλο για προωράκια…

Μέσα σε 6 μήνες (στην ουσία 4 γιατί τον πρώτο μήνα δεν είχα μυαλό για τίποτα άλλο εκτός από θηλασμό και ύπνο και τον Αύγουστο το περισσευούμενο το ήπιαν τα γατάκια του χωριού καθώς δεν θα μπορούσα να το μεταφέρω στην Αθήνα χωρίς να αλλοιωθεί), χωρίς ιδιαίτερο κόπο πήγα στο Έλενα περίπου 30 λίτρα γάλα.

Ξέρω ότι θα μου πείτε μπράβο, συγχαρητήρια κλπ και σας ευχαριστώ για αυτό. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω περήφανη για αυτή μας την προσφορά. (Χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί είναι οικογενειακή προσφορά. Το κορίτσι μου που θήλασε αμέσως και βοήθησε να έχω τόσο γάλα, ο άντρας μου που με υποστήριξε αλλά και που ακόμα και τώρα απασχολεί τη μικρή όσο είμαι στο θήλαστρο, όπως επίσης και οι γιαγιάδες που κρατάνε τη μικρή για να πάω το γάλα στο Έλενα). Είναι ένα είδος προσφοράς και αλληλεγγύης που σε πλημμυρίζει μια αλλιώτικη χαρά. Γιατί βλέπεις και τις μαίες στο Έλενα πώς σε υποδέχονται ως δότρια και πως ακόμα και τα μάτια τους λένε ευχαριστώ. Γιατί αυτό το γάλα, αυτή η προσφορά πάει στις πιο αγαθές υπάρξεις, πάει σε προωράκια που παλεύουν κάθε μέρα.

Και τι θέλω να πω λοιπόν περιαυτολογώντας. Η τράπεζα γάλακτος του Έλενα είναι κάτι σχεδόν άγνωστο. Διαβάζοντας στην απαρχαιωμένη σελίδα του μαιευτηρίου έμαθα ότι υπάρχει από το 1947 (και όμως, τόσα χρόνια λειτουργεί!). Κανείς δεν έχει κάνει κάτι για να γίνει γνωστό. Δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος και ούτε με νοιάζει. Παίρνω λοιπόν την υπόθεση στα χέρια μου, το παίρνω «πατριωτικά». Και επειδή εδώ είναι μαζεμένος πολύς κόσμος και πολλές μαμάδες, μπορούμε να το κάνουμε πιο γνωστό, να το πάρουμε ομαδικώς «πατριωτικά». Και γιατί όχι να πιέσουμε να δημιουργηθούν τράπεζες γάλακτος και σε άλλες πόλεις. Είναι μια κίνηση αγάπης και η αγάπη πολλαπλασιάζεται εύκολα γιατί όλοι και όλες έχουμε αυτή την αγαπησιάρικη διάθεση, να φροντίζουμε τους άλλους όσο μπορούμε και με όποιο τρόπο μπορούμε.

Και ακόμα και αν δεν γίνει τίποτα από όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα, εγώ θα νιώσω ακόμα πιο περήφανη αν μάθω ότι μέσα από αυτό το κείμενο υπήρξε έστω και μια μαμά που πήγε στο Έλενα έστω και 200 ml γαλατάκι…Και θα το πω και στη μαία μου για να νιώσει και εκείνη περήφανη!

Μαμά Κατερίνα

ΥΓ1: Ο θηλασμός είναι ζόρικος αλλά αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις. Από τη δική μου εμπειρία, αυτό που με βοήθησε ήταν ότι έβαζα κάθε φορά βραχυπρόθεσμο στόχο: Πρώτα μέχρι να σαραντήσει, μετά το τρίμηνο, μετά το εξάμηνο. Τώρα που φτάσαμε το εξάμηνο, λέω για το χρόνο.

ΥΓ2: Αν αποφασίσετε να κάνετε την κίνηση συλλογής γάλακτος, ρωτήστε κάποιον ειδικό να σας πει πως πρέπει να το κάνετε. Προτεραιότητα, κακά τα ψέματα, έχει το παιδάκι σας. Το περίσσευμα, για να είναι πραγματικό περίσσευμα, έχει προϋποθέσεις.

ΥΓ3: Όσες/οι είστε δότριες/ες αίματος, μπορείτε να με καταλάβετε. Αλλά αυτή η δωρεά σε κάνει να νιώθεις ακόμα πιο όμορφα.

ΥΓ4: Και για να προλάβω τυχόν πολεμικά σχόλια από κάτω, οι μαμάδες που δεν τα κατάφεραν με τον θηλασμό είναι το ίδιο μαμάδες με όσες θηλάζουν, με όσες κάνουν μικτή διατροφή, με όσες δωρίζουν γάλα, με όσες κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για τα παιδάκια τους, δηλαδή.

Πηγή: http://www.eimaimama.gr/2014/11/tha-periautologiso.html

Πώς κατάφερα να θηλάσω το γιο μου!

Screen-shot-2012-11-07-at-1.47.59-AM

Περιμέναμε τον ερχομό του Διονυσάκη με ανυπομονησία. Ήταν ήδη τέλος Σεπτέμβρη και πέρα από την λαχτάρα να κρατήσω στην αγκαλιά μου το μικρό μου αγοράκι, είχα κουραστεί με την ζέστη. Ήμασταν όλοι έτοιμοι, είχαμε παρακολουθήσει τα μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής και το σεμινάριο για τον θηλασμό.

Τελικά το αγοράκι μας ήρθε 3 Οκτωβρίου. Όλα πήγαν τέλεια, ο τοκετός μου ήταν πολύ σύντομος, μόλις 3 ώρες, χωρίς καθόλου ταλαιπωρία. Στο μαιευτήριο (δημόσιο) είχα το αγοράκι μου συνεχώς μαζί μου από την πρώτη στιγμή. Θήλαζε κανονικά, το στήθος μου “γεμάτο” γάλα παρόλα αυτά την τρίτη μέρα διαπίστωσαν ότι δεν παίρνει το αναμενόμενο βάρος. Το ίδιο και την τέταρτη μέρα και για αυτό το πρωί δεν μας επέτρεψαν να φύγουμε όπως επιθυμούσαμε αφού ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση και προτιμούσαμε να πάμε σπίτι μας το συντομότερο.

Τελικά με προτροπή του γιατρού μου “αναλάβαμε” την ευθύνη και φύγαμε το απόγευμα της τέταρτης μέρας. Για καλό και για κακό καλέσαμε την παιδίατρο μας την ίδια μέρα για να εξετάσει το μωρό. Μας καθησύχασε για το βάρος, μας έδωσε συμβουλές και μάλιστα είπε στον άντρα μου ότι εντυπωσιάστηκε που αν και πρώτη φορά μαμά είχα μεγάλη σιγουριά και αυτοπεποίθηση όταν μας είδε να τον θηλάζω. Ήμασταν λοιπόν όλοι πολύ χαρούμενοι, όλα είχαν πάει τελεία και ήμασταν σπίτι μας με το αγοράκι μας.

Την πέμπτη μέρα το βραδάκι ο Διονύσης «αποφάσισε» ότι δεν ήθελε να θηλάσει άλλο…Αρνούταν να πιάσει το στήθος μου, έκλαιγε γοερά όταν το πλησίαζε. Το ίδιο και μια ώρα αργότερα, το ίδιο και δυο. Είχαν ήδη περάσει κάμποσες ώρες από την ώρα που έπρεπε να φάει και έτσι αναγκαστήκαμε να του δώσουμε γάλα σε σκόνη. Το ίδιο και στο επόμενο γεύμα του, γοερό κλάμα όταν προσπαθούσα να τον βάλω στο στήθος μου και αναγκαστικά ξένο γάλα.

Η παιδίατρος συνέστησε να προσπαθώ να τον βάζω να στήθος μου αλλά για να μην σταματήσει η παραγωγή μου και για να μην πίνει ξένο γάλα να χρησιμοποιήσω θήλαστρο. Έτσι και έκανα αλλά το γάλα που έβγαζα ήταν λίγο, οπότε του δίναμε και συμπλήρωμα. Ο Διονύσης συνέχιζε να μην θέλει το στήθος μου και μόνο με το θήλαστρο το γάλα μου συνέχισε να μειώνεται.

Πέρασα μια εφιαλτική βδομάδα, με πολύ κακή διάθεση, με τύψεις, με στεναχώρια… ήταν κρίμα ήθελα τόσο πολύ να θηλάσω το αγοράκι μου, είχα προετοιμαστεί, ήμουν σίγουρη πως θα τα καταφέρναμε. Μάταια ο καλός μου προσπαθούσε να με παρηγορήσει. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είχα πάει στραβά, ίσως δεν τον κρατούσαν σωστά, ίσως έφταιγε ότι του δώσαμε πιπίλα νωρίς, πριν εδραιωθεί ο θηλασμός, ίσως δεν ήταν αρκετό το γάλα μου, ίσως ίσως ίσως.

Διάβαζα διάφορα στο internet, αλλά πουθενά πως να πείσεις ένα μωρό ημερών να μην κλαίει στην θέα του στήθους της μάνας του… Διάβασα και την ιστορία της Ολίβιας και εκεί έμαθα ότι υπάρχουν σύμβουλοι θηλασμού. Πήρα τηλέφωνο τη Μαρία και την επόμενη μέρα ήρθε σπίτι μας. Για να μην τα πολυλογώ η Μαρία εξέτασε τον Διονύση για να σιγουρεύει ότι δεν έχει κάποιο ανατομικό πρόβλημα, μου έδωσε συμβουλές για το πως να αυξήσω την παραγωγή μου (συχνές αντλήσεις, επαφή δέρμα με δέρμα και ερεθισμός του στήθους), μου πρότεινε να χρησιμοποιήσω θηλές σιλικόνης, γιατί ο Διονύσης φαινόταν να μην αντιδρά τόσο άσχημα σε αυτές και να πάρω μια συσκευή SNS (Supplemental Nursing System) ώστε σε συνδυασμό με τις θηλές σιλικόνης να συνηθίσει ο Διονύσης να τρέφετε ξανά από το στήθος μου.

Επί 2 μήνες σχεδόν έκανα περίπου 6 αντλήσεις την ημέρα. Σιγά σιγά αυξήθηκε το γάλα μου και φτάσαμε να δίνω στον Διονύση σχεδόν αποκλειστικά δικό μου. Εκτός από τα νυχτερινά γεύματα προσπαθούσα να χρησιμοποιώ το SNS αντί για μπιμπερό, στην αρχή με τις θηλές σιλικόνης μετά χωρίς. Σιγά σιγά οι αντλήσεις μειώθηκαν, δεν χρειαζόταν να χρησιμοποιώ το SNS. Όταν ο Διονύσης έγινε 2,5 μηνών πλέον δεν χρειαζόμασταν καμία βοήθεια, θήλαζε κανονικότατα!!!

Τον θήλασα μέχρι που το γάλα μου μειώθηκε πολύ, περίπου μέχρι 9 μηνών, αλλά πραγματικά δεν ήθελα να σταματήσω. Κάθε φορά που τον έπαιρνα στην αγκαλιά μου πλημμύριζα από συναισθήματα, καμιά φορά έκλαιγα από συγκίνηση, συνήθως του μιλούσα, πάντα τον χάιδευα. Αυτές τις στιγμές τις είχαμε κερδίσει με κόπο και τις απολάμβανα διπλά.

Σας διηγήθηκα την ιστορία μας για να δώσω κουράγιο στις νέες και άπειρες μανούλες. Ελπίζω να σας απέδειξα ότι με θέληση και σωστές συμβουλές μπορούμε να λύσουμε τέτοιου είδους προβλήματα. Μην τα παρατάτε, αν θέλετε πραγματικά να θηλάσετε και αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μην διστάσετε να μιλήσετε με κάποιον σύμβουλο θηλασμού. Και κάντε το σύντομα γιατί ο χαμένος χρόνος είναι σε βάρος του θηλασμού. Τις περισσότερες φορές υπάρχει λύση, απλά θέλει υπομονή και επιμονή.

Ευχαριστώ πολύ την Μαρία Φερτάκη για την ανεκτίμητη βοήθειά της, Μαρία σου χρωστάμε ευγνωμοσύνη.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την Ολίβια και να την συγχαρώ για το θάρρος της να γράψει για την δική της εμπειρία με τον θηλασμό. Ίσως αν δεν διάβαζα αυτή την ιστορία να μην μάθαινα εγκαίρως για τους σύμβουλους θηλασμού και να χάναμε πολύτιμο χρόνο.

μαμά Ιωάννα

Πηγή: http://www.eimaimama.gr/2012/11/pws-katafera-na-thilasw-to-gio-mou.html

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Ο νεογνολόγος που προασπίζεται τον θηλασμό

Μια συνέντευξη της Κέλλυς Σώκου

momandbabe

Το συγκλονιστικότερο ίσως όλων στην κουβέντα που ακολουθεί με τον Γιώργο Λιόση, διευθυντή του Νεογνολογικού Τμήματος του νοσοκομείου «Έλενα Βενιζέλου» και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Θηλασμού, είναι η πληροφορία πως η μοναδική τράπεζα μητρικού γάλακτος που υπάρχει στην Ελλάδα, λειτουργεί από το 1947. Και από τότε μέχρι σήμερα, σχεδόν 70 χρόνια μετά, δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια να φτιαχτεί άλλη. Έτσι, η πλειονότητα των μωρών που χρειάζονται συμπλήρωμα για διάφορους λόγους, τρέφεται με φόρμουλα, εκτός από εκείνα που έτυχε να γεννηθούν στο Έλενα. Επαναλαμβάνω: εδώ και 60+ χρόνια. Δεν θα αναφερθώ τώρα στη σημασία ύπαρξης τραπεζών γάλακτος (επιφυλάσσομαι για το μέλλον), διότι θα βαρεθείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί με τον κατεξοχήν προασπιστή του θηλασμού των πρόωρων.

Ο Γιώργος Λιόσης είναι ο νεογνολόγος, από τον οποίο δεν θα ακούσετε μάλλον ποτέ «δώσε λίγο ξένο να πάρει λίγο βάρος και βλέπουμε». Είναι ο άνθρωπος που άκουσα με καημό να λέει πως στην Ελλάδα υστερούμε σημαντικά στην ψυχολογική υποστήριξη των γονέων όσο το νεογνό νοσηλεύεται αλλά και στο μετά, αφού τα μωρά βγουν από τις ΜΕΝΝ σε μια συνέντευξη Τύπου. Είναι ο ίδιος που μου έδωσε τουλάχιστον έναν ξεκάθαρο λόγο για τον οποίο το μητρικό γάλα αποτελεί φάρμακο για τα βιαστικά μωρά και με πληροφόρησε πως πλέον τα πρόωρα νεογνά μπορούν να σιτίζονται από την πρώτη κιόλας μέρα και να μπαίνουν στο στήθος από την 28η εβδομάδα (κύησης). Τέλος, μου επιβεβαίωσε αυτά που είχα στο μυαλό μου: πως όχι τυχαία το παιδί μου πήρε τα πάνω του από τη στιγμή που τράφηκε με το γάλα μου και πως εντελώς δικαιολογημένα η άντληση γάλακτος και ο στόχος μου να της το δώσω, με βοήθησε ψυχολογικά. 

Πολλές φορές ακούμε ότι μόλις το παιδί αρχίζει να σιτίζεται με μητρικό γάλα, παίρνει αμέσως τα πάνω του στη θερμοκοιτίδα. Ισχύει ή είναι ιδέα μας;

Σαφώς και ισχύει και οι πιο πρόσφατες έρευνες το καταδεικνύουν. Γι’ αυτό και πλέον ξεκινάμε τη σίτιση με μητρικό γάλα, από την πρώτη κιόλας μέρα, ακόμη και στα εξαιρετικά πρόωρα βρέφη, ακόμη και σε εκείνα που παλιότερα θα κρίναμε ότι έπρεπε να σιτιστούν μόνο παρεντερικά. Αρχίζουμε με μόλις 0,5 ml και αυξάνουμε προοδευτικά. Μια τελευταία δική μας έρευνα, που έγινε από το τμήμα προώρων του μαιευτηρίου «Έλενα Βενιζέλου» σε 600 βρέφη, έδειξε πως εκείνα που σιτίστηκαν με μητρικό γάλα παρουσίασαν πολύ λιγότερες ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, βγήκαν πολύ γρηγορότερα από το τμήμα προώρων και μετά την έξοδο είχαν πολύ χαμηλότερα ποσοστά λοιμώξεων στους πρώτους μήνες. Η έρευνά μας έδειξε επίσης ότι τα παιδιά που πήραν μητρικό γάλα, είχαν πολύ χαμηλά ποσοστά μιας πολύ σοβαρής κατάστασης που προσβάλλει τα μικρά πρόωρα και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε τύφλωση. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται αμφιβληστροειδοπάθεια της προωρότητας. Τα νέα δεδομένα, που επιβεβαιώθηκαν και από τη μελέτη μας, λένε ότι τα παιδιά από την 28η κιόλας εβδομάδα μπορούν να μπουν στο στήθος, καθώς οι θηλαστικές κινήσεις μοιάζουν με αυτές που κάνουν στην κοιλιά της μητέρας τους πίνοντας αμνιακό υγρό. Στο μαιευτήριο που εργάζομαι εδώ και 25 χρόνια στο «Έλενα Ε Βενιζέλου», κάνουμε μεγάλη προσπάθεια να μην δίνουμε γάλα από μπιμπερό και να βάζουμε από νωρίς τα μωρά στην αγκαλιά της μητέρας ακόμα και εάν βρίσκονται σε αναπνευστική υποστήριξη ή δεν μπορούν ακόμα να θηλάσουν. Η ενέργεια αυτή τα βοηθά να αρχίζουν πολύ γρήγορα τις προσπάθειες για θηλασμό και τελικά να θηλάζουν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. 

Αν μπορούσατε να ξεχωρίσετε έναν μόνο λόγο για τον οποίο θα συμβουλεύατε μια μητέρα πρόωρου να θηλάσει, ποιος θα ήταν;

Αν σκεφτείτε ότι η νεκρωτική εντεροκολίτιδα είναι η βασικότερη αιτία θανάτου στα πρόωρα βρέφη και ότι το μητρικό γάλα με τους παράγοντες και τα στοιχεία που περιέχει συμβάλλει στην αποδυνάμωση της απειλητικής αυτής ασθένειας, θα έλεγα ότι ο θηλασμός μπορεί να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. 

Πώς θα έπρεπε να προσεγγίσουμε μια μητέρα που έχει γεννήσει πρόωρα, προκειμένου να τη βοηθήσουμε να θηλάσει και όχι να την πιέσουμε;

Η προσπάθεια και η ενημέρωση πρέπει να αρχίζει πριν από τον τοκετό, καθώς ποτέ δεν ξέρεις με βεβαιότητα εάν μια γυναίκα τελικά γεννήσει πρόωρα. Αμέσως μετά τον τοκετό, θα πρέπει η υπεύθυνη μαία να επισκεφθεί την μητέρα και να της διδάξει πώς να βγάζει και να αποθηκεύει το γάλα της. 

Είναι προτιμότερη η μεικτή διατροφή από την απουσία θηλασμού και γιατί;

Στο «Έλενα» δεν συστήνουμε φόρμουλα. Στην περίπτωση που η μητέρα για κάποιο λόγο – π.χ. διαμένει στην επαρχία – δεν μπορεί να δώσει το δικό της γάλα, χορηγούμε μητρικό γάλα από μητέρες που έχουν δωρίσει μέρος του γάλακτός τους που περισσεύει στην τράπεζα γάλακτος του τμήματος. Βέβαια οι δότριες έχουν ελεγχθεί για την ύπαρξη μεταδοτικών ασθενειών και το γάλα παστεριώνεται και μπαίνει στην κατάψυξη. Έτσι τα πρόωρα θηλάζουν με μητρικό γάλα για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα και εάν η μητέρα δεν μπορεί να χορηγήσει το δικό της γάλα.  Η προσπάθεια αυτή εξαπλώνεται σιγά σιγά, καθώς και άλλα μαιευτήρια γίνονται φιλικά προς τον μητρικό θηλασμό. 

Πώς λειτουργεί η τράπεζα γάλακτος στο Έλενα και τι χρειάζεται για να αποκτήσουν όλα τα μαιευτήρια;

Η τράπεζα γάλακτος στο «Έλενα» λειτουργεί από το 1947, με μια διακοπή την περίοδο που είχε εμφανιστεί ο HIV. Οι μητέρες που δίνουν το γάλα τους υποβάλλονται σε μικροβιολογικές εξετάσεις. Ακόμη κι αν έχουν προσβληθεί από τον μεγαλοκυτταροϊό, που μπορεί να μολύνει ένα βρέφος κάτω των 33 εβδομάδων, το γάλα τους θα παστεριωθεί εδώ στην τράπεζα και θα χορηγηθεί άφοβα. Υπάρχει επίσης εξοπλισμός που μετράει την περιεκτικότητα του μητρικού γάλακτος σε λίπος και πρωτεΐνες και έχουμε τη δυνατότητα να το εμπλουτίσουμε, μόνον εάν χρειάζεται, με τα απαραίτητα στοιχεία, όπως πρωτεΐνη, ασβέστιο, φωσφόρο κ.λπ. Επομένως, κάθε υγιής γυναίκα που θηλάζει, αν εξεταστεί και ακολουθήσει τις οδηγίες υγιεινής μπορεί να δωρίσει το γάλα της, ακόμη κι αν το έχει συλλέξει στο σπίτι της. 

Τι πιστεύετε ότι λείπει από το ελληνικό σύστημα υγείας όσον αφορά τον θηλασμό των πρόωρων;

Δεν πιστεύω ότι είναι θέμα του συστήματος, αλλά του κάθε ιδρύματος. Η κάθε μονάδα νοσηλείας, το κάθε μαιευτήριο, πρέπει με προσπάθεια και υπερβαίνοντας πολλές δυσκολίες να διεκδικήσει και να δημιουργήσει συνθήκες φιλικές προς τον θηλασμό. Όπως σας είπα και πριν όλο και περισσότερα μαιευτήρια γίνονται φιλικά προς τον θηλασμό. Εκτός από το «Αττικό» και το «Έλενα», έγινε πρόσφατα και το «Μητέρα» , ενώ και στο «Ιασώ» αλλά και σε όλα τα μαιευτήρια γίνονται σημαντικά βήματα. 

Γιατί δίνονται αντικρουόμενες πληροφορίες σχετικά με τον θηλασμό στα πρόωρα;

Πιστεύω ότι υπάρχουν πλέον κανόνες που ακολουθούνται από τα περισσότερα τμήματα προώρων. 

Τι πρέπει πραγματικά να προσέχει μια μητέρα που αποθηκεύει το γάλα της για το πρόωρο μωρό της και τι όταν τελικά του το δίνει;

Όχι πολλά στην πραγματικότητα, αφού το μητρικό γάλα, πολύ δύσκολα μολύνεται. Χρειάζεται μόνο να πλένει το στήθος και τα χέρια της και να αποθηκεύει το γάλα σε αποστειρωμένα δοχεία. 

Ποιο είναι το συχνότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένα πρόωρο μωρό που προσπαθεί να θηλάσει και πώς το αντιμετωπίζετε εσείς ως νεογνολόγος;

Το συχνότερο πρόβλημα είναι ο μετεωρισμός της κοιλιάς, επειδή το βρέφος δυσκολεύεται να χωνέψει. Ωστόσο ούτε σε αυτή την περίπτωση δεν διακόπτουμε πλέον τη σίτιση με μητρικό γάλα. Το ξένο γάλα είναι που επιδεινώνει την κατάσταση. Ένα άλλο σύνηθες πρόβλημα είναι η έλλειψη καλού αντανακλαστικού θηλασμού. Σε αυτή την περίπτωση που στην αρχή το παιδί δεν μπορεί σιτιστεί, το βάζουμε να «θηλάσει» σε κενό στήθος, δηλαδή αφού η μητέρα έχει βγάλει με θήλαστρο πρώτα το γάλα. Η τεχνική αυτή βοηθά πολύ το παιδί να μάθει και να αρχίσει τον θηλασμό χωρίς πρόβλημα. 

Τι θα συμβουλεύατε μια μητέρα πρόωρου που έχει κουραστεί από την αγωνία και θέλει να διακόψει τη συλλογή γάλακτος;

Θα προσπαθούσα να την πείσω, χωρίς όμως να την πιέσω, για τα οφέλη του μητρικού γάλακτος, που λειτουργεί πραγματικά  σαν φάρμακο στα πρόωρα βρέφη. Κατανοώ τη δύσκολη ψυχολογία μιας μητέρας που απέκτησε πρόωρο μωρό, αλλά αυτή η ψυχολογία μπορεί και να συνεχιστεί. Ο θηλασμός όμως είναι σημαντικό να διατηρηθεί από την αρχή. 

Πόσο σημαντική είναι η ψυχολογική υγεία μιας μητέρας; Πότε θα της προτείνατε να δώσει ξένο γάλα; (για το καλό το δικό της και πότε για το καλό του παιδιού;).

Φυσικά, η ψυχολογία της μητέρας είναι πολύ σημαντική. Πιστεύω όμως ότι η προσπάθειά της να διατηρήσει το γάλα της μπορεί τελικά να λειτουργήσει θετικά στην ψυχολογία της. Μια μητέρα που θλίβεται επειδή για πρακτικούς λόγους δεν μπορεί να προσφέρει βοήθεια στο παιδί της, θα αρχίσει να νιώθει πως κάνει κάτι χρήσιμο και έτσι θα αισθάνεται και η ίδια καλύτερα. 

Τι θα λέγατε σε μια μητέρα που δεν κατάφερε να θηλάσει και αισθάνεται άσχημα γι’ αυτό;

Να μην αισθάνεται άσχημα. Το ότι είναι μητέρα αποτελεί από μόνο του μεγάλη προσφορά. Και η δική μου γυναίκα θήλασε μόνο 2 μήνες, αλλά η κόρη μας είναι ένα πανέξυπνο παιδί. Θα της έλεγα ωστόσο να προσπαθήσει να θηλάσει το δεύτερο παιδί της.

ΧΡΗΣΙΜΑ

_ Αν θέλετε να πάρετε συμβουλές για τον θηλασμό από το Έλενα, τηλ. 210 6462782 και 210 6402360.
_ Αν θέλετε να δωρίσετε γάλα στην τράπεζα γάλακτος, επικοινωνήστε με το τηλεφωνικό κέντρο στο τηλ. 213 2051000

Πηγή

 

Θεραπεία μέσω του θηλασμού: Η ιστορία μιας σεξουαλικά κακοποιημένης γυναίκας

της Nikki Patrick

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου το σώμα μου δεν μου ανήκε. Από πολύ μικρή ηλικία με χρησιμοποιούσαν και με κακοποιούσαν με φριχτούς τρόπους, οι οποίοι θα έκαναν τους περισσότερους να ανατριχιάσουν αν τους άκουγαν. Με κακοποιούσε φυσικά και σεξουαλικά ο πρώτος άνθρωπος στο οποίο θα έπρεπε να έχω εμπιστοσύνη και να βρίσκω ανακούφιση, ο πατέρας μου.

Δεν είναι εύκολο να μιλήσω γι’ αυτό, αλλά ελπίζω ότι μέσα από την ιστορία μου για την σεξουαλική κακοποίηση και την επίδρασή της στο θηλασμό του παιδιού μου, κάθε γυναίκα με παρόμοια εμπειρία μπορεί να βρει δύναμη, κατανόηση και ανακούφιση.

Το να μεγαλώνεις μέσα σε περιβάλλον σεξουαλικής κακοποίησης σε διδάσκει πολλά πράγματα σε σχέση με το σώμα σου. Ότι είναι βρώμικο. Ότι πρόκειται για αντικείμενο. Ότι προορίζεται για να το χρησιμοποιούν άλλοι. Ότι δεν είναι στον έλεγχό σου. Τα στήθη μου έγιναν αντικείμενο απάνθρωπων βασανιστηρίων, καθαρά σεξουαλικών και τίποτα άλλο.

Στην ηλικία των 18 ετών, σηκώθηκα στα πόδια μου, βρήκα την φωνή μου και δεν κοίταξα ποτέ ξανά πίσω μου. Δεν έχω ξαναδεί τον «πατέρα» μου ποτέ και ούτε πρόκειται. Ο δρόμος προς τη μητρότητα είχε πολλά εμπόδια, αλλά τα κατάφερα.

Όταν κατάλαβα ότι ήμουν έγκυος στην κόρη μου, ο θηλασμός μου φαινόταν το πιο μακρινό πράγμα στο χώρο των δυνατοτήτων μου. Ήταν αδύνατο να φανταστώ το παιδί μου να τρέφεται από το στήθος μου, το οποίο θεωρούσα βρώμικο γιατί αυτό είχα μάθει να πιστεύω. Επίσης, η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να είχε την απαίτηση όποτε ήθελε να έχει πρόσβαση σ’ αυτό το ιδιαίτερο σημείο του σώματός μου, με έστελνε πίσω στην ηλικία των 8 ετών όπου δεν μπορούσα να πω όχι. Η ιδέα με τρομοκρατούσε και αποφάσισα ότι η φόρμουλα ήταν η καλύτερη επιλογή για μένα.

Συζήτησα τους προβληματισμούς μου με την γυναικολόγο μου, η οποία βασικά με απαξίωσε. Φάνηκε ότι αισθάνθηκε πολύ άβολα, είμαι σίγουρη ότι η ιστορία ενός σεξουαλικά κακοποιημένου παιδιού μπορεί να κάνει τον καθένα να αισθανθεί πολύ άβολα. Μου είπε το γνωστό «το στήθος είναι το καλύτερο» και ότι ήλπιζε ότι «θα τοποθετούσα στο παρελθόν τις ανασφάλειές μου, για το καλό του μωρού μου». Λες και αυτό ήταν κάτι εύκολο….

Σιγά – σιγά ξεκίνησα να ανοίγομαι σε άλλες γυναίκες, αυτές που είχαν τις ίδιες εμπειρίες και κάποιες που ήταν ήδη μητέρες. Βρήκα μια κοινωνία κατανόησης. Οι φόβοι και οι ανησυχίες μου ακούγονταν, είχαν υπόσταση και σε κάποιες περιπτώσεις, μοιράζονταν σε άλλες γυναίκες.

Καθώς πλησίαζε η μέρα του τοκετού, βίωνα μια μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Άρχισα να σκέφτομαι όλο και περισσότερο την ιδέα μήπως τελικά να προσπαθούσα να την θηλάσω. Προσπάθησα να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου και να αγνοήσω την φωνή μέσα μου που μου έλεγε «όχι». Δεν τα κατάφερα. Όταν πήγα πια να γεννήσω, το σχέδιο μου ήταν να χρησιμοποιήσω την φόρμουλα και ήμουν απολύτως ικανοποιημένη με αυτή την επιλογή.

Η Grace γεννήθηκε μέσα στην νύχτα, μετά από έναν μακρύ και δύσκολο τοκετό. Ήμουν εξουθενωμένη. Έβαλαν το κορμάκι της επάνω μου και κάτι απίστευτο συνέβη. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την στιγμή εκείνη όπως της αξίζει.  Και κανείς στο δωμάτιο δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε, εκτός από εμένα, και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. Άρχισε να ψάχνει και να σέρνεται προς το στήθος μου. Το στόμα της ήταν ανοιχτό και έτοιμο και η καρδιά μου άρχισε να την δέχεται. Ήταν έτοιμη να πιάσει το στήθος μου και κανένα σημείο της ύπαρξής μου δεν ήθελε να την σταματήσει. Η γλυκιά μου κόρη έπιασε το στήθος, με κοίταξε βαθιά στα μάτια και έκλεισε πληγές που ήταν μέρος της ύπαρξής μου για 29 χρόνια.

Δεν ήταν πάντα εύκολο, είχα άγχος και αναδρομές στο παρελθόν, ειδικά αργά τη νύχτα, τότε που συνέβαινε η περισσότερη κακοποίηση. Έπρεπε να είμαι πολύ ευγενική με τον εαυτό μου και με το μωρό. Έμαθα να ισορροπώ τις ανάγκες και των δυο μας. Υπήρξαν στιγμές που έπρεπε να περιμένει για λίγο, καθώς προσπαθούσα να επαναφέρω τον εαυτό μου πίσω στη στιγμή. Χάιδευα τα μικρά της ποδαράκια ή μύριζα τα μαλλιά της για να θυμίσω στον εαυτό μου ότι αυτή είναι η κόρη μου, όχι το παρελθόν μου.

18 μήνες μετά, την θηλάζω ακόμα. Και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω και πάλι το ταξίδι του θηλασμού, αυτή την φορά με τον γιο μου, που τον περιμένω τον Ιανουάριο. Κατά κάποιο τρόπο αυτό το ταξίδι μου φαίνεται πιο δύσκολο, μάλλον επειδή ξέρω ότι είναι αγόρι. Αλλά η εμπειρία μου λέει ότι εγώ θα είμαι εντάξει και ότι εκείνος θα βρει τον δικό του τρόπο να ηρεμήσει την ψυχή μου.

Ελπίδα μου καθώς μοιράζομαι την ιστορία μου είναι ότι κάποια άλλη γυναίκα με παρόμοια εμπειρία θα την διαβάσει και θα ταυτιστεί. Δεν είσαι μόνη, τα αισθήματά σου είναι βάσιμα και έχεις επιλογές. Ο θηλασμός μου επέτρεψε να δω το σώμα μου κάτω από ένα τελείως διαφορετικό φως. Δεν είναι βρώμικο, αηδιαστικό ή ιδιοκτησία κάποιου. Είναι καταπληκτικό, ικανό να συντηρήσει την ζωή και πανέμορφο. Επίσης είναι δικό μου, όπως και το στήθος μου. Ο θηλασμός ήταν μια επιλογή που έκανα, όχι ακριβώς με την θέλησή μου, αλλά επιλογή. Η ανάκτηση της δύναμης του σώματός μου ήταν το πιο καταπληκτικό κομμάτι του θηλασμού για μένα.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Το διαβάσαμε στο: http://www.thebadassbreastfeeder.com/healing-through-breastfeeding-a-sexual-abuse-survivor/

 

 

Μητρικό γάλα: Νέα ανακάλυψη για τις ιδιότητές του και την καταπολέμηση του πιο διαδεδομένου ιού

Για δεκαετίες, οι αρχές δημόσιας υγείας προβληματίζονταν σχετικά μ’ένα εκπληκτικό γεγονός για τον ιό HIV: Μόνο περίπου 10-20 % των βρεφών που θηλάζουν από μολυσμένες μητέρες, προσβάλλονται από τον ιό. Ωστόσο, τα τεστ δείχνουν ότι ο HIV υπάρχει πράγματι στο μητρικό γάλα κι έτσι τα παιδιά αυτά εκτίθενται στον ιό πολλές φορές ημερησίως για τους πρώτους μήνες (ή ακόμη και χρόνια) της ζωής τους.

Μια ομάδα επιστημόνων και γιατρών από το Πανεπιστήμιο Duke ανακάλυψαν τον λόγο για τον οποίο αυτά τα μωρά δεν μολύνονται. Το ανθρώπινο μητρικό γάλα περιέχει μια φυσική πρωτεΐνη που ονομάζεται Tenascin C εξουδετερώνει τον ιό HIV και, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτή εμποδίζει από το να περάσει ο ιός από τη μητέρα στο παιδί. Υποστηρίζουν δε ότι η εν λόγω πρωτεΐνη θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι πολύτιμο ως εργαλείο για την καταπολέμηση του HIV-για τα βρέφη και τους ενήλικες που είτε είναι οροθετικοί στον ιό HIV, είτε διατρέχουν κίνδυνο να μολυνθούν.

Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences, εμπνεύστηκε από προηγούμενες εργασίες από άλλους ερευνητές που έδειχναν ότι, τόσο σε καλλιέργειες ιστών όσο και σε ζωντανά ποντίκια, το μητρικό γάλα από μητέρες που δεν είχαν προσβληθεί από τον ιό HIV ήταν φυσικά προικισμένο με ιδιότητες κατά του ιού HIV.

Ως μέρος της μελέτης, οι ερευνητές, χρησιμοποιώντας διάφορα φίλτρα, διαχώρισαν τις πρωτεΐνες του μητρικού γάλακτος με βάση το μέγεθος, το ηλεκτρικό φορτίο και άλλα χαρακτηριστικά – και δοκίμασαν πιο από αυτά τα μέρη, όταν προστίθεται σε μια ιστοκαλλιέργεια, θα μπορούσε να εμποδίσει τη μόλυνση των κυττάρων από τον ιό HIV. Τελικά, παρατήρησαν ότι μία συγκεκριμένη πρωτεΐνη υπερίσχυε με την παρουσία της σε κάθε διαχωρισμένο τμήμα μητρικού γάλακτος που ήταν ανθεκτικά στον ιό HIV. Αυτή ήταν η Tenascin C.

Ο ερευνητές υποστηρίζουν ότι ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλα φυσικά στοιχεία στο γάλα που μπορεί να παίζουν κάποιο ρόλο στην καταπολέμηση του HIV.

Όποιοι όμως και αν είναι αυτοί οι άλλοι παράγοντες, η διαπίστωση αυτή δικαιώνει τις πρόσφατες αλλαγές στους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών, που συνιστούν ακόμα και οι οροθετικές μητέρες σε φτωχές χώρες να θηλάζουν, δεδομένου ότι λαμβάνουν αντιρετροϊκά φάρμακα για την καταπολέμηση του ιού. Αυτό συμβαίνει γιατί – όπως στατιστικά στοιχεία επιβεβαιώνουν – τα τεράστια θρεπτικά οφέλη και η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος που απορρέουν μέσω του μητρικού θηλασμού, αντισταθμίζουν την σχετικά μικρή πιθανότητα μετάδοσης του HIV μέσω του θηλασμού.

Ένα άμεσο πλεονέκτημα αυτής της πρωτεΐνης, λέει η Sallie Permar – επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, είναι το γεγονός ότι η πρωτεΐνη «είναι σαν να είναι εγγενώς ασφαλής, εφόσον είναι ήδη ένα συστατικό του μητρικού γάλακτος. Είναι κάτι που τα μωρά τρώνε καθημερινά. Άλλες πιθανές θεραπείες, αντιθέτως, θα πρέπει να εξετάζονται για τοξικότητα.»

Όμως η παρουσία της Tenascin C στο μητρικό γάλα φέρνει στην επιφάνεια ένα βαθύτερο ερώτημα: Γιατί το μητρικό γάλα περιέχει μια φυσική πρωτεΐνη που μάχεται τον ιό HIV ; –  Ένας ιός που εξελίχθηκε πολύ πρόσφατα στην ιστορία μας, κάποια στιγμή στις αρχές του 20ου αιώνα

«Δε νομίζω ότι το μητρικό γάλα καταπολεμά αποκλειστικά τον ιό HIV, αλλά έχουν υπάρξει κι άλλες σχετικές λοιμώξεις που έχουν ξεπεραστεί μέσω του θηλασμού», υποστηρίζει η Sallie Permar. «Η δουλειά μας έχει δείξει ότι η δραστηριότητα της Tenascin C δεν προορίζεται αποκλειστικά για την καταπολέμηση του ιού HIV. Πιστεύουμε ότι είναι μια ευρέος φάσματος αντιμικροβιακή πρωτεΐνη.»

Με άλλα λόγια, η Tenascin C είναι αποτελεσματική κατά την καταπολέμηση μεγάλης ποικιλίας λοιμώξεων. Το γεγονός ότι οι ιδιότητές της δεσμέυουν τα σωστά σημεία του εξωτερικού περιβλήματος του HIV, έτσι ώστε να καταπολεμά την μετάδοση του ιού», όπως η Sallie Permar το θέτει, είναι «ένα δώρο της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους».

Original article

 

Ο θηλασμός προστατεύει τη μητέρα από επιλόχειο κατάθλιψη

Κατά 50% φάνηκε να μειώνεται ο κίνδυνος, αποκαλύπτει μελέτη μεγάλης κλίμακας.

Πέρα από τη θωράκιση του οργανισμού του μωρού, ο θηλασμός προσφέρει σημαντικά οφέλη και για την υγεία της μητέρας. Νέα βρετανική μελέτη μεγάλης κλίμακας από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έδειξε πως οι νέες μητέρες που θηλάζουν αντιμετωπίζουν κατά 50% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης επιλόχειας κατάθλιψης.

Η επιλόχειος κατάθλιψη αποτελεί ένα είδος κλινικής κατάθλιψης η οποία μπορεί να εμφανιστεί στις μητέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους και οφείλεται σε ορμονικούς παράγοντες. Ανάμεσα στα κυριότερα συμπτώματα συγκαταλέγονται το κλάμα, ο εκνευρισμός, η υπνηλία, η δυσκολία συγκέντρωσης, η ανάγκη για απομόνωση, το αίσθημα του ανικανοποίητου και η διαρκής θλίψη.

«Ασπίδα» υγείας ο θηλασμός

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία περίπου μια στις δέκα μητέρες εμφανίζουν επιλόχεια κατάθλιψη κάποια στιγμή μετά τον τοκετό. Αναλύοντας δεδομένα που αφορούσαν συνολικά 14.000 γεννήσεις στη νοτιοδυτική Βρετανία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες που είχαν δηλώσει ότι επιθυμούσαν να θηλάσουν και τελικά το έκαναν εμφάνιζαν 50% λιγότερες πιθανότητες εμφάνιση της εν λόγω ψυχικής κατάστασης, συγκριτικά με τις υπόλοιπες.

Αντίθετα, οι γυναίκες που αρχικά είχαν δηλώσει ότι θα ήθελαν να θηλάσουν και τελικά για κάποιον λόγο δεν τα κατάφεραν, εμφάνιζαν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης της επιλόχειας κατάθλιψης.

«Ο θηλασμός φαίνεται να κρύβει προστατευτικά οφέλη και για τη μητέρα. Ωστόσο υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος όπου οι μητέρες που ήθελαν αλλά τελικά δεν κατάφεραν να θηλάσουν αντιμετώπιζαν τελικά τον υψηλότερο κίνδυνο από όλες τις υπόλοιπες ομάδες» υπογραμμίζει η δρ Μαρία Ιακώβου, η οποία έλαβε μέρος στη μελέτη.

«Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει πολύ μεγάλη υποστήριξη απέναντι στις μητέρες που θέλουν να θηλάσουν, ενώ θα πρέπει οι ειδικοί να παρακολουθούν στενά όσες τελικά δεν τα καταφέρνουν για να βεβαιωθούν ότι όλα πάνε καλά» προσθέτει η ειδικός.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πίσω από την προστατευτική δράση του θηλασμού ενάντια στην επιλόχεια κατάθλιψη, κρύβονται οι ορμόνες της «ευτυχίας» που εκκρίνονται στον γυναικείο οργανισμό κατά την παραγωγή του γάλακτος. Εκτιμούν ακόμα, ότι κοινωνικοί και ψυχολογικοί παράγοντες ενδεχομένως να συμβάλλουν στο συναίσθημα της αποτυχίας, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο της σοβαρής ψυχικής κατάστασης.

«Οι μητέρες πολλές φορές μετά τον τοκετό ταλαιπωρούνται από πόνο, έλλειψη ύπνου και στρες. Ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει ως προς την χαλάρωσή τους και τον περιορισμό του στρες που βιώνουν, αποτρέποντας έτσι την εμφάνιση διαταραχών της ψυχικής τους υγείας» εξηγεί από την πλευρά της Ρόζμαρι Ντόντς, από το ίδρυμα National Childbirth Trust(NCT).

Τα ενδιαφέροντα ευρήματα των ερευνητών παρουσιάζονται στο επιστημονικό έντυπο «Maternal and Child Health».

Πηγή: http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=624283

Όταν το μωρό που θηλάζει είναι ανήσυχο ή/και γκρινιάρικο

 

Συμβαίνει πολύ συχνά: Είναι κάποιες ώρες, κυρίως οι απογευματινές – βραδινές, κατά τις οποίες πολλά μωρά, τα περισσότερα τολμώ να πω, είτε θηλάζουν είτε όχι, γκρινιάζουν πολύ, δεν φαίνονται να ικανοποιούνται με τίποτα και μπορεί να κλαίνε χωρίς εμφανή λόγο. Η «γκρινιάρικη» περίοδος του μωρού ξεκινάει περίπου στις 2-3 εβδομάδες, φτάνει στο αποκορύφωμά της περίπου στις 6 εβδομάδες και μπορεί να κρατήσει 2-3 μήνες. Διαρκεί 2-3 ώρες κάθε μέρα. Φυσικά υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις στις ώρες και στη διάρκεια, ανάλογα με το παιδί. 

Για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στο «φυσιολογικό» και το παθολογικό, θα πρέπει να ξέρουμε ότι η «φυσιολογική γκρίνια» – ανησυχία, συμβαίνει την ίδια περίπου ώρα κάθε μέρα, με την ίδια ένταση, το μωρό καλμάρει με τις ίδιες μεθόδους (πχ. με κούνημα, αγκαλιά, θηλασμό, κλπ) και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας είναι ήσυχο και φαίνεται ικανοποιημένο. Η πιο συνηθισμένη ώρα είναι το απόγευμα, ακριβώς πριν τον βραδινό ύπνο. Εάν πιστεύετε ότι η γκρίνια και το κλάμα του μωρού δεν είναι φυσιολογικά, θα ήταν καλή ιδέα να εξετάσει το μωρό ο παιδίατρος για να αποκλείσει οτιδήποτε παθολογικό. 

Τι προκαλεί γκρίνια και ανησυχία στα μωρά; 

Οι περισσότερες μητέρες, όπως είναι φυσικό, ανησυχούμε και στεναχωριόμαστε πολύ όταν το μωρό μας κλαίει, αισθανόμαστε αβοήθητες και ένοχες, αναρωτιόμαστε αν φταίμε οι ίδιες σε κάτι, μήπως το μωρό μας δεν μας θέλει κι αν είμαστε τελικά καλές μητέρες. Επιπλέον, ειδικά οι θηλάζουσες, σκεφτόμαστε ότι φταίει η παραγωγή μας, ότι δεν έχουμε δηλαδή αρκετό γάλα για το μωρό μας ή ότι το γάλα μας δεν είναι αρκετά θρεπτικό. 

Πράγματι, η πείνα μπορεί να είναι αιτία γκρίνιας, ανησυχίας και κλάματος, αλλά εάν θηλάζουμε χωρίς πρόγραμμα, όποτε και όσο θέλει το μωρό, εάν το μωρό μας παίρνει βάρος και εάν έχει αρκετές πάνες με τσίσα και κακά μέσα στο 24ωρο, τότε το θέμα δεν είναι η χαμηλή παραγωγή γάλακτος. 

Μια άλλη πολύ συνηθισμένη αιτία είναι η υπερπαραγωγή. Γι’ αυτό το θέμα διαβάστε εδώ. 

Άλλες συνηθισμένες αιτίες ανησυχίας, γκρίνιας και κλάματος είναι: το πολύ έντονο αντανακλαστικό έκκρισης γάλακτος, η ευαισθησία του μωρού σε κάποιες τροφές που τρώει η μητέρα,  ο ερεθισμός στη περιοχή της πάνας, υπερένταση, υπερδιέγερση, κα. Πολλά μωρά επίσης είναι ιδιαίτερα ανήσυχα κατά της φάσεις «ταχείας ανάπτυξης».  

Τι μπορούμε να κάνουμε; 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να ικανοποιήσουμε τις βασικές ανάγκες του μωρού, δηλαδή:

  • Να το θηλάσουμε
  • Να το βάλουμε να ρευτεί
  • Να αλλάξουμε την πάνα του
  • Να το ξεντύσουμε τελείως για να βεβαιωθούμε ότι κάποιο ρούχο δεν είναι αυτό που ευθύνεται για την ανησυχία του. 

Εάν τίποτα από τα παραπάνω δεν ηρεμεί το μωρό, η αγκαλιά πάντα βοηθάει μαζί με τα εξής: 

  • Να το περπατήσουμε στην αγκαλιά μας, ή μέσα σε ένα sling ή μάρσιπο
  • Να του κάνουμε μασάζ στην κοιλιά ή/και στην πλάτη
  • Να το κρατήσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε η κοιλιά του να ακουμπάει είτε επάνω στον ώμο μας, είτε επάνω στο μηρό μας ή πάνω στο χέρι μας ή στην κοιλιά μας.
  • Να φασκιώσουμε ελαφρά το μωρό
  • Να χαμηλώσουμε τα φώτα και να μειώσουμε όσο γίνεται τους θορύβους, τραγουδώντας χαμηλόφωνα
  • Να βάλουμε μουσική σε χαμηλή ένταση (δοκιμάστε διάφορα είδη μουσικής για να δείτε τι προτιμάει το μωρό σας)
  • Να ανοίξουμε μια συσκευή με «λευκό» ήχο (ανεμιστήρας, πιστολάκι μαλλιών, ηλ. σκούπα, πλυντήριο, απορροφητήρας, κλπ) και να βάλουμε το μωρό κοντά της.
  • Να θηλάσουμε το μωρό περπατώντας
  • Να του κάνουμε μπάνιο
  • Να κάνουμε μπάνιο μαζί με το μωρό
  • Να το κουνήσουμε ρυθμικά
  • Να βγούμε από το σπίτι, με το μωρό στο καρότσι ή μέσα στο sling
  • Να το πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο

Ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν οτιδήποτε δοκιμάσουν οι γονείς, μπορεί να «δουλέψει» αλλά μόνο για λίγες μέρες. Μετά πρέπει να πειραματιστούν με κάτι άλλο. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό που «δουλεύει» για το δικό σας μωρό, απλά κάντε το! 

Κι αν κακομάθω το μωρό μου με τις αγκαλιές; 

Η πολύ αγάπη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, το αντίθετο συμβαίνει θα έλεγα. Δεν θα κακομάθετε το μωρό σας κρατώντας το αγκαλιά και θηλάζοντάς το, αλλά θα του μάθετε ότι είστε εκεί για εκείνο κάθε φορά που σας χρειάζεται. Η ανάγκη ενός μωρού για την αγκαλιά της μαμάς του είναι το ίδιο επιτακτική με την ανάγκη του για τροφή. Το μωρό σας πραγματικά σας χρειάζεται. Δεν πρόκειται για χειρισμό εκ μέρους του μωρού, ή για κάτι που πρέπει να διορθωθεί, αλλά για αληθινή ανάγκη. Συχνά ένα μωρό που χαρακτηρίζεται γκρινιάρικο και ανήσυχο είναι ένα μωρό που είναι αρκετά έξυπνο ώστε να εκφράζει την ανάγκη του για περισσότερη επαφή με την μαμά του και που ικανοποιείται όταν η ανάγκη του αυτή βρίσκει ανταπόκριση. Και όσο πιο πολύ κρατάμε το μωρό μας, τόσο πιο εύκολο μας είναι να μάθουμε τη «γλώσσα» του μωρού και να ερμηνεύουμε τα σημάδια του, κάθε στιγμή. 

Συμπέρασμα 

Η φροντίδα ενός μωρού που είναι γκρινιάρικο ή ανήσυχο και κλαίει συχνά, μπορεί να είναι πολύ δύσκολη και κουραστική. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε καλές μητέρες, αν και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να αισθάνεστε καλά όταν το μωρό σας είναι τόσο απαιτητικό. Εάν μένουμε με το μωρό μας και προσπαθούμε να το ανακουφίσουμε με κάθε τρόπο, μπορεί να φαίνεται σαν να μην κάνουμε τίποτα, αλλά στην πραγματικότητα του μαθαίνουμε ότι μπορεί να μας εμπιστεύεται και ότι το αγαπάμε χωρίς όρους. 

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Δημόσιος θηλασμός; Καλύψου…..

 

Λοιπόν, αποφάσισες να θηλάσεις. Τέλεια! Ο θηλασμός είναι ο πιο κατάλληλος και φυσικός τρόπος διατροφής του παιδιού σου. Δυστυχώς όμως, ο θηλασμός γίνεται από το στήθος σου και γι’ αυτό υπάρχουν κάποιοι κανόνες που πρέπει να ακολουθήσεις.

Όπως ξέρεις, η (γυναικεία) ηθική είναι μια από τις πιο σημαντικές αξίες της κοινωνίας μας. Εκτός κι αν είσαι μοντέλο που φωτογραφίζεται για περιοδικά ή για διαφημίσεις στην τηλεόραση, η έκθεση του στήθους σου δημοσίως είναι εντελώς απαγορευμένη. Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι το γυναικείο στήθος είναι βασικά ένα μεγάλο αιδοίο και μόνο εσύ και ο σύζυγός σου θα πρέπει να το βλέπετε. Το ότι το στήθος σου είναι γεμάτο γάλα για το μωρό σου, δεν σημαίνει ότι πρέπει να το επιδεικνύεις παντού.

«Μα δεν φαίνεται σχεδόν καθόλου στήθος όταν θηλάζω». Αυτή είναι μια συνηθισμένη δικαιολογία των μαμάδων που θέλουν να επιδεικνύονται. Θα πρέπει να ξέρεις ότι οι θηλές σου μπορεί να γίνουν ορατές οποιαδήποτε στιγμή ενώ θηλάζεις, κι αυτό είναι προσβλητικό ή/και βάζει σε πειρασμό τους άντρες.

Ως γνωστόν, κανείς δεν ουρεί δημοσίως και φυσικά η δημόσια ούρηση και ο δημόσιος θηλασμός είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, αφού και στις δύο περιπτώσεις βγαίνει υγρό από το σώμα μας. Τα δάκρυα δεν βρίσκονται στην ίδια κατηγορία γιατί βγαίνουν από σημείο του σώματος που είναι πάνω από το λαιμό. Εάν μπορείτε να θηλάσετε από τα μάτια σας, τότε πολύ ευχαρίστως να το δεχτούμε.

Παρακάτω θα διαβάσετε κάποιες από τις μεθόδους που μπορείτε να εφαρμόσετε για να μην αισθάνονται άβολα οι υπόλοιποι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω σας.

1. Χρησιμοποιήστε κάλυμμα όταν θηλάζετε. Κάθε φορά. Υπάρχουν πάρα πολύ όμορφα καλύμματα θηλασμού στην αγορά. Οι έρευνες δείχνουν ότι όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται πολύ όμορφα όταν είναι περιορισμένοι. Το ίδιο ισχύει και για τα μωρά. Προσωπικά τρώω πολύ συχνά κάτω από ένα χαλαρό σεντόνι, στο υπνοδωμάτιό μου και το βρίσκω πολύ απολαυστικό. Και παρακαλώ μη χρησιμοποιείτε το καλοκαίρι και την ζέστη ως δικαιολογία για να εκθέσετε σε δημόσια θέα το στήθος σας. Και μην γελιέστε, η ανακύκλωση του αέρα δεν είναι και τόσο σημαντική τελικά. Μάλλον έχει υπερεκτιμηθεί από τους επιστήμονες. Τα περισσότερα μωρά απολαμβάνουν την αίσθηση του διοξειδίου του άνθρακα όταν αναπνέουν. Και φυσικά υπάρχουν γυναίκες που καταφέρνουν να θηλάσουν χωρίς κανείς να το καταλάβει. Εάν μπορούν αυτές, μπορείτε κι εσείς, εφόσον όλα τα μωρά είναι ίδια.

Εάν ωστόσο έχετε ένα ζωηρό/κακό παιδί, το οποίο τραβάει το σκέπασμα στην προσπάθειά του να πάρει καθαρό αέρα και να δει τον κόσμο γύρω του, μάλλον θα πρέπει να το εκπαιδεύσετε καλύτερα. Είναι δική σας δουλειά να του μάθετε το σωστό και το λάθος. Εάν και πάλι αρνείται να συμμορφωθεί, βάλτε στα ρουθούνια του δύο καλαμάκια ώστε να μπορεί να αναπνεύσει καθαρό αέρα κάτω από το κάλυμμα, χωρίς να υποχρεωθούμε όλοι εμείς να δούμε το στήθος σου.

2. Χρησιμοποίησε την τουαλέτα. Ποιος δεν ενθουσιάζεται να τρώει σε μια δημόσια τουαλέτα, γεμάτη από αρώματα και ήχους; Την επόμενη φορά που το μωρό σας θα θελήσει να θηλάσει, τρέξτε στην πιο κοντινή τουαλέτα. Θηλάζοντας όρθια και προσπαθώντας να αποφύγουμε τις βρωμιές και τα μικρόβια, εκτός των άλλων έχει και το πλεονέκτημα του να ενδυναμώνουμε τους μυες μας και να κάνουμε το σώμα μας ακόμα πιο ελκυστικό για τους άντρες. Στο κάτω-κάτω, καλοκαίρι είναι, ώρα για μπικίνι! Κι αν δεν έχεις πού να κρεμάσεις την τσάντα σου, μην ανησυχείς. Άφησέ την κάτω στο πάτωμα. Όταν θα γυρίσεις στο σπίτι, πλύνε την με χλώριο για να εξολοθρεύσεις τα μικρόβια.

Αν έχεις χρησιμοποιήσεις την μήτρα σου πάνω από μία φορά και έχεις κι ένα δεύτερο, ή ακόμα χειρότερα, ένα τρίτο παιδί, θα πρέπει να σε ακολουθήσουν στην τουαλέτα. Κάτι σαν πάρτυ! Μην ανησυχείς καθόλου γιατί αν τα έχεις μεγαλώσει σωστά, δεν θα αγγίξουν τίποτα όσο εσύ θηλάζεις.

Μην ξεχνάς ότι τα μωρά θηλάζουν γύρω στα 10-15 λεπτά, άρα θα είσαι έξω από την τουαλέτα πριν καν το καταλάβεις. Αν όμως έχεις ένα μωρό που θηλάζει για 20 λεπτά ή και περισσότερο, σταμάτα το θηλασμό εγκαίρως. Μ’ αυτό τον τρόπο θα του μάθεις να είναι πιο γρήγορο σε όλα.

Ως γνωστόν, τα μωρά είναι για να τα βλέπουμε κι όχι για να τα ακούμε, αλλά αν έχεις το θράσος να φέρνεις ένα μωρό σε ένα εστιατόριο, είναι δική σου ευθύνη να φύγεις από το τραπέζι και να πας να θηλάσεις στην τουαλέτα. Το γεύμα σου μπορεί να περιμένει μέχρι να επιστρέψεις. Εάν η όρεξη σου έχει κοπεί, σκέψου τις θερμίδες που δεν κατανάλωσες! Θα είσαι υπέροχη σ’ εκείνο το μπικίνι!

Το μήνυμα είναι απλό: ότι κι αν κάνεις όταν είσαι έξω από το σπίτι σου, σταμάτα το και πήγαινε σε κάποιον ιδιωτικό χώρο. Στο αυτοκίνητό σου, στην τουαλέτα, οπουδήποτε. Σκέψου λίγο και τους άλλους.

Νο3. ‘Οταν βγαίνεις από το σπίτι σου, δώσε στο μωρό σου μπιμπερό. Εάν το μωρό δεν έχει συνηθίσει να τρώει από αυτό, ντροπή σου που δεν προετοίμασες το μωρό σου για τον αληθινό κόσμο. Όλοι ξέρουν ότι είναι πολύ εύκολο για τα μωρά να πηγαίνουν από το στήθος στο μπιμπερό και το αντίθετο και ότι αυτό δεν επηρεάζει καθόλου την ικανότητά τους να θηλάζουν σε έναν πιο κατάλληλο χώρο. Επίσης, η άντληση γάλακτος είναι κάτι πολύ εύκολο και γρήγορο. Οι καλές μητέρες ξέρουν πώς να αντλήσουν αρκετό γάλα σε μερικά λεπτά. Εάν χρειαστεί να βγεις από το σπίτι, πάρε λίγο γάλα που έχεις ήδη αντλήσεις μαζί σου. Εάν το στήθος σου πρηστεί και πονάει λόγω του ότι δεν μπορείς να θηλάσεις δημοσίως, σκέψου ότι αυτό γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας!

Και φυσικά το υποκατάστατο είναι μια εξίσου εφικτή λύση και καθόλου ακριβή.

Τα μπιμπερό επίσης δίνουν την δυνατότητα και σε άλλους ανθρώπους να ταΐσουν το μωρό σου. Σταμάτα να είσαι εγωίστρια και να θέλεις να ταΐζεις το μωρό μόνο με το στήθος σου. Το να έχεις ένα μωρό σημαίνει ότι επιτρέπεις και στους άλλους να αισθάνονται καλά. Δώσε το μωρό σε όποιον το θέλει, όπως μια μπάλα, και απόλαυσε τα σχόλια και τα κομπλιμέντα.

Εάν το μωρό αρνείται να πιει από το μπιμπερό, συνέχισε να προσπαθείς. Θα το μάθει στο τέλος. Εάν όχι, δες το νο4.

Νο4. Μείνε στο σπίτι. Θα είναι πιο εύκολο και για σένα και για όλους εμάς εάν μείνεις στον ιδιωτικό σου χώρο. Όχι για πάντα. Μόνο μέχρι το μωρό να μάθει να πίνει από το μπιμπερό ή να τρώει τροφές που δεν προέρχονται από το στήθος σου. Έχεις άλλωστε τόσα πολλά να κάνεις στο σπίτι: τηλεόραση, μαγείρεμα, καθάρισμα, πλυντήριο, σιδέρωμα και φυσικά, το Facebook! Όμως σε παρακαλώ, μην ανεβάζεις φωτογραφίες θηλασμού στο ίντερνετ. Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε να βλέπουμε στο ίντερνετ είναι οι δήθεν αθώες φωτογραφίες του στήθους σου. Είναι τελείως αποκρουστικό.

Νο5: Να είσαι ηθική. Κάνεις έρωτα δημοσίως; Όχι. Τότε γιατί θα πρέπει να βγάζεις το στήθος σου (το οποίο είναι σεξουαλικό όργανο) δημοσίως; Επειδή κάτι είναι φυσικό δεν σημαίνει ότι όλοι θέλουν να το βλέπουν. Ναι, υπάρχουν γυμνά στήθη παντού γύρω μας, σε όλα τα περιοδικά και στην τηλεόραση, αλλά αυτό είναι διαφορετικό. Τα στήθη είναι μια χαρά εάν συνυπάρχει οικονομική συναλλαγή. Εάν το μωρό σου δεν σε πληρώνει, καλύψου.

Τελικά, ο δημόσιος θηλασμός είναι για τεμπέλες, επιδειξιομανείς, ανήθικες, αντροχωρίστες μητέρες που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να μας αναγκάζουν να τις βλέπουμε με αποτροπιασμό. Άρα, καλύψου….

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

Πηγή

Πρέπει πάντα να μου αρέσει να θηλάζω;

Σε ελεύθερη μετάφραση από την Κωνσταντίνα Βουλγαρίδου

Αν υπάρχει μια ημέρα ή εβδομάδα, όπου νιώθετε ότι δεν αγαπάτε ή δεν απολαμβάνετε τον θηλασμό, σημαίνει ότι αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να τον διακόψετε;

Αισθανόμουν εδώ και χρόνια ότι πολλές μητέρες διέκοπταν τον θηλασμό, επειδή πίστευαν ότι πρέπει να τον απολαμβάνουν 24 ώρες το 24ωρο. Μερικές από τις μητέρες που θαύμαζα περισσότερο ήταν οι μητέρες που θήλαζαν ενώ δεν απολάμβαναν τον θηλασμό. Αλλά το έκαναν γιατί ήξεραν πως είναι η πιο σωστή επιλογή για τα μωρά τους.

Είμαστε τόσο εθισμένοι στην ιδέα ότι θα πρέπει να κάνουμε μόνο ό,τι μας κάνει ευτυχισμένους ή να μας φέρνει άμεσα χαρά, που χάνουμε πολλά στην πορεία: υπερηφάνεια που τα καταφέραμε, χαρά για την εκπλήρωση μια δέσμευσης, το αίσθημα πληρότητας ότι προσεγγίσαμε τον στόχο μας. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι πιο εγωιστές σήμερα από ό,τι ήταν στο παρελθόν, απλά πιστεύω ότι έχουν διδαχθεί να έχουν διαφορετικές προσδοκίες σχετικά με το τι υποτίθεται ότι πρέπει να αισθάνονται και πώς να ανταποκριθούν σε αυτά τα συναισθήματα.

Ο θηλασμός είναι το απόλυτο δώρο που μια γυναίκα δίνει στο μωρό της – γιατί επιλέγει καθημερινά για το αν θα συνεχίσει ή θα σταματήσει. Μην βλέπετε τον θηλασμό ως κάτι που θα απολαύσετε ή κάτι που θα σας αρέσει όλη την ώρα, αλλά ως δέσμευση ως προς την υγεία του παιδιού σας.

Υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω με τον θηλασμό και μερικές φορές θα το απολαμβάνετε πλήρως, και μερικές φορές θα δυσανασχετείτε – αλλά στο τέλος δεν θα μετανιώσετε ούτε μία μέρα που συνεχίζετε να θηλάζετε, ακόμα κι αν δεν αισθάνεστε 100% χαρούμενη όλο το διάστημα που θηλάζετε.

Όταν είστε στα κάτω σας, να είστε σίγουρες ότι η χαρά που νιώσατε με αυτό τον τρόπο διατροφής στο παρελθόν, θα επανεμφανιστεί και θα νιώσετε καλά που την περιμένατε.

Glenda Dickerson, IBCLC.

Μετάφραση: Κων/να Βουλγαριδου

Πηγή: http://kellymom.com/bf/normal/love-breastfeeding-24-7/

Η ιστορία θηλασμού και αλλεργίας της Βίκυς και της Βάλιας

Η Βίκυ Μπαζούλα – Παπαδάκη, σύμβουλος θηλασμού της La Leche League Ελλάδος, μας στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Γράφει για τον θηλασμό της κόρης της, την αλλεργία της στην πρωτεΐνη του αγελαδινού γάλακτος και πώς την ξεπεράσανε. Και μας λέει: “Μην ανησυχείτε….. κι αυτό περνάει…..”

Διαβάζω πολλές φορές τα μηνύματα και τις ιστορίες σας σχετικά με τις τροφικές αλλεργίες των μωρών σας και πόσο δύσκολη δείχνει η αποχή και πόσο απογοήτευση νιώθει η μαμά όταν μια μικρή παρασπονδία μπορει να σε γυρίσει μήνες πίσω..και γυρίζω και γω κάθε φορά χρόνια πίσω…τότε που και η δική μου κόρη διαγνώστηκε με αλλεργία στην αγελαδινή πρωτεΐνη μόνο με την κλινική και καθόλα τρομακτική εικόνα.

Η Βάλια μου γεννήθηκε Ιουλιο το 2005 και δεν ήπιε ούτε σταγόνα αγελαδινό παρά την επιμονή της ΜΗ φιλικής νεογνολόγου( λέτε να ήταν ένστικτο;). Ήταν ένα μωρό ωστόσο πολύ γκρινιάρικο, που ηρεμούσε μόνο θηλάζοντας. Η επιστροφή στη δουλειά όταν ήταν σχεδόν 2 μηνών ήταν εφιάλτης. Kάθε μισή-μια ώρα με έπαιρναν τηλ. ότι δεν αντέχουν το κλάμα της. Κάθε μιάμιση ώρα πήγαινα, τη θήλαζα, την ηρεμούσα και ξαναγύριζα για άλλη μιάμιση ώρα μάθημα. Κανένας …μα κανένας δεν ήθελε να την κρατήσει.

Όταν έγινε 3 μηνών χρειάστηκε να πάμε για το γάμο του αδερφού μου ένα μεγάλο ταξίδι (10 ώρες καράβι και 6 αυτοκίνητο) και προληπτικά πήρα μαζί μου το δείγμα που μου είχαν δώσει “δώρο”. Φτάσαμε τη μέρα του γάμου και θηλάζαμε ακόμη και στην εκκλησία. Αλλά στο τραπέζι δεν μπορούσα να την έχω. Και από την ώρα που άρχισε να κλαίει μέχρι να πάω κοντά της, αποφάσισαν και της έκαναν 30γρ φόρμουλα για να μην ουρλιάζει..και το ήπιε…και εκεί ξεκινά ο εφιάλτης.

Το μωρό ξεκινά να κάνει εντός μισής ώρας ρεψίματα και εμετούς ρουκέτες…μετεωρισμό..να κουνιέται και να μην μπορεί να στηρίξει το κεφάλι όρθιο…οι εμετοί ασταμάτητοι, μέχρι που έβγαιναν πράσινα υγρά…είχα ήδη φτάσει κοντά της, αλλά πλέον ούτε ο θηλασμός έδειχνε εφικτός. Και άρχισαν και διάρροιες..τόσο δύσοσμες που αφήσαμε 2 μέρες το σπίτι ορθάνοιχτο για να ξεμυρίσει.

Είχε πλέον πάει 3 τα ξημερώματα και πήρα τον παιδίατρο μας. “Βίκυ,την πείραξε το γάλα.. θήλαζε ασταμάτητα, όσο μπορείς να καθαρίσει…” Περάσαμε 2 τραγικές μέρες με το μωρό για αρκετές ώρες να είναι σαν σε κόμμα, με το κεφάλι κρεμασμένο να κοιτάζει το κενό.

Γυρίσαμε Κρήτη και ξεκινήσαμε εξετάσεις. Τα αποτελέσματα έδειχναν αρνητικά με σχολιασμό “αμφίβολο λόγω μικρής ποσότητας “. Πόσο αίμα να έδινε ένα μωρό 3 μηνών με φλέβες σε μέγεθος τρίχας; Στο μεταξύ εμφάνισε άσχημη ατοπική δερματίτιδα με κόκκινα τεράστια εκζέματα σε όλο το πρόσωπο. Ο παιδίατρος έγραψε στο βιβλιάριο-Αλλεργία στην Αγελαδινή πρωτεΐνη και παρά του ότι έχει βασικές μόνο γνώσεις θηλασμού, τα βιβλία του έγραφαν ότι ο θηλασμός αποτελεί φάρμακο γι αυτές τις περιπτώσεις, με πιθανή ανοσία στον αποκλειστικό θηλασμό από τον 15ο μήνα και μετά, ενώ στο μη θηλασμό μετά τα 2 έτη.

Μιλάω με Σύμβουλο και ακολουθώ κατά γράμμα τις οδηγίες της. Ξεκινάω αυστηρή αποχή και ένα μήνα μετά έχω ένα άλλο παιδί. Ήρεμο, χαμογελαστό, χωρίς γκρίνια, πόνο, εκζέματα…όλα έφυγαν ως δια μαγείας. Στον 6ο μήνα έπρεπε να αποφασίσουμε πώς θα ξεκινούσαμε με τις στερεές. Ο παιδίατρος σύστησε να δοκιμάσουμε με μια μόνο μεζούρα ρυζάλευρο για να δούμε τυχόν αντίδραση. Η πεθερά μου ήθελε να είναι εκείνη που θα έδινε την κρέμα …και ο εφιάλτης ξαναξεκινά.

Όλα τα συμπτώματα που είχαμε 3 μήνες πριν ήταν εντός μισής ώρας πάλι μπροστά μας. Και δεν ήταν οι εμετοι ή οι διάρροιες ..ήταν το κρέμασμα του κεφαλιού και ο μετεωρισμός που με έκανε να τρομάζω. Εννοείτε ότι η πεθερά μου, μετά από 2 φορές που στα χέρια της έγιναν όλα αυτά και από δική της πρωτοβουλία δεν ξαναέκανε τίποτα χωρίς την έγκρισή μου.

Φτου και από την αρχή. Αυτή τη φορά μας πήρε σχεδόν 2 εβδομάδες. Προχωρήσαμε με αποχή, λαχανικά και φρούτα μετά τον 7ο μήνα..έτρωγε ελάχιστα και θήλαζε πολύ. Αλλά ήταν ήρεμη και χαμογελαστή. Έπαιρνε βάρος στα ελάχιστα όρια και ο παιδίατρος ήταν πάντα ευχαριστημένος. Στο χρόνο άρχισα να δοκιμάζω κατσικίσιο γάλα στα φαγητά, τυρί ανθότυρο, και ήταν ασυμπτωματική. Και στους μήνες 15 μήνες ξεκινήσαμε πρόκληση. Μέχρι τους 16 δεν είχε κανένα εμφανές τουλάχιστον σύμπτωμα και από εκεί και μετά ξεκίνησε να τρώει και η ίδια κάποια γαλακτοκομικά (τυράκι, γιαουρτάκι ).

Θεωρήθηκε ότι έγινε έναρξη ανοσίας και έκτοτε..η όρεξη της άνοιξε, βάρος έπαιρνε με πιο γρήγορους ρυθμούς (λες και έκανε αναπλήρωση) και έγινε καλόφαγη.  Αποθήλασε ομαλά 4 ετών και δεν ήπιε ποτέ άλλο γάλα. Μια φορά που δοκίμασε μου είπε ότι της ήρθε για εμετό και την πόνεσε κάτω από το βυζάκι (στομάχι). Δεν επιμείναμε ποτέ. Ο παιδίατρος μας είπε πως πρέπει να τη σεβόμαστε. Είναι είδος άμυνας.

Είναι τώρα 9 ετών…δεν είχε κανένα άλλο πρόβλημα αλλεργίας και όλα όσα περάσαμε τον πρώτο χρόνο μοιάζουν με μακρινό εφιάλτη..αλλά πέρασε! Μπορεί έστω και ένα συμπλήρωμα να είναι αρκετό να πυροδοτήσει μια αλλεργία, μπορεί να ένα κομματάκι γλυκό να επαναφέρει τα συμπτώματα, αλλά μην το βάζετε κάτω. Θα περάσει! Αργά ή γρήγορα, θα περάσει! Δείξτε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας!

Βίκυ Μπαζούλα Παπαδάκη

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία επαναγαλακτισμού της Βιβής

Με τη ρύση μια εικόνα χίλιες λέξεις, ξεκίνησε για μένα το κεφάλαιο θηλασμός…..

Ήμουν παιδί όταν είδα για πρώτη φορά μανούλα να θηλάζει το βρέφος της σε μία επίσκεψη που είχαμε πάει με την μητέρα μου…θυμάμαι μία εικόνα γεμάτη με θαλπωρή και ζεστασιά της μαμάς προς το μωράκι της, όντας το μωρό της στο στήθος της τότε….θυμάμαι ένα πέπλο αγιοσύνης, ηρεμίας και αγαλλίασης γύρω από εκείνη την μανούλα και το μωράκι της….

Η δική μου μαμά ποτέ δεν μας θήλασε, ποτέ δεν υπήρχαν τα ερεθίσματα και από πουθενά να θηλάσω κι εγώ τα παιδιά μου στο μέλλον, ωστόσο αυτή η εικόνα έμεινε τόσο έντονα αποτυπωμένη στο μικρό μου μυαλουδάκι που πάντα ονειρευόμουν, εκτός από το να κάνω μεγάλη οικογένεια, να θηλάσω τα παιδιά μου…..πλέον ήταν κάτι δεδομένο για μένα….Πείτε με ονειροπόλα,πείτε με υπερ-αισιόδοξη, ποτέ δεν ενημερώθηκα για τον θηλασμό, θεωρούσα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην θηλάσω, το είχα σίγουρο!!

Ωστόσο,μετά την γέννηση του Νικόλα μου, όντας ταλαιπωρημένη από απανωτά προβλήματα εγκυμοσύνης, όντας ανημέρωτη στο θέμα θηλασμού – γιατί κακά τα ψέμματα εκ των υστέρων κατάλαβα ότι έπρεπε να ενημερωθώ – όντας ψυχολογικά χάλια λόγω της καισαρικής, του πόνου αυτής, αλλά και των ορμονών γενικότερα, επειδή δεν υπήρχε από πουθενά στήριγμα ώστε να δώσω στο παιδί μου το πολυτιμότερο δώρο μετά την ζωούλα του, το δικό μου γάλα, αλλά και ακούγοντας τότε μαία η οποία με αποθάρρυνε πλήρως με τα λόγια της στο να μην θηλάσω – εγώ εκείνη τη στιγμή αυτό ήθελα να ακούσω, κακά τα ψέμματα,…….επήλθε από όλα αυτά το αναμενόμενο…να μην θηλάσω το παιδί μου…….

Η αλήθεια είναι ότι με πονάει που δεν θήλασα το παιδάκι μου, τόσες αγκαλιές, τόσα φιλιά, τόσο παιχνίδι μαζί του…αλλά η σκέψη σκέψη…..είναι ένα αγκάθι που όσο ζω θα με πονάει και εύχομαι να με συγχωρήσει κάποτε ο γιος μου που φέρθηκα επιπόλαια, που δεν πήρα τότε την κατάσταση στα χέρια μου…Μακάρι ο χρόνος να γύριζε πίσω….μακάρι…..

Όταν έμεινα έγκυος στην κόρη μου ασχολήθηκα τόσο πολύ με το κομμάτι του vbac (φυσιολογικός τοκετός μετά από καισαρική), δεν είχα γίνει μέλος ακόμη σε ομάδες θηλασμού..ωστόσο θα θήλαζα δεν υπήρχε περίπτωση…είχα εμπιστοσύνη στην μαία μου, θα μου έβαζε το μωρό στο στήθος μόλις γεννούσα – πράγμα που είχα απαιτήσει διότι στον Νικόλα, μου τον έφεραν την επόμενη ημέρα αφότου γέννησα να τον βάλω στο στήθος!!

Έτσι λοιπόν πήγαν όλα καλά, γέννησα την μικρή μου όπως εγώ ήθελα, το μωρό με το που γεννήθηκε στο στήθος, θήλασα αποκλειστικά, απαίτησα να με βάλουν σε δωμάτιο rooming-in με την μικρή, μόνο για εξετάσεις μου την έπαιρναν και για άλλαγμα, ίκτερο δεν παρουσίασε καθόλου, βάρος δεν έχασε πολύ…ωστόσο μόλις επιστρέψαμε σπίτι τα πράγματα άλλαξαν…

Πληγωμένες θηλές, πολύς πόνος, η μικρή θήλαζε για μία ώρα και μετά από δέκα λεπτά ήθελε πάλι στήθος, είχα και τον μεγάλο μου με τις ζήλιες του και τα αντιδραστικά του, βοήθεια στο σπίτι – δουλειές και μαγείρεμα – καμία, όσο μπορούσε βοηθούσε ο άντρας μου αλλά όντας ναυτικός στο επάγγελμα – 12 ώρες το 24ωρο έλειπε και λείπει από το σπίτι-και με κυλιόμενο ωράριο-,τότε που γέννησα ήμουν στα μισά ενός μεταπτυχιακού προγράμματος το οποίο απαιτούσε πολλές ώρες διάβασμα, εγώ καταρρακωμένη σωματικά και ψυχικά……

Με αποτέλεσμα να πάρω χάπι με δική μου πρωτοβουλία, προκειμένου να διακόψω τον θηλασμό…και σταμάτησα να θηλάζω για 25 ημέρες…όλο αυτό το διάστημα πολύ κλάμα, το είχα ήδη μετανοιώσει, μου έλειπε η επαφή με το παιδί μου, έλειπε και της μικρής το έβλεπα, πήγαινα να την πάρω αγκαλιά και έψαχνε το στήθος μου…

Έτσι λοιπόν μόλις τελείωσα με το μεταπτυχιακό και όντας καλύτερα και ψυχολογικά, μετά από 25 μέρες έβαλα την μικρή στο στήθος μου μόνη μου, τελείως αυθόρμητα και το δέχτηκε αμέσως, ποτέ δεν σταμάτησε το στήθος μου να βγάζει γαλατάκι και πιπιλούσε….το είπα στον γιατρό μου μετά από 2 μέρες ότι βάζω την μικρή στο στήθος και μου είχε πει ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με το φάρμακο μετά από 25 μέρες, καθώς επίσης βάλαμε και στοίχημα…εγώ του είπα ότι θα το πετύχω και εκείνος μου είπε χαριτολογώντας ότι αν το κάνω θα με έχει ως παράδειγμα προς μίμηση στις πελάτισσές του…ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!

Πράγματι, πείσμωσα πολύ,  έγινα μέλος σε ομάδες θηλασμού,μέσα από αυτές ενημερωνόμουν από εμπειρίες κοριτσιών σιωπηρά, χωρίς να συμμετέχω, αντλούσα πολύ δύναμη, ενημερώθηκα και ρούφηξα από ενημέρωση ό,τι περισσότερο μπορούσα, και προχώρησα!!!!

Θέλω να τονίσω ότι αυτό που με βοήθησε ήταν ΜΟΝΟ η ενημέρωση και για μένα τουλάχιστον η ενημέρωση είναι το Α και το Ω!!!

Όταν η μικρή ήταν 2,5 μηνών ενοικίασα ένα θήλαστρο διπλής άντλησης και ξεκίνησα αντλήσεις…στην αρχή έκανα μέχρι 10 αντλήσεις το 24 ωρο για ένα μήνα και μετά τις μείωνα, όσο η μικρή μείωνε γεύματα από το ξένο γάλα που της έδινα…Μου πήρε 3 μήνες να το πετύχω, δεν ακολούθησα πιστά το πρωτόκολλο επαναγαλακτισμού αλλά το ένστικτό μου και το μωρό μου, αυξήσαμε την δερματική επαφή, εφαρμόσαμε co-bedding το οποίο συνεχίζουμε ακόμη και σήμερα που είναι 16 μηνών….

Στην αρχή που δεν ήθελε να κάθεται πολύ στο στήθος την έβαζα όταν ήθελε να κοιμηθεί ή μόλις αγουροξύπναγε, μας βόλεψε να θηλάζουμε ενώ περπατούσα όρθια, αρχικά καταφέραμε να κόψουμε το ξένο την νύχτα μέχρι το μεσημέρι (συνολικά 12 ώρες) και στο τέλος είχαμε κολλήσει στα 3 γεύματα ξένο…Έτσι και εγώ ξεκίνησα τις στερεές τροφές από 5 μηνών, κόψαμε οπότε το απογευματινό, σιγά-σιγά το μεσημεριανό και μετά μαχαίρι το βραδινό, εκεί χρειάστηκε πολύ υπομονή και επιμονή και από μένα μα κυρίως από την Αθανασία-Μαρία μου…το κορίτσι μου ήταν εκείνο που με βοήθησε να απολαμβάνουμε μέχρι σήμερα τους όμορφους θηλασμούς μας, σε κείνη το χρωστάω καθαρά, εγώ δεν έκανα τίποτε άλλο πέρα από το καθήκον μου σαν μάνα, αξίζει στα παιδιά μας να δίνουμε τα πάντα και το καλύτερο για αυτά!!!

Επίσης, από το αντλημένο δικό μου γάλα έδωσα και στον Νικόλα μου να πιει για μία εβδομάδα, όταν ήδη ήταν 2,5 ετών, αλλά δεν συνέχισε από μόνος του να το πίνει…

Τέλος, χρωστάω μία συγνώμη στον Νικόλα μου που δεν ήμουν εκείνη την περίοδο που γεννήθηκε έτοιμη εκατό τοις εκατό να του προσφέρω όσα μία μάνα είναι υποχρεωμένη να δίνει στα παιδιά της, πέρα από την ανιδιοτελή και απέραντη αγάπη και αυτοθυσία της και το μητρικό γάλα της, όχι μόνο για συναισθηματικούς λόγους αλλά κυρίως για λόγους υγείας στο παρόν και στο μέλλον…

Ακόμη, στον Νικόλα μου χρωστάω και ένα ευχαριστώ για την υπομονή που έδειξε όσο εγώ προσπαθούσα τον επαναγαλακτισμό, καθόταν και κείνος δίπλα μου, έπαιζε δίπλα μου, λέγαμε παραμυθάκια, βλέπαμε κινούμενα σχέδια μιας και χρειάστηκε πολύς χρόνος για να επιτευχθεί αυτό που τώρα ζούμε…..

Τελευταίος και καταϊδρωμένος έρχεται και ο σύζυγος που και αυτός δεν πέρασε λίγα μαζί μου προκειμένου να τα καταφέρω…..με ένα παιδί στην κυριολεξία βεντουζαρισμένο πάνω μου, στο καθημερινό μας μπάνιο, στην παραλία, στις διακοπές μας, στον καφέ μας, ΠΑΝΤΟΥ!! Τον είχα τρελλάνει, αν θα τα καταφέρω, αν και στην αρχή που με είδε με το μωρό στο στήθος γυρίζοντας από την δουλειά, χωρίς να του έχω μιλήσει για την πρόθεσή μου να θηλάσω ξανά, γέλασε και δεν με πολυπίστεψε…ωστόσο στην πορεία έγινε ο καλύτερος σύμμαχος μου και τώρα ακόμη περισσότερο!!!

Καταλήγοντας, ο θηλασμός της κόρης μου είναι απόκτημα και των τεσσάρων μας!!! 

Βιβή Δημοπούλου

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Αλκυονίδες μέρες

Μια συνέντευξη της Ιωάννας Αντωνιάδου-Κουμάτου, παιδιάτρου, στην Κέλλυ Σώκου:

“Όταν έχεις γεννήσει πρόωρα και έχεις κάνει το δύσκολο ταξίδι του θηλασμού – επιτυχώς ή όχι δεν έχει σημασία – δεν θέλεις προπαντός να ακούσεις ψέματα. Διότι ξέρεις. Και αν για κάτι παραδέχομαι την Ιωάννα Αντωνιάδου-Κουμάτου, παιδίατρο-αναπτυξιολόγο, διευθύντρια κοινωνικής και αναπτυξιακής παιδιατρικής, υπεύθυνη του εθνικού προγράμματος προώθησης του θηλασμού «Αλκυόνη», πέρα φυσικά από το ίδιο το έργο της, είναι ότι δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό της.

Στη συζήτηση που είχα μαζί της παραδέχτηκε ότι οι ίδιοι οι παιδίατροι πρέπει πρωτίστως να εκπαιδευτούν στον θηλασμό και οι νεογνολόγοι να μάθουν να μη φοβούνται πως το παιδί θα μολυνθεί από την αγκαλιά της μητέρας του στη μονάδα. Ύστερα, εκείνη, η υπέρμαχος του θηλασμού με λόγο και με έργο, η ίδια που θυμώνει επειδή το Νοσοκομείο Παίδων δεν έχει δωμάτιο θηλασμού και άντλησης, στάθηκε με συγκατάβαση απέναντι στη μητέρα, που αποφασίζει να μη θηλάσει, ενώ δεν συντρέχει κάποιος ιατρικός λόγος και μου εξήγησε γιατί η κριτική και η εχθρότητα στο θέμα του θηλασμού μπορεί να φέρουν ακόμη και το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η Αλκυόνη, με εκείνη επικεφαλής, μοιάζει λίγο με τις ζεστές αλκυονίδες μέσα στο κρύο του Γενάρη και αυτό μας δίνει κάποια ελπίδα. Όπως και τα σχέδιά της για την υποστήριξη του θηλασμού στα πρόωρα, για τα οποία όμως δυστυχώς δεν μπόρεσε να μας αποκαλύψει περισσότερα. Δεν θα μπορούσα παρά να είμαι φαν της οποιασδήποτε τέτοιας προσπάθειας, γι’ αυτό και όταν έφυγα από το γραφείο της δώσαμε τα χέρια: το 31 εβδομάδες να τη στηρίξει και η Αλκυόνη να αγκαλιάσει, με όποια μέσα διαθέτει προς το παρόν, τις μητέρες που γέννησαν πρόωρα και θέλουν να θηλάσουν”.

Ποιος είναι ο ρόλος και το έργο της Αλκυόνης;

Στόχος της  Αλκυόνης είναι η αύξηση του πολύ χαμηλού ποσοστού του μητρικού θηλασμού στην Ελλάδα.Έτσι στοχεύει στο να στηρίξει τις γυναίκες να θηλάσουν αλλά και τους επαγγελματίες της υγείας να το υποστηρίξουν. Οργανώνει  ή υποστηρίζει διοργανώσεις άλλων φορέων για την προώθηση του θηλασμού, εκπαιδευτικές ή ενημερωτικές, και στέκεται απέναντι στο κράτος με πολύ συγκεκριμένες διεκδικήσεις. Η μία είναι να γίνει πιο θεσμικός ο κώδικας εμπορίας υποκατάστατων μητρικού γάλακτος, να γίνει με άλλα λόγια η κατευθυντήρια οδηγία νόμος. Από την άλλη, απευθυνόμαστε τόσο στα κρατικά νοσηλευτικά ιδρύματα όσο και στην ιδιωτική πρωτοβουλία και διεκδικούμε καλύτερες συνθήκες για τον θηλασμό. Ζητάμε ένα δωμάτιο για να μπορούν να θηλάζουν οι μητέρες ή και να αντλούν γάλα. Και το ζητάμε από εμπορικά κέντρα, αεροδρόμια, σταθμούς, εταιρείες με πολλούς εργαζόμενους και – όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο – από νοσοκομεία. Δεν είναι δυνατόν το Νοσοκομείο Παίδων να μην έχει ένα δωμάτιο θηλασμού και ένα δωμάτιο άντλησης. Μέχρι στιγμής στο κάλεσμά μας έχουν ανταποκριθεί δυο-τρία νοσοκομεία της επαρχίας και ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο. Κανένα άλλο. Είναι τραγικό. Είναι τραγική η βραδυκινησία του συστήματος. 

Πού θεωρείτε ότι οφείλεται;

Στο ότι μετράνε τα πάντα σε χρήμα, ειδικά αυτή την εποχή. Και στο ότι βλέπουν σε έναν βραχυπρόθεσμο ορίζοντα. Λένε π.χ. οι επιχειρηματίες «αυτό το δωμάτιο προτιμώ να το νοικιάσω ως αποθήκη» και δεν καταλαβαίνουν ότι ένας χώρος θηλασμού ευνοεί τα ψώνια στο εμπορικό κέντρο. 

Η προώθηση του θηλασμού όμως δεν πρέπει να ξεκινάει από το ιατρικό προσωπικό; Συχνά οι συμβουλές τους είναι αντικρουόμενες και μπερδεύουν μια πρωτάρα μαμά.

Φυσικά. Θα σας πω το εξής: Ενώ η πρόθεση θηλασμού στις μαμάδες είναι 90%, την πρώτη εβδομάδα θηλάζει αποκλειστικά το 41% και τον πρώτο μήνα μόλις το 20%. Ξέρετε τι καταδεικνύει αυτή η πτώση; Την ανυπαρξία ενός συστήματος υγείας. Το ότι δεν υπάρχουν υποστηρικτικές υποδομές, μαίες στις περιφέρειες, ιατρεία θηλασμού, μονάδες που να υποστηρίζουν τον θηλασμό προτού ακόμη γεννήσει η μαμά, αλλά και παιδίατροι που να είναι εκπαιδευμένοι στον μητρικό θηλασμό και να έχουν και τον χρόνο να ασχοληθούν με αυτό. Γιατί αν είμαι ένας ιδιώτης παιδίατρος και μια μαμά με παίρνει 25 φορές την ημέρα και μου λέει «κλαίει», γιατί στην αρχή έτσι είναι, είναι πολύ πιθανό να κουραστώ ή από ανασφάλεια να πω «δώσε λίγο συμπλήρωμα». Γι’ αυτό και εμείς στην Αλκυόνη ετοιμάζουμε ένα e-learning πρόγραμμα εκπαίδευσης επαγγελματιών υγείας και στον χώρο της παιδιατρικής και στον χώρο της γυναικολογίας, το οποίο θα προσπαθήσουμε να γίνει προαπαιτούμενο για τη λήψη της ειδικότητας. 

Πόσο λάθος είναι να δώσει κανείς συμπλήρωμα; Το ρωτάω αυτό γιατί στα πρόωρα μωρά συμβαίνει κατά κόρον. Είναι αδύνατον μετά να επανέλθουμε στον θηλασμό;

Όχι, δεν είναι αδύνατον, αλλά αυτά πρέπει να γίνονται προγραμματισμένα και με κάποια υποστήριξη στη μαμά. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η μαμά δικαιούται και να κοιμηθεί ώστε να μπορεί να είναι «καλύτερη» με το μωρό της. Το πρώτο διάστημα, ακόμη και στα τελειόμηνα παιδιά, είναι δύσκολο. Δεν υπάρχουν ωστόσο υποστηρικτικές δομές. Μία από τις δράσεις της Αλκυόνης είναι να φτιάξει ένα σύστημα υποστήριξης για το οποίο πρέπει να πω ότι δεν βρίσκω πολλούς υπέρμαχους. Έχουμε κάνει μια γραμμή θηλασμού, το 10525, μέχρι τις 5 το απόγευμα και Σάββατο πρωί – δεν έχω τη δυνατότητα στελέχωσής του και τη νύχτα – και ετοιμάζουμε ενημερωτικό υλικό που θα ανέβει σε ένα site το οποίο θα αφορά τους γονείς αλλά και τους γιατρούς, ώστε να μην είναι αγχωμένοι με το βάρος του παιδιού και την επάρκεια του γάλακτος που είναι η συχνότερη αιτία διακοπής. 

Πειράζει τελικά να χάσει λίγο βάρος το μωρό;

Όχι δεν πειράζει. Αλλά αυτός είναι ο λόγος αγωνίας γονιών και γιατρών. Ο παιδίατρος θα το συνεκτιμήσει και με άλλα στοιχεία. 

Πόσο σημαντική είναι η ψυχολογική υγεία μιας μητέρας; Πότε θα της προτείνατε να δώσει ξένο γάλα;

Δεν είναι πολύ διακριτό το όριο. Είναι μια συνεκτίμηση παραγόντων. Πόσο παροδική ή πόσο βαθιά είναι η θλίψη που περνάει μια μητέρα, η κούραση της, πόσο υποστηρικτικό σύστημα έχει, αν βλέπεις ότι έχει επιλόχειο κατάθλιψη ή είναι οι πρώτες «μαυρίλες» που αντιμετωπίζει μια μαμά μετά τον τοκετό. Αν έχεις ένα παιδί που είναι στην κόψη του ξυραφιού από πλευράς πρόσληψης τροφής και βάρους ή αν το ίδιο το παιδί σου δίνει το περιθώριο να περιμένεις. Είναι πολλές οι παράμετροι που πρέπει να συνεκτιμηθούν ανά περίπτωση. Δεν είναι μια διαχωριστική γραμμή που λες από εδώ και πριν θηλασμός από εκεί και πέρα συμπλήρωμα. 

Αφού τα πράγματα δεν είναι τόσο ευδιάκριτα ούτε για εσάς τους γιατρούς, γιατί οι μητέρες είναι τόσο αυστηρές μεταξύ τους; Γιατί υπάρχει αντιπαλότητα ανάμεσα σε θηλάζουσες και μη;

Πιστεύω ότι οφείλεται στο έλλειμμα της κουλτούρας και της συνεχούς πορείας του θηλασμού και θα σας πω αμέσως τι εννοώ. Τρεις γενιές πίσω τα παιδιά των αγροτικών οικογενειών στα χωριά μας θήλαζαν, των αστικών είχαν τη δυνατότητα ακόμη και να έχουν παραμάνες. Αλλά ακόμη και στα χωριά υπήρχε ο θεσμός της παραμάνας. Υπήρχε κάποια γυναίκα που χωρίς πληρωμή μπορούσε να θηλάσει και το παιδί μιας άλλης είτε επειδή εκείνη δεν είχε γάλα, είτε επειδή ήταν άρρωστη, είτε επειδή είχε πεθάνει, διότι αυτό συνέβαινε συχνότερα, όπως φαντάζεστε. Αυτά καταργήθηκαν κάποια στιγμή. Η αστυφιλία μας απέτρεψε από τον θηλασμό, η διαφήμιση του γάλακτος ήρθε να μας πείσει, γιατρούς και μαμάδες, ότι το υποκατάστατο είναι καλύτερο και έτσι εδώ και περίπου 3 γενιές οι μητέρες δεν έχουν θηλάσει. Οι μαμάδες της δικής σας γενιάς δεν έχουν καμία εμπειρία θηλασμού, ούτε της δικής μου. Άρα αυτή τη στιγμή όχι μόνο η γιαγιά αλλά και η προγιαγιά του παιδιού που γεννιέται δεν έχει εμπειρία θηλασμού. Εμείς λοιπόν τώρα πρέπει να κινητοποιήσουμε μια εμπειρία αντίστροφη. 

Δεν συμβαίνει αυτό; Δεν είναι σήμερα οι γυναίκες πιο συνειδητοποιημένες;

Οι μητέρες που βλέπουμε να θηλάζουν είναι η κορυφή του παγόβουνου. Ίσως επειδή υπάρχουν αρκετές ομάδες υποστήριξης του θηλασμού, δίνεται μια ψευδαίσθηση ότι όλες αυτές οι κινητοποιημένες μαμάδες -που είναι ένα κίνημα- μεταβάλλουν τα ποσοστά του θηλασμού. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Από κάτω υπάρχουν μαμάδες που θέλουν μια κινητοποίηση για να θηλάσουν. Και αυτό είναι φυσιολογικό διότι από τον μητρικό θηλασμό έχουμε αποστασιοποιηθεί. Και σε αυτό οφείλεται άλλωστε και η αντιπαλότητα για την οποία συζητούσαμε προηγουμένως. Η αποστασιοποίηση αυτή κάνει τις γυναίκες που θηλάζουν να νιώθουν πολύ περισσότερο περήφανες απ’ όσο δικαιούνται – στο κάτω κάτω μία φυσική διαδικασία είναι. Οι υπόλοιπες που δεν θηλάζουν από την άλλη πλευρά, βιώνουν ενοχή, κριτική και άρα θυμό. Είναι φυσικά αυτά τα συναισθήματα, αλλά οφείλουν να μην υπάρχουν. Η επιθετικότητα των μεν προς τις δε είναι απαράδεκτη. Ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί για το παιδί του. Στη ζωή μου σαν παιδίατρος εδώ και 40 χρόνια, έχω καταλάβει ότι οι μητέρες που δεν έχουν απολύτως καλή πρόθεση απέναντι στο παιδί τους είναι ελάχιστες. Είναι σπανιότατο φαινόμενο. Η μαμά είναι μαγεμένη από τη φύση απέναντι στο παιδί και είναι εκεί για να του προσφέρει τα πάντα, οι δυο τους είναι ένα ισχυρό δίδυμο. Χρειάζεται όμως ο κατάλληλος άνθρωπος για να την υποστηρίξει και να της δείξει πώς να θηλάσει. Κανένας δεν δικαιούται θυμό. Ακόμη και η μητέρα, που αποφασίζει να μη θηλάσει, ενώ δεν συντρέχει κάποιος ιατρικός λόγος, έχει τους δικούς της λόγους. Το να σταθώ κριτικά απέναντί της δεν έχει κανένα νόημα. Να την υποστηρίξω έχει νόημα. Να τη βοηθήσω να αλλάξει γνώμη κι αν δεν αλλάξει γνώμη να τη στηρίξω σε αυτή της την επιλογή. Ξέρετε, αυτός ο θυμός και ο φανατισμός είναι που μειώνει ίσως τα ποσοστά θηλασμού. 

Τι  θα λέγατε σε μια μητέρα που γέννησε πρόωρα για να τη στηρίξετε να θηλάσει και πώς μπορείτε να τη βοηθήσετε στην Αλκυόνη;

Θα προσπαθούσα να την πείσω ότι ο θηλασμός θα βοηθήσει πολύ το παιδί της. Τόσο το μητρικό γάλα από μόνο του, όσο και η σωματική επαφή, αν αργότερα το μωρό καταφέρει να πιάσει το στήθος. Όμως σέβομαι και αντιλαμβάνομαι το να μην τα καταφέρει κάποια μαμά που έχει ένα πρόωρο παιδί. Εκεί νομίζω ότι χρειάζεται ένα έμπειρο προσωπικό, μαζί και ψυχολόγος, διότι αυτή η μητέρα χρειάζεται και πρακτική και ψυχολογική στήριξη. Στο ιατρείο θηλασμού της Αλκυόνης υπάρχει και ψυχολόγος και μια μητέρα μπορεί να πάρει συμβουλές από το τηλέφωνο, τόσο την περίοδο που αντλεί γάλα επειδή το παιδί της βρίσκεται στη μονάδα, όσο και όταν τελικά το πάρει στο σπίτι. Ωστόσο, το σημαντικό για τη μητέρα αυτή είναι να πάρει βοήθεια στον χώρο που βρίσκεται το παιδί της. 

Λίγα πράγματα γίνονται όμως προς αυτή την κατεύθυνση στα ελληνικά ιδρύματα.

Έχετε δίκιο. Για τους γιατρούς των μονάδων έχει μεγαλύτερη σημασία η επιβίωση του βρέφους και τη μαμά σε αυτόν τον αγώνα την κάνουν λίγο στην άκρη. Ωστόσο, εξ ορισμού πρέπει να ενισχύεται ο θηλασμός και η σχέση της μαμάς με το παιδί. Και η αγκαλιά. Να το πάρει στα χέρια της, με τους τραχειοσωλήνες και όλα τα σωληνάκια, να το πιάσει, να το χαϊδέψει, να του μιλήσει, να ξαναθυμηθεί αυτό το μωράκι τις ενδομήτριες εμπειρίες του. Αυτό στα αλήθεια είναι ένα έλλειμμα στις μονάδες, παρ’ όλο που οι έρευνες αποδεικνύουν ότι τα μωρά που έχουν επαφή με τους γονείς έχουν καλύτερη έκβαση. Γι’ αυτό όμως χρειάζεται υποδομή, τεχνογνωσία και εκπαίδευση, όχι μόνο των νοσηλευτών αλλά και των γιατρών. Εμείς πρώτοι πρέπει να μάθουμε να μην φοβόμαστε ότι θα πάθει κάτι το παιδί από τον γονιό που πάει να το πιάσει. 

Όσον αφορά το κομμάτι της ψυχολογικής στήριξης μέσα στις μονάδες, πόσο απαραίτητο το θεωρείτε;

Απολύτως. Κοιτάξτε, οι γονείς των πρόωρων έρχονται αντιμέτωποι με την πιο σκληρή ιατρική, την ιατρική στις εντατικές. Ορισμένοι φοβούνται να επενδύσουν συναισθηματικά σε ένα πλάσμα που μπορεί να χαθεί. Υπάρχει μια κατηγορία γονιού που λέει «εγώ είμαι εδώ και το παιδί μου θα ζήσει». Μια άλλη είναι ακινητοποιημένη, λέει: «θα ζήσει ή δεν θα ζήσει κι αν ζήσει τι παιδί θα είναι;». Και μια τρίτη δεν θέλει να κάνει δεσμό με το παιδί, γιατί φοβάται περισσότερο τον πόνο της απώλειας. Αυτά είναι απολύτως θεμιτά και ακουμπάνε πάνω σε παλιότερα θέματα. Εκεί είναι που χρειάζεται υποστήριξη το ζευγάρι. 

Τι θα μπορούσε να γίνει για να λειτουργήσουν τράπεζες γάλακτος και σε άλλα μαιευτήρια εκτός από το Έλενα;

Είναι δύσκολο κάτι τέτοιο στις μέρες μας, διότι οι φορείς είναι διστακτικοί, λόγω των χρημάτων που απαιτούνται. Ωστόσο αν κάνει κανείς μια μακροχρόνια ανάλυση, τα οφέλη από τον μητρικό θηλασμό είναι τεράστια. Και δεν μιλώ μόνο για τα ατομικά, τα οφέλη για την οικογένεια, αλλά και για τα οικονομικά οφέλη σε ένα κράτος. Αν καθίσει κάποιος και υπολογίσει αρρώστιες, απουσίες από την εργασία κ.λπ. θα δει ότι ο μητρικός θηλασμός μόνο οικονομία είναι. Μόνο όφελος έχει η υποστήριξή του σε οποιοδήποτε κράτος. Όμως όσο βλέπουμε βραχυπρόθεσμα τα πράγματα, οι δομές που απαιτούν χρήματα δεν θα μπορέσουν να στηριχτούν. 

Πόσο πιθανή βλέπετε στο μέλλον τη δημιουργία μιας πρωτοβουλίας για τη στήριξη του θηλασμού στα πρόωρα;

Είναι μέσα στις σκέψεις μας και μάλιστα έχω στο νου μου να δουλέψω ένα πρόγραμμα στήριξης σε μία από τις μονάδες. Επίσης έχει αρχίσει διεθνώς να γίνεται μια προσπάθεια προτυποποίησης μιας τέτοιας πράξης και σκέφτομαι να συνεργαστούμε με τους ανάλογους εταίρους ώστε να εφαρμοστεί σε μια μονάδα και να μεταλαμπαδευτεί. Διότι χρειάζεται μόνο διάθεση, κέφι και επιθυμία. Δεν χρειάζονται παραπάνω χρήματα.

ΧΡΗΣΙΜΑ
Στην Αλκυόνη μπορείτε να βρείτε υποστήριξη ακόμη κι αν προς το παρόν αντλείτε γάλα. Μπορείτε να βοηθηθείτε έστω και μόνο ψυχολογικά. Μπορείτε ακόμη να συγκροτήσετε μια ομάδα μαζί με άλλες μητέρες που γνωρίσατε στη ΜΕΝΝ και προσπαθείτε να θηλάσετε.

Τηλεφωνήστε στο 210 7701.557 καθημερινά (9 π.μ. – 2 μ.μ.) και κλείστε ραντεβού στο ιατρείο θηλασμού της Αλκυόνης (λειτουργεί κάθε Δευτέρα 3 μ.μ. – 5 μ.μ.).

Τηλεφωνήστε καθημερινές 9 π.μ. – 5.μ.μ και τα πρωινά του Σαββάτου στο 10525 για στήριξη του θηλασμού σε όποια φάση κι αν βρίσκεστε.

Πηγή: http://31ebdomades.blogspot.gr/2014/06/blog-post_30.html

Σχετικά με το χάπι διακοπής της γαλουχίας

Η χρήση της καβεργολίνης (Dostinex) και την βρωμοκρυπτίνης (Parlodel) σε γυναίκες που θηλάζουν.

του Dr. Jack Newman 

Και τα δύο αυτά φάρμακα έχουν πολλές πιθανές παρενέργειες, όπως εγκεφαλικά επεισόδια, έμφραγμα του μυοκαρδίου, θρομβοεμβολικά επεισόδια και σπασμούς. Τα φάρμακα αυτά χρησιμοποιούνται για την μείωση της παραγωγής προλακτίνης και μπορούν επίσης να δοθούν σε περιπτώσεις αμηνόρροιας και υπογονιμότητας οι οποίες σχετίζονται με υψηλά επίπεδα προλακτίνης. 

Ωστόσο, συχνά ακούω ότι η καβεργολίνη (Dostinex) χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του πετρώματος που συμβαίνει τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό και επίσης ότι χρησιμοποιείται ως μέρος της θεραπείας της μαστίτιδας σε γυναίκες που θηλάζουν. Είμαι σοκαρισμένος (και δεν σοκάρομαι εύκολα πια) με την τόσο κακή ιατρική περίθαλψη που υφίστανται οι θηλάζουσες μητέρες. 

Η θεραπεία του πετρώματος είναι η πρόληψη, που σημαίνει συνεχή επαφή του μωρού με τη μητέρα, δέρμα με δέρμα, βοήθεια προς τη μητέρα ώστε να καταλαβαίνει αν το μωρό πιάνει το στήθος σωστά και αν θηλάζει καλά και επίσης ότι το μωρό θηλάζει συχνά. Εάν παρόλα αυτά το στήθος πετρώσει, όλα τα παραπάνω είναι και πάλι η καλύτερη θεραπεία και ΟΧΙ η καβεργολίνη (Dostinex). 

Η θεραπεία της μαστίτιδας είναι ακριβώς η ίδια με την θεραπεία του πετρώματος, και μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αντιβιοτικά, αλλά σίγουρα δεν περιλαμβάνει την χρήση καβεργολίνης ή βρωμοκρυπτίνης. Τα φάρμακα για την μαστίτιδα θα πρέπει να επιλέγονται με γνώμονα το γεγονός ότι ο θηλασμός συνεχίζεται και ΔΕΝ διακόπτεται και η χρήση των δύο αυτών φαρμάκων είναι αντίθετη μ’ αυτή την ιδέα καθώς μειώνουν την παραγωγή γάλακτος ή/και την διακόπτουν εντελώς.

Για να είμαι ειλικρινής, σε ένα συνέδριο στην Ελλάδα όπου ήμουν ομιλητής, σοκαρίστηκα ακούγοντας ότι η χρήση της καβεργολίνης αμέσως μετά τον τοκετό για την πρόληψη του πετρώματος αλλά και ως θεραπεία για την μαστίτιδα, είναι θεραπεία ρουτίνας. Αυτό είναι απαράδεκτο.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγή: https://www.facebook.com/DrJackNewman/posts/311003792384007

 

 

 

«Αρχικό γάλα» και «υστερόγαλα» – Τι σημαίνουν και τι σημασία έχουν;

Κατά τη διάρκεια του θηλασμού των μωρών μας, είναι αναπόφευκτο να ακούσουμε πολλές φορές τους όρους «αρχικό γάλα» και «υστερόγαλα». Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με το θέμα, οι οποίες έχουν οδηγήσει σε πολλές παρεξηγήσεις. Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα πράγματα:

Τι σημαίνουν οι όροι «αρχικό γάλα» και «υστερόγαλα»;

  • Ο όρος «αρχικό γάλα» αναφέρεται στο γάλα που παίρνει το μωρό στην αρχή του θηλασμού, το οποίο είναι αρκετό σε ποσότητα αλλά φτωχό σε λίπη.
  • Ο όρος «υστερόγαλα» αναφέρεται στο γάλα που πίνει το μωρό προς το τέλος του θηλασμού, το οποίο είναι πιο λίγο σε ποσότητα αλλά πλούσιο σε λίπη. 

Στην πραγματικότητα, οι όροι αυτοί αναφέρονται σε δείγματα μητρικού γάλακτος που έχουν παρθεί στην αρχή ενός γεύματος θηλασμού (αρχικό γάλα) και δείγματα μητρικού γάλακτος από το τέλος του γεύματος (υστερόγαλα). Πάντως, η χρησιμότητα αυτών των όρων είναι διφορούμενη.

Γιατί;

Μια φωτογραφία από την Wikipedia μας βοηθάει να δούμε την διαφορά. Στην φωτογραφία βλέπουμε 25ml μητρικού γάλακτος:  το «αρχικό γάλα» είναι στην αριστερή φωτογραφία και το «υστερόγαλα» στην δεξιά.


Το πρόβλημα είναι ότι η σύγκριση δειγμάτων μητρικού γάλακτος από την αρχή και από το τέλος του γεύματος θηλασμού, δεν μας λέει τίποτα για το τι γίνεται στο μητρικό γάλα κατά τη διάρκεια του γεύματος.

Οι μητέρες λανθασμένα πιστεύουν ότι το στήθος τους παράγει δύο διαφορετικούς τύπους γάλακτος και αναρωτιούνται συνεχώς για το πόση ώρα πρέπει να θηλάζουν μέχρι να αλλάξει μαγικά το «αρχικό γάλα» σε «υστερόγαλα».

Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;

Το στήθος μας παράγει μόνο ένα είδος γάλακτος

Δεν υπάρχει κανένα μαγικό κουμπί που να αλλάζει τη σύσταση του γάλακτος κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί να υπάρξει ακριβής διάκριση ανάμεσα στο «αρχικό γάλα» και στο «υστερόγαλα». Το μητρικό γάλα πράγματι αλλάζει σύσταση κατά τη διάρκεια του θηλασμού, αλλά αυτό συμβαίνει σταδιακά και όχι ξαφνικά. 

Γιατί το μητρικό γάλα αλλάζει σύσταση κατά τη διάρκεια του θηλασμού;

Η απάντηση βρίσκεται στο τι συμβαίνει με το λίπος του μητρικού γάλακτος όταν το μητρικό γάλα: 

  • Παράγεται: οι μαστοί μας παράγουν συνεχώς γάλα, το οποίο περιέχει σφαιρίδια λίπους που «κολλούν» μεταξύ τους αλλά και στους γαλακτοφόρους πόρους.
  • Αποθηκεύεται στο στήθος: το μητρικό γάλα που παράγεται ανάμεσα στα γεύματα, κατευθύνεται προς τη θηλή και συγκεντρώνεται στο στήθος, ενώ τα σφαιρίδια λίπους που είναι κολλημένα μεταξύ τους παραμένουν ψηλά στους γαλακτοφόρους πόρους.
  • Αδειάζει από το στήθος: όταν συμβαίνει το αντανακλαστικό καθόδου του γάλακτος, οι γαλακτοφόροι πόροι διαστέλλονται και το γάλα «φεύγει» από το στήθος. Το γάλα που φεύγει στην αρχή του γεύματος μπορεί να είναι πιο χαμηλά σε λιπαρά γιατί τα σφαιρίδια του λίπους βρίσκονται ακόμα «κολλημένα» ψηλά στους γαλακτοφόρους πόρους. Καθώς ο θηλασμός συνεχίζεται, το στήθος αδειάζει και όλο και περισσότερο λίπος αποκολλάται και το μητρικό γάλα γίνεται πιο λιπαρό. Αυτό σημαίνει ότι το λίπος του γάλακτος σταδιακά αυξάνεται σε κάθε στήθος ξεχωριστά, κατά τη διάρκεια του ίδιου γεύματος.

Πώς γνωρίζουμε ότι η αύξηση του λίπους είναι σταδιακή;

Είναι πολύ εύκολο να αποδείξουμε αυτή την σταδιακή αύξηση σε λίπος, με εικόνες. 

Αυτά είναι δείγματα από γάλα που αντλήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συνεδρία άντλησης και φαίνεται ξεκάθαρα η σταδιακή αύξηση λίπους στο μητρικό γάλα.

Προσέξτε την σταδιακή αλλαγή χρώματος σε κάθε μπουκαλάκι. Πρόκειται για την σταδιακή αύξηση του λίπους από την αρχή της άντλησης (νούμερο 1) ως το τέλος της (νούμερο 12). Εάν αφαιρέσουμε τα μπουκαλάκια 2-11, τότε θα έχουμε μια εικόνα παρόμοια με αυτή της Wikipedia:

Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει την μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο μητρικό γάλα που έχει αντληθεί στην αρχή ενός γεύματος θηλασμού και στο μητρικό γάλα που έχει αντληθεί στο τέλος του γεύματος. Δεν μας λέει όμως τίποτα για το τι γίνεται ανάμεσα στα δύο αυτά δείγματα. Μόνο η φωτογραφία των 12 δειγμάτων μας δίνει ολοκληρωμένη εικόνα: δηλαδή την σταδιακή αύξηση του περιεχομένου του γάλακτος σε λίπος

Στην επόμενη φωτογραφία προσέξτε πώς το γάλα που έχει μείνει για λίγο στάσιμο στα μπουκαλάκια έχει χωριστεί σε δύο στρώματα. Το λίπος είναι το στρώμα που βρίσκεται στην κορυφή.

Προσέξτε επίσης ότι το μητρικό γάλα στο μπουκαλάκι νούμερο 1, περιέχει κι αυτό λίπος, λίγο αλλά λίπος.

Προσέξτε επίσης την αυξανόμενη ποσότητα του στρώματος λίπους που συγκεντρώνεται στο πάνω μέρος, στα μπουκαλάκια 1-12.

Πόσο λίπος τελικά περιέχουν τα μπουκαλάκια με το μητρικό γάλα;

Πριν συνεχίσω, πρέπει να σας πω ότι αυτές οι φωτογραφίες δείχνουν το δείγμα γάλακτος μιας συγκεκριμένης γυναίκας. Είναι απίθανο να έχουμε τα ίδια αποτελέσματα με το μητρικό γάλα κάθε γυναίκας. Ωστόσο, μπορούμε να καταλάβουμε το τι πραγματικά συμβαίνει γενικά. Στον παρακάτω πίνακα θα δείτε τις αναλύσεις των συστατικών σε κάθε ένα από τα μπουκαλάκια του μητρικού γάλακτος χωριστά:

TS = τα υπόλοιπα συστατικά του μητρικού γάλακτος

Οι πρωτεΐνες, οι υδατάνθρακες, το λίπος και τα υπόλοιπα συστατικά μετρώνται σε γραμμάρια ανά 100ml.

Αν και είναι γεγονός ότι το λίπος στο μητρικό γάλα σταδιακά αυξάνεται καθώς το στήθος αδειάζει, είναι σημαντικό επίσης να καταλάβουμε ότι η περιεκτικότητα του λίπους στο μητρικό γάλα δεν διαφέρει μόνο στην αρχή και το τέλος του θηλασμού, αλλά διαφέρει επίσης σημαντικά από μητέρα σε μητέρα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επίσης μπορεί να διαφέρει πολύ από γεύμα σε γεύμα, ακόμα και στην ίδια μητέρα. Η διαφορά της περιεκτικότητας σε λίπος μπορεί επίσης να εξαρτάται, σε κάποιο βαθμό, από τη χρονική διάρκεια ανάμεσα στα γεύματα. Αυτός είναι ένας λόγος που δεν είναι καλή ιδέα να περιμένετε να «γεμίσει» το στήθος σας πριν θηλάσετε.

Γενικά, όσο πιο γεμάτο είναι το στήθος,

  • τόσο πιο φτωχό σε λίπη είναι το γάλα, και
  • τόσο πιο μεγάλη είναι η διαφορά στην περιεκτικότητα λίπους ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος του θηλασμού.

Όσο πιο άδειο είναι το στήθος,

  • τόσο πιο πλούσιο σε λίπη είναι το γάλα, και
  • τόσο πιο μικρή είναι η διαφορά στην περιεκτικότητα λίπους ανάμεσα στην αρχή του θηλασμού και στο τέλος του.

Τελικά, δεν έχει τόση σημασία η χρονική διάρκεια του θηλασμού για να έχουμε γάλα πλούσιο σε λιπαρά. Εάν ο χρόνος ανάμεσα στους θηλασμούς είναι μικρός, τότε το γάλα στην αρχή του θηλασμού θα είναι κι αυτό πλούσιο σε λιπαρά.

«Τα μωρά μπορεί να έχουν διαφορετικές διατροφικές συνήθειες, να θηλάζουν για ορισμένη χρονική διάρκεια διαφορετική σε κάθε μωρό, και να κάνουν διαλείμματα με διαφορετικό ρυθμό το καθένα και παρόλα αυτά να παίρνουν ικανοποιητικό βάρος».

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε είναι ότι:

Στις περισσότερες περιπτώσεις, αν θηλάζετε όποτε θέλει το μωρό και προσφέρετε και το άλλο στήθος στο τέλος του κάθε γεύματος, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχείτε για το τι περιέχει το γάλα σας.

ΟΛΑ τα συστατικά του μητρικού γάλακτος είναι σημαντικά για την ανάπτυξη του μωρού και όχι μόνο το λίπος.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγές: 

(1)      Mohrbacher, N et al (2003) The Breastfeeding Answer Book

(2)     Mohrbacher, N (2010) Worries About Foremilk and Hindmilk

(3)     Jay, E (2009) Where does fore-milk end and hind-milk begin (and does it actually matter)?

(4)     Pediatrics. 2004 Feb;113(2)361-7

(5)     Τhomas, C (2010) Foremilk/Hindmilk and a lot of confusion!

(6)     Exp Physiol. 1993 Nov;78(6):741-55

(7)     Paediatric and Perinatal Epidemiology. 2002 Oct;16(4)355-60

(8)     Pediatrics. 2006 Mar;117(3)e387-95

(9)   http://thefunnyshapedwoman.blogspot.gr/2011/05/foremilk-and-hindmilk-in-quest-of.html

 

 

Η ιστορία θηλασμού της Μαργαρίτας – Η προσπάθεια θηλασμού αξίζει…

Η Μαργαρίτα γέννησε στις 31 εβδομάδες και είδε το πρωτόγαλά της να πετιέται, γιατί κανείς δεν σκέφτηκε να τη βοηθήσει να το στείλει στο μωρό της που νοσηλευόταν σε άλλο ίδρυμα. Με πολλή προσπάθεια και λίγη τύχη κατάφερε και θήλασε. Και μας διηγείται την ιστορία της:

«Ήταν Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου βράδυ και είχαμε φύγει από το γραφείο του γυναικολόγου κλαίγοντας. Ήμουν έγκυος 31 εβδομάδων και το μωρό δεν μεγάλωνε. Δεν είχα καν μεγάλη κοιλιά. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τίποτα και το μωρό έπρεπε να γεννηθεί. Βάρος 1180 γρ. Γέννησα με καισαρική, 1024 γρ., είδα το μωρό για δευτερόλεπτα και θα το έβλεπα σε τρεις μέρες ξανά. Είχε πάει στο Παίδων. Εγώ σε άλλη κλινική. Δεν ένιωθα μητέρα με τίποτα.

Το δωμάτιο τετράκλινο. Το επόμενο πρωί, ήρθε μια μαία και μου είπε ότι για να μην πρηστεί το στήθος μου πρέπει να βγάλω το γάλα με θήλαστρο. Είχα μια βασική ενημέρωση και έτσι ζητούσα το θήλαστρο κάθε τρεις ώρες. Το γάλα που έβγαλα την πρώτη ημέρα γέμισε ένα μπουκάλι. Το γάλα αυτό πετάχτηκε. Πετάχτηκε γιατί δεν είχαν σκεφτεί να μου δώσουν αποστηρωμένο φιαλίδιο. Γιατί το μωρό
ήταν μακριά και δεν σκέφτηκαν ότι μπορεί να ήθελα να δώσω το πρωτόγαλά μου στο πρόωρο παιδί μου. Εγώ πάλι δεν σκέφτηκα ότι θα μου έδιναν μη αποστειρωμένο φιαλίδιο.

Έβγαζα το γάλα κάθε τρεις ώρες, με κόσμο να μπαινοβγαίνει στο ιδιωτικό μαιευτήριο και να με κοιτάει παράξενα που ήμουν με το στήθος έξω και ένα μηχάνημα με αστείο ήχο να βγάζει το γάλα. Με κοιτούσαν περίεργα και ψιθύριζαν. Τη δεύτερη μέρα δεν άντεξα. Σηκώθηκα, πήγα και υπέγραψα και έφυγα.

Πήγα να δω το παιδί δύο μέρες αφότου γέννησα. Στο Παίδων μόλις με είδαν, άκουσα τον εφημερεύοντα ιατρό στη ΜΕΝΝ να λέει «Τι ήρθε αυτή δεύτερη μέρα εδώ; Έχει γούστο να μας λιποθυμήσει». Χωρίς σχόλια…

Κάπως έφτασε στα χέρια μου ένα ενημερωτικό φυλλάδιο για δημιουργία τράπεζας γάλακτος. Ήθελα να νιώσω μητέρα. Ήθελα να δεθώ με τον γιο μου και δεν μπορούσα. Το μόνο που μπορούσα και όφειλα να κάνω ήταννα βγάζω το γάλα μου και να του το δίνω. Από εκείνη την ημέρα, μέχρι που βγήκε από τη μονάδα, έναν μήνα αργότερα, και μέχρι που πέρασαν 6 μήνες, έβγαζα το γάλα με ενοικιαζόμενο διπλό θήλαστρο, έτσι ώστε να αυξήσω το γάλα, κάθε 3 ώρες το 24ωρο.

Όταν τον πήρα στο σπίτι προσπαθούσα να πιάσει το στήθος, αλλά δεν μπορούσε. Στην αρχή ήταν μικρός, μετά είχε μάθει το μπουκάλι. Είχα δει όλα τα σχετικά βίντεο στο διαδίκτυο, με οδηγίες θηλασμού. Τα ήξερα απέξω. Αλλά δεν… Τελικά, αποφάσισα να πάω σε σύμβουλο θηλασμού. Την πρώτη μέρα που πήγα στο γραφείο της μου έδειξε το αυτονόητο. Μου έδειξε πώς να κρατάω το παιδί σωστά, κάτι που θα ορκιζόμουν ότι κάνω σωστά αλλά δεν έκανα. Το παιδί θήλασε εκείνη την στιγμή για πρώτη φορά, στο γραφείο της ιατρού-σύμβουλου IBCLC.

Ναι, στο δικό μου μυαλό, έγινα μητέρα. Ναι, τα κατάφερα. Ναι, δέθηκα με το παιδί. Ναι, μίσησα το θήλαστρο. Κουράστηκα. Ήταν ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει αλλά θα το έκανα ξανά. Καμιά δεν γεννήθηκε μητέρα. Καμιά δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας πώς να θηλάσει. Είναι δύσκολο. Με υπομονή και τύχη τα κατάφερα. Δεν μπορώ να πω σε καμία μητέρα ότι θα τα καταφέρει σίγουρα. Μπορώ όμως να πώ ότι η προσπάθεια ΑΞΙΖΕΙ.

Καλή επιτυχία σε όλες τις μαμάδες, πρόωρων ή τελειόμηνων μωρών!».

Μαργαρίτα Συντίλα

Πηγή: http://31ebdomades.blogspot.gr/2014/06/blog-post_25.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Όταν το μητρικό γάλα ήταν το μόνο που μπορούσα να προσφέρω

της Jennifer Canvasser 

Αντλώ γάλα με θήλαστρο αποκλειστικά εδώ και δύο χρόνια. Κανένα από τα δίδυμά μου δεν μπόρεσε να θηλάσει μετά την γέννηση, γιατί γεννήθηκαν εξαιρετικά μικρά, στις 27 εβδομάδες κύησης. Κατάφερα να παράγω αρκετό γάλα για τα δίδυμα, βασιζόμενη μόνο σε ένα θήλαστρο.

Ο Micah και ο Zachary γεννήθηκαν με επείγουσα καισαρική, κι ο καθένας ζύγιζε περίπου 1 κιλό. Δεν είδα τα μωρά μου αμέσως μετά τον τοκετό. Τα πήραν μακριά μου και τα βάλανε στην ΜΕΝΝ (Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών) για να παλέψουν για τη ζωή τους. Ο φόβος και οι ενοχές επισκίασαν τα αισθήματα ευτυχίας.

Όσο βρισκόμουν στην ανάνηψη, παρακάλεσα την νοσοκόμα να μου φέρει ένα θήλαστρο. Δεν είχα δει ποτέ πριν θήλαστρο. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι έπρεπε να αρχίσω να βγάζω γάλα για τα πρόωρα δίδυμά μου. Η νοσοκόμα αρνήθηκε να μου φέρει. Είπε ότι έπρεπε να περιμένω μέχρι να πάω στο δωμάτιό μου. Την ικέτεψα και της εξήγησα πόσο σημαντικό ήταν για μένα να ξεκινήσω και να διατηρήσω την παραγωγή μου για τα μικρά μου μωρά. 

Ώρες αργότερα, όταν τελικά μου φέρανε το θήλαστρο, ξεκίνησα την ρουτίνα της άντλησης για 20 λεπτά κάθε δύο ώρες, όλο το 24ωρο. Δεν έβγαζα ούτε μια σταγόνα γάλα για πάνω από 24 ώρες. Η ομάδα των γιατρών που παρακολουθούσε τα μωρά, μου εξήγησε ότι εάν το γάλα μου δεν κατέβαινε σύντομα, θα έπρεπε να δώσουν στα μωρά υποκατάστατο. Περισσότερες από 48 ώρες μετά τον τοκετό, είδα με ανακούφιση μερικές σταγόνες πρωτογάλακτος να πέφτουν μέσα στα πλαστικά μπουκάλια του θήλαστρου. 

Η οικογένειά μου υποστήριξε πλήρως την απόφασή μου να προσφέρω μητρικό γάλα στον Micah και στον Zachary. Ο άντρας μου φρόντιζε να έχω καλή διατροφή και έκανε οτιδήποτε χρειαζόταν για να μεγιστοποιήσω την παραγωγή μου για τα δίδυμα. Η υποστήριξη ήταν το κλειδί της επιτυχίας μου. Ούτε μια φορά κάποιος από τον στενό μου κύκλο δεν αμφισβήτησε ή κατέκρινε την απόφασή μου ή το πρόγραμμα αντλήσεων.  Καθώς αντλούσα γάλα, διάβαζα παράλληλα για τις μαγικές ιδιότητες του μητρικού γάλακτος για τα πρόωρα και ευαίσθητα μωρά. Και όσο διάβαζα, τόσο μεγάλωνε η αποφασιστικότητά μου να προσφέρω μητρικό γάλα στα μωρά μου, για όσο καιρό περισσότερο ήταν δυνατόν. 

Όταν ο Micah και ο Zachary ήταν 6 εβδομάδων, η παραγωγή μου είχε εδραιωθεί πλήρως και είχα αρκετό γάλα και για τους δυο τους. Αλλά από την ΜΕΝΝ επέμειναν ότι έπρεπε να εμπλουτίσουν το γάλα μου με κάποιο αγελαδινό υποκατάστατο για να ενισχύσουν το θερμιδικό και διατροφικό φορτίο του γάλακτός μου. Κανένα από τα δίδυμα δεν ανταποκρίθηκε καλά σ’ αυτό το σχήμα το οποίο τους προκάλεσε σοβαρή δυσκοιλιότητα, εμετούς και επεισόδια άπνοιας. Δυστυχώς ο Micah εμφάνισε νεκρωτική εντεροκολίτιδα και αρρώστησε σοβαρά. 

Συνέχισα το 24ωρο πρόγραμμα αντλήσεων, μέσα σε διαρκή αβεβαιότητα. Το μόνο που μπορούσα να προσφέρω στα εύθραυστα μωρά μου, ήταν το γάλα μου. Η παραγωγή μου ήταν η μοναδική μου πηγή δύναμης, όταν όλα τα άλλα μου καθήκοντα και ευθύνες ως μητέρα τα είχαν αναλάβει οι γιατροί. 

Καθ’ όλη τη διάρκεια της 10μηνης παραμονής του Micah στον νοσοκομείο, συνέχισα να αντλώ γάλα και για τους δυο τους. Κανένας από τους δίδυμους δεν έμαθε ποτέ να θηλάζει, κι έτσι βασίστηκα αποκλειστικά στο θήλαστρο για να θρέψω τα μικρά μου. Δυστυχώς, μετά από επιπλοκές της νεκρωτικής εντεροκολίτιδας, χάσαμε τον Micah όταν ήταν 11  μηνών. Παρά τον τραγικό χαμό και την τραγωδία που ζούσαμε, με κάποιον τρόπο το σώμα μου κατάφερε να συνεχίσει να φτιάχνει γάλα.  

Μόλις γιορτάσαμε τα δεύτερα γενέθλια του Micah και του Zachary κι εγώ εξακολουθώ να αντλώ γάλα. Όταν ο Micah ήταν σοβαρά άρρωστος, δεν μπόρεσα να τον κρατήσω αγκαλιά για 4 συνεχόμενους μήνες. Όμως μπορούσα να του προσφέρω το γάλα μου κι αυτό ήταν ένα ανεκτίμητο δώρο.

Ο Micah έφυγε, αλλά όχι και η παραγωγή μου. Δώρισα μητρικό γάλα σε οικογένειες που είχαν υιοθετήσει παιδιά και σε τράπεζες μητρικού γάλακτος για μωρά που νοσηλεύονταν. Το να προσφέρω μητρικό γάλα στα μωρά μου και σε άλλα μωρά που έχουν ανάγκη, μου δίνει μεγάλη χαρά. Το να χάνεις το παιδί σου είναι η πιο τραγική απώλεια που μπορεί να βιώσει κανείς. Η καρδιά μου θα πονάει για πάντα και θα ζητάει να ξαναέρθει ο Micah πίσω στην αγκαλιά μου. Ωστόσο, αισθάνομαι ευλογημένη. Όταν πίστευα ότι τα είχα χάσει όλα και ότι δεν είχα τίποτα να δώσω, μπορούσα ακόμα να δώσω το γάλα μου. Το γάλα μου έδωσε ζωή στα μωρά μου, αγάπη σε άλλα μωρά και ανάπαυση στην πληγωμένη μου ψυχή.

Πηγή: http://www.huffingtonpost.com/jennifer-canvasser/when-mothers-milk-was-all-i-had-to-give_b_5414804.html

 Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 Aν θέλετε να μοιραστείτε καιτη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Πώς να θηλάσεις ένα πρόωρο μωρό

της Κέλλυ Σώκου

Θα ήθελα, εκτός από το να μοιραστώ τα συναισθήματά μου για το μεγάλωμα του παιδιού μου, να φανώ και λίγο χρήσιμη στις μητέρες που έχουν πρόωρα μωρά. Και αυτό δεν γίνεται μόνο με το να εκφράσεις όσα μπορεί να νιώθει και ο άλλος, αλλά και με την παροχή χρήσιμων πληροφοριών. Αφού λοιπόν μελέτησα το θέμα του θηλασμού κι αφού κατάφερα σε έναν ικανοποιητικό βαθμό να θηλάσω την κόρη μου, έστω και με συμπλήρωμα ξένου γάλακτος, μέχρι την ηλικία των 5 μηνών, κατέληξα στη συλλογή μερικών συμπερασμάτων που μπορεί να σου φανούν χρήσιμα.

ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΘΗΛΑΣΕΙΣ…

… μπορείς, όμως σε αυτή την περίπτωση δεν ισχύει το αντίστροφο. Αν δλδ δεν μπορέσεις να θηλάσεις, δεν σημαίνει ότι δεν το ήθελες ή ότι δεν το πάλεψες αρκετά. Οπότε ΜΗΝ νιώθεις τύψεις. Είναι απολύτως φυσιολογικό και αναμενόμενο, αν δεν έχεις επάνω σου το παιδί και αν είσαι στενοχωρημένη, το σύστημα να μην δουλέψει. Ενδέχεται όμως η επιθυμία σου να λειτουργήσει θετικά και δεν αποκλείεται να θηλάσεις και αποκλειστικά. Σου το εύχομαι.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ

1) Ξεκίνα να αντλείς με το θήλαστρο γάλα μετά τον τοκετό. Το πρωτόγαλα είναι εξαιρετικά ωφέλιμο και θρεπτικό για κάθε μωρό – πόσo μάλλον για το δικό σου. Κατάψυξέ το για να το πιει όταν είναι έτοιμο. Όσο πιο σύντομα μετά τον τοκετό αρχίσεις να αντλείς γάλα, τόσο το καλύτερο για την ποσότητά του. 

2) Ζήτα βοήθεια από τις μαίες. Ξανά και ξανά. Ζήτα τους να σου δείξουν πώς λειτουργεί το θήλαστρο, πώς αποθηκεύεται το γάλα, ποιους κανόνες υγιεινής να ακολουθείς. 

3) Προτίμησε κάποιο θήλαστρο με διπλή αντλία. Βοηθάει στην άντληση περισσότερου γάλακτος και μειώνει τον χρόνο που θα περνάς μαζί του. 

4) Οκτώ με 10 φορές μέσα στο 24ωρο πρέπει να βγάζεις γάλα και τουλάχιστον μία φορά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Αν έχεις δίδυμα, κάντο 10 φορές. Ο νόμος της παραγωγής και της ζήτησης ισχύει και εδώ. Όσο συχνότερα αντλείς το γάλα σου, τόσο περισσότερο θα παράγεις. 

5) Θα σου παίρνει περίπου μισή ώρα τη φορά, εκτός αν χρησιμοποιείς διπλή αντλία οπότε ο χρόνος μειώνεται στο μισό. Αν βλέπεις ότι το γάλα σου λιγοστεύει, χρησιμοποίησε το θήλαστρο εναλλάξ σε κάθε στήθος, επιστρέφοντας στο πρώτο μια και δυο φορές. Καθώς αντλείς, αλλά και προτού αρχίσεις, κάνε μασάζ στο στήθος σου (στο πλάι) για να βοηθήσεις το γάλα να βγει. 

6) Η νυχτερινή άντληση είναι δυσβάσταχτη, όμως πρέπει να ξέρεις ότι το βράδυ παράγεται η ορμόνη που λέγεται προλακτίνη, βασική υπεύθυνη για την παραγωγή γάλακτος. Οπότε αξίζει να ξυπνήσεις τουλάχιστον μία φορά. 

7) Θα παρατηρήσεις ότι μπαίνοντας στη μονάδα και ακούγοντας το κλάμα των μωρών το στήθος σου βαραίνει – έτσι λειτουργούν οι ορμόνες! Καλό είναι λοιπόν να βγάζεις γάλα όσο πιο κοντά στο παιδί σου γίνεται. Στα περισσότερα ελληνικά νοσοκομεία δεν επιτρέπεται να κάτσεις δίπλα στο μωρό για να κάνεις αυτή τη δουλειά, υπάρχει όμως ειδικό δωμάτιο. Ρύθμισε το πρόγραμμά σου έτσι, ώστε να βγάζεις γάλα κάθε φορά που πας να δεις το μωρό. Όταν αντλείς στο σπίτι, βοηθάει να βλέπεις μια φωτογραφία του παιδιού και να ακούς απαλή μουσική που θα σε χαλαρώνει. 

8) Επιδίωξε την αγκαλιά του Καγκουρό. Μάθε τα πάντα γι’ αυτήν και ζήτα την από το προσωπικό επίμονα. Αυξάνει αποδεδειγμένα την παραγωγή γάλακτος, χώρια που βελτιώνει την υγεία του μωρού. 

9) Αν το γάλα σου είναι λίγο ή μειώνεται, ζήτα τη βοήθεια κάποιας συμβούλου θηλασμού ή μιας μαίας. Θα σου δείξει τρόπους για να αυξηθεί. Βοηθάει πάντα να τρως καλά, τρόφιμα και γαλακτοκομικά πλήρη σε λιπαρά και πρωτεΐνες, όπως αβγά, κρέας με ζυμαρικά, αλλά και να προσλαμβάνεις αρκετή μαγιά μπίρας.  

10) Οι τελευταίες σταγόνες είναι πολύ ωφέλιμες, επειδή περιέχουν υψηλά ποσοστά λιπαρών. Σταμάτα την άντληση, μόνο αφού έχουν περάσει 1-2 λεπτά, χωρίς να τρέξει καμιά σταγόνα από το στήθος σου.  

+1) Ρώτησε το προσωπικό αν υπάρχει τράπεζα μητρικού γάλακτος (χλωμό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις) απ’ όπου θα μπορούσες να πάρεις γάλα σε περίπτωση που το δικό σου δεν επαρκεί. 

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΘΗΛΑΣΕΙΣ 

1)  Θα βελτιώσει τη διάθεσή σου.

2)  Το γάλα των γυναικών που γέννησαν πρόωρα έχει ελαφρώς διαφορετική σύσταση από εκείνων που έκαναν τελειόμηνα παιδιά, τουλάχιστον τις πρώτες εβδομάδες. Είναι πλουσιότερο σε βιταμίνες και μέταλλα και περιέχει λίπη κατάλληλα να απορροφηθούν από το πιο ανώριμο πεπτικό σύστημα του μωρού.

3) Αν το μητρικό γάλα ωφελεί το ανοσοποιητικό σύστημα ενός μωρού, φαντάσου πόσο θα ωφελήσει το δικό σου μωρό που είναι εκτεθειμένο στις ενδονοσοκομειακές  λοιμώξεις.

4)  Οι θηλαστικές κινήσεις – όταν εντέλει βάλεις το μωρό στο στήθος – βοηθούν τους μυς του κεφαλιού να αναπτυχθούν ταχύτερα και να συμβάλλουν με τη σειρά τους στην ομαλότερη ανάπτυξη του κρανίου.

 

Πηγή: http://31ebdomades.blogspot.gr/2013/07/blog-post_19.html

 

Η σωτήρια αγκαλιά της μητέρας!!


Η εικονιζόμενη γυναίκα κρατά το μωράκι της στην αγκαλιά της, σε μαιευτική κλινική στη Ζανζιβάρη, ακολουθώντας τη «μέθοδο καγκουρό».

Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται από γυναίκες που τα παιδιά τους γεννιούνται πρόωρα και δεν έχουν πρόσβαση σε θερμοκοιτίδες. Έτσι έχουν τα βρέφη «κολλημένα» στο σώμα τους, για να κρατούν τη θερμοκρασία τους σε φυσιολογικά επίπεδα.

Εκατομμύρια θάνατοι νεογέννητων θα μπορούσαν ν’ αποφεύγονται κάθε χρόνο, με αποδεδειγμένα επιτυχημένες παρεμβάσεις όπως η «μέθοδος καγκουρό». Οι νεογνικοί θάνατοι αντιπροσωπεύουν το 44% των συνολικών θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών, ποσοστό μεγαλύτερο σε σχέση με ό,τι συνέβαινε το 1990. Αυτοί οι θάνατοι συμβαίνουν συνήθως, μεταξύ των φτωχότερων και των πλέον μειονεκτούντων πληθυσμών.

Σύμφωνα με τη UNICEF, 2.9 εκατομμύρια μωρά πεθαίνουν ετησίως κατά τις πρώτες 28 ημέρες της ζωής τους. Επιπλέον 2.6 εκατομμύρια βρέφη γεννιούνται νεκρά, με τους 1.2 εκατομμύρια από αυτούς τους θανάτους να συμβαίνουν όταν η καρδιά του μωρού σταματά κατά τη διάρκεια του τοκετού.

Οι πρώτες 24 ώρες μετά τη γέννηση, είναι οι πιο επικίνδυνες τόσο για το παιδί, όσο και για τη μητέρα, καθώς τουλάχιστον οι μισοί μητρικοί και νεογνικοί θάνατοι συμβαίνουν σε αυτό το χρονικό διάστημα.

Πηγή: UNICEF Greece –   https://www.facebook.com/photo.php?fbid=734016413288126&set=a.125882817434825.14376.106644766025297&type=1&fref=nf

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Θηλάζουν τα πρόωρα;

Θηλάζουν τα πρόωρα; Ρωτάω με αγωνία μια φίλη μαία. Εξαρτάται, μου λέει εκείνη. Είναι πια βέβαιο πως θα γεννήσω πρόωρα, αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτε από τα γενικόλογα «εξαρτάται» της. 

Θα θηλάσετε; Με ρωτάει η προϊσταμένη του ορόφου λίγες ώρες μετά τον τοκετό. Είναι αχώνευτη. Το ήθελα πολύ, αλλά τώρα δεν νομίζω. Νιώθω χάλια που δεν κατάφερα να την κρατήσω μέσα μου λίγες εβδομάδες παραπάνω, το βυζί με μάρανε. Μου αρχίζει μια ιστορία για μια γυναίκα, μπλα, μπλα, μπλα, που υιοθέτησε δύο παιδιά και τα έβαζε στο στήθος της συνέχεια και τελικά κατέβασε γάλα. Προσπαθεί να με πείσει ότι δεν έχει σημασία το μέγεθος του στήθους, το μωρό στην εντατική, τίποτε.  Επιμένει και η μάνα μου. Εσύ, που το ήθελες τόσο και άλλα τέτοια. Θέλω να βάλω τα κλάματα. Για να το βουλώσουν δέχομαι να επεξεργαστώ το θήλαστρο. Τι έχω να χάσω, όταν μπορεί να χάσω τα πάντα;

Από τη θέση του σήμερα πια, μπορώ να πω ότι αυτή η σκηνή του τότε ήταν μία από εκείνες τις μικρές, απειροελάχιστες στιγμές, το τσακ, που σου αλλάζει τη ζωή. Από τότε και για τους επόμενους δυόμισι μήνες το πρόγραμμά μου καθόριζε μια μικρή πλαστική συσκευή. Κάθε 3-4 ώρες έβγαζε το γάλα μου, παριστάνοντας το στόμα του μωρού που δεν μπορούσα να κρατήσω στην αγκαλιά μου – φυσικά δεν ήταν το ίδιο. Το μόνο που μπορούσε να μπει ανάμεσα σε μένα και το θήλαστρο ήταν οι ώρες του επισκεπτηρίου στη μονάδα εντατικής νοσηλείας των νεογνών. Δυστυχώς, εκείνη έπρεπε να μείνει κι άλλο εκεί και η ώρα να πιει γάλα δεν έφτανε. Από την άλλη, τα σακουλάκια με το κατεψυγμένο αυξάνονταν στον καταψύκτη μου. Είχα έναν στόχο: να της το δώσω. 

Δεν μπόρεσα να θηλάσω την κόρη μου αποκλειστικά. Οι ανάγκες της ήταν μεγαλύτερες ήδη από τη μονάδα, όπου και της έδωσαν, εκτός από το δικό μου, και ξένο γάλα. Μπόρεσα όμως να τη θηλάσω, δίνοντας και συμπλήρωμα, μέχρι την ηλικία των 5 μηνών. Ενα βράδυ που στρίγκλιζε από την πείνα, την ακούμπησα στο στήθος μου εντελώς αυθόρμητα κι εκείνη το έπιασε αβίαστα σαν να το έκανε χρόνια. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ήταν τόσο απλό. Δεν της έκανα καμία ειδική λαβή, δεν είχα προλάβει να κάνω κανένα μάθημα. Στη δική μας περίπτωση λειτούργησε μάλλον θετικά το ότι μας στέρησαν την επαφή δυόμισι μήνες κι έτσι πέσαμε με λαχτάρα η μία στην αγκαλιά της άλλης. Και κάπως έτσι μαλάκωσε και η θλίψη μου.

Ξέρω άλλα πρόωρα που δεν κατάφεραν να πιάσουν τη θηλή της μητέρας τους, αλλά ήπιαν το γάλα της από το μπιμπερό. Άλλα που θήλασαν αποκλειστικά, μιας και δεν χρειάστηκε να νοσηλευτούν πολύ. Ξέρω και μητέρες που έκοψαν το γάλα τους, γιατί δεν άντεξαν τη στενοχώρια. Γνωρίζω μητέρες με τελειόμηνα μωρά που δεν θέλησαν να θηλάσουν. Άλλες που ζορίστηκαν και τα παράτησαν κι άλλες που ζορίστηκαν πολύ, αλλά το έκαναν. Τις καταλαβαίνω όλες. Απεχθάνομαι όμως όσες είχαν την τύχη να θηλάσουν ένα τελειόμηνο και δημιουργούν τύψεις σε εκείνες που δεν τα κατάφεραν. Και νιώθω έτσι επειδή έχω διαβάσει για τις μητέρες που δώρισαν το γάλα τους, επειδή δεν μπόρεσαν ποτέ να το δώσουν στα παιδιά τους (http://www.post-gazette.com/region/2012/11/18/Breast-milk-donations-a-gift-of-life-to-preemies/stories/201211180270).  

Και αυτό για όσες θέλουν να δοκιμάσουν: Τελευταίες έρευνες έδειξαν πως το γάλα των μητέρων που γεννούν πρόωρα έχει περισσότερα λευκώματα, αντισώματα, λίπη και άλατα από το γάλα των μητέρων που γεννούν τελειόμηνα παιδιά. Για τον λόγο αυτό η διακοπή της γαλουχίας στις μητέρες που γεννούν πρόωρα παιδιά είναι περισσότερο επιζήμια στα πρόωρα απ’ ότι στα τελειόμηνα.

της Κέλλυ Σώκου – http://31ebdomades.blogspot.gr/2013/02/blog-post_15.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Νέα έρευνα: Τα αντικαταθλιπτικά είναι συμβατά με το θηλασμό

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας βρήκαν ότι οι γυναίκες που παίρνουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα θηλάζουν περισσότερο εάν συνεχίσουν να παίρνουν τα φάρμακά τους, σε σύγκριση με τις γυναίκες που τα σταματούν γιατί ανησυχούν για την υγεία των μωρών τους.

Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στο 18ο ετήσιο συνέδριο της Περιγεννητικής Κοινότητας της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας (Perinatal Society of Australia and New Zealand (PSANZ), που πραγματοποιήθηκε στο Περθ της Αυστραλίας.

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Danish National Birth Cohort της Δανίας, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας μελέτησαν τα αποτελέσματα από 368 γυναίκες οι οποίες έπαιρναν αντικαταθλιπτικά πριν την εγκυμοσύνη.

«Βρήκαμε ότι τα δύο τρίτα των γυναικών (67%) σταμάτησαν την θεραπεία τους είτε στην εγκυμοσύνη ή κατά τη διάρκεια του θηλασμού», λέει ο Dr Luke Grzeskowiak  από το Ινστιτούτο Ερευνών Robinson του Πανεπιστημίου της Αδελαίδας.

“Το ένα τρίτο των γυναικών (33%) συνέχισαν την λήψη αντικαταθλιπτικών σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης και κατά τη διάρκεια του θηλασμού, και αυτές οι γυναίκες πέτυχαν την διατήρηση της γαλουχίας μέχρι και μετά τους έξη μήνες. Αντίθετα, οι γυναίκες εκείνες που σταμάτησαν τα αντικαταθλιπτικά ήταν επίσης πολύ πιο πιθανό να σταματήσουν το θηλασμό πριν τους έξη μήνες».

Ο Dr Grzeskowiak επισημαίνει ότι τα οφέλη στην υγεία από την συνέχιση του θηλασμού ξεπερνούν κατά πολύ τον υποτιθέμενο κίνδυνο που μπορεί να έχει το μωρό από την θεραπεία με αντικαταθλιπτικά.

«Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό μήνυμα, γιατί γνωρίζουμε ότι ο θηλασμός έχει αναρίθμητα οφέλη για την υγεία τόσο του μωρού όσο και της μητέρας, συμπεριλαμβανομένου ενός βαθμού προστασία από την επιλόχειο κατάθλιψη», προσθέτει ο ίδιος.

«Το ποσοστό των αντικαταθλιπτικών ουσιών που φτάνει στο γάλα της μητέρας, είναι πολύ χαμηλό. Επιπροσθέτως, πιστεύουμε ότι η συνέχιση της αντικαταθλιπτικής θεραπείας και η διατήρηση του θηλασμού έχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα τόσο για τη μητέρα όσο και για το μωρό».

Ο Dr Grzeskowiak λέει ότι πολλές γυναίκες βασανίζονται για να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τη θεραπεία τους τόσο κατά την εγκυμοσύνη, όσο και κατά το θηλασμό.

«Εάν παίρνουν αντικαταθλιπτικά, θα πρέπει να υποστηρίζονται και να ενθαρρύνονται από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, από τους φίλους και από τους επαγγελματίες υγείας να συνεχίσουν τη θεραπεία τους, γνωρίζοντας ότι ο θηλασμός είναι πολύ σημαντικός για τις ίδιες και για τα μωρά τους».

Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας και Ιατρικών Ερευνών (National Health and Medical Research Council) και από το Women’s and Children’s Hospital Foundation.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: http://www.adelaide.edu.au/news/news69842.html

Όταν η μαμά δεν μπορεί να θηλάσει

Όταν ήμουν νέα μητέρα και έκανα τα πρώτα μου βήματα στο ταξίδι του θηλασμού, πίστευα ακράδαντα ότι όλες οι μητέρες μπορούν να θηλάσουν. Αν και αυτό είναι αλήθεια ως ένα μεγάλο βαθμό, τώρα, μετά από 14 χρόνια προσωπικής και επαγγελματικής εμπειρίας, ξέρω καλύτερα. Κάποιες φορές, ο θηλασμός απλώς δεν λειτουργεί. 

Η γαλουχία είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης κάποιων ορμονών οι οποίες θέτουν σε λειτουργία τον μηχανισμό της παραγωγής του γάλακτος, αλλά και της ανάπτυξης του μαζικού αδένα, του αδένα δηλαδή που βρίσκεται μέσα στους μαστούς μας. Αυτό που συχνά περιγράφεται ως «ανεπάρκεια γάλακτος»,  και που πρακτικά σημαίνει ότι το γάλα της μητέρας δεν «κατεβαίνει» ποτέ, ή δεν είναι ποτέ αρκετό για να θηλάσει αποκλειστικά το μωρό της, μπορεί να συμβαίνει επειδή ο μηχανισμός δεν λειτουργεί σωστά ή επειδή απουσιάζουν τελείως κάποια από τα βασικά στοιχεία του. 

Αν και σχεδόν όλες οι νέες μητέρες αισθάνονται ανεπαρκείς και πιστεύουν ότι δεν έχουν αρκετό γάλα για να θρέψουν το μωρό τους, το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των περιπτώσεων μπορεί να αντιμετωπιστεί επιτυχώς με κατάλληλους χειρισμούς και σωστή καθοδήγηση, ίσως και με μικρές παρεμβάσεις σε κάποιες περιπτώσεις. Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις μητέρων που πραγματικά δεν έχουν ποτέ αρκετό γάλα για τα μωρά τους.

Όμως, κάποιες φορές εμείς, οι υπέρμαχοι του θηλασμού, στην προσπάθειά μας να καθησυχάσουμε τους φόβους των νέων μητέρων ότι δεν έχουν αρκετό γάλα και ότι δεν θα τα καταφέρουν να θηλάσουν, δεν εκτιμούμε σωστά και δεν αναγνωρίζουμε τις μητέρες που πραγματικά δεν μπορούν. Αν και είναι γεγονός ότι το ποσοστό των γυναικών που δεν μπορούν να θηλάσουν είναι εξαιρετικά μικρό, μικρότερο από 1%, είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να υποστηρίζουμε σωστά τις γυναίκες με ανεπάρκεια γάλακτος. Το 1% ακούγεται πολύ μικρό ποσοστό, αλλά μεταφράζεται σε περίπου 100 γυναίκες με ανεπάρκεια γάλακτος κάθε χρόνο, οι οποίες δεν εκτιμώνται σωστά και υποφέρουν προσπαθώντας να θηλάσουν.

Η ανεπάρκεια παραγωγής γάλακτος μπορεί να οφείλεται σε κάποιο φάρμακο που παίρνει η μητέρα, και το οποίο προκαλεί αναστολή της γαλουχίας, ή σε κάποιο πρόβλημα στον θυρεοειδή αδένα ή στην υπόφυση. Αναστολή της γαλουχίας μπορεί επίσης να προκληθεί εάν κάποιο κομμάτι του πλακούντα έχει μείνει μέσα στην μήτρα μετά τον τοκετό, ή εάν η μητέρα έχει υποπλασία μαστού. Ωστόσο, οι γιατροί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι  υπάρχουν κάποιες ουσίες οι οποίες αυξάνουν τα επίπεδα της προλακτίνης, της ορμόνης που είναι κυρίως υπεύθυνη για την παραγωγή γάλακτος, και είναι γνωστά ως γαλακταγωγά. Η Αμερικάνικη Ακαδημία Θηλασμού έχει εκδώσει ένα πρωτόκολλο για αυτά τα φάρμακα.  

Στις περισσότερες περιπτώσεις πάντως δεν έχουμε απάντηση. Χωρίς αρκετές γνώσεις και με πολύ λίγες επιλογές θεραπείας, ο γιατρός απλώς λέει στη μητέρα ότι «δεν έχει γάλα». Και πολλές φορές επίσης, η κουβέντα αυτή συνοδεύεται και από το σχόλιο «δεν πειράζει, κι εγώ μεγάλωσα με υποκατάστατο και είμαι μια χαρά».

Όμως έχω μια απορία: γιατί δεχόμαστε τόσο εύκολα το γεγονός ότι η δυσλειτουργία ενός σπουδαίου μέρους της αναπαραγωγικής μας φυσιολογίας, είναι μη αναστρέψιμη; Και ότι η μόνη φυσιολογική και αποδεκτή λύση είναι το συνθετικό υποκατάστατο και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη; Σκεφτείτε ότι ξοδεύουμε περισσότερο από ένα 1 τρις δολάρια κάθε χρόνο για το Viagra, για να αντιμετωπίσουμε κάποιο άλλο είδος αναπαραγωγικής δυσλειτουργίας. Φαντάζομαι ότι οι άντρες με στυτική δυσλειτουργία δεν θα αντιδρούσαν καλά εάν τους έλεγαν «Λυπάμαι, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτή την σημαντική πλευρά του αναπαραγωγικού σας συστήματος. Αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτό το τεχνητό υποκατάστατο». 

Αυτή η αδιαφορία για γνώση και αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν είναι τυχαία. Εάν ψάξετε στις τράπεζες δεδομένων για έρευνες σχετικά με την αποτυχία του θηλασμού, θα βρείτε μόνο 9 σχετικές μελέτες, ενώ υπάρχουν 84 για την στητική δυσλειτουργία. Φαίνεται ότι, ως κοινωνία, απλώς δεν θεωρούμε ότι η ανικανότητα θηλασμού είναι σημαντικό πρόβλημα.  

Όμως οι μητέρες και τα μωρά αξίζουν περισσότερα. Καταρχήν, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η  υπάρχουσα ως τώρα γνώση είναι περιορισμένη και ότι θα έπρεπε να έχουμε περισσότερες και καλύτερες απαντήσεις. Και επίσης ότι θα έπρεπε να τιμούμε και να σεβόμαστε την προσπάθεια κάθε γυναίκας να θηλάσει και να διατηρήσει το θηλασμό, αντί να την παγιδεύουμε. Όταν της λέμε «Δεν πειράζει, κι εγώ δεν θήλασα και είμαι μια χαρά», βασικά είναι σαν να της λέμε ότι είναι τρελή που προσπαθεί να θηλάσει γιατί δεν είναι και τόσο σημαντικό θέμα και ότι δεν θα έπρεπε να σκοτίζει το όμορφο κεφάλι της γι’ αυτό.

Δεν γίνεται να μην αναρωτηθώ, πώς είναι δυνατόν οι γυναικολόγοι να μην εκπαιδεύονται να εκτιμούν κάθε έγκυο γυναίκα εάν είναι σε κίνδυνο για ανεπάρκεια γάλακτος; Και αν υπάρχει αυτή η πιθανότητα, δεν θα πρέπει να την ενημερώσουν ώστε να ξέρει τι να περιμένει και να προσαρμόσει ανάλογα τις προσδοκίες της και επίσης να της πουν ότι ο θηλασμός είναι εφικτός παρόλα αυτά, έστω και μερικώς; Ότι τα πλεονεκτήματα του μητρικού γάλακτος είναι ακόμα εκεί, ακόμα και στο λιγοστό γάλα; Δεν θα έπρεπε να της προσφέρουν όλες τις πηγές και τα μέσα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα;

Θα  πρέπει να επαινούμε κάθε μητέρα για όλες τις προσπάθειες που κάνει για να πετύχει ο θηλασμός. Επίσης, καλό θα ήταν να μιλάμε για το γεγονός ότι ο θηλασμός δεν είναι μόνο θέμα διατροφής. Το μωρό και η μαμά μπορούν θηλάζοντας να απολαύσουν την εγγύτητα και την γλυκύτητα της επαφής με έναν άλλο άνθρωπο, καθώς αγγίζονται, αγκαλιάζονται και θηλάζουν.

Και φυσικά υπάρχουν και τα θέματα πολιτικής και κουλτούρας. Οι γιατροί και οι μαίες χρειάζονται εκπαίδευση για να αναγνωρίσουν τις γυναίκες που έχουν τον κίνδυνο να μην έχουν αρκετό γάλα, από την εγκυμοσύνη ακόμα, να προσφέρουν βοήθεια και υποστήριξη από νωρίς και να σταματήσουν να διαδίδουν ιστορίες τρόμου για αφυδατωμένα μωρά και ανάξιες μητέρες.

Είναι σημαντικό επίσης να πούμε στους φίλους του θηλασμού ότι όσο πιο πολύ κρίνουμε τις μητέρες που δεν θηλάζουν, τόσο μεγαλώνει ο «πόλεμος» μεταξύ των μαμάδων και τόσο πιο πολύ απομακρύνεται η πιθανότητα να δούμε τα αληθινά εμπόδια στο θηλασμό: την παραπληροφόρηση, την άγνοια, την αδιαφορία από την πολιτεία και τους φορείς υγείας, αλλά και το ανεξέλεγκτο μάρκετινγκ των εταιριών υποκατάστατου μητρικού γάλακτος, που έχουν αναγάγει το αφύσικο σε φυσιολογικό.

Χρειαζόμαστε πολλές και μεγάλες τράπεζες μητρικού γάλακτος για να πάρουμε και να διανείμουμε το μητρικό γάλα των δοτριών. Και χρειάζεται να ενθαρρύνουμε τις μητέρες που δεν μπορούν να θηλάσουν ώστε να μετασχηματίσουν τα αισθήματα ενοχής και απώλειας, σε δράση για να διεκδικήσουν περισσότερα για τις ίδιες και τα μωρά τους: περισσότερες έρευνες γι’ αυτό το πρόβλημα και περισσότερες τράπεζες μητρικού γάλακτος για τα μωρά τους.

Δεν μπορούν όλες οι μητέρες να παράγουν γάλα, αλλά η σύγχρονη ιατρική έχει λύσει πολύ πιο πολύπλοκα προβλήματα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η θέληση να βρούμε την πηγή του προβλήματος και η ανάπτυξη κατάλληλων μεθόδων έτσι ώστε όλες οι μητέρες να μπορέσουν να φτάσουν τους στόχους τους, όσον αφορά το θηλασμό.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

http://www.llli.org/llleaderweb/lv/lviss2-3-2009p4.html

http://www.lowmilksupply.org/increasingmilk-galactagogues.shtml

http://www.mobimotherhood.org/

http://www.bfmed.org/Media/Files/Protocols/Protocol%209%20-%20English%201st%20Rev.%20Jan%202011.pdf

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Είμαι ένας τρανσέξουαλ μπαμπάς, που θηλάζει το μωρό του….”

Δεν ήμουν καθόλου σίγουρη αν ήθελα και αν έπρεπε να δημοσιεύσω αυτή την ιστορία. Αναρωτιόμουν τι μπορεί να προσφέρει, αλλά και φοβόμουν τις αντιδράσεις των αναγνωστών. Αποφάσισα να το κάνω καταρχήν γιατί είναι ένα αληθινό γεγονός, που συνέβη, που μπορεί να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, σκέψεις και συναισθήματα, αλλά συνέβη και μπορεί κάποιους να τους ενδιαφέρει να το μάθουν. Ζούμε σε μια κοινωνία που αλλάζει συνεχώς και καθώς η ταυτότητα των δύο φύλων διευρύνεται, προσπαθώ να βλέπω και να ζω πέρα από διακρίσεις, ρατσιστικές πεποιθήσεις και κοινωνικούς αποκλεισμούς, οπότε δημοσιεύω αυτή την ιστορία που κατά τη γνώμη μου αποθεώνει τη δύναμη της θέλησης, τη δύναμη της αγάπης για τον συνάνθρωπο και το δικαίωμα στην διαφορετικότητα. Διαβάστε την με ανοιχτό μυαλό (γιατί το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο: δουλεύει καλύτερα όταν είναι ανοιχτό!):

“Προς το τέλος της εγκυμοσύνης μου, πήγα για πρώτη φορά σε μια συνάντηση θηλασμού της La Leche League. Ήμουν ενθουσιασμένος με την ευκαιρία που μου δινόταν να μάθω για το θηλασμό και απίστευτα τρομαγμένος σε ένα δωμάτιο γεμάτο αγνώστους – ήμουν ο μοναδικός άντρας σε μια συνάντηση θηλασμού και υποστήριξης από γυναίκα προς γυναίκα.

Όταν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω, έβγαλα τον προσεκτικά σχεδιασμένο λόγο μου: «Το όνομά μου είναι Trevor και κατάφερα να μείνω έγκυος γιατί είμαι τρανσέξουαλ. Αυτό σημαίνει ότι γεννήθηκα γυναίκα αλλά έγινα άντρας παίρνοντας ορμόνες και κάνοντας εγχείρηση αφαίρεσης του στήθους. Όταν ο σύντροφός μου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουνε οικογένεια, συμβουλευτήκαμε τον γιατρό μας και σταμάτησα να παίρνω τις ορμόνες μου. Το μωρό μου θα γεννηθεί τον Απρίλιο. Επειδή η εγχείρηση στο στήθος αφαίρεσε τον περισσότερο από τον αδένα, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να θηλάσω, αλλά ειλικρινά θα ήθελα να προσπαθήσω».

Με κατακκόκινο πρόσωπο και ιδρωμένες παλάμες, κοίταξα γύρω μου και είδα κάποιες γυναίκες να γνέφουν και να μου χαμογελούν με συμπάθεια. Εκείνη την στιγμή ήμουν ήδη προς το τέλος της εγκυμοσύνης και ήταν φανερό ότι μπροστά τους είχαν ένα πραγματικό γεγονός. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης οι γυναίκες συζήτησαν διάφορα προβλήματα θηλασμού που αντιμετώπιζαν και έκαναν ερωτήσεις. Εγώ ήμουν σιωπηλός. Στο τέλος της συνάντησης, κάποιες γυναίκες με πλησίασαν και μου είπαν πόσο εντυπωσιάστηκαν από την θέλησή μου να θηλάσω και ότι έλπιζαν να πάνε όλα καλά για μένα. Εκστασιάστηκα από την αντίδρασή τους – δεν ήμουν καθόλου βέβαιος καταρχήν εάν θα μου επιτρεπόταν να παρακολουθήσω μια τέτοια συνάντηση ως άντρας και ακόμα περισσότερο δεν περίμενα να είμαι ευπρόσδεκτος. Αυτό ήταν το ξεκίνημα ενός απίστευτου δικτύου υποστήριξης, που με στήριξε και με βοήθησε να θηλάσω το μωρό μου για όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του.

Στην αρχή της εγκυμοσύνης μου, ο σύντροφός μου κι εγώ θεωρήσαμε φυσικό ότι θα δίναμε στο μωρό μας υποκατάστατο. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε να θηλάσω χωρίς στήθος; Και μετά, άρχισα να διαβάζω ατελείωτες ώρες για τη γέννα και τα μωρά. Πολύ γρήγορα έμαθα ότι ίσως να μπορούσα να παράγω έστω και μια μικρή ποσότητα γάλακτος, παρά την εγχείρηση, και ότι ακόμα και μερικές σταγόνες μητρικού γάλακτος θα ήταν ωφέλιμες για το μωρό. Παθιάστηκα με το θηλασμό.

Μετά από έναν φυσικό τοκετό, χωρίς φάρμακα και παρεμβάσεις, η μαία μου με βοήθησε να βάλω το μωρό στο στήθος. Προς μεγάλη χαρά και έκπληξη όλων μας, ακούσαμε το μωρό να καταπίνει τις πρώτες σταγόνες από το πρωτόγαλα, το πλούσιο σε αντισώματα γάλα που παράγουμε τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό. Καλέσαμε την καλύτερή μου φίλη και σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, Simone, να έρθει να μας δει το συντομότερο. Όταν η Simone μπήκε στο δωμάτιο και με είδε να προσπαθώ να βάλω το μωρό στο στήθος, αυτή τη φορά χωρίς την βοήθεια της μαίας, σκέφτηκε ότι αυτό είναι αδύνατον – ότι δεν υπάρχει αρκετός ιστός για να μπορέσει το μωρό να προσκολληθεί στο στήθος. Όμως δεν τα παράτησε, αντίθετα μου πρότεινε διάφορους τρόπους να κρατήσω το λιγοστό μου στήθος, έτσι ώστε το μωρό να μπορέσει να προσκολληθεί. Επέμεινα και το ίδιο έκανε και το μωρό μου.

Η Simone ήρθε στο σπίτι μας τέσσερις φορές τις επόμενες 48 ώρες και απάντησε στα τηλεφωνήματά μου πολύ αργά το βράδυ αλλά και πολύ νωρίς το πρωί. Το μωρό άρχισε να δυναμώνει και εγώ εξοικειώθηκα με την διαδικασία και μαθαίναμε μαζί. Ωστόσο, όταν έγινε τεσσάρων ημερών, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν έβαζε αρκετό βάρος και ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουμε να δίνουμε συμπλήρωμα. Φίλοι και φίλοι φίλων δώρισαν μητρικό γάλα για το μωρό μας και τώρα ήμουν αντιμέτωπος με μια ακόμα πρόκληση: να χρησιμοποιήσω το σύστημα συμπληρωματικής σίτισης (SNS).

Το SNS αποτελείται από ένα πλαστικό μπουκάλι και ένα σωληνάκι. Τοποθετούμε την άκρη από το σωληνάκι πάνω στη θηλή και το μωρό πιάνει τη θηλή και το σωληνάκι μαζί. Μ’ αυτό τον τρόπο το μωρό παίρνει και το γάλα που παράγει η μητέρα, αλλά και το συμπλήρωμα που βρίσκεται μέσα στο μπουκάλι. Επίσης, καθώς το μωρό βρίσκεται στο στήθος και κάνει θηλαστικές κινήσεις, παρακινεί τον οργανισμό να παράγει περισσότερο γάλα.

Στην αρχή χρειαζόταν τρεις άνθρωποι για να καταφέρουμε να βάλουμε το μωρό στη σωστή θέση, να κρατάμε το SNS και το στήθος για να μην χάνει την προσκόλληση το μωρό. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες, ο σύντροφός μου έπρεπε να είναι εκεί και να με βοηθάει σε όλους τους θηλασμούς, μέρα και νύχτα.

Βρήκαμε αρκετό γάλα από δότριες μέσω του Facebook. Μιλούσαμε με τις μητέρες, τις ρωτούσαμε για την υγεία τους και για τις εξετάσεις τους, τα φάρμακα που έπαιρναν, την χρήση καπνού ή αλκοόλ, κλπ. Δεχτήκαμε προσφορές μητρικού γάλακτος από κάθε λογής ανθρώπους. Όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι συνάνθρωποί μου, αφιέρωσαν το χρόνο τους και την ενέργειά τους για να προσφέρουν στο παιδί μου μια καλή αρχή στη ζωή του. Τελικά καταφέραμε να βρούμε τόσο μητρικό γάλα για το μωρό μας, που δεν χρειαζόταν καθόλου συμπλήρωμα με υποκατάστατο.

Τώρα που ο Jacob μπαίνει στην νηπιακή ηλικία, ο θηλασμός είναι πολύ περισσότερα από τροφή. Τον θηλάζω για να κοιμηθεί και για να τον ηρεμήσω και να τον παρηγορήσω κάθε φορά που έχει μια ατυχή συνάντηση με κάποιο έπιπλο. Ο θηλασμός έχει πάρει διαστάσεις που ποτέ δεν θα τολμούσα να φανταστώ για εμάς. Και το καλύτερο: όταν παρακολουθώ τις συναντήσεις της La Leche League, τώρα μπορώ να δίνω συμβουλές στους καινούριους γονείς. Εάν μια μαμά ανησυχεί ότι δεν παράγει αρκετό γάλα για το μωρό της, επειδή αυτό θέλει να θηλάζει πολύ συχνά, τους λέω την ιστορία μου: δίναμε μεγάλη ποσότητα υποκατάστατου γάλακτος στο γιο μας, αλλά εξακολουθούσε να θέλει να θηλάσει πολύ συχνά. Πολλές φορές την νύχτα έκλαιγε, παρόλο που είχε πιεί πάρα πολύ συμπλήρωμα γάλακτος.

Εκείνες οι πρώτες ημέρες ήταν πολύ δύσκολες και ήμουν πολύ τυχερός που είχα αυτή την απίστευτη βοήθεια. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων στους βοηθούς μας – τις συμβούλους της La Leche League, τους φίλους μας, αλλά και τους άγνωστους ανθρώπους που συναντήσαμε στο διαδίκτυο και δώρισαν γάλα στο μωρό μας. Σίγουρα «χρειάστηκε ένα χωριό» για να θηλάσει ο γιος μας , αλλά είμαι ευγνώμων που τα καταφέραμε”.

Σχετικά με τον Trevor
O Trevor MacDonald ζει στο Winnipeg του Canada, με τον σύντροφό του, το γιο τους και το σκύλο τους. Αυτή τη στιγμή είναι ένας μπαμπάς πλήρους απασχόλησης και έχει πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες από το University of British Columbia. Παρόλο που μένει πιστός στην ταυτότητα του ομοφυλόφιλου άντρα, θηλάζει το μωρό του εξαιτίας των αναρίθμητων ερευνών που αποδεικνύουν ότι το μητρικό γάλα είναι ο φυσικός και πιο υγιεινός τρόπος διατροφής των μωρών. Γράφει για τις περιπέτειες του με το θηλασμό, στο blog του http://milkjunkies.net

Πηγή: http://www.milkjunkies.net/p/my-story.html

Υ.Γ. Ο άνθρωπος αυτός, έχοντας ζήσει το θαύμα του θηλασμού και επιθυμώντας να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να το ζήσουν, θέλησε να γίνει σύμβουλος της La Leche League International. Ενώ αρχικά το αίτημά του απορρίφθηκε, μετά από δική του επιμονή το θέμα επαναξετάστηκε και τελικά έγινε δεκτό! Μπορείτε να διαβάσετε εδώ, τη θέση της La Leche League γι’ αυτό το θέμα.

Μετάφραση – επιμέλεια – σχολιασμός: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Θηλασμός και επιλόχειος κατάθλιψη: η δική μου ιστορία!

Με λένε Μαίρη κι έχω μια γλυκύτατη μπέμπα 9 μηνών.

Είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη που κράτησε 8 μήνες. Κυριολεκτικά ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου, σκέτη μαγεία, με λίγο -έως πολύ- τρομακτική κατάληξη. Το κοριτσάκι μου γεννήθηκε με καισαρική τομή , επισκληρίδιο και μέθη, πρόωρο 35 εβδομάδων 2.100 γρ. Ήταν τόσο επείγουσα η γέννα μου που δεν ήμουν καθόλου μα καθόλου προετοιμασμένη. Μετά από έναν απλό υπέρηχο κατέληξα ζούμπητη στο μαιευτήριο να με ετοιμάζουν για να γεννήσω.Ανεπάρκεια πλακούντα, υψηλοί εμβρυϊκοί καρδιακοί παλμοί (άγγιζαν τους 200 ανά διαστήματα), ελάχιστα αμνιακά υγρά και μικρό έμβρυο εκτός κατωτάτων ορίων. Τρόμος, τρόμος, τρόμος…

Τέλος πάντων, η ιστορία της γέννας είναι ένα άλλο κεφάλαιο που έχει χαραχθεί στη μνήμη μου τόσο δυνατά που νιώθω να το ζω κάθε στιγμή.

Σαν γεννήθηκε η μπέμπα λοιπόν την πήγαν απευθείας στην θερμοκοιτίδα λόγω ταχύπνοιας. Δεν μπόρεσα να την αγκαλιάσω και να της δώσω το στήθος μου που ήδη είχε αρχίσει να παράγει πρωτόγαλα, προτού ακόμη καν γεννήσω.

Να σημειώσω πως πριν μείνω έγκυος δεν ήμουν και τρελά υπέρμαχος του θηλασμού. «Εντάξει κι αν δεν θηλάσω, τι έγινε; Σιγά! Θα το προσπαθήσω κι αν δεν μου κάτσει πάει να πει πως δεν ήταν για μένα. Θα δώσω ξένο«, έλεγα. Δεν είχα ενημερωθεί, δεν ήξερα, παρόλο που είχα διαβάσει επιφανειακά τα οφέλη του θηλασμού και είχα πάει και σε ένα σεμινάριο. Με τρόμαζαν οι δυσκολίες του. Δεν ήμουν αρνητική, αλλά κάπου στη μέση, ουδέτερη.

Παρόλα αυτά σαν έμεινα έγκυος ένα βαθύ ένστικτο γεννούσε πιο θετικές σκέψεις για την θρέψη του μωρού μου από το ίδιο μου το σώμα. Γι αυτό κι άρχισα να προετοιμάζω το στήθος μου με λανολίνη, όπως μου πρότεινε η γυναικολόγος μου. «Κρίμα, να προετοιμάζονται οι μαστοί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, να μεγαλώνουν, να αλλάζουν χρώμα, κι εγώ όταν έρθει η ώρα να μην το παλέψω”.

Φυσικά όλα κορυφώθηκαν στην γέννα, η οποία εκτός από μια εφιαλτική επιλόχειο κατάθλιψη μου άφησε και ένα κενό. Δεν ήμουν έτοιμη να γεννήσω, δεν ήθελα να αποχωριστώ το μικρούλι που κλοτσούσε μέσα στην κοιλιά μου. Γι αυτό και ο θηλασμός ήταν η συνέχεια της εγκυμοσύνης μου και κυρίως ό,τι καλύτερο για το μωρό μου.

Μην έχοντας την πολυτέλεια να θηλάσω αμέσως για να κατέβει το γάλα, άρχισα να αντλώ και να κατεβάζω μπουκαλάκια στην ΜΕΝ. Στην πρώτη φορά έβγαλα 10 ml και κάθε επιπλέον φορά όλο και περισσότερο. Στα γύρω δωμάτια οι λεχώνες δέχονταν τα μικράκια τους στα πυρεξάκια κι εγώ ένα άψυχο θήλαστρο. Σκληρό πολύ, όταν αλλιώς έχεις ονειρευτεί τη γέννα σου και τις ημέρες στο μαιευτήριο παρέα με το νεογνό σου. Αλλά πόσο σκληρό και αιματηρό θα ήταν αν δεν είχα ούτε καν θήλαστρο, γιατί πολύ απλά ίσως και να μην… είχαμε προλάβει. Ούτε να το σκέφτομαι δεν τολμώ.

Στο μαιευτήριο όλοι ήταν υπέρ του θηλασμού και με βοήθησαν αρκετά και πραγματικά μπράβο τους. Αλλά μια σκέψη με άγχωνε. Κι όσο με άγχωνε ένα άλλο αντικρουόμενο συναίσθημα με ηρεμούσε. Το χαμηλό βάρος του μωρού θα του επέτρεπε να βρει την δύναμη να ρουφήξει; Μετά σκεφτόμουν ότι σιγά, θα το βάλω στο στήθος κι αν θέλει να φάει θα φάει. Πόσο δύσκολο πια!; Κι αν οι μέρες στην θερμοκοιτίδα και το μη έγκαιρο ξεκίνημα του θηλασμού κάνει το μωρό να αρνηθεί το στήθος και πάθει σύγχυση θηλών; Και πάλι η προηγούμενη απάντηση που έδινα στον εαυτό μου με κρατούσε ψυχραιμη.

Για 10 μέρες ήμουν μία μανούλα με πράσινη ρόμπα, που επισκεπτόταν το παιδάκι της στη ζεστή του θερμοκοιτίδα και του πήγαινε γάλα. Το χάιδευα, του γελούσα, του τραγουδούσα και αφηνόμουν να παρασύρομαι από τα πιο δυνατά, πρωτόγνωρα συναισθήματα που είχα και έχω βιώσει ποτέ στη ζωή μου. Εκείνα τα συγκλονιστικά συναισθήματα που πηγάζουν ορμητικά από την λέξη: «Μητρότητα !»

Κι ήρθε η μέρα που βγήκε η καρδούλα μου από την θερμοκοιτίδα και την πήγαν στην αίθουσα ελέγχου, μέσα σε ένα πυρεξάκι. Και ετοιμάστηκα να την θηλάσω για πρώτη φορά. Θεέ μου πόσο μικρουλάκι ήταν στην αγκαλιά μου. Τόσο εύθραυστο, τόσο αθώο! Άκουγα την γλυκιά της ανάσα κι έλιωνα. Δεν το πίστευα ότι ήταν δικιά μου.

Η πρώτη προσπάθεια ταΐσματος αποτυχημένη. Η μπέμπα όντας ταϊσμένη από τις μαίες ήθελε απλά να κοιμηθεί. Πιπίλιζε μια δυο τρεις και την έπαιρνε ο ύπνος. Στεναχωρήθηκα, αλλά δεν απογοητεύτηκα.

Την 2η μέρα κάαααπως καλύτερα. Έφαγε λίγο από το στήθος, αλλά της δώσαμε και μπουκαλάκι. Την 3η μέρα σαν άνοιξαν οι πόρτες της μονάδας και ξεκίνησε το επισκεπτήριο, είδα από μακριά το μωράκι μου να κλαίει στο κουνάκι του. «Πεινάει«, σκέφτηκα αμέσως και το πήρα αγκαλίτσα. Μια σταλίτσα ανθρωπάκι αμέσως ηρέμησε στα χέρια μου. Της τραγούδησα κι ετοιμάστηκα να την ταϊσω. Και ναι, ήπιε γαλατάκι από το στήθος μου. Πεινούσε και έφαγε. Τόσο απλά. Και τσουπ, μετά το γάλα ηρεμία και νάνι.

Την επόμενη μέρα την πήραμε επιτέλους σπίτι 2.300 γραμμάρια μωρό! Συνεχίσαμε τον θηλασμό χωρίς κανένα πρόβλημα, ανά δύο ώρες μέχρι να φτάσει τα 2,5 κιλά. Έπαιρνε βάρος κάθε μέρα και δεν την εμπόδισε ούτε το μέγεθός της, ούτε οι δυο βδομάδες στην μονάδα μακριά μου, ούτε το μη άμεσο ξεκίνημα του θηλασμού. Σαν να της είχαν λείψει οι χτύποι της καρδιάς μου, σαν να προσπαθούσε να αναπληρώσει το κενό των τόσων ημερών μοναξιάς. Κι εγώ γαντζώθηκα πάνω της προσπαθώντας να βιώσω στο έπακρο το θαύμα του θηλασμού. Κάτι άλλο όμως πιο δυνατό δεν μου το επέτρεψε.

Κάπου εκεί άρχισε η κατρακύλα μου. Πες ίσως έφταιξε η τραυματική εμπειρία της γέννας και οι ορμόνες που τρελάθηκαν από μια τόσο απότομη λήξη της εγκυμοσύνης. Δεν ήθελα να το ζήσω αυτό, δεν το επέλεξα να βαδίσω το μονοπάτι της επιλόχειου κατάθλιψης. Τα άκουγα κάποτε και τα κορόιδευα. Δε θα μακρηγορήσω, δεν θέλω να τα θυμάμαι και πολύ. Βασικά, όντως δεν τα θυμάμαι. Πολλές φορές αμφιβάλω αν το έζησα αυτό εγώ. Κρίσεις πανικού, φοβίες, κακές σκέψεις, άγχος, άγχος, άγχος… Στρες μέχρι αηδίας και χωρίς λόγο.

Κατανόησα αμέσως την κατάστασή μου και ζήτησα βοήθεια από ψυχίατρο. Δεν είχε κλείσει ούτε ένα μήνα το μικράκι μου και η ψυχίατρος μου είπε πως θα μου έδινε φάρμακα αντικαταθλιπτικά, αλλά έπρεπε να κόψω τον θηλασμό.

«Άλλωστε το μωρό ότι είναι να πάρει από το μητρικό γάλα, το παίρνει τις πρώτες 25 μέρες«, μου είπε.

Πόσο λάθος! Αρνήθηκα, είπα θα το παλέψω μόνη. Είχα χάσει την πολύτιμη στιγμή της γέννας (λόγω μέθης), δεν θα έχανα το μαγικό ταξίδι του θηλασμού. Η απλή ψυχοθεραπεία δεν με βοήθησε. Το στρες συνεχιζόταν ακάθεκτο. Είχα ξεκινήσει φάρμακα ομοιοπαθητικής για την καταπολέμηση των βασανιστικών συμπτωμάτων, αλλά γινόμουν χειρότερα μέρα με τη μέρα. Εν τω μεταξύ ψάχνοντας στο e-lactancia είδα πως τα αντικαταθλιπτικά που μου πρότεινε η ψυχίατρος είχαν risk μηδέν! Θύμωσα. Απόρησα. Είπα γιατί. Αν τα είχα ξεκινήσει εδώ και καιρό και τον θηλασμό θα συνέχιζα και θα είχα ήδη συνέλθει.

2 μήνες μετά την γέννα -και ούτε- ξαναπήγα στην ψυχίατρο. Της είπα πως ήθελα να ξεκινήσω την αγωγή, εφόσον τα συγκεκριμένα φάρμακα δεν επηρεάζουν το μητρικό γάλα.

«Το ξέρω«, μου είπε. «Αλλά εγώ δεν θα σου τα δώσω αν δεν κόψεις τον θηλασμό. Δεν το ρισκάρω«. Και μπλα μπλα μπλα είπε κι άλλα που ούτε τα κατάλαβα.

Με γείωσε για άλλη μια φορά. Και για άλλη μια φορά έμεινα να θηλάζω, να επιμένω και να παλεύω με τον ίδιο τον δαίμονα της κατάθλιψης, ο οποίος με ρουφούσε σε μια δίνη που άρχισα να αμφιβάλω αν θα έβγαινα ποτέ.

Τώρα το πως το γάλα μου δεν κόπηκε από όλο αυτό το μαρτύριο που περνούσα, ειλικρινά ένας Θεός ξέρει! Κι εγώ απορώ, μιας και η κακή ψυχολογία επηρεάζει πολύ την παραγωγή και υπάρχουν κοπέλες που από την επιλόχειο κατάθλιψη τους κόβεται.

Ήρθαν στιγμές που νόμιζα ότι θα γίνει ένα «κλικ» στο μυαλό μου, θα χάσω τα λογικά μου και θα τρελαθώ κάνοντας αποτρόπαια πράγματα. Και κάπου εκεί η μητέρα μου (ο άνθρωπος που στάθηκε βράχος δίπλα μου σε αυτή την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου) μου είπε να σταματήσω τον θηλασμό, να πάψω να ρισκάρω την ίδια μου την υγεία και να προχωρήσω στην φαρμακευτική αγωγή γιατί δεν άξιζε να είμαι έτσι χάλια και να μην χαίρομαι το μωρό μου, το οποίο νιώθει την ταραχή και την κακή μου διάθεση. Κι εγώ συμφώνησα, αλλά μέσα μου είχα κολλήσει σε εκείνο το «risk μηδέν». Και το κόλλημα αυτό ενισχύθηκε και με την βοήθεια της παιδιάτρου μας, που το έψαξε πολύ και με συμβούλεψε πως τα αντικαταθλιπτικά αυτά μπορούσα να τα πάρω και να θηλάζω το μωρό μου. Όμως είχα φτάσει σε αδιέξοδο και θα χρειαζόμουν και αγχολυτικά για άμεσο αποτέλεσμα, οπότε άρχισα να ετοιμάζομαι να πω αντίο στον θηλασμό.

Ο νέος ψυχίατρος μου έδωσε όντως και αγχολυτικά για τον πρώτο καιρό, μιας και τα αντικαταθλιπτικά ήθελαν κάποιες εβδομάδες για να δράσουν. Μόνο που τα συγκεκριμένα αγχολυτικά στο e-lactancia είχαν Risk = 1 και δεν θα ρίσκαρα με τίποτα την υγεία της κόρης μου. Ξεκινώντας την αγωγή αισθάνθηκα αμέσως καλύτερα. Όχι καλά, απλά ελάχιστα καλύτερα. Δυσκολεύτηκα με το μπουκάλι, εφόσον η μικρή είχε συνηθίσει στο στήθος και στη νοοτροπία του θηλασμού. Κάθε τρεις και λίγο έφτιαχνα γάλα, έβραζα νερό, αποστείρωνα, έπλενα, τάιζα. Δεν υπήρχε ένα σωστό πρόγραμμα γευμάτων. Πολύ κουραστική κατάσταση.

Ξεκίνησα το ξένο γάλα με σκοπό να αποθηλάσω, αλλά αρνήθηκα το χάπι. Η πρώτη ψυχίατρος μου είχε πει πως το χάπι επιδεινώνει την κατάθλιψη. Αποφάσισα να κόψω το γάλα μόνη μου. Θα το αντλούσα και θα το πετούσα και λίγο λίγο θα μείωνα τις καθημερινές αντλήσεις μέχρι να κοβόταν. Δεν είχα την δύναμη να σταματήσω την παραγωγή μια κι έξω. Δεν μου έκανε η καρδιά, μου κακοφαινόταν, ενώ μέσα μου σιγόκαιε μια μικρούλα φλόγα ότι ο θηλασμός δεν είχε τελειώσει έτσι. Δεν μπορεί να είχε τελειώσει.

Έφτασα σε δυο βδομάδες να αντλώ δυο φορές τη μέρα, σύνολο 200 ml γάλα. Ένιωθα μέρα με τη μέρα καλύτερα, ελάττωσα τα αγχολυτικά και την 3η εβδομάδα τα έκοψα με την σύμφωνη γνώμη του γιατρού μου. Έμεινα μόνο να παίρνω αντικαταθλιπτικά και ψάχνοντάς το σε έρευνες και ξένα φόρουμ πείσθηκα πως τα φάρμακα αυτής της μάρκας ήταν όντως συμβατά με τον θηλασμό,μίλησα ξανά με την παιδίατρο και πήρα πίσω το αντίο που είχα πει και ξεκίνησα τον επαναγαλακτισμό. Υποσυνείδητα αυτό στόχευα εξ αρχής, αυτό μου έδινε δύναμη κάθε φορά που γέμιζα το μπιμπερό.

Η στιγμή που ξαναέβαλα την μπέμπα στο στήθος ήταν ίσως πιο δυνατή από την πρώτη μας επαφή στη ΜΕΝΝ. Δεν είχε ξεχάσει να θηλάζει. Δεν δυσκολεύτηκε καθόλου. Άλλωστε στις τρεις βδομάδες με το μπουκάλι, υπήρξαν πολλές στιγμές που τριβόταν πάνω μου ανήσυχη κι ήξερα πως ήθελε εμένα κι όχι την θηλή του μπιμπερό. Κι έτσι άρχισε σιγά σιγά ο επαναγαλακτισμός. Με λίγο συμπλήρωμα τις πρώτες μέρες, μέχρι που φτάσαμε ξανά στον αποκλειστικό θηλασμό. Μέχρι που φτάσαμε 9 μηνών και συνεχίζουμε να πίνουμε γαλατάκι από την μαμά, τρώγοντας παράλληλα και κρεμούλες. Πόσο θα φτάσουμε ακόμη δεν το γνωρίζω. Όσο πάει κι όπου μας βγάλει.

Είναι σπουδαίο πράγμα το μητρικό γάλα. Δώρο της φύσης στον άνθρωπο. Για μένα ευτυχώς ήταν και είναι εύκολο, όπως ακριβώς πίστευα τόσο καιρό προτού ξεκινήσω να ζω την εμπειρία. Χωρίς πόνο, χωρίς πληγωμένες θηλές και χωρίς να δυσκολευτεί το μωρό, άσχετα από τα άλλα απρόοπτα που μας έφραξαν παροδικά τον δρόμο. Τα νικήσαμε όμως, αντλώντας δύναμη από τα έγκατα της ψυχής.

Δεν είμαι φανατική υποστηρίκτρια του θηλασμού και δεν τίθεμαι με τίποτα ενάντια στις μανούλες που δεν κατάφεραν να θηλάσουν για τον άλφα ή βήτα λόγο. Δεν θεωρώ το γάλα φόρμουλα βλαβερό ή δηλητήριο. Έχει σώσει κι έχει θρέψει πολλά μωράκια που ήταν αδύνατο να θηλάσουν. Άλλωστε κι εγώ με ξένο μεγάλωσα, όντας παράξενο πλάσμα από τα γεννοφάσκια μου. Ελάχιστα θήλασα.

Αλλά αν μπορεί κάποια μαμά να θηλάσει, να θηλάσει. Αν έχει γάλα και μπορεί να το παλέψει, να το προσπαθήσει. Είναι κρίμα κι αμαρτία να μπει στη διαδικασία να αρνηθεί τον θηλασμό από την αρχή γιατί απλά έτσι θέλει, χωρίς κάποιον σοβαρό λόγο. Είναι μοναδική εμπειρία ο θηλασμός και το καλύτερο για το μωρό. Αν πάλι δεν αντέξει, πονέσει, δυσκολευτεί με την εργασία της ή γενικά δεν μπορέσει, δεν πειράζει, σημασία έχει μωρό και μανούλα να είναι καλά, ευτυχισμένοι και ήρεμοι.

Τώρα, άλλη κοπέλα στη θέση μου μπορεί να μην ήθελε να ρισκάρει. Να φοβόταν τα φάρμακα. Σεβαστό. Η κάθε μία ακούει το ένστικτό της και πράττει αναλόγως.

Κι όσον αφορά τις κοπέλες που περνάνε την φάση της λοχείας τόσο δύσκολα, να ξέρετε πως θα περάσει. Ναι, μπορεί τώρα να φαίνεται βουνό, ότι δεν θα υπάρξετε ποτέ ξανά όπως ήσασταν πριν τη γέννα, αλλά θα περάσει η άτιμη η επιλόχειος κατάθλιψη. Θέλει τον χρόνο της και όλα θα γίνουν όπως παλιά μέσα στην ψυχή σας και δεν θα μείνει ούτε σαν ανάμνηση.

Και τέλος ένα έχω να πω: Είμαι η Μαίρη, θηλάζω και είμαι καλά!!!!!!

Το διαβάσαμε στο: http://www.eimaimama.gr/2014/04/thilasmos-kai-epiloxios-katathlipsi.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Με το γάλα της «τάισε» 35 πρόωρα νεογνά

Μια φαρμακοποιός, εκτός από τα δίδυμα παιδιά της, θηλάζει και βρέφη στο «Έλενα Βενιζέλου»

«Είμαι 50 ετών, εργάζομαι σκληρά, έκανα δύο παιδιά κι όμως τα θηλάζω κανονικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο θηλασμός δεν μπορεί να “λειτουργήσει” σε μία γυναίκα νεότερη με ένα παιδί; Θεωρώ ότι δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο και ευκολότερο από το θηλασμό για μία μάνα».

Η φαρμακοποιός κυρία Κωνσταντίνα Φαλάρα – Κεφαλά δεν θηλάζει μόνο τα δίδυμα παιδιά της. Από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Απρίλιο «τάισε» με το γάλα της 35 βρέφη που νοσηλεύονταν στη Μονάδα Πρόωρων Νεογνών του Νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου».

«Άρχισα να “βγάζω” γάλα από την πρώτη στιγμή, διότι τα παιδιά μου γεννήθηκαν στους επτά μήνες, ενάμισι κιλό το καθένα, και έπρεπε να μείνουν στη μονάδα προώρων για έναν μήνα προκειμένου να πάρουν βάρος. Όταν τα πήραμε στο σπίτι άρχισα να θηλάζω.Αντλούσα όμως και γάλα. Επειδή όμως ήταν δύο, είχα και μία ανασφάλεια μήπως το γάλα μου δεν είναι αρκετό.«

»Έτσι, προμηθεύτηκα από το φαρμακείο ειδικά αποστειρωμένα βαζάκια και σακουλάκια, στα οποία φύλαγα το γάλα που περίσσευε έπειτα από κάθε θηλασμό. Τα βαζάκια τα τοποθετούσα στο ψυγείο, διότι τα χρησιμοποιούσα άμεσα και τα σακουλάκια στο καταψύκτη.Έκανα για αρκετό καιρό αυτή τη διαδικασία, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να διατηρώ γάλα στον καταψύκτη.«

» Από τον Αύγουστο, οπότε γέννησα, μέχρι και τον Νοέμβριο είχα συγκεντρώσει στον καταψύκτη 20 κιλά μητρικού γάλατος. Αναγκάστηκα να το πετάξω και αυτό ήταν κάτι το οποίο με στεναχώρησε πολύ. Τότε σκέφτηκα: “είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένο τόσο γάλα”.Άρχισα να ρωτάω αν μπορώ να το στέλνω κάπου, πως μπορεί να αξιοποιηθεί…».

Η κυρία Φαλάρα – Κεφαλά έμαθε για την τράπεζα γάλατος που λειτουργεί στο Νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου». «Άρχισα πάλι να συγκεντρώνω γάλα. Αμέσως μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων έστειλα την πρώτη παρτίδα, περίπου 70 κιλά γάλα. Η δεύτερη αποστολή έγινε στις 10 Φεβρουαρίου, οπότε συμπλήρωσα τον έκτο μήνα από τη γέννηση των παιδιών. Άλλη αποστολή δεν μπορούσα να κάνω διότι μετά το εξάμηνο το γάλα της μάνας αλλάζει σύσταση και δεν ενδείκνυται για πρόωρα νεογνά. Συνολικά πάντως απέστειλα περισσότερα από 90 κιλά μητρικού γάλατος».

Η διαδικασία που ακολουθούσε η κυρία Φαλάρα – Κεφαλά ήταν η ακόλουθη: Με το θήλαστρο αντλούσε γάλα από το στήθος, το οποίο φύλαγε σε αποστειρωμένα σακουλάκια, ειδικά γι αυτό το σκοπό, που πωλούν τα φαρμακεία. Σε κάθε σακουλάκι χωρούν περί τα 200 γραμμάρια γάλα. Αυτά τα αποθήκευε σε ειδικό καταψύκτη, στους μείον 20 βαθμούς. Εν συνεχεία συνεννοήθηκε με τη διοίκηση του «Ελενα Βενιζέλου» και με μεταφορείς κατεψυγμένων προϊόντων, οι οποίοι τα μετέφεραν αφιλοκερδώς στο Μαιευτήριο.

Με την πράξη της αυτή η κυρία Φαλάρα – Κεφαλά στέλνει μήνυμα σε νέες μητέρες να θηλάζουν τα παιδιά τους και να βοηθούν όπως εκείνες μπορούν τα μωρά που γεννιούνται πρόωρα. «Ακόμη και ένα σακουλάκι να δώσουν απ’ αυτό που τους περισσεύει, να είναι σίγουρες ότι θα βοηθήσουν ένα μωρό που έχει ανάγκη. Το μητρικό γάλα είναι φάρμακο για όλα τα μωρά πόσο μάλλον γι αυτά που γεννιούνται πρόωρα».

Σύμφωνα με τον διοικητή του Νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου» κ. Ν. Φαλδαμή, το γάλα της κυρίας Φαλάρα – Κεφαλά (στις 29.12.2011 έφθασαν στο Νοσοκομείο 72,5 κιλά γάλα και τον περασμένο Μάρτιο άλλα 25 κιλά) παστεριώθηκε και τοποθετήθηκε σε ειδικό καταψύκτη (στους μείον 20 βαθμούς). Το γάλα, το οποίο δόθηκε στη Μονάδα Πρόωρων Νεογνών του «Ελενα», κάλυψε τις ανάγκες 35 μωρών.
Οπως αναφέρει ο διοικητής, «το “Ελενα Βενιζέλου” δίνει μεγάλη σημασία στον μητρικό θηλασμό. Είναι μια παράδοση χρόνων που συνεχίζεται. Διαθέτει Τράπεζα Μητρικού Θηλασμού από το 1947, ενώ το 1985 δημιουργήθηκε, μεταξύ άλλων, η Μονάδα Φυσιολογικών Νεογέννητων Προαγωγής Μητρικού Θηλασμού. Δύο φορές το χρόνο, τον Μάιο και το Νοέμβριο, γίνονται ειδικά σεμινάρια για το Μητρικό Θηλασμό που απευθύνονται σε επαγγελματίες υγείας».

Αναντικατάστατο το μητρικό γάλα 
Την ιδανική τροφή για την πνευματική και τη σωματική ανάπτυξη του παιδιού αποτελεί το μητρικό γάλα, σύμφωνα με την παιδίατρο – νεογνολόγο, διευθύντρια του Νεογνολογικού Τμήματος του «Έλενα Βενιζέλου» και υπεύθυνη του Τμήματος Μητρικού Θηλασμού και της Τράπεζας Γάλατος κυρία Στέλλα Εγγλέζου.
«Το μητρικό γάλα δεν τελειώνει. Πάντα υπάρχει. Ακολουθεί το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης», τονίζει η κυρία Εγγλέζου, και προσθέτει: «Το μητρικό γάλα προστατεύει το νεογέννητο όχι μόνο τον καιρό που θηλάζει, αλλά σε ολόκληρη τη ζωή του. Μειώνει τη νοσηρότητα. Γι αυτό το ίδιο το κράτος πρέπει να συμβάλει ώστε να αυξηθούν τα επίπεδα μητρικού θηλασμού, τα οποία στη χώρα μας είναι χαμηλά».

Πηγή: http://www.tovima.gr/society/article/?aid=402270

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Ιωάννας – Η δύναμη της ομάδας και ο επαναγαλακτισμός

 

Είμαι η Ιωάννα και η δική μου ιστορία έχει ως εξής: πριν 3 μήνες και 3 εβδομάδες έφερα στον κόσμο το πρώτο μου παιδί.. τον γιο μου.. Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη, δούλευα κανονικά μέχρι την τελευταία στιγμή, απολάμβανα όλη την εμπειρία και με το παραπάνω! Είχα διαβάσει τα πάντα..για το πρώτο του μπάνιο, τα απαραίτητα για το μαιευτήριο, τον θηλασμό.. ήμουν έτοιμη.. ΝΟΜΙΖΑ!!! Η θεωρία από την πράξη απείχε έτη φωτός!! 

Καταρχήν γιατί εγώ είχα διαβάσει για τις στάσεις θηλασμού, για το πόσο ευεργετικό είναι για την μαμά και το μωρό, αλλά μέχρι εκεί. Ακόμα και στην συνάντηση με όλες τις θηλάζουσες μανούλες είχα πάει! Δεν είχα σκεφτεί όμως ότι λόγο καισαρικής το γάλα μου θα αργούσε να μου κατέβει. Δεν ήξερα για να προετοιμάσω τον εαυτό μου..ακόμα κι η μαμά μου που με θήλασε μέχρι 4 μηνών, θεώρησε ότι ήμουν άτυχη και απλά δεν είχα γάλα.. 

15 Νοεμβρίου και ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου αλλά και η πιο στενάχωρη..της διπλανής μου το γάλα έτρεχε ποτάμι και αρνήθηκε να θηλάσει γιατί δεν ήταν έτοιμη λέει…κι εγώ??? Ούτε σταγονίτσα και το λαχταρούσα τόσο… Με την βοήθεια μιας πολύ καλής παιδιάτρου στο νοσοκομείο, τον έβαζα κάθε μέρα αλλά μετά του έδιναν και συμπλήρωμα για να μην πάθει και τίποτα το καημένο..Βγήκαμε από το νοσοκομείο με την γνωστή συνταγή για γάλα σε σκόνη και μένα απογοητευμένη με μένα.. Πήγαμε σπίτι και συνέχισα να τον βάζω στο στήθος. Λόγω του μπιμπερό καθόταν 1-2 λεπτά και μετά πλάνταζε στο κλάμα και τον έβγαζα. Το είχα πάρει απόφαση..δεν θα θήλαζα για καιρό. 

Όταν έγινε 40 ημερών, ανήμερα Χριστουγέννων, έγινε το θαύμα.. Έγινα δεκτή σε μια ομάδα θηλασμού του Facebook και άρχισα να παρακολουθώ τις συζητήσεις και ανακάλυψα ότι υπάρχουν κι άλλες με το “πρόβλημα” μου. Όταν το μωρό ήταν 50 ημερών αποφάσισα και μίλησα με σύμβουλο θηλασμού εδώ στην Κέρκυρα. Ήταν κατατοπιστικότατη και με την ενθάρρυνση κάποιων κοριτσιών της ομάδας, αποφάσισα να κάνω την προσπάθεια μου 

Ξεκίνησα να κυκλοφορώ σχεδόν γυμνή μέσα στο σπίτι, αγκαλιά με τον μπέμπη κι αυτός μόνο με την πάνα, για να έχουμε επαφή δέρμα με δέρμα, κάναμε μπανάκια μαζί, ξαπλώναμε μαζί..αυτοκόλλητοι..δειλά δειλά τον έβαζα όλο και πιο συχνά στο στήθος. Μια μέρα 3 λεπτά, 5 , 10..όσο ήθελε.. Αυτός ήταν ο οδηγός της κατάστασης.. Ταυτόχρονα μείωνα το συμπλήρωμα ανά 30 ml κάθε 3 ημέρες..να σημειώσω ότι είχα νοικιάσει νοσοκομειακό θήλαστρο και ακολούθησα και ακολουθώ το πρωτόκολλο επαναγαλακτισμού. 

Ένα βήμα την φορά..υπήρχαν στιγμές που νόμιζα ότι τον ταλαιπωρώ..έβλεπα και στους γύρω μου ότι με θεωρούσαν τρελή και ότι θα χαλούσα το πρόγραμμα του μωρού.. “Τι θες και παιδεύεσαι?” μου έλεγαν..καλά δεν είσαι έτσι? Όχι δεν ήμουν..μόνο ο άντρας μου, η μαμά μου και η γιαγιά μου πίστευαν σε μένα. 

Τελικά την ημέρα που έκλεισε 3 μηνών σταμάτησε τελείως την σκόνη..η ωραιότερη ημέρα από τότε που τον έφερα στην ζωή!!! Γελούσα κι έκλαιγα ταυτόχρονα!!! Έχουν περάσει 3 εβδομάδες και το μόνο συμπλήρωμα που παίρνει το μωρό μου είναι το δικό μου το αντλημένο αν χρειαστεί να λείψω..ελπίζω το ταξίδι του θηλασμού για μας να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο..

Ένα ευχαριστώ στον γιο μου, γιατί χωρίς αυτόν δεν θα τα κατάφερνα..αυτός ήθελε μάλλον περισσότερο την επαφή μαζί μου και μου έδειξε τον δρόμο… 

Ιωάννα Κότση

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Πονάει ο θηλασμός; Και ναι και όχι….

Οι γυναίκες που δεν πονούν καθόλου κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του θηλασμού είναι μάλλον τόσες, όσες και οι γυναίκες που λένε ότι έχουν την εμπειρία του οργασμού κατά τη διάρκεια του τοκετού τους, δηλαδή ελάχιστες. Όλοι έχουμε ακούσει τις τρομερές ιστορίες πόνου των θηλών και του στήθους και κανείς δεν πιστεύει τις γυναίκες που λένε ότι δεν πόνεσαν ποτέ κατά τη διάρκεια του θηλασμού.

Ο πόνος λοιπόν είναι συνηθισμένο φαινόμενο, αλλά είναι φυσιολογικό; Σύμφωνα με τον ειδικό του θηλασμού Δρ. Jack Newman:

“Αν και μια κάποια ευαισθησία είναι συνηθισμένη τις πρώτες μέρες, αυτή θα πρέπει να διαρκεί μόνο για λίγες μέρες και δεν θα πρέπει ποτέ να είναι τόσο δυνατός πόνος ώστε η μητέρα να φοβάται να θηλάσει. Κάθε πόνος που είναι περισσότερο από μέτριος, είναι αφύσικος και σχεδόν πάντα οφείλεται στην κακή πρόσληψη του στήθους από το μωρό”. 

Οι μητέρες που το έχουν περάσει θα σας πουν ότι απλώς χρειάζεται κάποιος χρόνος για να σκληραγωγηθούν οι θηλές. Κάποιοι άλλοι λένε ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, δηλαδή «σκληραγώγηση θηλών» και ότι αν πονάμε κάτι δεν πάει καλά και χρειάζεται να το διορθώσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Η αλήθεια βρίσκεται νομίζω κάπου στην μέση. Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται οπωσδήποτε χρόνος για να σκληραγωγηθούν οι θηλές, αλλά πιστεύω ότι κάθε ζευγάρι θηλασμού (μητέρα – μωρό) χρειάζεται χρόνο για να μάθει ο ένας τον άλλο και να βελτιώσουν την τεχνική τους. Και  πιστεύω ότι χρειάζεται να αναρωτιόμαστε «γιατί πονάει η μητέρα» και «τι μπορούμε να κάνουμε για να εξαλειφθεί ο πόνος».

Ανακαλύπτοντας την αιτία του πόνου

Εκτός από την μέτρια ευαισθησία για την οποία μιλάει ο Δρ Newman, ο πόνος που αισθανόμαστε κατά τη διάρκεια του θηλασμού συνήθως έχει μια αιτία. Και όπως λέει και η Kelly Bonyata IBCLC: «Μην ξεχνάτε ότι το πιο σημαντικό που μπορείτε να κάνετε για να θεραπευτεί ο πόνος, είναι να βρείτε την αιτία του προβλήματος».

Η πλειοψηφία των γυναικών αισθάνονται κάποιον πόνο κατά τις πρώτες εβδομάδες του θηλασμού, καθώς το μωρό μαθαίνει να πιάνει σωστά το στήθος, καθώς η μητέρα μαθαίνει πώς να το κάνει σωστά, καθώς οι θηλές της συνηθίζουν τον πολύωρο ερεθισμό και καθώς το στόμα του μωρού μεγαλώνει.

Κάποιοι το αποκαλούν «σκληραγώγηση θηλής», αλλά εγώ πιστεύω ότι είναι περισσότερο το ότι η μαμά και το μωρό μαθαίνουν να θηλάζουν. Και όπως συμβαίνει γενικά στη ζωή, κάποιοι μαθαίνουν πιο γρήγορα από κάποιους άλλους. Κι αυτός είναι ο λόγος που κάποιες γυναίκες χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να ξεπεράσουν τελείως τον πόνο, απ’ ότι κάποιες άλλες. Αλλά όπως με  όλα τα προβλήματα που μένουν αδιάγνωστα, τα προβλήματα θηλασμού που μένουν αδιάγνωστα δεν ξεπερνιούνται από μόνα τους. Μόνο αν βρούμε την πηγή του προβλήματος, συνήθως μπορούμε να κάνουμε κάτι για να το διορθώσουμε.

Εάν ο πόνος που αισθανόμαστε είναι δυνατός ή μέτριος που όμως δεν καλυτερεύει όσο περνούν οι μέρες, αξίζει να επισκεφθούμε έναν πιστοποιημένο σύμβουλο θηλασμού ή να καλέσουμε μία σύμβουλο της La Leche. Η πιο συνηθισμένη αιτία είναι η λάθος προσκόλληση του μωρού στο στήθος, το οποίο δεν είναι πάντα εύκολο να επιτευχθεί και όχι πάντα εύκολο να διορθωθεί. Ξέρω πώς είναι η σωστή προσκόλληση στο στήθος και πώς είναι η αίσθηση αυτή, αλλά μου πήρε πολύ καιρό για να το μάθω.

Όταν ο γιος μου δεν μπορούσε να πιάσει σωστά, αλλά και αργότερα, που έπιανε σωστά αλλά εγώ πονούσα, ευχόμουν μέσα μου να μπορούσα να δανειστώ ένα άλλο μωρό και να το θηλάσω για ένα λεπτό, ώστε να καταλάβω ποια είναι η αίσθηση της σωστής προσκόλλησης. Δεν ξέρω εάν έφταιγε ο δικός μου τρόπος ή του μωρού, τα στήθη μου, οι θηλές μου ή το στόμα του. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήταν απογοητευτικό και πολύ επώδυνο.

Εκτός όμως από την σωστή προσκόλληση, υπάρχουν κι άλλα θέματα που μπορεί να προκαλούν πόνο κατά το θηλασμό. Ακριβώς όπως ένας κοντός αχίλλειος τένοντας εμποδίζει κάποια παιδιά από το να περπατήσουν σωστά, έτσι κι ένας κοντός χαλινός μπορεί να εμποδίσει κάποια παιδιά από το να θηλάσουν σωστά και μπορεί να προκαλέσουν μεγάλο πόνο στις μητέρες τους. Η μαμά μπορεί να κάνει τα πάντα σωστά, αλλά ο πόνος δεν μειώνεται καθόλου, εκτός κι αν διαγνωστεί το πρόβλημα και διορθωθεί.

Άλλες αιτίες πόνου και ενόχλησης είναι το πέτρωμα, η μυκητίαση, το δάγκωμα, οι φραγμένοι πόροι, η μαστίτιδα, ο θηλασμός μετά από εγχείρηση, μια νέα εγκυμοσύνη, η ωορηξία, το έντονο αντανακλαστικό εκροής γάλακτος και άλλα.

Θα το ξαναπώ: η ανακάλυψη της αιτίας του προβλήματος, είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε για να μειωθεί ο πόνος και να αποφύγετε περισσότερα προβλήματα στο μέλλον.

Σταματώντας τον πόνο

Το να βρεθεί η αιτία του προβλήματος είναι το πρώτο βήμα, αλλά όχι το τελευταίο. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να ανακουφίσουμε τον πόνο του στήθους ή/και να θεραπεύσουμε τις πληγωμένες θηλές, ανάλογα πάντα με το πρόβλημα.

Σημαντική υπενθύμιση: εάν οι θηλές σας είναι ήδη πληγωμένες, θα πονούν ακόμα κι αν τα κάνετε όλα σωστά.

Μπορεί να έχετε ακούσει για διόρθωση της στάσης, ψευδοθηλές, προστατευτικά θηλών, επιθέματα υγρής γέλης, λανολίνη, κεραλοιφή, αντλίες, ζεστά ή κρύα επιθέματα, αερισμό του στήθους, μαλάξεις, αντιμυκητισιακές αλοιφές, αντιβιοτικά, κλπ. Αυτά είναι μερικά από τα «όπλα» που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε κάποιο πρόβλημα του στήθους ή των θηλών και καλό είναι να τα χρησιμοποιήσετε μόνο αν σας το συστήσει κάποιος ειδικός επί του θέματος.

Πολλές γυναίκες όμως δεν ξέρουν ούτε τα μισά από αυτά που πρέπει να κάνουν για να θεραπεύσουν τις πληγωμένες τους θηλές ή/και το πονεμένο τους στήθος, γιατί κανείς δεν τους τα είπε. Πολλές γυναίκες υποφέρουν πολύ περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Και πολλές γυναίκες εγκαταλείπουν το θηλασμό εξαιτίας του πόνου, ενώ μπορούν να θεραπευτούν.

Ο πόνος στις θηλές είναι το πιο συνηθισμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που θηλάζουν και η πιο συνηθισμένη αιτία διακοπής του θηλασμού. Υπάρχουν τόσα εργαλεία και τόσοι τρόποι που μπορούν να βοηθήσουν τις μητέρες να ξεπεράσουν το πρόβλημα. Κι όμως, οι περισσότερες δεν τα καταφέρνουν, γιατί δεν τους ξέρουν.

Πώς να μιλήσουμε στην μητέρα που πονάει?

Ξέρω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολος μπορεί να είναι ο θηλασμός και πόσο μπορεί να πονάει. Επίσης ξέρω πόσο ευάλωτες και απογοητευμένες μπορεί να είναι οι μητέρες όταν έρχονται αντιμέτωπες με τον πόνο. Και ξέρω ότι το να πω σε μια μαμά «κάνεις κάτι λάθος» δεν πρόκειται να την βοηθήσει, ούτε να της δώσει την αυτοπεποίθηση και την πίστη και την υποστήριξη που χρειάζεται από μένα.

Δουλεύοντας με μητέρες και μωρά τόσα χρόνια τώρα, έχω μάθει πόσο προσεκτικά πρέπει να διαλέγω τις λέξεις μου μερικές φορές. Έμαθα ότι όταν κάποια μητέρα μου κάνει μια ερώτηση, δεν πρέπει απλώς να απαντήσω την ερώτηση, αλλά πρέπει επίσης να την στηρίξω ψυχολογικά και να την επιβραβεύσω και να της δώσω την λύση διαβεβαιώνοντας την ότι όλα θα πάνε καλύτερα (γιατί στ’ αλήθεια πάνε όλα καλύτερα τελικά).

Ωστόσο, είναι δύσκολο. Δύσκολο να βρεθεί πάντα η ισορροπία ανάμεσα στην αλήθεια που πρέπει να μάθει η μητέρα και στο να μην τρομάξει από αυτήν και εγκαταλείψει το θηλασμό (γιατί πραγματικά γίνεται όλο και καλύτερος). Είναι επίσης δύσκολη η ισορροπία ανάμεσα στο χειρισμό αληθινών προβλημάτων θηλασμού και στο να μην ξεχνάμε να λέμε στις μητέρες πόσο σπουδαία δουλειά κάνουν θηλάζοντας τα μωρά τους.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

Μητρικό γάλα: το λίγο είναι καλύτερο από το καθόλου

 

Πολύ συχνά οι μητέρες ακούν την συμβουλή να σταματήσουν το θηλασμό και να δώσουν στα μωρά τους υποκατάστατο μητρικού γάλακτος (φόρμουλα) γιατί «δεν έχουν αρκετό γάλα». Κάποιες άλλες μητέρες, δίνουν στα παιδιά τους υποκατάστατο όταν επιστρέφουν στην δουλειά τους, γιατί δεν μπορούν να αντλήσουν αρκετό μητρικό γάλα.

Η μειωμένη παραγωγή μητρικού γάλακτος (είτε είναι αληθινή, είτε όχι), δεν είναι λόγος διακοπής του θηλασμού και θα πρέπει να τονιστεί το γεγονός ότι οποιαδήποτε ποσότητα μητρικού γάλακτος είναι καλύτερη από το καθόλου.

Θα έλεγε ποτέ μια γυναίκα «Δεν έχω ένα ολόκληρο μήλο, έχω μόνο μία φέτα, οπότε δεν πειράζει, ας μην φάω μήλο, ας φάω καλύτερα μερικά ντόνατς αφού έχουμε πολλά»;

Δώστε στο μωρό σας όσο περισσότερο γάλα είναι δυνατόν, όποτε μπορείτε. Εάν πρέπει να δίνετε συμπλήρωμα υποκατάστατου, δώστε το. Αλλά δεν χρειάζεται να είναι «όλα ή τίποτα». Κάθε γραμμάριο μητρικού γάλακτος, είναι πολύτιμο.

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ο καρκίνος και η δική μου ιστορία θηλασμού

Σήμερα έκλεισε για μένα ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής μου, που ελπίζω να μην χρειαστεί να ξαναζήσω.Έκανα την τελευταία μου χημειοθεραπεία. Δοκιμάζω να κάνω έναν απολογισμό αυτού που έζησα τους 7 μήνες που πέρασαν.

Ας τα πάρουμε από την αρχή: 15αύγουστο του 2012 ανακαλύπτω ότι είμαι έγκυος στο τρίτο μου παιδάκι, μετά από πολλές μέρες καθυστέρηση. Βλέπετε, ο μπαμπάς κι εγώ ανήκουμε στην κατηγορία των «υπογόνιμων  ζευγαριών» και δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα μας συνέβαινε τυχαία φυσιολογική σύλληψη. Τα δύο πρώτα μας παιδάκια είναι δίδυμα αγοράκια, που γεννήθηκαν μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση τον Ιούνιο του 2009.

Η εγκυμοσύνη μου κύλησε ομαλότατα, σχεδόν σαν να μην έτρεχε τίποτε. Ο μικρός μας γεννήθηκε τέλος Μαρτίου του 2013 και ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι αποκλειστικού θηλασμού, το οποίο ευχαριστιόμουν πολύ, γιατί στα δίδυμα δεν είχα καταφέρει να θηλάσω αποκλειστικά – έδινα συμπλήρωμα σχεδόν σε κάθε γεύμα για 5 μήνες. Το είχα, λοιπόν, μεγάλο απωθημένο: να καταφέρω πρώτα να περάσω τους 5 μήνες, με στόχο τους 12 και μετά όσο μας πάρει.

Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας που έβλεπα το «δωράκι» μου, ένα τόσο δα πλασματάκι να μεγαλώνει ΜΟΝΟ με το γάλα της μαμάς του, να με ζητάει, να αποκοιμιέται θηλάζοντας ξάπλα στο κρεβάτι δίπλα μου… Και το απολάμβανα ακόμη περισσότερο, γιατί αυτή τη φορά ήταν ένα μόνο παιδάκι, και, όσο τα μεγάλα μου περνούσαν το πρωί στο σχολείο, προλάβαινα να ασχοληθώ αποκλειστικά μαζί του, χωρίς να τον αναγκάζω να μοιράζεται το χρόνο μου με κάποιον άλλον –πράγμα που τα μεγάλα δεν έζησαν ποτέ!

Ώσπου μια μέρα στα μέσα του Ιουλίου, και ενώ έκανα μασάζ στο δεξί μου στήθος για να ξεκινήσω να ταΐζω, ένιωσα κάτι σκληρό ψηλά, κοντά στη μασχάλη. Το πίεσα από όλες τις πλευρές για να σιγουρευτώ ότι δεν είναι η ιδέα μου, ούτε είναι κανένας γαλακτοφόρος αδένας που έχει παραφουσκώσει. Όντως ήταν ένα «μπαλάκι» εκεί. Το είπα στον άντρα μου και μου ζήτησε να πάω το πρωί για έλεγχο. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία και είπα «θα το κοιτάξω και το πρωί για να σιγουρευτώ ότι δεν έφυγε και μετά βλέπουμε». Τελικά το πρωί ήταν ακόμη εκεί. Εδώ άρχισε  το τρέξιμο.

Η οικογένειά μου έχει απίστευτο ιστορικό καρκίνου του μαστού, με συνεχόμενα κρούσματα στις τελευταίες γενιές (μαμά, θείες, γιαγιά – παραπίσω δεν ξέρει κανείς) και όπως είναι φυσικό, κι εγώ από τα 35 μου (τώρα είμαι 40) το έλεγχα κάθε χρόνο. Μέσα μου ήμουν σίγουρη ότι κάποτε θα συνέβαινε και σ’ εμένα, απλώς φανταζόμουν ότι θα ερχόταν λίγο αργότερα, κάπου στα 50, που το εμφάνισαν και οι υπόλοιπες της οικογένειας.

Μην τα πολυλογώ, μετά από μια μαστογραφία και έναν υπέρηχο, κάναμε παρακέντηση σ’ αυτό που βρέθηκε, και σε 2-3 μέρες είχαμε αποτελέσματα, τα οποία δεν ήταν καλά. Υπήρχε κακοήθεια και η λύση μόνο μία: να μπω χειρουργείο. Μετά από μια μικρή έρευνα, κατέληξα σε γιατρό και κανόνισα χειρουργείο 9 μέρες ακριβώς από τη στιγμή που έπιασα το «γρουμπουλάκι» μου.

Το θέμα όμως ήταν τι κάνω με το θηλασμό! Όσο έκανα τις εξετάσεις, χρειάστηκε να μπω και για μαγνητική, όπου μου έδωσαν να πιω ένα σκιαγραφικό υγρό. Με το που το πήρα στο χέρι μου, το πρώτο πράγμα που ρώτησα τους χειριστές και τη μαστολόγο που με παρακολουθούσε ήταν αν το σκιαγραφικό είναι συμβατό με το θηλασμό. Βεβαίως δεν ήξεραν να μου πουν, αλλά η εύκολη απάντηση που άκουσα ήταν «Δεν έχει σημασία, γιατί θα κόψεις αμέσως το θηλασμό». Εγκεφαλικό εγώ. Δε μπορούσα να διανοηθώ πόσο εύκολα ξεστομίζει κανείς τέτοια κουβέντα σε μαμά που θηλάζει, χωρίς καν να κάνει μια στοιχειώδη έρευνα. Μου πρότεινε να πάρω αμέσως χάπι για να μου κοπεί το γάλα. Όταν είδε πώς την κοίταξα, δεν επέμενε, αλλά μου πρόβαλε το υπέροχο επιχείρημα «Κι εγώ τα παιδιά μου δεν τα θήλασα, αλλά είναι μια χαρά».  Σκέφτηκα: «ΟΚ, όταν και αν έρθει η ώρα που θα είναι απαραίτητο, να τον κόψω. Αλλά γιατί, βρε λειτουργέ υγείας, δεν κοιτάς να δεις τι καλύτερο μπορεί να γίνει;».

Τέλος πάντων, χάρη στο Internet και στα υπέροχα κορίτσια της Ομάδας Υποστήριξης Θηλασμού Πάτρας, βρήκα στο e-lactancia τη δραστική ουσία που είχα πάρει και ανακάλυψα (ω! τι περίεργο!!!!) ότι είχε risk level 0. Μηδέν! Δηλαδή ΔΕΝ επηρεάζει το θηλασμό! Δηλαδή δε χρειαζόταν ξαφνικά να υποβάλω το μωρό μου στην απότομη και χωρίς ουσιαστικό -ακόμα- λόγο διαδικασία του αποθηλασμού.

Εκεί όμως άρχισα να σκέφτομαι τι θα γίνει όταν θα λείψω για το χειρουργείο. Είχα 3 μέρες μέχρι να φύγω για το χειρουργείο, που έγινε στην Αθήνα. Τράπεζα γάλακτος δεν είχα κάνει, γιατί δε μου είχε χρειαστεί ποτέ, και ο μπέμπης δεν είχε ιδέα από μπιμπερό…   Άρχισα να του δίνω μπιμπερό, για να το συνηθίσει, αρχικά, γιατί δεν το δεχόταν με τίποτα. Έκανε απεργία.

Από την άλλη, εγώ δεν ήξερα τι να σκεφτώ για το μέλλον, τι με περιμένει, αν θα μπορέσω να ξαναθηλάσω μετά την εγχείρηση, τι θα κάνω όταν θα βγει η βιοψία… Πολλά τα ερωτήματα, καμία απάντηση για την ώρα.  [Παρένθεση: η μαστολόγος μου είπε ότι οπωσδήποτε θα πρέπει να κόψω το θηλασμό για να χειρουργηθώ, γιατί θα διευκολύνει τη δουλειά του χειρουργείου και δεν είναι δυνατόν να με ανοίξει και να έχει μέσα γάλα. Ο χειρουργός που τελικά επέλεξα και με «καθάρισε» μου είπε ότι δεν χρειάζεται να κόψω το θηλασμό για το χειρουργείο, αλλά καλό είναι να σταματήσω να ταΐζω από το δεξί, γιατί υπάρχει μια θεωρία – πολύ extreme κατά τη γνώμη του, αλλά όχι αμελητέα – ότι μπορεί το μωρό να πίνει καρκινικά κύτταρα μαζί με το γάλα μου.]

Άρχισα να παραλείπω γεύματα θηλασμού από το δεξί και να τα αντικαθιστώ με μπιμπερό, αλλά το στήθος άρχισε να πονάει και να πρήζεται. Προσπαθούσα να το αποσυμφορήσω, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι έκανα καλά ή αν του έδινα σήμα να ξανα-παράγει γάλα … Σ’ εκείνη την ώρα της απελπισίας, επικοινώνησα, πάλι χάρη στις μανούλες της Ομάδας Θηλασμού Πάτρας, με τη Σύμβουλο Θηλασμού Βίκυ Φαρδογιάννη, η οποία με έσωσε!!! Τελικά αποθήλασα ήρεμα από το δεξί και συνέχισα κανονικά με το αριστερό μέχρι το χειρουργείο. Πήρα μαζί μου και το θήλαστρο, μήπως πρηστώ 2 μέρες εκεί. Τελικά, πράγματι το χρησιμοποίησα το πρωί πριν την επέμβαση, μέσα στην τουαλέτα του νοσοκομείου!!!

Η επιστροφή ήταν βαριά προσγείωση στην πραγματικότητα. Μου αφαίρεσαν τον όγκο και όλους τους λεμφαδένες της μασχάλης, καθώς ο «φρουρός» ήταν θετικός (ευτυχώς μόνο ένας) και αποφάσισαν να τους καθαρίσουν όλους. Είχα δυο σωληνάκια παροχέτευσης και πολύ μούδιασμα, όχι τόσο στο στήθος, όσο σε όλο το δεξί χέρι. Και οι οδηγίες ήταν σαφείς: να προσέχω πολύ να μην κουράζω το χέρι, να αποφεύγω τις δουλειές, βάρη, σίδερο, άπλωμα κ.ά. πολλά.

Στις δύο εβδομάδες μέχρι τα αποτελέσματα της βιοψίας, συνέχισα να θηλάζω, από το αριστερό στήθος μόνο, κάθε δεύτερο γεύμα, ξάπλα, γιατί μόνο έτσι δεν πονούσα. Έπαιρνα το παιδί αγκαλιά και έκλαιγα, του έλεγα «τι σου κάνω, παιδάκι μου» και στενοχωριόμουνα που του στερώ αυτό που του ανήκει, που ΠΑΛΙ δεν κατάφερα να φτάσω το στόχο που ήθελα, που είχα χάσει τη δεύτερη ευκαιρία που μου είχε δοθεί, που… που…

Ο «φιλαράκος» μας αποδείχτηκε πολύ επιθετικός – αν και καθόλου ορμονοεξαρτώμενος, πράγμα που φαινόταν αναμενόμενο μετά από μια εγκυμοσύνη – και ο ογκολόγος αποφάσισε να τον αντιμετωπίσουμε με ανάλογη «επίθεση» σε όλα τα μέτωπα. Αυτό σημαίνει: πρώτα βαριά χημειοθεραπεία, μετά ακτινοθεραπεία, και τέλος ελάχιστες ορμόνες. Ημερομηνία έναρξης: 28 Αυγούστου. Για τις λίγες μέρες που έμεναν μέχρι τότε, εγώ συνέχιζα ακάθεκτη να θηλάζω  τον Ιάσονά μου.

[Παρένθεση δεύτερη: το όνομα του μωρού το διάλεξαν τα αδέρφια του. Ήθελαν έναν ήρωα της μυθολογίας. Ο Ιάσων, λοιπόν, ετυμολογικά προέρχεται από το ρ.ιάομαι, που σημαίνει «γιατρεύω». Λες και το ξέρανε τα παιδάκια μου ότι χάρη σ’ αυτόν, τον Ιάσονα, θα έβρισκα τον καρκίνο μου και θα τον γιάτρευα!!!].

Το μωρό μου έφαγε το τελευταίο του γεύμα από «μπυζάκι μαμάς» όντας 4 μηνών και 3 εβδομάδων, ακριβώς στις 15 Αυγούστου του 2013. Δηλαδή ένα χρόνο ακριβώς μετά τη μέρα που ανακαλύψαμε την ύπαρξή του στην κοιλίτσα μου με το τεστ εγκυμοσύνης!

Υ.Γ. Οι ημερομηνίες και οι συμπτώσεις δεν είναι κατασκευή του εγκεφάλου μου! Είναι πραγματικές!

Λήδα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Μια ιστορία θήλαστρου και ουχί θηλασμού

Γέννησα με καισαρική μια Τρίτη απόγευμα μετά από μια πολύ δύσκολη επιπλοκή κατά τη διάρκεια του τοκετού. Ήμουν εντελώς πεπεισμένη ότι θα θηλάσω και μάλιστα εύκολα. Όταν όμως ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει…

Γάλα δεν είχα για 5 ημέρες ακριβώς. Την έκτη μέρα η Ιωάννα προσπάθησε να θηλάσει εντελώς ανεπιτυχώς. Έχανε ταχύτατα βάρος και ήδη ήταν στα κατώτατα όρια.

Ούτε ένας δε με παρότρυνε να συνεχίσω την προσπάθεια. Όλοι μου πρότειναν το καλύτερο κατά αυτούς γάλα σε σκόνη και η Ιωάννα αρνιόταν πεισματικά να πιει επαρκή ποσότητα από οποιοδήποτε από τα 5 γάλατα που είχαμε δοκιμάσει.

Η αδερφή μου είχε καταφτάσει 1 ημέρα πρίν, βλέποντας την αγωνία μου και νιώθοντας την απογοήτευση μου με παρότρυνε να δοκιμάσω το θήλαστρο.

Έστειλα το Γιώργο μια Κυριακή πρωί να οργώσει την επαρχιακή πόλη που ζούμε για να μου βρει κάποιο καλό.

Κι έτσι άρχισε η δική μου ιστορία θηλάστρου και ουχί θηλασμού.

Η Ιωάννα ήπιε χωρίς δισταγμό και με πολύ μεγάλη χαρά το μητρικό γάλα και παρόλο που δεν θήλαζε, την έβαζα απαραιτήτως μια φορά την ημέρα στο στήθος μου. Απολάμβανα την αίσθηση της επαφής τόσο όσο και το μικρό μου κοριτσάκι.

Μετά την τρίτη ημέρα αντλήσεων είχα ήδη πάρει την απόφαση μου. Θα συνέχιζα να αντλώ συστηματικά και χωρίς αναβολές κάθε τρεις ώρες πρωί-βράδυ. Παρήγγειλα ένα νοσοκομειακό θήλαστρο το οποίο κατέφθασε με καθυστέρηση μόλις μιας ημέρας και ξεκίνησα για να πετύχω το σκοπό μου.

Έξι μήνες ήταν ο στόχος, τουλάχιστον μέχρι να μπει στη στερεά τροφή η μικρή μας κόρη.

Φυσικά και δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Είχαμε τη χαρά και τη σπάνια τύχη η Ιωάννα από σαράντα ημερών να κοιμάται 12 ώρες συνεχόμενα το βράδυ. Αυτό σήμαινε ότι στις 12 στις 3 και στις 6 έβαζα ξυπνητήρι για να βγάλω το γάλα και να της το δώσω το πρωί αλλά και να αποθηκεύσω στον καταψύκτη. Αυτό το έκανα για 4 μήνες.

Πήγα ταξίδι στο εξωτερικό 6 ημέρες και (αφού είχα αφήσει απόθεμα στην μικρή Ιωαννούλα), αντλούσα κάθε 3-4 ώρες σε όλες τις τουαλέτες που έβρισκα (αεροδρόμια -αεροπλάνα-ξενοδοχεία). Αν μου έλεγες πριν ένα χρόνο ότι θα το έκανα αυτό θα σε κοιτούσα περιπαιχτικά.

Δύο ημέρες πριν η Ιωάννα κλείσει τους 4 μήνες -ακριβώς στις 4 Απριλίου- παραιτήθηκα. Είχα απόθεμα για 15 ημέρες περίπου κι έτσι η κόρη μας στις 18 Απριλίου από το μητρικό μπήκε στο ξένο γάλα.

Αν ένιωσα άσχημα;

Όχι. Έκανα για τα δικά μου δεδομένα ότι καλύτερο μπορούσα. Κάθε άνθρωπος έχει άλλες αντοχές. Αν μου δινόταν η ευκαιρία ξανά θα το πάλευα λίγο περισσότερο μέχρι τους 6 μήνες. Όμως αυτό δε νιώθω ότι με κάνει λιγότερο ή περισσότερο ικανή μαμά. Το μητρικό γάλα είναι το φυσικό. Και το φυσικό δε μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Η φύση είναι σοφή κι εγώ απλώς μια μαμά που προσπαθώ για το καλύτερο. Αν μη τι άλλο τουλάχιστον προσπαθώ.

Μαμά Μαρία

Το διαβάσαμε στο: http://www.eimaimama.gr/2014/02/mia-istoria-thilastrou.html 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

 

Αντί για μπιμπερό – Εναλλακτικοί τρόποι σίτισης

Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να δώσουμε στα μωρά μας συμπλήρωμα μητρικού γάλακτος ή φόρμουλας. Ωστόσο, η χρήση του μπιμπερό μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση θηλών ή αλλιώς, προτίμηση θηλών από το μωρό. Ο τρόπος που το μωρό χρησιμοποιεί το στόμα του στη θηλή του μπιμπερό, είναι τελείως διαφορετικός από τον τρόπο με τον οποίο θηλάζει και πολύ σύντομα το μωρό είναι πιθανόν να μπερδευτεί, ή απλώς να προτιμήσει το μπιμπερό. Γι’ αυτό το λόγο τα μπιμπερό δεν είναι η καλύτερη επιλογή για να δώσουμε συμπλήρωμα σε ένα μωρό κάτω των 4 εβδομάδων.

Οι εναλλακτικοί τρόποι σίτισης περιλαμβάνουν την σίτιση με ποτηράκι, κουταλάκι, σταγονόμετρο, την σίτιση με σύριγγα ή με σύστημα συμπληρωματικής σίτισης. Το ποια μέθοδο θα επιλέξουμε εξαρτάται από τους λόγους για τους οποίους δίνουμε το συμπλήρωμα, το πόσο καιρό θα χρειαστεί να το κάνουμε και τις δικές μας προσωπικές προτιμήσεις. Θα πρέπει επίσης να σκεφτούμε τι είδους συμπλήρωμα θα δώσουμε στο μωρό μας.

Τι συμπλήρωμα θα δώσω; 

Το καλύτερο συμπλήρωμα είναι φυσικά το μητρικό γάλα που έχουμε αντλήσει από πριν. Εάν το μωρό μας δεν θηλάζει καλά, θα χρειαστεί να αντλήσουμε γάλα αμέσως μετά το θηλασμό, για να ενεργοποιήσουμε την παραγωγή μας περισσότερο. Το γάλα που αντλούμε αμέσως μετά το θηλασμό του μωρού περιέχει περισσότερο λίπος και είναι το πιο κατάλληλο συμπλήρωμα.

Εάν πρέπει να χρησιμοποιήσετε φόρμουλα, συμβουλευτείτε το γιατρό σας για το ποια είναι η πιο κατάλληλη.

Σίτιση με ποτηράκι

Ναι, ακόμα και τα νεογέννητα μπορούν να πιουν το γάλα τους από ποτηράκι. Δεν το πίνουν φυσικά όπως οι μεγάλοι, αλλά το γλείφουν όπως τα γατάκια. Τα μωρά που πίνουν το συμπλήρωμα με ποτηράκι έχουν λιγότερες πιθανότητες να αρνηθούν το στήθος και περισσότερες να συνεχίσουν επιτυχώς το θηλασμό. Σε κάποιες κλινικές έχει δοκιμαστεί η σίτιση με ποτηράκι σε νεογνά μέχρι και 30 εβδομάδων. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι όχι μόνο είναι δυνατόν να πιουν από ποτηράκι τα πρόωρα μωρά, αλλά και ότι διατηρούν πιο σταθερό το επίπεδο του οξυγόνου τους κατά τη διάρκεια της σίτισης με ποτηράκι, παρά κατά τη διάρκεια της σίτισης με μπιμπερό.

Πώς θα το κάνω;

  • Χρησιμοποιούμε ένα μικρό ποτηράκι, το οποίο να χωράει 4-5ml γάλακτος. Τα πλαστικά ποτηράκια από εύκαμπτο υλικό είναι καλύτερα γιατί μπορούμε να τα λυγίσουμε. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα ποτηράκι που έχουμε ήδη στο σπίτι μας, ή να αγοράσουμε κάποιο ειδικό γι’ αυτή τη δουλειά. 
  • Γεμίζουμε το ποτηράκι μέχρι τη μέση. Έχουμε έτοιμα, γεμάτα, μερικά ποτηράκια για να μην διακόπτουμε τη διαδικασία της σίτισης για να ξαναγεμίσουμε. 
  • Βάζουμε ένα πανάκι ή μια πετσέτα ή μια απορροφητική σαλιάρα κάτω από το σαγόνι του μωρού. Μπορούμε αν θέλουμε να φασκιώσουμε ελαφρώς το μωρό, για να κρατήσουμε τα χέρια του μακριά. 
  • Κρατάμε το μωρό στην αγκαλιά μας, σε όρθια θέση. 
  • Αγγίζουμε με το ποτηράκι τα χείλη του μωρού και το γέρνουμε τόσο όσο το γάλα να φτάσει ακριβώς στα χείλη του μωρού.
  • Αφήνουμε το μωρό να γλείψει το γάλα και να καταπιεί, με το δικό του ρυθμό. Κάντε υπομονή. Δεν ρίχνουμε το γάλα μέσα στο στόμα του, γιατί μπορεί να πνιγεί. Αφήνουμε το μωρό να μας καθοδηγήσει και να αποφασίσει πότε έχει χορτάσει.

Σίτιση με κουταλάκι 

Μπορούμε επίσης να δώσουμε το συμπλήρωμα με κουτάλι. Κρατάμε το μωρό όρθιο στην αγκαλιά μας, όπως και πριν, και προσφέρουμε το κουταλάκι με γάλα, τοποθετώντας τη μύτη του κουταλιού στην άκρη του κάτω χείλους του μωρού. Το αφήνουμε να πάρει μόνο του το γάλα και να καταπιεί, με το δικό του ρυθμό.

Σταγονόμετρο ή σύριγγα σίτισης 

 

Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε σταγονόμετρο, απλή σύριγγα ή ειδική σύριγγα σίτισης, για να ρίξουμε το γάλα στο στόμα του μωρού, καθώς και πάλι το κρατάμε όρθιο στην αγκαλιά μας. Η σύριγγα σίτισης μοιάζει πολύ με το σταγονόμετρο, αλλά χωράει περισσότερο γάλα. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε τη σύριγγα σίτισης για να δώσουμε συμπλήρωμα στο μωρό ενώ αυτό θηλάζει. Βάζουμε την άκρη της σύριγγας στο στόμα του μωρού όταν αυτό προσκολληθεί στο στήθος και ρίχνουμε μια μικρή ποσότητα σαν επιβράβευση όταν κάνει θηλαστικές κινήσεις.

Σύστημα συμπληρωματικής σίτισης(SNS) 

Αυτή η συσκευή επιτρέπει στο μωρό να πάρει συμπλήρωμα φόρμουλας ή μητρικού γάλακτος καθώς θηλάζει στο στήθος. Ένα μπουκαλάκι το οποίο γεμίζουμε με γάλα, κρεμιέται από το λαιμό της μητέρας και ένα λεπτό σωληνάκι ενώνει το μπουκάλι με το στήθος της μητέρας. Το σωληνάκι φτάνει μέχρι την θηλή και όταν το μωρό πιάσει το στήθος, παίρνει στο στόμα του και την άκρη από το σωληνάκι. Καθώς θηλάζει, πίνει το συμπλήρωμα  από το σωληνάκι και ταυτόχρονα το γάλα της μητέρας του από το στήθος. Θηλάζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το μωρό, βοηθάει την ενεργοποίηση της παραγωγής και το συμπλήρωμα το ανταμείβει όταν θηλάζει σωστά.

Αυτό το σύστημα είναι κατάλληλο για μητέρες που θηλάζουν υιοθετημένα παιδιά, καθώς και για τις μητέρες που προσπαθούν να κάνουν επαναγαλακτισμό. Το σύστημα επίσης βοηθάει στο θηλασμό των πρόωρων μωρών ή των μωρών με προβλήματα υγείας. Για να χρησιμοποιηθεί θα πρέπει το μωρό να μπορεί και να είναι πρόθυμο να θηλάσει από το στήθος.

Μπορεί να χρειαστούν μερικές μέρες μέχρι να αισθανθείτε άνετα με τη χρήση αυτής της συσκευής και γι’ αυτό το λόγο πολλοί σύμβουλοι συστήνουν τη σίτιση με ποτηράκι όταν η ανάγκη για συμπλήρωμα είναι για μερικές μόνο ημέρες.

Σίτιση με το δάχτυλο 

Η σίτιση με το δάχτυλο γίνεται από ένα σωληνάκι το οποίο είναι συνδεδεμένο στη μία άκρη του με μια σύριγγα γεμάτη με γάλα και στην άλλη με το δάχτυλό μας. Το μωρό παίρνει το γάλα από το σωληνάκι, ενώ θηλάζει το δάχτυλό μας. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε με τον ίδιο τρόπο και την ειδική σύριγγα σίτισης. Απλώς βάλτε απαλά το δάχτυλό σας μαζί με την άκρη της σύριγγας, στο στόμα του μωρού. Ρίξτε το γάλα με το άλλο σας χέρι όταν το παιδί κάνει θηλαστικές κινήσεις και σταματήστε όταν σταματάει.

Άλλες συσκευές σίτισης

Υπάρχουν κι άλλες ειδικές συσκευές σίτισης που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν συντρέχουν άλλοι λόγοι για συμπληρωματική σίτιση. Οι συσκευές αυτές έχουν ειδικές θηλές-στόμια για να σιτιστεί το μωρό και είναι χρήσιμες για μωρά με ανωμαλίες στο πρόσωπο ή/και στο στόμα, όπως λαγόχειλο, λυκόστομα, κλπ, ή για μωρά που έχουν άλλου είδους αναπτυξιακές δυσκολίες.

Σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η χρήση ποτηριού, ή κουταλιού ή σύριγγας;

  • Όταν το μωρό δεν έχει μάθει ακόμα να προσκολλάται σωστά στο στήθος,
  • Όταν το μωρό έχει σύγχυση ή προτίμηση θηλών,
  • Όταν το μωρό πρέπει να πάρει συμπλήρωμα για λίγες μέρες,
  • Όταν ένα μεγαλύτερο σε ηλικία μωρό, αρνείται το στήθος. 

Σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η χρήση συστήματος συμπληρωματικής σίτισης:

  • Όταν το μωρό προσκολλάται μεν στο στήθος, αλλά δεν παίρνει ικανοποιητική ποσότητα γάλακτος,
  • Όταν προσπαθούμε να μάθουμε στο μωρό να θηλάζει σωστά,
  • Όταν υπάρχει ανάγκη για συμπλήρωμα για αρκετό καιρό,
  • Αν κάνετε επαναγαλακτισμό ή αν θέλετε να θηλάσετε υιοθετημένο παιδί. 

Σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η σίτιση με το δάχτυλο:

  • Όταν το μωρό δεν ξέρει ακόμα πώς να προσκολλάται σωστά στο στήθος,
  • Όταν εκπαιδεύουμε το μωρό να θηλάζει σωστά. 

Ένας/Μία σύμβουλος θηλασμού θα σας βοηθήσει να αποφασίσετε ποια μέθοδος είναι πιο κατάλληλη για εσάς και το μωρό σας και επίσης μπορεί να σας υποδείξει τα μέρη απ’ όπου μπορείτε να προμηθευτείτε αυτές τις συσκευές. Αυτός/αυτή μπορεί επίσης να σας βοηθήσει να λύσετε το πρόβλημα το οποίος σας οδήγησε στην ανάγκη να δώσετε συμπλήρωμα.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

Ταξίδι στο θηλασμό του υιοθετημένου μου παιδιού

My Adoptive Breastfeeding Journey

Απτην Teglene Ryan
Πηγή:   http://www.drmomma.org/2010/10/my-adoptive-breastfeeding-journey.html

Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Γνώριζα πάντοτε βαθιά μέσα μου ότι η επιθυμία μου ήταν να θηλάσω τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ καν να ακολουθήσω κάποιο διαφορετικό τρόπο. Είχα την τύχη να φέρω στον κόσμο δυο πανέμορφα παιδιά και την ιδιαίτερη χαρά να τα θηλάσω και τα δύο. Όχι πως ήταν εύκολο ή πως δεν χρειάστηκε να το παλέψω, όμως ήταν αυτό που επιθυμούσα και άντλησα πολλή ευχαρίστηση απ’ την όλη διαδικασία. Μάλιστα, τόσο πολύ μου άρεσε και ήταν τόσο μεγάλο το πάθος μου για το θηλασμό, που τελικά έγινα σύμβουλος θηλασμού της La Leche Leagueπροκειμένου να βοηθήσω άλλες μαμάδες που θήλαζαν. Πίστεψα πραγματικά στην ιδέα της “Μητρικής φροντίδας μέσω του θηλασμού”. Για μένα δεν ήταν απλά μια μέθοδος ταΐσματος, ήταν υπόθεση σχέσης με το παιδί μου.

Ο σύζυγός μου πάντα συζητούσε μαζί μου το ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα παιδί που χρειαζόταν οικογένεια. Το σκεπτικό μας ήταν, αν δεν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, τότε θα υιοθετήσουμε. Ακόμη και αν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, και πάλι μπορούμε να υιοθετήσουμε. Μετά τη γέννηση του δεύτερου γιου μας, έγινε ξεκάθαρο πως μια ακόμη εγκυμοσύνη δεν θα ήταν ότι καλύτερο για μένα και την οικογένειά μου. Ο γιατρός μου είπε να μην πάρω τέτοιο ρίσκο, πως θα έπαιζα με την υγεία μου. Θέλαμε όμως ένα παιδί ακόμη. Να λοιπόν η ευκαιρία μας να υιοθετήσουμε ένα.

Επιλέξαμε να υιοθετήσουμε ένα παιδί που τη φροντίδα του είχε αναλάβει μια ανάδοχη οικογένεια. Βρήκαμε ένα γραφείο υιοθεσιών που προωθεί παιδιά από ανάδοχες οικογένειες, σε οικογένειες που προχωρούν σε κανονική υιοθεσία. Περάσαμε όλα τα στάδια – τα σχετικά σεμινάρια, τη μελέτη υλικού στο σπίτι και όλη την αναμονή μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ήμασταν ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα ή δύο παιδιά (υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που δύο ή και περισσότερα αδερφάκια μαζί περίμεναν να υιοθετηθούν), με ηλικίες κάποιων μηνών μέχρι και 5 ετών. Αυτό που εγώ προσωπικά γνώριζα ήταν πως ήθελα πολύ να θηλάσω ένα ακόμη παιδί. Ήξερα επίσης ότι το πιθανότερο ήταν να μας δώσουν για υιοθεσία ένα νήπιο 2-4 χρόνων. Υπήρχε βέβαια και το ερώτημα, “Επιτρέπεται να θηλάσω ένα παιδάκι που προηγουμένως ήταν σε ανάδοχη οικογένεια;” Μήπως θα έπρεπε να μην αναφέρω τίποτε σε κανέναν και να το θηλάσω κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτε;

Όπως και να ‘χει, έφαγα πολλές ώρες ερευνώντας για υλικό σχετικά με το θηλασμό υιοθετημένων. Έγινα μέλος διάφορων διαδικτυακών ομάδων (forums) που συζητούσαν γύρω απ’ αυτό το θέμα. Διάβασα όσα βιβλία είχαν γραφεί γι’ αυτό. Αναζήτησα και βρήκα μαμάδες ανάδοχων οικογενειών που θήλασαν τα μωρά που φρόντιζαν – μερικές χωρίς προβλήματα και μία που της πήραν το παιδί όταν ο γιατρός του μωρού την “πρόδωσε” στους αρμόδιους.

Τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009 πήγαμε με αυτοκίνητο στο South Lake Tahoe (μια διαδρομή δύο ωρών περίπου) για να συναντήσουμε μια κοινωνική λειτουργό. Ήμασταν μια απ’ τις λίγες οικογένειες που θεωρούνταν κατάλληλες να τους ανατεθεί η φροντίδα ενός νεογέννητου κοριτσιού. Ξέραμε πως το μωρό είχε εγκαταλειφθεί σε μια ασφαλή και ελεγχόμενη τοποθεσία, ορισμένη για το σκοπό αυτό απ’ την πολιτεία της Καλιφόρνια. Επίσης γνωρίζαμε ότι ήταν πρόωρο. Μας είχαν ήδη ρωτήσει αν θα μπορούσαμε να πάμε στην πόλη Reno (στο νοσοκομείο της οποίας νοσηλευόταν το μωρό) και να την επισκεπτόμαστε σε καθημερινή βάση μέχρι να είναι σε θέση να μεταφερθεί στο σπίτι. Θα χρειαζόντουσαν μερικές ακόμη εβδομάδες μέχρι το μωρό να είναι σε θέση γι’ αυτή τη μετακίνηση.

Σ’ αυτή τη συνάντηση μάθαμε πως είχαμε επιλεγεί εμείς να την πάρουμε στο σπίτι μας, αν εξακολουθούσαμε να τη θέλουμε. Εξάλλου, το νοσοκομείο είχε μόλις τηλεφωνήσει να ενημερώσει πως το μωρό ήταν ήδη έτοιμο να μεταφερθεί στο σπίτι! Η κοινωνική λειτουργός μας ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε στο Reno, να περάσουμε το βράδυ στο νοσοκομείο με το μωρό και να το πάρουμε σπίτι μας την επόμενη μέρα. Φυσικά, η απάντησή μας ήταν ναι – και εγώ έχυσα μπόλικα δάκρυα!

Σε κάποιο σημείο της συνάντησης η κοινωνική λειτουργός με κοίταξε και με ρώτησε: “Σχεδιάζεις να τη θηλάσεις;” Για μια στιγμή πέρασε απ’ το μυαλό μου η σκέψη πως ίσως η ερώτηση να ήταν πονηρή. Για ένα δευτερόλεπτο η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει! Όμως δεν επρόκειτο για πονηρή ερώτηση. Η κοινωνική λειτουργός συνέχισε: “Ενθουσιαστήκαμε τόσο πολύ που είσαι σύμβουλος θηλασμού της La Leche League και ελπίζαμε πως προτίθεσαι  να τη θηλάσεις”. Ήξερα πως αυτό το μωρό χρειαζόταν θηλασμό και δεν είχα καμιά διάθεση να το κάνω στα κρυφά, όπως μου είπαν ότι έκαναν τόσες και τόσες ανάδοχες μητέρες ή γυναίκες που είχαν υιοθετήσει. Τους απάντησα πως θα το θήλαζα αν αυτό επιτρεπόταν. Απάντησαν πως δεν μπορούσαν να σκεφτούν κανένα λόγο που να το έκανε απαγορευτικό, αποφάσισαν όμως να μη συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό αλλά και ούτε να το αναφέρουμε κάπου γραπτά. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα μπορούσαν να αντιδράσουν κάποιοι σε κάποιο γραφείο. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το θηλασμό με περίεργους τρόπους.

Στην ίδια εκείνη συνάντηση πληροφορηθήκαμε πως το μωράκι αυτό ήταν κάτι σαν θαύμα. Όλοι οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες στο νοσοκομείο δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς γίνεται να είναι ζωντανό και να τα πάει τόσο καλά. Γεννήθηκε σε ένα κάμπινγκ στα βουνά πάνω απ’ τη λίμνη Tahoe. Η φυσική του μητέρα δεν είχε ιδέα πως ήταν έγκυος. Δεν ήξερε καν πως γεννούσε μέχρι που άκουσε το μωρό να κλαίει. Στη συνέχεια, η ίδια μεταφέρθηκε στο τοπικό νοσοκομείο και το μωρό αεροπορικώς στο Reno. Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω αν η φυσική μαμά είδε ποτέ το μωρό της ή αν γνωρίζει αν πρόκειται για αγοράκι ή κοριτσάκι. Όταν παρέδωσε το μωρό στο νοσοκομείο, οι πληροφορίες που δέχθηκε να δώσει ήταν ελάχιστες (δεν θα ασχοληθώ με το αλαλούμ του χαρτοπόλεμου στο διάστημα της παράδοσης του μωρού, που οδήγησε εκείνη μεν σε ένα νοσοκομείο το δε μωρό σε άλλο και μάλιστα σε άλλη πόλη)! Η γυναίκα είπε πως έπινε οινοπνευματώδη ποτά περίπου βδομάδα παρά βδομάδα και κάπνιζε μισό πακέτο τσιγάρα την ημέρα. Δήλωσε πως δεν έκανε χρήση παράνομων ουσιών, βρέθηκε όμως θετική στην THC (κάνναβη) και στο οινόπνευμα κατά την εισαγωγή της στο νοσοκομείο αμέσως μετά τον τοκετό.

Το μωρό γεννήθηκε 1.5 κιλό. Για 30-45 λεπτά μετά τη γέννησή του ήταν εκτεθειμένο και σε σημείο μη προσβάσιμο στους διασώστες. Ακόμη και ένα νεογέννητο με πλήρη και ολοκληρωμένη κυοφορία μπορεί να πέσει θύμα υποθερμίας, πολύ περισσότερο ένα μωρό βάρους 1.5 κιλού. Αρχικά υπολόγιζαν πως θα χρειαζόταν να μείνει στο νοσοκομείο για 2 μήνες. Αυτή όμως τους διέψευσε όλους – δεν χρειάστηκε αναπνευστική υποστήριξη, έτρωγε πρόθυμα και γρήγορα έπαιρνε βάρος.

Όταν πήγαμε να τη γνωρίσουμε στο νοσοκομείο ήταν 17 ημερών. Το νοσηλευτικό προσωπικό ήταν πολύ ευγενικό. Είχαν “υιοθετήσει” προσωρινά το μωράκι. Ήταν οφθαλμοφανές πως ήταν η αγαπημένη όλων. Όμως την είχαν βάλει για καλά “στο μπουκάλι” όσο ήταν εκεί, εγώ όμως ήθελα να τη θηλάσω. “Χώστην εκεί μέσα”, μου είπαν οι μαίες καθώς πλησίασα τη θηλή του μπουκαλιού στο στόμα της περιμένοντάς την να ανοίξει το στόμα της όπως θα έκανε με το στήθος. Μου έδειξαν μάλιστα και το “σωστό” τρόπο να την κρατώ για να της δίνω το μπουκάλι – στα γόνατά μου, μακριά απ’ το σώμα μου!

Θα πρέπει, μας είπαν, να την ταΐζουμε κάθε 3 ώρες σταθερά και απαράβατα. Και να προσέχουμε να μην την πολυπαίρνουμε στα χέρια. “Όταν την πάτε σπίτι σας να μην την κρατάτε τόσο πολύ στα χέρια, όπως κάνετε τώρα. Πρέπει να την αφήνετε κάτω να μπορεί να κοιμάται. Ξέρετε, είναι απαραίτητο να ξεκουράζεται”. Χαμογέλασα και κούνησα το κεφάλι δείχνοντας πως συμφωνώ μαζί τους – γνωρίζοντας πως σε λίγες ώρες που θα ήμασταν πια στο σπίτι μας αυτό το μωράκι για αρκετούς μήνες θα βρίσκεται μόνιμα στην αγκαλιά μας και ποτέ “κάτω”.

Ο γιατρός μας είπε ότι δεν θα πρέπει να της αλλάξουμε τη συγκεκριμένη φόρμουλα μέχρι να κλείσει χρόνο, άσχετα απ’ τις εισηγήσεις του παιδιάτρου της και άσχετα του πόσο καλά θα τα πάει. Και πάλι χαμογέλασα και ένευσα πως συμφωνώ – γνωρίζοντας πως θα έκανα το παν να πούμε αντίο στη φόρμουλα. Εγώ είχα υπόψη μου μια πολύ “ειδική φόρμουλα” για το μωράκι αυτό.

Της δώσαμε το κοριτσίστικο όνομα που είχαμε επιλέξει πριν κάποια χρόνια. Το επόμενο πρωϊνό που την πήραμε στο σπίτι ζύγιζε 1.860 γραμμάρια. Τηλεφώνησα αμέσως στη συνάδελφο σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, η οποία πήγε με το αυτοκίνητό της στην πόλη και στη συνέχεια στο σπίτι μας στο βουνό για να μου φέρει ένα νοσοκομειακού τύπου θήλαστρο της Mendela (το Symphony) καθώς και ένα SNS (σύστημα παροχής συμπληρωματικού ταΐσματος κατά τη διάρκεια θηλασμού) για το ξεκίνημα της προσπάθειας. Έπρεπε να αρχίσω τον αγώνα για να ξεκινήσει η παραγωγή γάλακτος. Επίσης, παράγγειλα στο διαδύκτιο ενα Lact aid (το ίδιο ακριβώς σύστημα με το SNS, άλλης εταιρίας, για μακροπρόθεσμη χρήση) το « εργαλείο» που σου επιτρέπει να δίνεις συμπλήρωμα γάλακτος στο μωρό καθώς αυτό θηλάζει από το στήθος και το οποίο προτιμούν οι μαμάδες που έχουν κάνει υιοθεσία. Παράγγειλα και το φάρμακο domperidone (μια φαρμακευτική αγωγή που υπό μορφή παρενέργειας προκαλεί αύξηση της προλακτίνης). Το φάρμακο αυτό δεν είναι διαθέσιμο στις ΗΠΑ και γι’ αυτό το παράγγειλα μέσω διαδικτύου από ένα φαρμακείο στη Νέα Ζηλανδία. 

Πήρα το μωράκι μου πάνω στο δωμάτιό μου και ξάπλωσα ανάσκελα πάνω στα μαξιλάρια του κρεβατιού μου. Έβγαλα τη μπλούζα μου και ξέντυσα το μωρό αφήνοντας μόνο την πάνα της. Έβαλα το ζεστό και μικροσκοπικό σωματάκι της πάνω στο γυμνό μου στήθος. Δεν έχασε ούτε λεπτό. Όρμησε πάνω μου και “’έπιασε” αμέσως το δεξί μου στήθος. Άρχισε να ρουφάει και το σωματάκι της χαλάρωσε εντελώς. Το μωράκι είχε βρει το σπίτι του και τη μαμάκα του. Αυτό που χρειαζόμουν τώρα είναι να τα καταφέρω να παράγω δικό μου γάλα.

Τις πρώτες εβδομάδες προσπάθησα να βάλω φόρμουλα στο SNS και στη συνέχεια χρησιμοποίησα το Lact-Aid για να της δώσω συμπλήρωμα καθώς θήλαζε στο στήθος. Έπιανε το στήθος πολύ καλά, θήλαζε όμως πολύ αδύναμα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παίρνει τίποτε απ’ τη φόρμουλα μέσω της ειδικής συσκευής. Πήρα την απόφαση να προμηθευτώ το SNS στο κανονικό μέγεθος να το δοκιμάσω, με το σκεπτικό ότι μ’ αυτό δεν είναι απαραίτητος ο θηλασμός για τη ροή του γάλακτος – η βαρύτητα είναι αρκετή για να κατεβαίνει το γάλα. Τάιζα το μωρό με το μπουκάλι και μετά δοκίμαζα το SNS κανα-δυό φορές την ημέρα. Σταδιακά κατάφερε να παίρνει γύρω στα 30 γραμμάρια απ’ το SNS. Προοδευτικά αύξησα και τα ταΐσματα στο στήθος. Με αυτό τον τρόπο γρήγορα μπόρεσε να θηλάζει με το Lact-Aid και παράλληλα τραβούσε και γάλα απ’ τη φόρμουλα. 

Μετά από περίπου ένα μήνα όλα τα ημερήσια ταΐσματα γίνονταν με το Lact-Aid. Παράγγειλα περισσότερα ανταλλακτικά ώστε να μπορώ να κάνω μόνο ένα πλύσιμο και να ετοιμάζω τα υλικά του Lact-Aid για ολόκληρη την ημέρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τάϊζα το μωρό με το Lact-Aid ολόκληρο το 24ωρο και παραμέρισα εντελώς όλα τα μπουκάλια. Σ’ αυτό το σημείο σταμάτησα να χρησιμοποιώ το θήλαστρο μια και το μωρό θήλαζε κάθε λίγο και λιγάκι. Την ενθάρρυνα να θηλάζει για να χαλαρώνει ή έστω να πίνει λίγο γαλατάκι μεταξύ των κανονικών ταϊσμάτων με τη φόρμουλα.

Η μικρή τα κατάφερνε μια χαρά με το θηλασμό. Θήλαζε για λίγο στο ένα στήθος και μετά το άφηνε για να πιάσει το άλλο. Αυτό κάνουν φυσιολογικά και αυθόρμητα τα μωρά που θηλάζουν μόλις τελειώσουν με το ένα στήθος. Εγώ βέβαια έπρεπε στα γρήγορα να μετακινώ το θήλαστρο απ’ το ένα στο άλλο στήθος, ώστε να μπορεί να συνεχίζει να πίνει. Θήλαζε με τις ώρες, ακόμη και όταν το γάλα ήταν ελάχιστο. Μερικές φορές κάναμε και “διακοπές θηλασμού” – ο μπαμπάς έπαιρνε τα μεγάλα αδερφάκια της εκδρομή για μια ολόκληρη μέρα και εμείς μέναμε στο σπίτι για ολοήμερο θηλασμό. Παρακολουθούσα με ιδιαίτερη επιμέλεια την αύξηση του βάρους της για να είμαι σίγουρη πως δεν παραήμουν “σφιχτή” με το γάλα της φόρμουλας. Ήθελα να παίρνει όσο γίνεται λιγότερο γάλα φόρμουλας, ούτως ώστε να θηλάζει περισσότερο από μένα και να προκαλέσει έτσι αύξηση της παραγωγής γάλακτος. 

Σύντομα ήμουν σε θέση να τη θηλάζω νωρίς το πρωί σε σημείο που να χορταίνει. Συνέχιζα να τη θηλάζω σ’ αυτό το στυλ μέχρι που γινόταν εμφανές πως χρειαζόταν και λίγο γάλα φόρμουλας.

Ήμουν κατενθουσιασμένη όταν συνειδητοποίησα πως απ’ τις 3 μέχρι τις 10 το πρωί το γάλα μου ήταν αρκετό και δεν χρειαζόταν γάλα φόρμουλας. Κατόπιν πήγαινα απ’ τις 3 μέχρι τις 11, μετά μέχρι τη 1 και μετά μέχρι τις 3μμ. Και πριν καλά καλά να το καταλάβω, έπαιρνε γάλα φόρμουλας γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και από κει και πέρα δεν χρειαζόταν να ξαναπάρει παρά γύρω στις 4 το απόγευμα. Μπορούσα να φύγω απ’ το σπίτι μαζί της για ολόκληρο πρωινό χωρίς να χρειαστεί να πάρω μαζί μου τα σύνεργα για τη φόρμουλα. Τη θήλαζα δηλαδή αποκλειστικά για περισσότερο από μισή μέρα! Σύντομα παράτησε και την πιπίλα με την οποία είχε έρθει στο σπίτι απ’ το νοσοκομείο. Όταν έχεις το πραγματικό και αληθινό, τι να τα κάνεις τα υποκατάστατα;

Όταν φτάσαμε στο σημείο που το μωρό χρειαζόταν μόνο δύο γεύματα των 60-120 μλ. φόρμουλας τις απογευματινές ώρες, τότε σταμάτησα να χρησιμοποιώ το Lact-Aid. Αν ήμουν υποχρεωμένη να γεμίσω άλλη μια σακούλα και να πλύνω άλλο ένα θήλαστρο θα μου ‘στριβε!! Το μωρό ήταν 5 μηνών όταν έφτασε να θηλάζει αποκλειστικά, με εξαίρεση τα δύο μπουκάλια φόρμουλα το απόγευμα, δηλαδή 120-240 μλ. την ημέρα. Θήλαζε τόσο πριν, όσο και μετά τα μπουκάλια φόρμουλας. Η αλήθεια είναι πως ήθελα πολύ να μπορέσω να τη θηλάζω αποκλειστικά, αλλά και εκεί που φτάσαμε ήταν μεγάλη επιτυχία!

Στους 6 μήνες της άρχισα τις στερεές τροφές. Ξετρελάθηκε! Επειδή ήταν στο πρόγραμμα WIC (ένα πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο απ’ την κυβέρνηση μέσω του οποίου χορηγούνταν υγιεινές τροφές σε γυναίκες, μωρά και νήπια), της έδιναν ολόκληρες συσκευασίες φρούτων, λαχανικών και δημητριακών για μωρά. Τα καταβρόχθιζε όλα. Σε μια εβδομάδα καταργήσαμε το ένα γεύμα φόρμουλας και σε άλλη μια εβδομάδα καταργήσαμε και το τελευταίο. Τώρα πια ΘΗΛΑΖΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ! (Έστω με λίγες στερεές τροφές, ουσιαστικά όμως θήλαζε αποκλειστικά!) Δεν ξαναέβαλε μπουκάλι στο στόμα της. Μάλιστα, τη μοναδική φορά που την άφησα για μερικές ώρες όταν ήταν 9 μηνών, αδιαφόρησε πλήρως για το μπουκάλι. 

Όταν έκλεισε χρόνο σκέφτηκα πως θα μπορούσα να σταματήσω τη domperidone που έπαιρνα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να μειωθεί σημαντικά η παραγωγή γάλακτος. Αυτό προκάλεσε απογοήτευση και νευρικότητα στο μωρό. Έκανα λοιπόν έρευνα στο θέμα και έβγαλα το συμπέρασμα πως είναι ασφαλές για μένα να συνεχίσω να το παίρνω για κάποιο διάστημα ακόμη. Έκανα λοιπόν μια παραγγελία για προμήθειες 6 μηνών. Στο “Making More Milk” διάβασα για μια έρευνα που δείχνει ότι δεν υπήρξαν παρενέργειες για άτομα που έπαιρναν 120 mg την ημέρα επί 10 χρόνια, και παρά το γεγονός ότι για ένα μικρό διάστημα είχα πάρει μέχρι και 160 mg την ημέρα, στο παρόν στάδιο παίρνω μόνο 90 mg την ημέρα.

Στους 15 μήνες το μωρό συνεχίζει δυνατό και ακάθεκτο. Απολαμβάνω πλήρως να τη θηλάζω όταν πάει για το μεσημεριανό της ύπνο, καθώς και για το βραδινό ύπνο. Το χαίρομαι πολύ να την κρατάω αγκαλιά το πρωί στο κρεβάτι και να την ακούω να καταπίνει το γάλα μου. Δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να σταματάει αυτή την υπέροχη ιστορία – τουλάχιστον όχι σύντομα!

Όταν θήλαζα τα αγόρια μου ο στόχος μου ήταν να το πάω τουλάχιστον μέχρι να γίνουν δύο χρόνων, το οποίο είναι και το ελάχιστο που συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Έχω διαβάσει τόσα πολλά για τα οφέλη του θηλασμού μέχρι τα δύο και ακόμη πιο πέρα, που ήθελα πολύ να κάνω και εγώ το ίδιο. Το λέω με λύπη, αλλά μπόρεσα να θηλάσω και τα δυο αγόρια μου μόνο μέχρι τους 14 μήνες το καθένα. Σταματήσαμε νωρίτερα για διαφορετικούς για το καθένα λόγους, και στις δύο περιπτώσεις όμως λυπήθηκα που δεν έπιασα το στόχο που έθεσα. Ακόμη και τώρα αισθάνομαι πως τα απογοήτευσα, παρά το γεγονός ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα κάτω απ’ τις συγκεκριμένες συνθήκες. Ελπίζω να μπορέσω να θηλάσω την κόρη μου τουλάχιστο για 2 χρόνια και για όσο θα θέλει εκείνη. Έχω μια ακόμη ευκαιρία.

 

Πηγή: http://mamalydia.wordpress.com/2011/01/02/my-adoptive-breastfeeding-journey-2/

Η ιστορία θηλασμού της Δήμητρας – Υποπλασία του στήθους και ανεπάρκεια γάλακτος;

Και επιτέλους το τεστ βγήκε θετικό! Από εκείνη τη στιγμή και μετά βάλθηκα να ενημερωθώ για τα πάντα, φυσικά και για τον θηλασμό τον οποίο θεωρούσα το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο μιας και όλες οι φίλες μου θήλασαν αποκλειστικά.  Διάβαζα το ένα βιβλίο πίσω από το άλλο, έμπαινα στα forum, ρωτούσα συνέχεια και παρακολούθησα και το σεμινάριο που κάνουν δωρεάν οι μαίες του Ιπποκράτειου νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Δεν ήθελα να κάνω κανένα λάθος. Είχα προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα (και μη) και περίμενα την άφιξη της κόρης μου. Πότε δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα θηλάσω ή ότι δεν θα τα καταφέρω.

Η μεγάλη μέρα έφτασε και μου δίνουν να κρατήσω στην αγκαλιά μου ένα τόσο δα πλασματάκι που με κοιτάει με μάτια ορθάνοιχτα. Μέτα από περίπου 2 ώρες την ζητάω επιτακτικά από την νοσοκόμα να μου την φέρει και την βάζω στο στήθος και ως εκ θαύματος το μωράκι μου πιάνει κατευθείαν την θηλή και θηλάζει. Τρελάθηκα από την χαρά μου. Δυστυχώς δεν κάναμε rooming in, πράγμα που θα μετανιώνω μια ζωή. Τη μικρή την φέρνανε κάθε 4 ώρες και παρόλο που είχα ζητήσει αποκλειστικό θηλασμό μερικές φορές ερχόταν ταϊσμένη. Δεν βρήκα το θάρρος να πάω να μαλώσω, σκέφτηκα ότι θα πάω σπίτι μου και μετά όλα θα πάνε καλά.

Στο σπίτι ζόρισαν τα πράγματα, η μικρή έκλαιγε συνέχεια και εγώ την είχα συνέχεια στο στήθος και μαζί της έκλαιγα και εγώ. Ανέβασε η μπέμπα μας ίκτερο και έγινε ληθαργική, οπότε ενέτεινα τις προσπάθειες μου για να θηλάσει ξυπνώντας την συνέχεια.  Έρχεται η περιβόητη τρίτη μέρα και το γάλα μου δεν κατεβαίνει. Ο ίκτερος ανεβαίνει, τα γραμμάρια της  μικρής πέφτουν και μου λένε πως πρέπει να δώσω συμπλήρωμα και η παιδίατρος μας, που είναι υποψήφια σύμβουλος θηλασμού, αλλά και η σύμβουλος (παιδίατρος) που επισκέφτηκα.

Έκλαιγα με μαύρο δάκρυ, δεν μπορεί  όχι το δικό μου παιδί, όχι σε μας. Αρνιόμουν να της δώσω μπιμπερό και της έδινε ο άντρας μου. Παίρνω μαγιά μπύρας και ένα σωρό άλλα πόσιμα βοτάνια. Οι μέρες περνάνε και το στήθος μου δεν σκληραίνει, μου συστήνουν νοσοκομειακό θήλαστρο και δομπεριδόνη. Κάπου εκεί ξεκινάει η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.

Να έχω την μικρή όλη μέρα στο στήθος, τις λίγες στιγμές που δεν την είχα έκανα αντλήσεις, δίναμε το συμπλήρωμα με σύριγγα για μην μάθει στο μπιμπερό και το κλάμα, κλάμα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Όταν γύρω στις 10 μέρες έπεσε ο ίκτερος και κόψαμε το συμπλήρωμα, πετούσα από την χαρά μου. Παρά τις αντλήσεις και τα σκευάσματα το γάλα μου δεν κατέβηκε και η μικρή έκλαιγε και ήταν όλη τη μέρα και νύχτα πάνω μου.

Περίπου στις 2 εβδομάδες άρχισε να πονάει το στήθος μου, πονούσε και κατά τον θηλασμό αλλά και μετά. Η διάγνωση? Κάντιντα! Ο πόνος τρελός, έπαιρνα τα παυσίπονα δύο δύο και όταν ήταν να μπει πάλι στο στήθος η μικρή, έκλαιγα από απελπισία.

Κάπου εκεί μας επισκέφτηκε η Βίκυ στο σπίτι για να εκτιμήσει την κατάσταση και να μας βοηθήσει. Όντως το μωρό δεν έπαιρνε καλά βάρος αλλά θα κάναμε ακόμη μια προσπάθεια. Ανά 2 ώρες ξύπνημα και στο στήθος, είχαμε φτάσει τις 40 μέρες και οι μαραθώνιοι θηλασμοί ήταν η καθημερινότητα μου.

Στις 50 μέρες επισκεπτόμαστε άλλον παιδίατρο, σύμβουλό θηλασμού και μας λέει κατηγορηματικά συμπλήρωμα, το μωρό δεν αναπτύσσεται όπως πρέπει.  3 φορές την ημέρα από λίγο και με το σύστημα SNS για να μην μάθει τα μπιμπερό.

Η Βίκυ μου αναφέρει για πρώτη φορά ότι ίσως δεν φταίει κάτι που έκανα (ή πιο σωστά κάτι που δεν έκανα), ίσως είναι ανατομικό το θέμα. Το στήθος μου δεν μεγάλωσε κατά την εγκυμοσύνη αλλά ούτε και όταν γέννησα, έχουν αρκετή απόσταση μεταξύ τους και η διαφορά μεγέθους του ενός από το άλλο είναι αισθητά εμφανής. Και έτσι κάπως έμαθα για την υποπλασία του στήθους. Την ίδια άποψη μου εξέφρασε και η παιδίατρος μας, αλλά εγώ δεν μπορούσα (και ακόμη δεν μπορώ) να το δεχτώ. Το στήθος μου δεν μπορεί να παράξει όση ποσότητα γάλακτος χρειάζεται το μωρό μου (πρωτοπαθής ανεπάρκεια) και έτσι θα πρέπει να παίρνει και συμπλήρωμα.

Συνέχισα με τα φάρμακα και με άλλα γαλακτογόνα σκευάσματα και μέχρι τους 5 μήνες περίπου θήλαζα και 3 φορές την ημέρα φορούσα το sns και έδινα «ξένο» γάλα. Κάπου εκεί η μικρή άρχισε να μην συνεργάζεται και αναγκαστήκαμε να το γυρίσουμε σε μπιμπερό.

Παρά τις προβλέψεις για πρόωρο αποθηλασμό φτάσαμε αισίως σχεδόν τους 7 μήνες και συνεχίζω να θηλάζω και θα το κάνω για όσο θέλει το μωρό μου. Όσο έχω γάλα θα της δίνω και ας παίρνει και ξένο γιατί αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για εκείνη, και από μέσα μου θα παρακαλάω να έχει λάθος η Βίκυ, να έχω κάνει κάπου λάθος εγώ και για αυτό δεν τα καταφέραμε και όταν με το καλό κάνω δεύτερο παιδάκι να καταφέρω να το θηλάσω αποκλειστικά.

Δήμητρα

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Ψευτοθηλές: φίλες ή εχθροί;

Οι ψευτοθηλές μπήκαν ανάμεσα σε μένα και τον Ανδρέα, το πρώτο μου παιδί, ήδη από τη δεύτερη μέρα της ζωής του. Θηλάζοντας ασταμάτητα από την ώρα που γεννήθηκε, μου έσκισε τις θηλές. Ο πόνος ήταν τρομερός, θήλαζα κλαίγοντας κι ας είχα μόλις κάνει έναν φυσικό τοκετό, χωρίς επισκληρίδιο ή καμία άλλη παρέμβαση.

Σκεφτόμουν «καλύτερα δέκα γέννες, παρά αυτός ο πόνος». Με τις ψευτοθηλές ο πόνος μειώθηκε σημαντικά και τουλάχιστον μπορούσα να θηλάζω. Χωρίς αυτές θα είχα παρατήσει το θηλασμό πολύ νωρίς. Ήμουν διαβασμένη ευτυχώς, κι έτσι ήξερα ότι υπήρχε ο κίνδυνος το μωρό να αρνείται να θηλάσει χωρίς αυτές.

Κι έτσι, μία μέρα μετά τη πρώτη τους χρήση, άρχισα τα πειράματα: λίγος θηλασμός με ψευτοθηλή, λίγος χωρίς. Στο ένα στήθος με ψευτοθηλή, στο άλλο όχι. Ή το ένα γεύμα με ψευτοθηλή, το άλλο χωρίς αυτή. Κάπως έτσι οι πληγές επουλώθηκαν και κόψαμε και τις ψευτοθηλές. Για μένα λοιπόν, οι ψευτοθηλές, όπως καταλαβαίνεται, υπήρξαν φίλες. Δεν διαπίστωσα να μειώνεται το γάλα μου και είμαι σίγουρη ότι δεν θα τα κατάφερνα χωρίς αυτές.

Τι είναι όμως οι ψευτοθηλές; 

Είναι λεπτές, εύκαμπτες θηλές από σιλικόνη ή καουτσούκ, με σχήμα που μοιάζει σαν μεξικάνικο σομπρέρο, οι οποίες εφαρμόζουν πάνω στη θηλή και τη θηλαία άλω της μητέρας. Οι μικρές τρύπες που υπάρχουν στην άκρη βοηθούν τη ροή του γάλακτος στο στόμα του μωρού.

Πολύ συχνά συστήνονται στα μαιευτήρια ήδη από τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, κυρίως, κατά τη γνώμη μου, λόγω της άγνοιας του προσωπικού ως προς το πώς να βοηθήσουν το μωρό να πιάσει σωστά τη θηλή της μητέρας. Στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν είναι καθόλου απαραίτητες και δίνονται χωρίς σωστές οδηγίες για τη χρήση τους.

Γενικά, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά την πρώτη εβδομάδα της ζωής του μωρού, εκτός κι αν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα όπως προωρότητα, ή μεγάλη δυσκολία στο πιάσιμο της θηλής από το μωρό.

Οι ψευτοθηλές θα πρέπει να είναι μια προσωρινή λύση και θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο υπό την επίβλεψη συμβούλου θηλασμού.

Σε τι χρησιμεύουν οι ψευτοθηλές; 

Οι ψευτοθηλές χρησιμοποιούνται βοηθητικά (σωστά ή λανθασμένα) στις ακόλουθες περιπτώσεις:

  • Πληγωμένες θηλές (προστασία ή/και πρόληψη).
  • Επίπεδες, εισέχουσες θηλές. Στις περισσότερες περιπτώσεις η θηλή βγαίνει προς τα έξω εάν το μωρό προσκολληθεί σωστά στο στήθος. Αντί να βάλουμε ψευτοθηλές, θα μπορούσαμε να αντλήσουμε λίγο με το θήλαστρο, για 1-2 λεπτά και μετά να προσφέρουμε το στήθος στο μωρό. Με το θήλαστρο οι θηλές βγαίνουν προς τα έξω.
  • Πετρωμένο στήθος. Θα μπορούσαμε και σ’ αυτή την περίπτωση να χρησιμοποιήσουμε το θήλαστρο για να βγάλουμε λίγο γάλα και να μαλακώσει το στήθος.
  • Πρόωρο μωρό – μωρό με χαμηλό βάρος γέννησης – μωρό με νευρολογικά προβλήματα – άρρωστο μωρό. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, το μωρό είναι συνήθως πολύ αδύναμο και χάνει εύκολα την προσκόλληση του στο στήθος. Η ψευτοθηλή βοηθάει στο να κρατάει σταθερή τη θηλή της μητέρας στο στόμα του μωρού. Όσο το μωρό μεγαλώνει και ωριμάζει, τόσο λιγότερο απαραίτητη είναι η ψευτοθηλή.
  • Μωρό που αρνείται το στήθος. Τα μωρά που έχουν συνηθίσει να πίνουν γάλα με το μπιμπερό, πολλές φορές αρνούνται να θηλάσουν από το στήθος της μητέρας τους. Επειδή η ψευτοθηλή μοιάζει πολύ με τη θηλή του μπιμπερό, μπορεί να βοηθήσει το μωρό να δεχτεί να θηλάσει από το στήθος. Εάν τη χρησιμοποιήσετε όταν το στήθος σας είναι γεμάτο, το μωρό θα ανταμειφθεί αμέσως μόλις κάνει την προσπάθεια να θηλάσει.
  • Υπερπαραγωγή. Σ’ αυτή την περίπτωση οι ψευτοθηλές βοηθούν στο να ανακόψουν λίγο την μεγάλη ροή του γάλακτος, που κάνει ίσως το μωρό να πνίγεται.

Μειονεκτήματα της χρήσης ψευτοθηλής

  • Μειωμένη λήψη γάλακτος από το μωρό.
  • Μείωση παραγωγής.
  • Προτίμηση του μωρού στην ψευτοθηλή και άρνηση να θηλάσει χωρίς αυτήν.
  • Κίνδυνος για φραγμένους πόρους και μαστίτιδα.
  • Σύγχυση θηλών.
  • Επιδείνωση των τραυμάτων της θηλής και περισσότερος πόνος κατά τη χρήση τους στη διάρκεια του θηλασμού.

Πλεονεκτήματα της χρήσης ψευτοθηλής

Αν και οι ψευτοθηλές θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο όταν όλες οι άλλες μέθοδοι έχουν αποτύχει, είναι πάντα καλύτερο να έχουμε ένα μωρό στο στήθος έστω και με ψευτοθηλή, παρά καθόλου στο στήθος!  Όπως με όλα τα πράγματα, αν χρησιμοποιηθούν σωστά, μπορούν να σώσουν το θηλασμό. Ή μπορεί να χρησιμοποιηθούν λανθασμένα και να οδηγήσουν τη μητέρα στη διακοπή του θηλασμού.

Ποιον τύπο ψευτοθηλής να προτιμήσω; 

Οι ψευτοθηλές θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο όταν συντρέχει σοβαρός λόγος. Εάν  πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ψευτοθηλή, η διάφανη, λεπτή ψευτοθηλή από σιλικόνη είναι η καλύτερη λύση. Υπάρχουν επίσης ψευτοθηλές «κομμένες» στη μία τους πλευρά, σαν μισοφέγγαρο, κάτι που επιτρέπει καλύτερη επαφή του μωρού με το δέρμα της μητέρας. Εάν χρησιμοποιείτε ψευτοθηλή από καουτσούκ, θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά την περίπτωση να την αλλάξετε με μία άλλη από σιλικόνη.

Τι πρέπει να κάνουμε για να αποφύγουμε τις ψευτοθηλές;

  • Ζητάμε τη βοήθεια ενός πιστοποιημένου συμβούλου θηλασμού. Αυτός θα μας δείξει ποιος είναι ο σωστός τρόπος προσκόλλησης του μωρού στο στήθος. Τα περισσότερα προβλήματα ξεπερνιούνται μόλις κάποιος μας δείξει τον σωστό τρόπο θηλασμού.
  • Προτιμούμε να χρησιμοποιούμε αντλία για να μαλακώσουμε το πετρωμένο μας στήθος ή για να εξωθήσουμε τις επίπεδες ή εισέχουσες θηλές μας.

Τι πρέπει να προσέξω εάν χρησιμοποιήσω ψευτοθηλές τελικά;

Ακολουθεί μία λίστα με αυτά που πρέπει να προσέχουμε μέχρι το μωρό μας να σταματήσει να θηλάζει με ψευτοθηλή. Ακολουθώντας τις παρακάτω οδηγίες,  θα αποφύγετε και θα προλάβετε πολλά προβλήματα:



  • Η σωστή προσκόλληση είναι το πιο σημαντικό όταν θηλάζουμε με ψευτοθηλή. Στην αριστερή φωτογραφία βλέπετε τη σωστή προσκόλληση και στην δεξιά φωτογραφία μπορείτε να δείτε το λάθος.
  • Θα πρέπει να σιγουρευτούμε ότι το μωρό θηλάζει επαρκώς. Μετρήστε τις βρεγμένες πάνες του κάθε μέρα και βεβαιωθείτε ότι έχει τουλάχιστον 6 βρεγμένες πάνες το 24ωρο. Επίσης, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο κενώσεις την ημέρα εάν το μωρό είναι μικρότερο των 5-6 εβδομάδων. Μετά απ’ αυτό το διάστημα, οι κενώσεις μπορεί να μην είναι πια καθημερινές. Το μωρό επίσης θα πρέπει να ζυγίζεται συχνά, τουλάχιστον κάθε δύο εβδομάδες, με την ίδια ζυγαριά, μέχρι που να είναι ξεκάθαρο ότι βάζει αρκετό βάρος.
  • Θα πρέπει να ακούμε το μωρό να καταπίνει κατά τη διάρκεια του θηλασμού και το στήθος μας να είναι μαλακό μετά το θηλασμό. Εάν το στήθος σας δεν είναι αρκετά μαλακό μετά το θηλασμό, θα πρέπει να αντλήσετε γάλα μέχρι να μαλακώσει. Μ’ αυτό τον τρόπο θα αποφύγετε τους φραγμένους πόρους και θα διατηρήσετε σταθερή την παραγωγή σας.
  • Θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το σωστό μέγεθος ψευτοθηλής. Οι θηλές των περισσότερων γυναικών δεν ξεπερνούν σε διάμετρο τα 20 χιλιοστά, οπότε φροντίστε οι ψευτοθηλές να εφαρμόζουν σωστά και να μην είναι ούτε πολύ μεγαλύτερες, αλλά ούτε και μικρότερες από τη θηλή σας. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, υπάρχει ο κίνδυνος να μειωθεί η παραγωγή μας, αλλά και να πληγωθούν ακόμα περισσότερο οι ήδη πληγωμένες θηλές μας.
  • Πρέπει να πλένουμε τις ψευτοθηλές μετά από κάθε χρήση, με ζεστό νερό και σαπούνι και να τις αποστειρώνουμε 1-2 φορές την ημέρα.
  • Εάν βρέξουμε την ψευτοθηλή αμέσως πριν την χρήση της, θα κολλήσει καλύτερα επάνω στο στήθος μας.

Ο τρόπος για να τις κόψουμε 

Τα παρακάτω θα βοηθήσουν το μωρό μας να θηλάσει χωρίς την ψευτοθηλή, αν έχει δυσκολίες να την αποχωριστεί:

  • Πριν επιχειρήσουμε να θηλάσουμε χωρίς την ψευτοθηλή, αντλούμε πρώτα λίγο γάλα. Αυτό θα ενεργοποιήσει το μηχανισμό έκκρισης γάλακτος κι έτσι το μωρό θα ανταμειφθεί με περισσότερο γάλα όταν κάνει την προσπάθεια. Επίσης το θήλαστρο θα επιμηκύνει τη θηλή μας, εάν είναι επίπεδη.
  • Επίσης πριν θηλάσουμε, του δίνουμε να πιπιλίσει το μικρό μας δάχτυλο, με το νύχι προς τα κάτω, για μερικά λεπτά. Αυτή η τεχνική εκπαιδεύει το μωρό στο θηλασμό, κάνοντάς το να ρίχνει τη γλώσσα του προς τα κάτω, όπως πρέπει να κάνει και στο θηλασμό. Αντίθετα, με την ψευτοθηλή, όπως και με την θηλή του μπιμπερό, μπορεί να σπρώχνει με τη γλώσσα του προς τον ουρανίσκο για να μειώσει την ροή του γάλακτος.
  • Θηλάζουμε συχνά, όσο πιο συχνά μπορούμε. Προσπαθούμε να θηλάσουμε πριν πεινάσει πολύ, την ώρα που τρώει τη γροθιά του ή μας ψάχνει με το στόμα του, αλλά οπωσδήποτε πριν κλάψει. Εάν προλάβουμε να το βάλουμε στο στήθος πριν απ’ αυτό το σημείο, μάλλον θα είναι πιο συνεργάσιμο. Μπορούμε επίσης να επιχειρήσουμε να θηλάσουμε όταν το μωρό είναι νυσταγμένο ή μισοκοιμάται. Κάποια μωρά είναι πιο πρόθυμα να θηλάσουν στον ύπνο τους,  παρά ξύπνια.
  • Αλλάζουμε στάσεις θηλασμού.
  • Θηλάζουμε όρθιες, περπατώντας.
  • Έχουμε πολύ επαφή με το μωρό, δέρμα με δέρμα, και όταν θηλάζουμε αλλά και τις υπόλοιπες ώρες. Γδύστε το μωρό και μείνετε κι εσείς γυμνή από τη μέση και πάνω. Προσπαθήστε να θηλάσετε την ώρα που κάνετε μαζί ένα ζεστό μπάνιο.
  • Εάν το μωρό αναστατωθεί από την προσπάθεια, σταματάμε και προσπαθούμε να το ηρεμήσουμε. Δοκιμάζουμε και πάλι λίγο αργότερα.
  • Δοκιμάζουμε να βγάλουμε την ψευτοθηλή, αφού το μωρό έχει θηλάσει πρώτα για λίγη ώρα με αυτήν. Σταδιακά, μπορούμε να την βγάζουμε όλο και νωρίτερα κατά τη διάρκεια του θηλασμού, μέχρι το μωρό να μην την χρειάζεται καθόλου.
  • Μπορείτε να κάνετε αυτό που έκανα κι εγώ: θηλάστε στο ένα στήθος με την ψευτοθηλή και στο άλλο χωρίς αυτή, εάν προσφέρετε και τα δύο στήθη σε κάθε θηλασμό.
  • Εάν κάποιοι σας συμβουλέψουν να κόβετε με ψαλίδι την ψευτοθηλή σιγά-σιγά, λίγο κάθε μέρα, μέχρι να μην υπάρχει πια, να έχετε υπόψη σας ότι κάτι τέτοιο δεν συστήνεται.

Σε κάθε περίπτωση, μην μετατρέψετε αυτή τη διαδικασία σε μάχη με το μωρό σας, γιατί μάλλον θα τη χάσετε. Εάν το μωρό σας παίρνει καλό βάρος, μπορείτε να δώσετε όλο το χρόνο που χρειάζεται στη διαδικασία και να απολαύσετε το θηλασμό όσο γίνεται. Κάντε την προσπάθεια όσο πιο συχνά μπορείτε, αλλά μην πιέζετε και μην βιάζεστε. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις μητέρων που συνέχισαν να θηλάζουν με ψευτοθηλή για πολλούς μήνες, όμως οι περισσότερες απαλλάσσονται από αυτές μέσα σε 2-3 μέρες. Έχετε υπομονή με τον εαυτό σας και με το μωρό καθώς κάνετε αυτή την προσπάθεια.

Ποιες από εσάς έχετε χρησιμοποιήσει ψευτοθηλές; Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Διαπιστώσατε να σας δημιούργησαν κάποιο πρόβλημα, ή να σας βοήθησαν; Πόσο καιρό τις χρησιμοποιήσατε και πώς απαλλαχτήκατε από αυτές;

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Μια απρόσμενη ιστορία θηλασμού

της  Flannery Fontinell, R.N., B.S.N., IBCLC, LCCE

Μετάφραση-Επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ήταν Σάββατο και εφημέρευα ως σύμβουλος θηλασμού στον νοσοκομείο. Είχα μόλις τελειώσει το μάθημα θηλασμού και καθόμουν στο γραφείο των νοσοκόμων. Μια συνάδελφός μου μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον γιατρό για μία ασθενή, όταν ο σύζυγος μίας άλλης ασθενούς εμφανίστηκε και ζήτησε βοήθεια για να ταΐσουν το παιδί τους με μπιμπερό. Εκείνη χαμογέλασε και τους έκανε νόημα να περιμένουν ένα λεπτό, επειδή μιλούσε στο τηλέφωνο. Καθώς δεν είχα δουλειά εκείνη τη στιγμή, προσφέρθηκα να βοηθήσω. Η συνάδελφός μου, καθώς κατευθυνόμουν προς το δωμάτιο, μου φώναξε: «Δίνουν μόνο φόρμουλα».

Το είχα υποθέσει καθώς είχαν ζητήσει βοήθεια με το μπιμπερό και σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο μετά τον τοκετό, οι θηλάζουσες μητέρες συνήθως δεν χρησιμοποιούν μπιμπερό. Για μια στιγμή αναρωτήθηκα τι θα σκεφτόντουσαν αυτοί οι γονείς όταν θα έμπαινα στο δωμάτιό τους με την επίσημη στολή της συμβούλου θηλασμού. Πήγαινα για να τους βοηθήσω με την φόρμουλα και το μπιμπερό, το αντίθετο δηλαδή απ’ αυτό που δήλωνε η στολή μου. Αναρωτιόμουν αν αυτό θα τους έδινε ένα μπερδεμένο μήνυμα. Αλλά σταμάτησα να αναρωτιέμαι τη στιγμή που άνοιξα την πόρτα του δωματίου τους, μη γνωρίζοντας τίποτα γι’ αυτή την οικογένεια.

Η γυναίκα ήταν στο κρεβάτι και διάφορα υγρά έτρεχαν από μπουκάλια μέσα στο σώμα της. Είχε μόλις κάνει καισαρική τομή και προσπαθούσε να ταΐσει το παιδί της. Καθόταν και προσπαθούσε να κρατήσει στην αγκαλιά της το μωρό, ενώ αυτό έψαχνε με το στόμα του τη θηλή του μπιμπερό. Και οι δύο προσπαθούσαν να βρουν τη σωστή θέση.

Το μισούσα αυτό που πήγαινα να κάνω, αλλά αφού η μαμά μόλις είχε βγει από το χειρουργείο και δυσκολευόταν τόσο πολύ με το κράτημα, προσπάθησα να βοηθήσω τον άντρα της να δώσει αυτό το γεύμα στο μωρό της. Ο άντρας ακολούθησε πιστά τις οδηγίες που του έδωσα.

Εξήγησα εν συντομία ότι για κάποια μωρά είναι πιο εύκολο να πιουν το γάλα τους φασκιωμένα ελαφρώς, έτσι ώστε τα χέρια τους να μην κουνιούνται συνέχεια και ότι αυτό κάνει το τάισμα πιο εύκολο σ΄ αυτό το στάδιο της ζωής του μωρού. Παρακολουθούσα τη μαμά καθώς εκείνη χαμογελούσε αμυδρά, παρακολουθώντας με τη σειρά της το σύζυγό της να ταΐζει το μωρό. Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού της και βάζοντας το χέρι μου πάνω στα πόδια της μέσα από την κουβέρτα τη ρώτησα, «Είσαι καλά;». Συνεχίζοντας να παρακολουθεί το μπαμπά και το μωρό, είπε «Απλώς στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να το ταΐσω εγώ».

Της υπενθύμισα ότι αυτό είναι κάτι προσωρινό και ότι πριν τελειώσει η μέρα θα ήταν πολύ πιο ενεργητική. Το πρόσωπό της κοκκίνισε και τα μάτια της δάκρυσαν καθώς παρακολουθούσε τον άντρα της να ταΐζει το μωρό τους.

«Υπάρχει κάποιος λόγος που επέλεξες να μην θηλάσεις;», ρώτησα. Δεν την γνώριζα και ήμουν στ’ αλήθεια περίεργη, δεν είχα κάτι στο μυαλό μου. Απάντησε «Έχω κάνει διπλή μαστεκτομή». Και μετά άρχισε να κλαίει…. Δεν συνηθίζω να χάνω τα λόγια μου, αυτή ήταν η πρώτη φορά. Έμεινα ακίνητη να ακούω και μετά βρήκα κάποια λόγια.

Συμφώνησα ότι είχε έναν πολύ καλό λόγο για να στεναχωριέται. Την άκουσα για λίγο ακόμη καθώς μιλούσε και έκλαιγε και στο τέλος κατάφερα να της προτείνω κάτι: «Ξέρεις, έχω μια φίλη που υιοθέτησε ένα μωρό. Έκανε κάτι που το αποκαλεί «brottle». Το βλέμμα της γύρισε επάνω μου με τα μάτια γεμάτα δάκρυα, αλλά ορθάνοιχτα.

«Τι σημαίνει αυτό;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι ήταν η εκδοχή της φίλης μου για το θηλασμό. Θα έβγαζε την μπλούζα της, θα έμενε γυμνή, θα έγδυνε το μωρό της και θα το έπαιρνε αγκαλιά δέρμα με δέρμα. Μετά θα έδινε το μπιμπερό στο μωρό.

«Τι σημαίνει δέρμα με δέρμα;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι μετά τον τοκετό, το να είναι το μωρό γυμνό πάνω στο γυμνό στήθος της μητέρας του είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο. Τα μάτια της σκοτείνιασαν. Δεν έκλαιγε. Η έκφρασή της είχε αλλάξει.

«Μήπως θα ήθελες να το δοκιμάσεις;», τη ρώτησα μαλακά. Ακολούθησαν κι άλλα δάκρυα, που συνοδεύονταν από ένα χαμηλόφωνο «ναι».

Κοίταξα το μωρό που είχε ήδη πιεί το μισό μπουκάλι και είπα «ΟΚ, ας το κάνουμε». Πήρα το μωρό και το ξέντυσα. Η μαμά έκλαιγε σιγανά. Σήκωσα το μωρό και της είπα «Θα είσαι εντάξει αν βγάλεις την ρόμπα και βάλω το μωρό πάνω στο στήθος σου;». Μου ένευσε «ναι».

Έβγαλε αργά την χειρουργική ρόμπα και αποκάλυψε δύο τέλεια αποκαταστημένα στήθη, με απαλή ροζ θηλαία άλω. Το μωρό ήταν ανήσυχο στα χέρια μου, αλλά ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί. Όταν το τοποθέτησα στο στήθος της μητέρας του, ησύχασε αμέσως. Το πρόσωπό του ηρέμησε. Τα χέρια του ηρέμησαν. Ήταν στο σπίτι του.

Μετά από λίγο άρχισε να ψάχνει. Της είπα «Σε ψάχνει. Ψάχνει τη θηλή σου επειδή τον κρατάς αγκαλιά». Η μητέρα συνέχισε να κλαίει και να γελάει ταυτόχρονα. Ο άντρας της, δακρυσμένος, ήσυχος, κάθισε στο πλευρό της και άγγιξε τρυφερά τον ώμο της.

Και τότε της είπα «Ξέρεις, κάποιες γυναίκες που έχουν δυσκολίες με το θηλασμό, είτε επειδή δεν παράγουν αρκετό γάλα, είτε επειδή έχουν πρόβλημα με τις θηλές τους, χρησιμοποιούν κάτι που λέγεται “σύστημα συμπληρωματικής σίτισης” (SNS). Μήπως είναι κάτι που θα ήθελες να δοκιμάσεις;». Και εκείνη αμέσως απάντησε «Ω, ναι».


Πήγα αμέσως να βρω ένα SNS: ένα σωληνάκι που η μία άκρη του είναι συνδεδεμένη με ένα μπουκάλι που περιέχει φόρμουλα ή μητρικό γάλα και η άλλη άκρη του καταλήγει στη θηλή της μητέρας. Όταν το μωρό θηλάζει στο στήθος, πίνει το γάλα μέσω του σωλήνα κι έτσι η μητέρα και το μωρό έχουν την εμπειρία του θηλασμού.

Βρήκα SNS. Και βρήκα και μια ψευτοθηλή, η οποία μοιάζει με ένα μικρό σομπρέρο το οποίο εφαρμόζει πάνω στη θηλή της μητέρας και εξυπηρετεί στο να κάνει το πιάσιμο του μωρού στη θηλή καλύτερο. Επέστρεψα στο δωμάτιο και της έδειξα τι είχα βρει και πώς χρησιμοποιούνται. Ήμουν τελείως αδέξια. Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία με το SNS, αλλά ήμουν αποφασισμένη.

Ετοιμαστήκαμε και βάλαμε το μωρό στη σωστή θέση. Στην πρώτη μας προσπάθεια το μωρό έπιασε την ψευτοθηλή αλλά δεν έκανε καμία θηλαστική κίνηση.

Η μητέρα δεν νοιάστηκε καθόλου, έκλαιγε από χαρά που είχε το μωρό στην αγκαλιά της με τέτοιο τρόπο που της φαινόταν απίθανο να συμβεί εξαιτίας του χειρουργικού της ιστορικού.

Της είπα «Δεν είναι έτοιμος ακόμα, αλλά μην τον αφήνεις. Μείνε μαζί του δέρμα με δέρμα και θα επιστρέψω σε λίγο για να ξαναπροσπαθήσουμε». Μου χαμογέλασε.

Περίπου μία ώρα μετά επέστρεψα στο δωμάτιό τους. Η μαμά και το μωρό ήταν ακριβώς όπως τους είχα αφήσει: δέρμα με δέρμα και απολύτως ικανοποιημένοι. Η μητέρα άρχισε και πάλι να κλαίει μόλις μπήκα μέσα. Της χαμογέλασα και ξεκίνησα τη διαδικασία. Τοποθέτησα την ψευτοθηλή και το SNS και το μωρό ήταν στη σωστή στάση για θηλασμό.

Μείναμε ακίνητες. Περιμέναμε τα σημάδια του μωρού. Και τελικά, έγινε. Με τα μάτια του ανοιχτά, έριξε λίγο πίσω το κεφάλι του και άνοιξε διάπλατα το στόμα του. Με το ένα χέρι μου στον αυχένα του και το χέρι της μαμάς πάνω από το δικό μου, το οδηγήσαμε πάνω στο στήθος. Σταμάτησε. Και μετά είδαμε το σαγόνι του να κινείται. Παρακολουθούσα το SNS. Μετά από λίγο το γάλα άρχισε να τρέχει. Το έδειξα στους γονείς και της ψιθύρισα «Θηλάζει. Θηλάζεις το μωρό σου!».

Κάποιοι από το προσωπικό της κλινικής ήρθαν να δουν αυτό το σπάνιο γεγονός. Όλοι έκλαιγαν. Η μητέρα, η οποία πριν τον τοκετό είχε ζητήσει να μην της μιλήσει κανένας για θηλασμό, η οποία μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν έτοιμη να απαντήσει σε όποιον τολμούσε να την κρίνει «να πάει να γ…….», η οποία νόμιζε ότι της ήταν απαγορευμένος ο θηλασμός….. Αυτή η γυναίκα θήλαζε. Το μωρό κατάπινε και η μαμά έκλαιγε, χαμογελούσε και με ευχαριστούσε αδιάκοπα.

Το γεγονός ήταν ότι τα είχα κάνει θάλασσα. Υπήρχε φόρμουλα παντού, πάνω στη μαμά, στο μωρό, σε μένα, αλλά δεν με ένοιαζε. Πριν την αποχαιρετήσω της είπα ότι θα την επισκεπτόμουν ξανά. Κι αυτό την έκανε να κλάψει ξανά. Φαντάζομαι ότι ούτε της πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα χρειαζόταν σύμβουλο θηλασμού. Την αγκάλιασα και της είπα «Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις ξανά, να ξέρεις ότι μπορείς και ότι το έκανες. Το μωρό σου είναι εδώ, στη φωλιά του, πάνω στο στήθος σου, είτε θηλάζεις, είτε όχι, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει».

***

Έφυγα με πολλά ερωτηματικά. Είναι αυτό ένα μάθημα για όλους αυτούς που βάζουν περιορισμούς (πολλές φορές βάσιμους) σε θέματα υγείας, αντί να ρωτήσουν πρώτα κάποια πράγματα; Και ποια είναι η πιθανή σχέση ανάμεσα σε έναν σύμβουλο θηλασμού και σε μια γυναίκα που επιλέγει να μην θηλάσει; Μήπως αυτή η σχέση θα πρέπει να είναι πιο ευγενική, ώστε οι γυναίκες να μην φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν; Μήπως είναι αυτό ένα μάθημα για τις νοσοκόμες, τις μαίες, τους γιατρούς ώστε να μπορέσουν να κάνουν τις δύσκολες συζητήσεις που συνήθως αποφεύγουν, προσφέροντας επιλογές οι οποίες μπορεί να είναι δύσκολες για να συζητηθούν ή επώδυνες για τον ασθενή; Μήπως όταν επισκεπτόμαστε έναν ασθενή θα ήταν καλύτερα να μη έχουμε προγραμματισμένο το τι θα πούμε;

Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση: να βρω την χρυσή τομή κι αν δεν υπάρχει να τη δημιουργήσω, να βγω από τον γνωστό τρόπο σκέψης, με την ελπίδα ότι οι άνθρωποι τους οποίους φροντίζω θα θέλουν κι αυτοί να πάνε εκεί που θέλω να τους πάω εγώ.

Εκείνο το Σάββατο, έξω από το δωμάτιο εκείνης της μητέρας, σκεφτόμουν ότι είχαμε βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα σ’ αυτό που ήταν η πραγματικότητα και σ’ αυτό που θα θέλαμε να είναι. Μπορεί να μην επρόκειτο για μητρικό γάλα, αλλά το μωρό βρισκόταν στο στήθος, άρα θήλαζε, σωστά; Ή ίσως, αυτό που συνέβη σ’ εκείνη την οικογένεια να ήταν μια χρυσή τομή η οποία είχε ψυχολογικά οφέλη για όλους τους εμπλεκόμενους.

Αφιερώνω το άρθρο σ’ αυτή την υπέροχη μαμά. Σ’ ευχαριστώ για τον ενθουσιασμό σου όταν αποφάσισα να γράψω αυτή την ιστορία. Σ’ ευχαριστώ που μου έστειλες αυτή την γλυκιά φωτογραφία, ώστε όλοι να δουν ότι γίνεται. Σ’ ευχαριστώ που ήσουν αρκετά γενναία ώστε να απογυμνωθείς τόσο από τους προσωπικούς σου περιορισμούς, όσο και από την χειρουργική σου ρόμπα. Και πάνω απ’ όλα, σ’ ευχαριστώ που δεν μου είπες «να πάω να γ……».

Πηγή: http://fullbellysisters.blogspot.jp/2013/04/opening-closed-door-unexpected.html?m=1

 

Η ιστορία της Κάρεϋ – Θηλασμός μετά από μαστεκτομή

Η Karey διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού όταν το πρώτο της παιδί, ένα κοριτσάκι, ήταν μόνο 7 μηνών. Σ’ αυτό το κείμενο η Karey, 31 ετών, μιλάει για το πώς είναι να περνάς τη διαδικασία θεραπείας του καρκίνου σχεδόν αμέσως μετά τον τοκετό και πώς κατάφερε να θηλάσει το δεύτερο παιδί της, τώρα 10 μηνών, με μόνον ένα στήθος.

Η διάγνωση

Είχα μόλις τελειώσει την άντληση γάλακτος όταν ανακάλυψα έναν όγκο στο στήθος μου. Είχα μεγάλο θέμα με την παραγωγή μου – κάποια στιγμή συναντούσα έναν σύμβουλο θηλασμού κάθε εβδομάδα – αλλά τελικά δεν είχα αρκετό γάλα και η κόρη μου αρνιόταν να θηλάσει. Ούτε εγώ, αλλά ούτε κι εκείνη απολαμβάναμε το θηλασμό, τσίριζε κάθε φορά που την έβαζα στο στήθος. Κι έτσι κατέληξα να αντλώ το γάλα μου και εκείνη θήλαζε ίσως μόνο μία φορά μέσα στη νύχτα. Της έδινα επίσης και συμπλήρωμα με φόρμουλα. 

Όταν έπιασα τον όγκο στην αρχή πίστεψα ότι είναι απλώς ένας φραγμένος πόρος και πήγα να μου τον ξεμπλοκάρουν, αλλά ο γιατρός μου είπε ότι αυτός ο όγκος είναι στερεός. Και κάπως έτσι, διαγνώστηκα με καρκίνο του  μαστού. Ο όγκος ήταν μεγάλος κι ο καρκίνος επιθετικός.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν «Μα, κι εγώ και ο άντρας μου θέλουμε να κάνουμε κι άλλα παιδιά»! Αλλά η χημειοθεραπεία ίσως με έβαζε σε κατάσταση εμμηνόπαυσης, οι πιθανότητες για να γίνει αυτό ήταν 50-50. Κι έτσι το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να συντηρήσουμε τους απογόνους μας. Κάναμε εξωσωματική γονιμοποίηση χωρίς την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα – διαγνώστηκα τον Φεβρουάριο και άρχισα χημειοθεραπεία τον Μάρτιο. Κατάφεραν να γονιμοποιήσουν ένα ωάριο σε μόλις έναν κύκλο. Ήμουν πολύ τυχερή σ’ αυτό το θέμα.

Το χειρουργείο

Έκανα χημειοθεραπεία κάθε δεύτερη εβδομάδα για περίπου 4 μήνες. Με το γιατρό μου συζητήσαμε το θέμα του χειρουργείου και αρχικά κάναμε ογκεκτομή (κατά την οποία αφαιρείται μόνο ένα κομμάτι του στήθους), αλλά μετά την μαγνητική τομογραφία είδε ότι δεν είχε αφαιρεθεί όλος ο όγκος κι έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε ολική μαστεκτομή. 

Εξαιτίας της θέσης του καρκίνου και επειδή ήταν μόνο το ένα στήθος επηρεασμένο (και ο οργανισμός μου είχε ανταποκριθεί πολύ καλά στη χημειοθεραπεία), έκανα μονή μαστεκτομή. Μετά το χειρουργείο μου ανακοίνωσαν ότι ήμουν τελείως καθαρή από καρκίνο.

Το θαύμα!

Μετά την ανάρρωσή μου από το χειρουργείο, άρχισα τις ακτινοβολίες, οι οποίες κράτησαν περίπου ένα μήνα. Τελείωσαν μία εβδομάδα πριν κλείσω τα τριάντα μου χρόνια. Σ’ αυτή τη φάση με το ζόρι είχα περίοδο, ο κύκλος μου δεν είχε αποκατασταθεί. Οι γιατροί μου ήθελαν να περιμένω δύο χρόνια πριν μείνω ξανά έγκυος, αλλά δεν πήραμε προφυλάξεις ένα βράδυ και ανακαλύψαμε μετά από λίγες μέρες ότι ήμουν έγκυος! Ήταν ένα θαύμα! 

Ένιωσα τρομαγμένη, ευτυχισμένη και λίγο ένοχη. Είμαι πολύ υπάκουη γενικά κι έτσι ήταν κάπως περίεργο το ότι παράκουσα τις οδηγίες των γιατρών μου. Σκεφτόμουν «θα τρελαθούν με μένα και θα βρω το μπελά μου». Ήξερα όμως ότι δεν υπήρχε κίνδυνος για την υγεία μου εξαιτίας του είδους του καρκίνου που είχα. Δεν ξέραμε στ’ αλήθεια πώς θα ανταποκριθεί το σώμα μου και αν θα ήταν ικανό να φιλοξενήσει ένα έμβρυο σ’ αυτή τη φάση. Επίσης σκεφτόμουν «Θεέ μου, μπορεί ακόμα το σώμα μου να είναι δηλητηριασμένο από την ακτινοβολία». Όμως είδα τον ογκολόγο μου και τον γυναικολόγο μου, οι οποίοι μίλησαν αμέσως με κάποιον άλλο ειδικό γιατρό και όλοι είπαν ότι δεν υπάρχει καμιά ανησυχία – η μόνη ανησυχία θα αφορούσε τις χημειοθεραπείες, αλλά αυτές είχαν τελειώσει πριν πολύ καιρό.

Ξέρω ότι γίνεται μεγάλη συζήτηση σχετικά με το μητρικό ένστικτο αλλά εγώ, σε εκείνη τη φάση, με κάποιο τρόπο, απλώς ήξερα ότι αυτή η εγκυμοσύνη θα κατέληγε σε ένα υγιές μωρό. Ήταν μια σχετικά εύκολη εγκυμοσύνη και είχα ένα φυσιολογικό τοκετό…. Όλα πήγαν μια χαρά!

Η ελπίδα

Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σκεφτόμουν το θηλασμό. Ήθελα να ξέρω τι έπρεπε να κάνω για να προετοιμαστώ. Ήξερα ότι οι γυναίκες συνήθως θηλάζουν από δύο στήθη, αλλά ήξερα επίσης γυναίκες οι οποίες, παρόλο που είχαν δύο πλήρως λειτουργικούς μαστούς, θήλαζαν το παιδί τους μόνο από τον ένα γιατί αυτόν προτιμούσε το παιδί. Άρα ήξερα ότι γίνεται να θηλάζεις μόνο από ένα στήθος. Αυτό που δεν ήξερα ήταν το αν θα είχα θέματα παραγωγής και πάλι. 

Είχα πολύ άγχος. Το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να θηλάσω την κόρη μου το είχα εκλάβει ως μεγάλη προσωπική αποτυχία. Άκουγα συνέχεια γύρω μου «Ο θηλασμός είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Το σώμα σου είναι φτιαγμένο γι΄ αυτό». Κι εγώ σκεφτόμουν «Το σώμα μου με πρόδωσε. Και πρόδωσε και την κόρη μου». Και το επιστέγασμα ήταν ότι το σώμα μου με πρόδωσε ξανά, δημιουργώντας έναν καρκίνο. Κι έτσι, μετά απ’ όλα αυτά, αν κατάφερνα να θηλάσω το γιο μου θα ήταν σαν να είχα νικήσει τον καρκίνο.

Ο πόνος

Ο γιος μου έπιασε το στήθος αμέσως – πληγώθηκα αρκετά στην αρχή κι έφτασα στο σημείο, μετά από δυο εβδομάδες, να κλαίω απ’ τον πόνο – αλλά ήμουν τόσο αποφασισμένη που άντεχα τα πάντα. 

Όταν έκανα χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, χειρουργεία κλπ, η φιλοσοφία μου ήταν «Δεν θα υποφέρω. Εάν υπάρχει ένα χάπι που αν το πάρω θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα, θα το πάρω». Δεν είχα κανένα πρόβλημα να πάρω παυσίπονα. Αλλά στο θηλασμό, προφανώς, είναι πολύ λίγα αυτά που μπορείς να πάρεις ή να κάνεις για να ξεπεράσεις τους αρχικούς πόνους. Κι έτσι ήταν περισσότερο ένα παιχνίδι του μυαλού για μένα.

Ήταν δύσκολο και επώδυνο για περίπου τρεις εβδομάδες. Αλλά μετά απ’ αυτό το διάστημα, ήταν μαγικό.

Η πραγματικότητα 

Ο μαστός που αφαιρέθηκε δεν παρήγαγε γάλα. Ωστόσο, επειδή υπήρχε λίγος εναπομείναντας ιστός,  το στήθος μου υπέστη κάποιες μικρές αλλαγές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Αυτό ήταν δύσκολο και κάποιες φορές πανικοβλήθηκα, γιατί σκεφτόμουν «Θεέ μου, τι είναι πάλι αυτό; Μήπως πρέπει να δω το γιατρό μου; Μήπως είναι καρκίνος;». Αλλά όσες φορές πήγα στον γιατρό, αυτός με διαβεβαίωσε ότι όλα είναι εντάξει. 

Επειδή έμεινα έγκυος τόσο γρήγορα μετά την μαστεκτομή, δεν είχα προλάβει να κάνω πλήρη αποκατάσταση. Κι έτσι είχα μόνο ένα αρχικό εμφύτευμα στην πλευρά της μαστεκτομής, το οποίο ήταν βασικά σαν μια πέτρα. Είχα δηλαδή ένα τεράστιο, σε σχήμα πεπονιού, στήθος από τη μια πλευρά και μια μεγάλη πέτρα από την άλλη.

Προχωρώντας μπροστά

Θηλάζω ακόμα τον γιο μου. Τώρα είναι 10 μηνών. Έχω στόχο τον έναν χρόνο. Οι γιατροί μου θέλουν να κάνω πάλι μαστογραφία, αλλά δεν μπόρεσα να την κάνω ακόμα. Επίσης, κυνηγώντας το μεγάλο μου παιδί και θηλάζοντας το μικρό, τελικά το εμφύτευμα χάλασε κι έτσι τώρα είμαι πραγματικά χάλια! Θέλω να τελειώσω με την αποκατάσταση. Αλλά αν πρόκειται ο αποθηλασμός να είναι τραυματικός και για τους δυο μας, δεν θα το πιέσω να γίνει. 

Η σχέση που δημιουργήθηκε με τον θηλασμό είναι καταπληκτική. Με θέλει, θέλει να είναι κοντά μου, θέλει να με κοιτάει στα μάτια. Δεν το είχα αυτό με την κόρη μου τόσο πολύ και είναι πολύ γλυκό να έχει κανείς μια τόσο στενή σχέση. Αλλά ενώ ξέρω πόσο σημαντικό είναι, σκέφτομαι επίσης ότι καμιά φορά η κοινωνία γεμίζει με πολλές ενοχές τις γυναίκες πάνω σ’ αυτό το θέμα και φυσικά δεν υπάρχει καμία υποστήριξη.

Τελικά, απλώς όλοι μας κάνουμε αυτό που μπορούμε να κάνουμε!

 

Δημοσιεύτηκε στο: http://www.huffingtonpost.com/2013/09/05/breastfeeding-breast-canc_n_3823791.html

Μετάφραση-Επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

 

 

 

Απώλεια βάρους νεογνού

Εάν σας ζητούσαν να χάσετε το 10% του βάρους σας μέσα σε 48 ώρες, πώς θα το κάνατε;

Η ασιτία ίσως βοηθούσε, αλλά μάλλον όχι τόσο γρήγορα. Τι θα λέγατε για αφυδάτωση μετά από απαίσιους εμετούς και διάρροιες; Ίσως με συνεχόμενη άσκηση για 48 συνεχόμενες ώρες; Σωστά. Όλες αυτές οι προτάσεις είναι παράλογες. Δέκα τοις εκατό του βάρους είναι πάρα πολύ για να το χάσει κανείς τόσο γρήγορα. Αλλά τα νεογέννητα μωρά πολύ συχνά πραγματικά χάνουν το 10% του βάρους τους τις πρώτες ημέρες μετά τη γέννησή τους. Ποιοι παράγοντες συνηγορούν σ’ αυτή την απώλεια βάρους;

Καταρχήν θα πρέπει να καταλάβουμε ότι το 10% ή το 7% (ή οποιοδήποτε νούμερο), είναι απλά ένας αριθμός. Έχω ξαναπεί στο παρελθόν ότι θυμώνω πολύ όταν ακούω αριθμούς εκτός κάποιου πλαισίου, ειδικά όταν λαμβάνουμε μέτρα εξαιτίας τους. Όταν κοιτάζουμε για σημάδια υγείας και ευεξίας σ’ ένα νεογέννητο, συγκεντρώνουμε όλων των ειδών τις πληροφορίες οι οποίες θα μας δώσουν την συνολική εικόνα αυτού του μωρού. Αυτές οι πληροφορίες θα μας βοηθήσουν να ερμηνεύσουμε τα νούμερα. Η απώλεια βάρους ενός νεογνού χρειάζεται ένα πλαίσιο για να έχει κάποιο νόημα.

Η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιατρικής λέει ότι τα υγιή, τελειόμηνα νεογνά με απώλεια βάρους 7%, θα πρέπει να παρακολουθούνται πιο στενά όσον αφορά την διατροφή τους και οι φροντιστές τους θα πρέπει να τα παρακολουθούν πιο συχνά. Θέλω όμως να πιστεύω ότι η συχνή παρακολούθηση είναι μέρος της κανονικής φροντίδας του νεογέννητου, σε όποιο σημείο του κόσμου κι αν βρίσκεστε, κι όχι μια νέα πρακτική.

Το 7% φαίνεται να είναι το σημείο ανησυχίας και αυξημένης προσοχής του τρόπου σίτισης ενός μωρού. Και δυστυχώς, το 10% της απώλειας βάρους φαίνεται να είναι το σημείο για έναρξη συμπληρώματος. Αλλά η υπερβολική απώλεια βάρους, η οποία τυπικά ορίζεται ως η απώλεια βάρους που ξεπερνά ή είναι ίση με το 10% του βάρους γέννησης, είναι σχετικά συνηθισμένο φαινόμενο. Και το 7% είναι μια φυσιολογική, μέση απώλεια βάρους.

Σε μια έρευνα των Chantry et al , οι συγγραφείς βρήκαν ότι το 19% των αποκλειστικά θηλαζόντων βρεφών είχαν υπερβολική απώλεια βάρους τις πρώτες 3 μέρες της ζωής τους, αλλά μέχρι την 7η ημέρα τα περισσότερα από αυτά τα μωρά είχαν ανακτήσει αυτό το βάρος. Επίσης προσδιόρισαν αυτό που, όπως θα δούμε, είναι ένα κοινό θέμα, ότι τα ενδοφλέβια υγρά της μητέρας κατά τη διάρκεια του τοκετού ήταν ένας ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για την υπερβολική απώλεια βάρους.

Ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου είναι αυτός που μπορεί να προκαλέσει το αποτέλεσμα άσχετα με άλλους παράγοντες, άρα σ’ αυτή την έρευνα, τα ενδοφλέβια υγρά μπορεί να προκαλέσουν από μόνα τους απώλεια βάρους.

Μια άλλη έρευνα από τους Noel-Weiss et al, επίσης βρήκε ότι τα ενδοφλέβια υγρά κατά τη διάρκεια του τοκετού είναι παράγοντας κινδύνου για υπερβολική απώλεια βάρους του βρέφους. «Ο χρόνος χορήγησης των ενδοφλέβιων υγρών στη μητέρα καθώς και η ποσότητα τους φαίνεται ότι σχετίζεται με την διούρηση των νεογνών και την απώλεια βάρους τους. Τα νεογέννητα ουρούν και διορθώνουν την κατάσταση των υγρών τους τις πρώτες 24 ώρες».

Σε μια άλλη έρευνα που έγινε στο Ζαίρ, η μέση απώλεια βάρους μετά τον τοκετό ήταν 7%.

Άλλη μια έρευνα που έγινε στην Ιταλία βρήκε ότι απώλεια βάρους 10% ήταν συνηθισμένη τις πρώτες μέρες ζωής, ειδικά μετά από καισαρική τομή.

Άρα, πολλά από τα μωρά που θηλάζουν αποκλειστικά χάνουν βάρος και τουλάχιστον μία αιτία που εξηγεί αυτή την απώλεια είναι ότι τα μωρά αποβάλουν τα υγρά που πήρε η μητέρα κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτό έχει νόημα. Προσπαθώ λοιπόν να σας πω να μην ανησυχείτε καθόλου για την απώλεια βάρους των πρώτων ημερών.

Η απώλεια βάρους είναι σημαντική, αλλά κάποια μωρά που χάνουν βάρος δεν χρειάζονται καμία παρέμβαση. Κάποια απώλεια βάρους είναι προβλέψιμη. Και κάποια απώλεια βάρους είναι αληθινή και τρομακτική. Το κλειδί είναι να μπορούμε να αναγνωρίσουμε ποια παιδιά είναι σε κίνδυνο και να τα παραπέμψουμε σε κάποιον που ξέρει ποια απώλεια βάρους είναι σοβαρή και χρειάζεται παρέμβαση.

Ένας τρόπος για να προσδιορίσουμε την επαρκή πρόσληψη μητρικού γάλακτος είναι με την παρατήρηση των κενώσεων. Η διούρηση είναι συνήθως ένας καλός τρόπος για να προσδιορίσουμε την λήψη υγρών, αλλά αν το μωρό ουρεί πολύ εξαιτίας των υγρών που πήρε κατά τη διάρκεια του τοκετού, τότε η διούρηση μάλλον θα είναι πολύ μεγάλη, αλλά τεχνητά μεγάλη, καθώς το μωρό βγάζει τα υγρά που πήρε κατά τη διάρκεια του τοκετού. Άρα, τι είναι αυτό που θα μας κάνει αληθινά να καταλάβουμε; Οι κενώσεις.

Το πρωτόγαλα είναι πλούσιο σε ολιγοσακχαρίτες οι οποίοι παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος του μωρού. Καθώς οι ολιγοσακχαρίτες είναι άφθονοι στο μητρικό γάλα και δεν πέπτονται, όσο πιο πολλούς παίρνει το μωρό, τόσο πιο πολλές κενώσεις έχει. Μπορούμε λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε τις κενώσεις σαν σημάδι επαρκούς ή μη θηλασμού. Θέλουμε να δούμε το μωρό να αποβάλει όλο το μηκώνιο μέχρι την 4η-5η μέρα της ζωής του.

Το βάρος επίσης επηρεάζεται από το ποια ζυγαριά χρησιμοποιούμε και κάτω από ποιες συνθήκες ζυγίζεται το μωρό (ντυμένο, γυμνό) και από το αν έχει μόλις φάει, κάνει κακά ή ουρήσει πριν το βάλουμε στη ζυγαριά. Μπορούμε επίσης να προσέξουμε την τάση της απώλειας βάρους κατά τη διάρκεια των ημερών.

Εάν ένα μωρό έχει χάσει 10% σε 72 ώρες, ποια ήταν η τάση αυτής της απώλειας βάρους; Εάν το μωρό είχε μια φυσιολογική διούρηση, η απώλεια βάρους μπορεί να ήταν 8% τις πρώτες 36 ώρες και μόνο 2% μετά.

Άρα, η απώλεια βάρους των νεογνών μπορεί να μεταφραστεί μόνο μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο βλέπει όχι μόνο τα νούμερα, αλλά το ίδιο το μωρό, τις κενώσεις του, το είδος του τοκετού, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζυγίζεται το μωρό.

Αναγνωρίζοντας τα διάφορα δεδομένα που μπορεί να επηρεάσουν την απώλεια βάρους, μπορούμε να αποφασίσουμε ποια μωρά χρειάζονται παρέμβαση και ποια όχι. Ωστόσο, πολύ συχνά, δεν βάζουμε τη απώλεια βάρους μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο. Τα μωρά παίρνουν συμπλήρωμα εξαιτίας ενός αριθμού. Όμως θα έπρεπε να έχουμε κάποιον πολύ καλό λόγο για να δώσουμε συμπλήρωμα. Έχουμε; Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές το συμπλήρωμα δίνεται εξαιτίας ενός και μόνο αριθμού και όχι ενός ολοκληρωμένου πλαισίου.

Προσέξτε το γράφημα του Αμερικανικού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης των Ασθενειών (CDC) , ιδιαίτερα την μπλε γραμμή. Σύμφωνα μ’ αυτό, περισσότερο από 20% των μωρών στην Αμερική παίρνει συμπλήρωμα πριν την δεύτερη μέρα. Είναι παράλογο. Σίγουρα το ανθρώπινο είδος μπορεί να τα καταφέρει πολύ καλύτερα από το να δίνει στο ένα από τα πέντε νεογέννητα συμπλήρωμα για να επιβιώσει ήδη από την δεύτερη μέρα της ζωής του.

Εφόσον γνωρίζουμε ότι η απώλεια βάρους μετά τον τοκετό επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, μπορούμε όχι μόνο να ενημερώσουμε τους επαγγελματίες υγείας, αλλά και να πληροφορήσουμε τις μητέρες. Η ενδυνάμωση της μητέρας και του περιβάλλοντός της μέσω της πληροφόρησης, είναι πολύ σημαντική. Και μπορεί να την προστατέψει από το να αισθάνεται πλήρως αποτυχημένη.

Jack Newman

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

Λαμπρινή – Μια περίεργη ιστορία θηλασμού…..

Μια περίεργη ιστορία θηλασμού….

“Ήρθε η μέρα 30/01/12 μετά από 9 μήνες και κάτι ο γιατρός μου ανακοινώνει <καισαρική> (μια άλλη ιστορία που δεν ήθελα να αποδεχτώ).

Ήμουν από εκείνες τις γυναίκες, και είμαι ακόμη δηλαδή, που ήθελα να γεννήσω φυσιολογικά και να θηλάσω το μωρό μου. Τα πράγματα δεν έγιναν όπως θα ήθελα , η καισαρική λοιπόν ήρθε και μαζί της ήρθε και ένα υγιέστατο κοριτσάκι, έπλεα σε πελάγη ευτυχίας είχα ήδη ξεχάσει το θέμα μου με την καισαρική και είχα βάλει μπροστά το σχέδιο θηλάζω…

Όσο ήμουν έγκυος διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα….όμως δυστυχώς δεν διάβασα πουθενά αυτό που μου συνέβη.

Πρώτη μέρα το μωρό δείχνει πως θέλει να θηλάσει αλλά κάτι δεν πάει καλά, μου είχαν δημιουργηθεί και κάποιες ανασφάλειες τύπου “μήπως η θηλή μου δεν είναι επαρκώς εξέχουσα”, “μήπως δεν το κάνω σωστά” και διάφορα τέτοια, φωνάζω λοιπόν μια μαία της κλινικής να με βοηθήσει λιγάκι και να ελέγξει λίγο τον τρόπο που θηλάζω, αν είναι καλά για το μωρό ή ότι άλλο διαπίστωνε. Βγάζει το μωρό από το στήθος, πιέζει την θηλή και έρχεται το σοκ: το γάλα είναι πράσινο ….ναι, ναι, πράσινο…

Μου λέει πως δεν πρέπει να το δώσω στο μωρό μου, πιέζει και την άλλη θηλή και βγάζει το ίδιο, αρχίζω λοιπόν να δίνω στο μωρό ξένο γάλα. Παίρνω τηλέφωνο τον γιατρό αλλά δεν ήξερε τι να υποθέσει , ρωτάω νοσοκόμες, μαίες, παιδίατρους, σχεδόν όλο το προσωπικό ρώτησα , δεν γνώριζε κανείς τι μπορεί να είναι και κανείς δεν μου έδωσε μια κατεύθυνση για το τι μπορώ να κάνω.

Σημειώνω εδώ πως γέννησα σε πασίγνωστη ιδιωτική κλινική της Αθήνας και αναρωτιέμαι τώρα πια,  μια μαία μόνο μου είπε “βγάζε με το θήλαστρο μέχρι να καθαρίσει” και είχα γίνει ένα με το θήλαστρο και εγώ, έχει ξανασυμβεί έλεγαν και προσπαθούσαν απλά να με ησυχάσουν, αλλά ένιωθα την ανασφάλεια τους στις απαντήσεις τους.

Έρχεται ο γιατρός μου και ζητά μια καλλιέργεια στο γάλα και ευτυχώς μου λέει πως θα το ξεπεράσω και θα θηλάσω κανονικά, αφού πρώτα ακολουθήσω κάποια θεραπεία.  Τα αποτελέσματα της καλλιέργειας θα έβγαιναν μετά από μέρες, αφού θα γινόταν σε εξωτερικά ιατρεία, μέχρι τότε???????????Σκεφτόμουν “το μωρό θα θέλει να θηλάσει έπειτα από τόσες μέρες”??

Για δέκα μέρες έβγαζα με το θήλαστρο γάλα πράσινο, κάθε τρεις ώρες και το πετούσα. Είχα απελπιστεί αφού ακόμη και η ποσότητα που έβγαζα ήταν πολύ μικρή, από δέκα μέχρι τριάντα γραμμάρια .Το μωρό έπινε ξένο γάλα και έδειχνε ικανοποιημένο, εγώ όμως δεν ήμουν. ΕΚΑΝΑ ΑΠΛΑ ΥΠΟΜΟΝΗ.

Χτυπά το τηλέφωνο, είναι ο γιατρός με τα αποτελέσματα και μου ανακοινώνει πως είναι ΣΤΑΦΥΛΟΚΟΚΚΟΣ ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΟΣ που πέρασε στο μητρικό γάλα. Μα πως έγινε αυτό, ρωτάω ? Έκανα κάτι ? Έφαγα κάτι ? Τι είναι αυτό, δεν είχα ιδέα! Ο ίδιος ο οργανισμός το προκαλεί μου είπαν.

Ξεκινώ αντιβίωση και από την τέταρτη μέρα της αντιβίωσης αρχίζω να θηλάζω το μωρό μου και κόβω μαχαίρι το ξένο γάλα. Θηλάσαμε τελικά έως 14 μηνών, τα καταφέραμε καλά νομίζω..

Να έχετε πείσμα λοιπόν όλες και να ακούτε την καρδιά σας…. Και να φροντίζετε να υπάρχουν δίπλα σας όχι μόνο άνθρωποι που σας αγαπούν, αλλά και άνθρωποι που μπορούν να σας βοηθήσουν …….”.

 

Σημείωση: Στην πράξη δεν το έχω δει ποτέ. Θυμάμαι μόνο μια περίπτωση μιας μητέρας πριν χρόνια, η οποία μου είπε στο τηλέφωνο ότι το γάλα της είναι γαλάζιο! Στη βιβλιογραφία πάντως, το “πράσινο γάλα” λέγεται ότι μπορεί να οφείλεται σε κάποια φάρμακα (πχ. η νιφεδιπίνη), σε ασυνήθιστα μεγάλη ποσότητα πράσινων λαχανικών που τρώει η μητέρα, ή σε χρωστικές ουσίες που περιέχονται σε διάφορα προϊόντα. Απ’ ότι κατάλαβα, δεν είναι ποτέ κάτι επικίνδυνο για το μωρό.

Ιδέες για την Αντιμετώπιση της Επιλόχειας Κατάθλιψης

Το γεγονός ότι αισθάνεστε αρνητικά μετά τη γέννα του μωρού σας μπορεί να σας προκαλεί σύγχυση. Αρκετές νέες μητέρες που περνούν επιλόχεια κατάθλιψη έχουν φίλες ή συγγενείς για τις οποίες η περίοδος της λοχείας φαινόταν να ήταν πολύ εύκολη. Η σύγκριση της προσωπικής σας εμπειρίας με εκείνη κάποιας άλλης μητέρας μπορεί να επιβαρύνει τα αισθήματα της αποθάρρυνσης και της λύπης που ήδη αισθάνεστε. 

Το πενήντα με εβδομήντα τοις εκατό όλων των νέων μητέρων περνούν επιλόχεια κατάθλιψη, παρόλο που πολλές από αυτές δεν τη συζητούν. Αυτή η ελαφριά και προσωρινή πάθηση προκαλείται από την κατακόρυφη μείωση του επιπέδου των ορμονών μετά τη γέννα, από την κούραση, από την έντονη αίσθηση ευθύνης για το νέο μωρό, από τις αλλαγές στον τρόπο ζωής, από τις αλλαγές στην εικόνα για το σώμα μας, καθώς επίσης και σε κληρονομικούς παράγοντες. (Αν η μητέρα ή η αδελφή σας πέρασε επιλόχεια κατάθλιψη, τότε έχετε περισσότερες πιθανότητες να την περάσετε και σεις.)

Αν η αίσθηση της θλίψης και η απελπισίας γίνει πολύ έντονη, η αναστάτωση που νοιώθετε μέσα σας ενταθεί και η αϋπνία επιμείνει ή τα συμπτώματα κρατήσουν περισσότερο από δύο εβδομάδες, τότε είναι σημαντικό να το συζητήσετε με το γιατρό σας.

Οι παρακάτω ιδέες μπορεί να σας βοηθήσουν σ’αυτήν τη δύσκολη περίοδο:

  1. Περάστε την ώρα σας μαζί με το μωρό σας!  Μην ξεχνάτε πόσο καιρό περιμένατε για να κρατήσετε στην αγκαλιά σας το αγγελουδάκι σας.
  1. Ξεκουραστείτε! Ξεκουραστείτε! Ξεκουραστείτε! Απολαύστε τον χρόνο που περνάτε μαζί με το καινούργιο σας μωρό. Αφήστε τους άλλους να σας φροντίσουν. Απολαύστε την φροντίδα τους για λίγες μέρες μετά το μαιευτήριο (περισσότερες αν γεννήσατε με καισαρική ή αν υπήρξαν επιπλοκές).
  1. Φέρτε το μωρό στο δωμάτιο ή το κρεβάτι σας, για να μπορέσετε να ξεκουραστείτε λίγο περισσότερο.
  1. Αποφύγετε τα αυστηρά προγράμματα, τα οποία προσθέτουν υπερβολικό άγχος στις νέες μητέρες. Ακολουθήστε τα μηνύματα του μωρού και το ένστικτό σας.
  1. Αποφύγετε την υπερκόπωση. Μειώστε τη διάρκεια και τον αριθμό των επισκέψεων από φίλους και συγγενείς. Όταν έχετε επισκέπτες, μην προσπαθήσετε να παίξετε τον ρόλο της τέλειας οικοδέσποινας. Για παράδειγμα, αν οι επισκέπτες σας βρουν με την ρόμπα, τότε πιθανότατα δεν θα παρακάτσουν.
  1. Η λίγη άσκηση κάνει καλό. Παρατηρήστε πότε αισθάνεστε αδύναμη και μην το παρακάνετε. Η κούραση και ο πόνος επιδεινώνουν τα αρνητικά συναισθήματα.
  1. Όταν το μωρό κοιμάται, ξεκουραστείτε ή κοιμηθείτε και σεις. Αυτή ΔΕΝ είναι η στιγμή για να σηκωθείτε και να κάνετε όλες αυτές τις 40 δουλειές που σκεφτόσασταν ότι πρέπει να γίνουν!
  1. Να τρώτε καλά. Να έχετε πάντα διαθέσιμο κάτι υγιεινό για να φάτε. Κάτι θρεπτικό που ετοιμάζεται εύκολα είναι και το καλύτερο. (Δώστε τον μπακλαβά πίσω στη γιαγιά!) Βεβαιωθείτε ότι τρώτε μια ποσότητα υδατανθράκων (ψωμί, καλαμπόκι, ρύζι, σίκαλη, βρώμη, πατάτες, φρυγανίες ολικής άλεσης κλπ) κάθε τρεις ώρες, έτσι ώστε να κρατήσετε υψηλή την ποσότητα σάκχαρου στο αίμα σας.
  1. Πίνετε αρκετά υγρά. Το σώμα σας αναρρώνει και λίγα επιπλέον υγρά είναι απαραίτητα για το θηλασμό. Πίνετε κυρίως νερό και φυσικούς χυμούς χωρίς ζάχαρη. Αποφύγετε την καφεΐνη και τα ανθρακούχα ποτά. Αποφύγετε ή περιορίστε σημαντικά τα αλκοολούχα ποτά.
  1. Ζητήστε βοήθεια με τις δουλειές του σπιτιού και τα άλλα παιδιά. Δεχθείτε τις προσφορές βοήθειας από φίλους που σας λένε «Αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι, μη διστάσεις να μου το πεις». Μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια που χρειάζεστε.
  1. Βάλτε προτεραιότητες προκειμένου να διαφυλάξετε τις δυνάμεις σας. Όλες οι δουλειές του σπιτιού δεν είναι το ίδιο σημαντικές.
  1. Ευχαριστείστε τον μπαμπά όταν βοηθάει στο σπίτι, για παράδειγμα με το μαγείρεμα ή τα μεγαλύτερα παιδιά. Η λίγη ευγνωμοσύνη πιάνει τόπο αυτήν την περίοδο.
  1. Το σφίξιμο το χεριού, οι αγκαλιές και τα φιλιά με το σύντροφό σας, θα σας βοηθήσουν και τους δυο να βρείτε το κουράγιο για να συνεχίσετε.
  1. Φροντίστε τον εαυτό σας, το αξίζετε. Κάντε μια μάσκα ομορφιάς ή ένα μανικιούρ. Φτιάξτε τα μαλλιά σας. Κάντε ένα μπάνιο μόνη σας ή με το μωρό σας. Διαβάστε ένα «ελαφρύ» βιβλίο.
  1. Βγείτε έξω. Απολαύστε τον φρέσκο αέρα. Πάρτε το μωρό μαζί σας για μια βόλτα με το καρότσι. Μην προσπαθήσετε να κάνετε πολύ σύντομα υπερβολικά πράγματα. Προχωρήστε με αργό ρυθμό. Ακούστε το σώμα σας.
  1. Περιβάλλτε τον εαυτό σας από άλλες μητέρες. Βρείτε ομάδες νέων μητέρες με τις οποίες μπορείτε να συζητήσετε και να κάνετε πράγματα μαζί με τα μωρά σας. Ορισμένα παραδείγματα είναι: οι συναντήσεις μετά τη γέννα των ομάδων ανώδυνου τοκετού, οι ομάδες του Συνδέσμου της La Leche League, ομάδες γιόγκα ή γυμναστικής για μαμάδες και μωρά, ή διαφορετικά μπορείτε να ξεκινήστε εσείς μια ομάδα.
  1. Μάθετε ασκήσεις χαλάρωσης και αυτοσυγκέντρωσης. Μάθετε να επωφελήστε από τα λίγα λεπτά ηρεμίας που έχετε. Μην ξεχνάτε τις ασκήσεις χαλάρωσης που είχατε μάθει για τη γέννα σας.
  1. Συγκεντρώστε την προσοχή σας στο «τώρα». Συγκεντρωθείτε σ’αυτό που κάνετε τώρα, αυτές οι πολύτιμες στιγμές «φεύγουν» πολύ γρήγορα.
  1. Διασκεδάστε μαζί με το μωρό σας. Παρακολουθήστε ένα τμήμα γυμναστικής για μαμάδες και μωρά, φορέστε του ωραία ρουχαλάκια, πηγαίντε μια βόλτα στην παιδική χαρά, στο πάρκο για να ταΐσετε τις πάπιες ή στην εξοχή κλπ.
  1. Γυμναστείτε, με την έγκριση του γιατρού. Ζητήστε συγκεκριμένες ασκήσεις και ρωτήστε για το διάστημα που θα πρέπει να περιμένετε μετά τη γέννα, πριν τις ξεκινήσετε.
  1. Να είσαστε επιεικής με τον εαυτό σας, αφήνοντάς του αρκετό περιθώριο για να αναρρώσει. Η σωματική, ορμονική και ψυχολογική ανάρρωση μετά την εγκυμοσύνη και τη γέννα μπορεί να διαρκέσει περισσότερο απ’ό,τι περιμένατε.
  1. Παρόλο που είναι φυσιολογικό να περάσετε μια ελαφριά επιλόχεια κατάθλιψη, αν τα αισθήματα ενταθούν ή επιμείνουν, μη διστάσετε να τα συζητήσετε με το γιατρό σας. Είναι πολύ σημαντικό να έχετε όλη την υποστήριξη/συμπαράσταση που χρειάζεστε μέσα σ’αυτήν την περίοδο.
  1. Μην παίρνετε τοις μετρητοίς όλες τις συμβουλές που σας δίνουν. Ακολουθήστε το μητρικό σας ένστικτο. Εσείς ξέρετε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο ποιό είναι το καλύτερο για το όμορφο μωρό σας.

Η Dr Lois Nightingale που έχει γράψει αυτό το φυλλάδιο, είναι κλινική ψυχολόγος και έχει γράψει επίσης τα βιβλία: “A Quiet Τime for New Mothers”, “Overcoming Postpartum DepressionA Doctors Own Story” και το “My Parents StillLove Me Even Though Theyre Getting Divorced”.

Αυτό το φυλλάδιο είναι μετάφραση του φυλλαδίου Νο. 986-27 “Tips for Handling the Baby Blues” (January 2001) – © 2000 Lois VNightingalePhDClinical Psychologist & © 2001 LLLI

Μετάφραση: Φλωρεντία Χρυσικού                                                  

Θηλασμός μετά από μαστεκτομή

Το 2009 παντρεύτηκα τον σύζυγό μου μετά από 3 χρόνια σχέσης. Θέλαμε και οι δυο ένα παιδάκι.

Μετά από λίγους μήνες, μιας και δεν κατάφερνα το επιθυμητό, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε έναν γυναικολόγο. Μας συνέστησε αρχικά να παρακολουθήσουμε για λίγο τον κύκλο μου λόγω του ότι δεν είχα σταθερή περίοδο. Στην αρχή της σχέσης μας είχα μια παλίνδρομη κύηση.

Σε μια επίσκεψη του ανέφερα πως είχα πιάσει κάτι πολύ μικρό στο στήθος μου. Χωρίς να ξέρω τον λόγο και αν και ήμουν μόνο 26 ετών, κάθε φορά που έμπαινα για μπάνιο, έκανα ψηλάφιση. Με έστειλε για υπέρηχο και μαστογραφία και εκεί ξεκίνησαν όλα.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ!

Ακολούθησαν δυο χειρουργεία και το 2ο ήταν μαστεκτομή. Το δυσάρεστο ήταν ότι εξαπλωνόταν πολύ γρήγορα, το ευχάριστο ήταν ότι ήταν ακόμη σε πολύ αρχικό στάδιο in situ.

Aπ’ ότι μου είπαν αργότερα, αν δεν το καταλάβαινα εγκαίρως, θα είχα 4-5 μήνες ζωής.

Ο υπέροχος γυναικολόγος μου, ο οποίος ήταν και αυτός που με χειρούργησε, μου είπε χαρακτηριστικά πως το μελλοντικό μου παιδί μου έσωσε τη ζωή!! Σε μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη δεν θα μπορούσα να καταλάβω το πρόβλημα λόγω του πρηξίματος των μαστών και φυσικά με τις ορμόνες να χτυπούν κόκκινο ο καρκίνος θα εξαπλώνοταν ακομη γρηγορότερα.

Μετά τη μαστεκτομή και την απόφαση ογκολόγου, δεν χρειάστηκαν χημειοθεραπείες ή κάτι άλλο. Η κόλασή μου τελείωνε εκεί. Ο γυναικολόγος μου μού συνεστησε απλά να μην μείνω έγκυος για ένα χρόνο. Μετά δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα.

Την ημέρα που έκλεινα ένα χρόνο από την αφαίρεση στήθους, έμαθα πως είμαι έγκυος! Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη και γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι! Το θαύμα της ζωής μου!

Θήλασα με ένα μαστό στο μωρό μου αποκλειστικά για 3 1/2 μήνες.

Σήμερα είναι ενός έτους και είναι ότι πολυτιμότερο έχω καταφέρει στη ζωή μου. Εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να τον μεγαλώσω και να τον καμαρώνω γερό και ευτυχισμένο!

Η πρόληψη και η παρακολούθηση μπορούν να σώσουν πολλές πολλές γυναίκες. Ήμουν μόνο 26 ετών χωρίς κανένα οικογενειακό ιστορικό. 

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ!

Δημοσιεύτηκε στο www.eimaimama.gr

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Όταν η μητέρα που θηλάζει είναι άρρωστη

Όταν η μητέρα αρρωσταίνει, διαταράσσεται η ισορροπία όλης της οικογένειας. Και όταν η μητέρα αυτή θηλάζει, τότε δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τη δική της αρρώστια, αλλά μπορεί επιπλέον να ανησυχεί για το πώς η αρρώστια ή/και τα φάρμακα που θα πρέπει να πάρει, θα επηρεάσουν το μωρό της.

Ακόμα και κατά τη διάρκεια μιας αρρώστιας ωστόσο, τόσο η μητέρα όσο και το μωρό ωφελούνται από το θηλασμό. Όταν μια θηλάζουσα μητέρα εκτίθεται σε κάποια ασθένεια, το σώμα της αρχίζει να παράγει αντισώματα για να προστατεύσει την ίδια και το μωρό της από αυτήν. Όταν η μητέρα τελικά αρρωστήσει, το μωρό της έχει ήδη εκτεθεί στην συγκεκριμένη ασθένεια. Η συνέχιση του θηλασμού βοηθάει το μωρό να μην αρρωστήσει, αλλά κι αν τελικά αυτό συμβεί, συνήθως νοσεί πιο ελαφρά εξαιτίας των αντισωμάτων και άλλων ανοσοποιητικών παραγόντων που παίρνει από το μητρικό γάλα. Εξάλλου,  εάν η μητέρα παίρνει κάποιες προφυλάξεις, όπως να πλένει συχνά τα χέρια της και να αποφεύγει την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο με το μωρό, ο κίνδυνος να νοσήσει το μωρό απομακρύνεται ακόμα περισσότερο.

Η συνέχιση του θηλασμού έχει πλεονεκτήματα και για τη μητέρα. Μπορεί να ξεκουραστεί και να ανακτήσει τις δυνάμεις της, θηλάζοντας ξαπλωμένη στο κρεβάτι της κάθε φορά που το παιδί πεινάει.  Ο θηλασμός προκαλεί στη μητέρα ένα αίσθημα ομαλότητας και φυσιολογικότητας όταν περνάει δύσκολες καταστάσεις και σε κάποιες περιπτώσεις ίσως να είναι και η μοναδική που μπορεί να βοηθήσει το μωρό, θηλάζοντάς το.

Απ’ την άλλη πλευρά, η ξαφνική διακοπή του θηλασμού εξαιτίας κάποιας ασθένειας μπορεί να χειροτερέψει την κατάσταση της μητέρας, προκαλώντας πρήξιμο στα στήθη, δυσφορία και ίσως και πόνο. Ο ξαφνικός απογαλακτισμός μπορεί επίσης να είναι πολύ δύσκολος συναισθηματικά, γιατί ο θηλασμός εκτός από μέθοδος διατροφής, είναι επίσης κι ένας τρόπος για να δίνεις και να παίρνεις αγάπη. Εάν η πηγή από την οποία τρέφεται και γαλουχείται το μωρό ξαφνικά εξαφανιστεί, το μωρό μπορεί να δυσκολευτεί να διαχειριστεί αυτή την απώλεια, διαταράσσοντας την ισορροπία της οικογένειας ακόμα περισσότερο και καθυστερώντας έτσι την ανάρρωση της μητέρα. Υπάρχει επίσης πάντα η πιθανότητα το μωρό να μη δεχτεί εύκολα το γάλα φόρμουλα.

Ο θηλασμός μπορεί να συνεχιστεί σχεδόν με όλες τις αρρώστιες: γρίπη, μόλυνση, ίωση, δηλητηρίαση, ιλαρά, ερυθρά, ανεμοβλογιά, νόσος του Lyme, χολέρα, τυφοειδής πυρετός, λέπρα, ηπατίτιδα, ακόμα και σε κάποιες μορφές καρκίνου εάν δεν γίνει χημειοθεραπεία. Ο θηλασμός μπορεί να συνεχιστεί και κατά τη διάρκεια χρόνιων νοσημάτων όπως είναι η αρθρίτιδα, το άσθμα, ο διαβήτης, ο ερυθηματώδης λύκος, η κυστική ίνωση, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η επιληψία και οι παθήσεις του θυρεοειδή.

Αν και ο θηλασμός μπορεί να συνεχιστεί ταυτόχρονα με όλες σχεδόν τις ασθένειες, υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις. Η ιλαρά και η ανεμοβλογιά δεν επηρεάζουν το θηλασμό, αλλά εάν η μητέρα εμφανίσει κάποια από τις δύο ασθένειες πέντε μέρες πριν τον τοκετό, συνιστάται η μητέρα να αποχωριστεί από το μωρό αμέσως μετά τον τοκετό για να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες να μολυνθεί το μωρό. Περίπου τα μισά από αυτά τα μωρά νοσούν ελαφρά, παρόλο τον αποχωρισμό από τη μητέρα. Τόσο η ιλαρά όσο και η ανεμοβλογιά είναι δυνητικά πιο σοβαρές ασθένειες για ένα νεογέννητο παρά για ένα μεγαλύτερο σε ηλικία μωρό. Παρόλο τον αποχωρισμό πάντως, η μητέρα μπορεί να αντλεί και να δίνει το γάλα της στο μωρό.

Η φυματίωση είναι άλλη μια ασθένεια κατά τη διάρκεια της οποίας, ανάλογα με την κατάσταση της μητέρας, μπορεί να μην επιτρέπεται ο θηλασμός: εάν επιτραπεί στη μητέρα να είναι μαζί με το μωρό της, μπορεί να θηλάσει. Αλλά αν η φυματίωση είναι ενεργή και μπορεί να μεταδοθεί από τη στενή επαφή μητέρας και μωρού, τότε η μητέρα θα πρέπει να απομακρυνθεί από το μωρό μέχρι η θεραπεία της να καταστήσει τη νόσο μη μεταδοτική. Σε κάποιες χώρες του κόσμου όπου η φυματίωση είναι μια διαδεδομένη νόσος, πολλές γυναίκες θηλάζουν χωρίς πρόβλημα.

Οι πληγές από τον έρπη δεν δημιουργούν πρόβλημα στο θηλασμό, εκτός κι αν βρίσκονται κοντά ή επάνω στη θηλή. Σ’ αυτή την περίπτωση η μητέρα θα πρέπει να βγάζει το γάλα της και να το πετάει μέχρι η πληγή να ξεραθεί τελείως και το μωρό εν τω μεταξύ μπορεί να θηλάζει μόνο από το άλλο στήθος.  Εάν οι πληγές από τον έρπη βρίσκονται σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος της, η μητέρα θα πρέπει να καλύπτει εκείνα τα σημεία όταν έχει αγκαλιά το μωρό και να πλένει καλά και συχνά τα χέρια της για την αποφυγή μετάδοσης της νόσου.  Ο επιχείλιος έρπης είναι επίσης μεταδοτικός, οπότε η μητέρα θα πρέπει να αποφύγει να φιλάει το μωρό και φυσικά να πλένει τα χέρια της καλά και συχνά.

Όσον αφορά τον ιό του AIDS (HIV), οι απόψεις είναι αντικρουόμενες. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο ιός μπορεί να μεταδοθεί μέσω του θηλασμού και γι’ αυτό ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και το Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων συστήνουν στις μητέρες του αναπτυγμένου κόσμου που είναι θετικές στον ιό να μην θηλάσουν, εάν υπάρχουν άλλες ασφαλείς εναλλακτικές επιλογές. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο όμως, όπου η παιδική θνησιμότητα είναι πολύ αυξημένη εξαιτίας του μη θηλασμού, της κακής διατροφής και των μεταδοτικών νοσημάτων, τα οφέλη του θηλασμού υπερισχύουν του κινδύνου της μετάδοσης του ιού από το μητρικό γάλα.

Εάν η μητέρα είναι θετική στον ιό HTLV I-II, θα πρέπει να μη θηλάσει ούτε να δώσει το γάλα της με άλλο τρόπο στο μωρό.

ΦΑΡΜΑΚΑ

Στην πλειονότητά τους τα φάρμακα είναι συμβατά με το θηλασμό αν και πολύ μικρές ποσότητες μπορεί να περάσουν στο μητρικό γάλα. Οι αυθεντίες της ιατρικής συμφωνούν ότι τα οφέλη του θηλασμού ξεπερνούν κατά πολύ τους οποιουσδήποτε κινδύνους προέρχονται από τα φάρμακα.

Πριν ξεκινήσει η μητέρα να παίρνει κάποιο φάρμακο θα πρέπει πρώτα να συμβουλευτεί το γιατρό της, κατά προτίμηση τον παιδίατρο, γιατί αυτός είναι πιο πιθανό να ξέρει την επίδραση του συγκεκριμένου φαρμάκου στο μωρό. Όταν ελέγχετε κάποιο φάρμακο, ο γιατρός πρέπει να λάβει υπόψη του την ηλικία του μωρού, το βάρος του, το ιατρικό του ιστορικό, καθώς και τι ποσότητα μητρικού γάλακτος πίνει το μωρό, γιατί ένα μωρό που τρώει στέρεες τροφές σίγουρα θα παίρνει λιγότερο γάλα (και άρα μικρότερη ποσότητα φαρμάκου) απ’ ότι ένα μωρό που θηλάζει αποκλειστικά. Κάποια φάρμακα που θεωρούνται συμβατά για ένα μεγάλο σε ηλικία παιδάκι, δεν αποτελούν καλή επιλογή για ένα νεογέννητο, άρρωστο, ή πρόωρο μωρό.

Εάν μια μητέρα που θηλάζει χρειαστεί να πάρει κάποιο φάρμακο που δεν είναι συμβατό με το θηλασμό, αλλά εκείνη δεν θέλει να αποθηλάσει, έχει διάφορες επιλογές. Καταρχήν θα πρέπει να πει στο γιατρό της ότι θέλει να συνεχίσει το θηλασμό. Μπορεί επίσης να του κάνει τις εξής ερωτήσεις: γιατί πιστεύει ότι το συγκεκριμένο φάρμακο δεν είναι ασφαλές; Υπάρχουν έρευνες που το αποδεικνύουν ή απλώς αυτή είναι η ιατρική του άποψη; Τι λένε οι έρευνες στην ιατρική βιβλιογραφία γι’ αυτό το φάρμακο και πώς θα μπορούσαμε να πάρουμε περισσότερες πληροφορίες; Μήπως υπάρχει κάποιο άλλο φάρμακο συμβατό με το θηλασμό;

Οι σύμβουλοι θηλασμού και η La Leche League έχουν έγκυρες πηγές σχετικά με τα φάρμακα και το θηλασμό. Επίσης η μητέρα μπορεί να πάρει και άλλη γνώμη από άλλο γιατρό. Οι γιατροί διαφέρουν ως προς τη στάση τους απέναντι στο θηλασμό και τα φάρμακα. Κάποιοι πιστεύουν ότι η μητέρα που θηλάζει δεν πρέπει να πάρει κανένα φάρμακο, παρά τις επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν το αντίθετο. Κάποιοι άλλοι δέχονται κάποιες εξαιρέσεις αλλά είναι γενικά πολύ συντηρητικοί. Οι αιτίες γι’ αυτή τη στάση είναι η νομική τους ευθύνη αλλά και η άγνοια των κινδύνων για την υγεία του μωρού και της μητέρας από τη διατροφή με φόρμουλα και του ξαφνικού απογαλακτισμού.

Επίσης, πολλοί γιατροί εμπιστεύονται τις πληροφορίες που δίνουν οι φαρμακευτικές εταιρίες, οι οποίες έχουν την τάση να προσεγγίζουν το θέμα βασισμένες στο φόβο της νομικής ευθύνης, παρά σε μια αντικειμενική σύγκριση των ωφελειών του θηλασμού με τους κινδύνους από το συγκεκριμένο φάρμακο. Εάν θελήσετε να πάρετε μια δεύτερη γνώμη, ρωτήστε κάποιον πιστοποιημένο σύμβουλο θηλασμού ή σύμβουλο της LLL εάν γνωρίζει κάποιον γιατρό στην περιοχή σας ο οποίος να ξέρει τα περί θηλασμού.

Εάν παρόλα αυτά μια μητέρα πρέπει να πάρει φάρμακο που δεν είναι συμβατό με το θηλασμό, μπορεί να αποθηλάσει προσωρινά και να επιστρέψει στο θηλασμό μόλις τελειώσει η θεραπεία της. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να αντλεί το γάλα της τόσο συχνά όσο θα θήλαζε το μωρό, ώστε να διατηρήσει την παραγωγή της και να ανακουφίζει το στήθος της. Η πιο κατάλληλη γι’ αυτό είναι μια ενοικιαζόμενη αντλία διπλής άντλησης. Η διπλή άντληση επιτρέπει στη μητέρα να αντλεί γάλα και από τα δύο στήθη ταυτόχρονα, μειώνοντας έτσι τον χρόνο της άντλησης στο μισό.

Εάν η επιστροφή στο θηλασμό δεν είναι εφικτή (πχ. μητέρα με καρκίνο που θα κάνει χημειοθεραπείες για πολύ καιρό), η καλύτερη λύση είναι ο σταδιακός απογαλακτισμός, όσο πιο σταδιακά είναι εφικτό, δίνοντας στο μωρό περισσότερες αγκαλιές και προσοχή, ενώ παράλληλα αντλείτε γάλα με το χέρι για να ανακουφίσετε το στήθος σας και για να μειωθεί η παραγωγή σας σταδιακά.

Αν και με κάποιες αρρώστιες ή φάρμακα είναι πιθανό να πρέπει να σταματήσετε το θηλασμό, είναι επίσης πιθανό να συνεχίσετε να θηλάζετε αμέσως μετά το τέλος της θεραπείας. Ακόμα και κατά τη διάρκεια μιας αρρώστιας, τόσο η μητέρα όσο και το μωρό ωφελούνται με πολλούς τρόπους τόσο από τα συστατικά του μητρικού γάλακτος, όσο και από την εγγύτητα, την άνεση και την ευκολία που προσφέρει ο θηλασμός.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

 

Πηγές και χρήσιμα links:

http://pediatrics.aappublications.org/content/129/3/e827.full#content-block

http://toxnet.nlm.nih.gov/

http://www.e-lactancia.org/

http://pediatrics.aappublications.org/content/108/3/776.full

http://www.cdc.gov/breastfeeding/disease/index.htm

 

Η ιστορία θηλασμού της Θωμαής – 2 χρόνια αντλήσεων

Η Θωμαή είναι διαχειρίστρια της σελίδας Θεσσαλονίκη: Ομάδα μητρικού θηλασμού και μητρότητας στο Facebook κι αυτή είναι η ιστορία της.

“Η ζωή μου μπορεί να φαντάζει για πολλούς σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δύσκολες καταστάσεις που δεν είναι συνηθισμένες για πολλούς. Την δύναμη που έχουμε μέσα μας πολλές φορές δεν την φανταζόμαστε.

Ήμουν ένα αρκετά ζωηρό  κορίτσι με κακές παρέες, μηχανάκια,ναρκωτικά, αλητεία…….. Ο γάμος και η εγκυμοσύνη δεν υπήρχαν καν στο μυαλό μου. Όταν πήρα την απόφαση να πάω σε θεραπευτική κοινότητα τότε άλλαξε και όλη μου η ζωή. Τελείωσα με το παρελθόν μου και σε 2 χρόνια γνώρισα τον άντρα μου. Σύντομα κατάλαβα ότι με αυτόν τον άντρα θα μείνω για πάντα. Είμαστε 7 χρόνια μαζί . Ήταν στην δουλειά όταν εγώ πήρα το τεστ, φοβόμουν τόσο πολύ να  το κάνω…. Ήθελα να είμαι έγκυος! Αυτά τα χρόνια πολλές φορές είχαμε ελεύθερες επαφές, αλλά δεν είχα μείνει έγκυος. Όταν είδα το θετικό τεστ με έπιασαν τα κλάματα από την χαρά μου. Κατευθείαν τον πήρα τηλέφωνο και γελώντας του είπα τα ευχαρίστα. Από κει και πέρα άλλαξε όλη μου η ζωή.

Μετρούσα τις μέρες μέχρι να έρθει το νινί!! Σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης είχα μάθει τα πάντα, διάβαζα πολύ. Όπως αποδείχτηκε όμως δεν διάβαζα αυτά που έπρεπε! Με έβαλαν με πρόκληση 37+5 εβδομάδων, τελικά βγήκε ο κούκλος με βεντούζα!!!  Ήδη είχα rooming in γιατί δεν ήθελα να πιεί ούτε σταγόνα ξένο γάλα. Δεν είχα διαβάσει καθόλου για τον θηλασμό γιατί νόμιζα ότι απλά αν θες, θηλάζεις. Το μωρό μόλις γεννήθηκε μου το πήραν κατευθείαν. Με είχαν μέσα στο δωμάτιο που γέννησα και δεν με κατέβαζαν κάτω.

Μετά από 2 ώρες και φασαρία με κατέβασαν….. το μωρό ??? Που είναι το μωρό???? Ζήτησα να μου το φέρουν και η ώρα περνούσε και πουθενά το μωρό. Τελικά πήγα έξω από το θάλαμο νεογνών και τον πήρα. Φοβόμουν να τον κρατήσω αγκαλιά, φοβόμουν να τον ακουμπήσω. Τον σήκωσα από το πυρεξάκι του και τον έβαλα στο στήθος, έπιασε και άρχισε να ρουφάει. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Όλα παν μια χαρά!! Στο πυρεξάκι δεν ξαναμπήκε! Ήταν επάνω στο στήθος μου όλη την ώρα! Άκουγε την καρδούλα μου και έτρωγε όποτε ήθελε.

Την δεύτερη μέρα άρχισαν  να πονούν οι θηλές μου, και μετά από μερικούς θηλασμούς έτρεχαν αίμα και πύον. Φώναξα τις μαίες και η απάντηση τους ήταν «θα σου δώσουμε ψευδοθηλές αλλά δεν θα το πεις στον παιδίατρο της κλινικής», εντάξει είπα εγώ και έστειλα τον άντρα μου να τις αγοράσει. Ο πόνος ήταν πολύ δυνατός ακόμα και με τις ψευδοθηλές αλλά εκεί, δεν το έβαλα κάτω. Το βράδυ μπαίνει μια μαία μέσα και με βλέπει που τον έχω επάνω στο στήθος μου και κοιμάμαι, και κουνώντας το κεφάλι ειρωνικά μου λέει « Αα καλά, αν συνεχίσεις έτσι δεν σε βλέπω καλά» και φεύγει.

Την επομένη το πρωί φύγαμε από την κλινική. Μετά από μια μέρα ήρθε η μαία της κλινικής σπίτι, εγώ να πονάω τόσο πολύ, αλλά αυτή την φορά από το στήθος μου που ήταν πρησμένο. Μου έκανε μασάζ και μου έβγαζε το γάλα, εγώ τσίριζα, δεν την άφηνα γιατί πονούσα, μου είπε κάποια στιγμή «να σε πάρω στην κλινική να σου φέρνω ένα-ένα τα μωρά να τα ταΐζεις, πολύ γάλα βρε κοπέλα μου».  Φεύγοντας, αφού είδε και το μωρό, μου έγραψε ένα χάπι να πάρω για να μην πάθω μαστίτιδα και να μην πονάω. Το χάπι που δίνουν  για απογαλακτισμό! Εγώ τότε δεν ήξερα και το πήρα για να μειωθεί το γάλα και να μην πονάω. Το μωρό όμως συνέχισα και το θήλαζα κανονικά, δεν μου είπε να μην θηλάσω λόγω του χαπιού.

Πέμπτη μέρα, έρχεται πάλι η μαία (την φώναξα εγώ γιατί με πονούσε πάλι το στήθος, γιατί είχα θέμα με τα ράμματα από κάτω, γιατί ανησυχούσα αν τρώει ο μικρός και με είχε φοβίσει κ αυτή με το βάρος ), ζυγίζει το μωρό, είναι οκ από βάρος αλλά έχει ίκτερο 19!!!!! Σοκ εγώ , άρχισα να κλαίω, απέτυχα, γιατί στο δικό μου παιδί, κτλ. Μου έφερε την λάμπα σπίτι και τον βάλαμε μέσα. Οι οδηγίες της ήταν: «από δω και περά θα το βγάζεις με το θήλαστρο το γάλα και θα του το δίνεις με το μπιμπερό για να είμαστε σίγουροι ότι τρώει. Ο ίκτερος πέφτει με φως και με καλό φαγητό» . Δεν μου είπε ούτε τι θήλαστρο να πάρω, ούτε πόσες φορές να βγάζω, ούτε τίποτα. Πήγα πήρα ένα θήλαστρο και άρχισα τις αντλήσεις. Δεν κοιμόμουν πλέον, είχα γίνει βρικόλακας, δεν προλάβαινα να κοιμηθώ!!! Ξυπνούσε, τον τάιζα, τον άλλαζα, έβγαζα γάλα, έπλενα, αποστείρωνα και πάλι από την αρχή!!! Η αλήθεια είναι ότι με βόλεψε το μπουκάλι, κοιμόταν λίγο παραπάνω, έβλεπα την ποσότητα που έτρωγε οπότε  ήμουν ήσυχη και δεν έτρεχε το γάλα μου παντού (γιατί έτρεχε πολύ γάλα κάθε φορά που θήλαζα, φανταστείτε φορούσα πάμπερς στο στήθος και το γέμιζα με γάλα που έτρεχε!). Και δυστυχώς συνέχισα έτσι. Δεν βρέθηκε κάνεις να με ξυπνήσει και εγώ δεν το έψαξα παραπάνω.

Φτάνουμε 5 μηνών με αντλήσεις, χωρίς καθόλου στήθος. Το γάλα έχει αρχίσει και μειώνεται τραγικά, εκεί αρχίζω και ψάχνομαι, τι φταίει? Ψάχνω στο ιντερνετ, διαβάζω ότι χρησιμοποιώ λάθος θήλαστρο και πάλι καλά που έφτασα στον 5ο μήνα. Άλλαξα θήλαστρο και έκανα αύξηση παράγωγης. Διάβασα πολύ όμως μέχρι να μάθω όλα αυτά, πήγα σε συναντήσεις του Συνδέσμου Θηλασμού, παρακολούθησα ομιλίες από πιστοποιημένους συμβούλους, αγόρασα βιβλία για τον θηλασμό. Πήγα να βάλω το μωρό στο στήθος αλλά ήταν αργά για εμάς, δυστυχώς. Δεν καθόταν. Έτσι σε 2 εβδομάδες με συστηματικές αντλήσεις άρχιζα να βγάζω πολύ μεγάλες ποσότητες, αποθήκευσα και στην κατάψυξη πολύ γάλα. Περνώντας ο καιρός συνέχισα να παρακολουθώ συναντήσεις  και συνέχισα να ενημερώνομαι. Και η άντληση, άντληση. Αποφάσισα να βοηθήσω και εγώ μανούλες που θέλουν να θηλάσουν ώστε να μην την πατήσουν από λανθασμένες οδηγίες.

Λόγω προβλήματος στο συκώτι, (έχω χρόνια πάθηση και με παρακολουθούν συχνά, είχα μερικά χρόνια να πάω στο νοσοκομείο, από τότε που έμεινα έγκυος), πήγα να  κάνω την εξέταση που πρέπει μια φορά το χρόνο. Μόλις άκουσαν ότι θηλάζω τρελάθηκαν και άρχισαν να φωνάζουν «Δεν κάνει, κάνεις κακό στο μωρό, θα κολλήσεις το μωρό, ποιος σου το επιτρέπει, κτλ». Εγώ ήμουν διαβασμένη όμως και αντέδρασα. Έφτασαν στο σημείο, επειδή δεν με πίστευαν, να μου ζητήσουν το τηλέφωνο του πιστοποιημένου σύμβουλου (αφού με ρώτησαν τι είναι σύμβουλος γαλουχίας γιατί δεν είχαν ξανακούσει), για να ρωτήσουν πως με αφήνει να θηλάζω. Δεν τον πίστεψαν και του έκλεισαν το τηλέφωνο, επειδή τους είπε «στείλτε μου με fax την βιβλιογραφία που απαγορεύει τον θηλασμό σε αυτή την περίπτωση, να σας στείλω και εγώ». Παντού γύρω μας υπάρχουν λανθασμένες απόψεις για τον θηλασμό. Πρέπει να προσέχουμε πολύ.

Εγώ δεν είμαι μαμά που θηλάζω κατά τύχη, επειδή απλά έκατσε, επειδή έτυχε ….εγώ δεν θηλάζω δυστυχώς!!!! Εγώ δεν τα παράτησα γιατί ήθελα το καλύτερο για το παιδάκι μου, δεν τα παράτησα γιατί αρνήθηκα να «χάσω» επειδή κάποιοι το ήθελαν. Είμαι η Θωμαή και κάνω αποκλειστικές αντλήσεις (χωρίς θηλασμό) εδώ και 23+ μήνες σχεδόν!!! Σε λιγότερο από 20 μέρες κλείνω τα 2 χρόνια…. Και αν δεν κλείσω τα 2 χρόνια που προτείνει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν σταματάω!!!

Εγώ τα κατάφερα, είμαι σίγουρη πως και εσύ μπορείς!!!!!”

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr