Άρθρα

Η θαυμαστή ιστορία της Sarah

Η Sarah Whitney σχεδίαζε έναν όμορφο τοκετό στο νερό με την μαία της, αλλά κοντά στην 20η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού τρίτου σταδίου. Υποβλήθηκε σε μαστεκτομή στον αριστερό μαστό μερικές μέρες μετά και ξεκίνησε αμέσως χημειοθεραπείες ενώ ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί.

644431_10153213765456093_3596595054654957477_n

Την 36η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι μετά από πρόκληση τοκετού. Ήθελε πάρα πολύ να θηλάσει, έστω και για λίγες μέρες, μιας και τα σχέδιά της για έναν φυσιολογικό τοκετό είχαν ναυαγήσει. Πολύ σύντομα μετά τον τοκετό θα έπρεπε να συνεχίσει τις χημειοθεραπείες. Το μωρό θήλασε αμέσως μόλις γεννήθηκε, από τον μοναδικό μαστό. Αυτή η φωτογραφία, γεμάτη δύναμη και αγάπη, είναι της φωτογράφου Kate Murray. Προσωπικά, δεν έχω λόγια, μόνο σεβασμό και…….υποκλίνομαι…..

ΥΓ. Σύμφωνα με αποτελέσματα μελέτης του 2010, ο θηλασμός μετά από θεραπεία για καρκίνο του μαστού, είναι ασφαλής: http://www.thilasmos.com/asfalis-o-thilasmos-meta-apo-karkinos-tou-mastou/

10007006_10153213763621093_4868598107172147168_n

 

Πηγή: https://www.facebook.com/GentleBirthOptions/

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Τα οφέλη του μητρικού θηλασμού… ή οι κίνδυνοι από τη χορήγηση ξένου γάλακτος

Written by Μπαλάσκα Κατερίνα Διαιτολόγος Διατροφολόγος BSc (HONS), RD, MSc Διεθνώς πιστοποιημένη σύμβουλος γαλουχίας (IBCLC)

BABY_2698324b

Συχνά ακούμε να γίνεται λόγος για τα οφέλη του μητρικού θηλασμού ως μέσο προώθησής του. Επαινούμε το «αυτονόητο» και το «φυσικό» χωρίς να αναφερόμαστε στους κινδύνους που εγκυμονούν αν κάποια μητέρα αποφασίσει να μην ακολουθήσει το «δρόμο της φύσης».

Αντιθέτως, όταν κάποιος μας ζητήσει τη συμβουλή μας για το αν πρέπει να καπνίζει ή όχι, σπεύδουμε να του απαριθμήσουμε τους κινδύνους της συνέχισης του καπνίσματος, χρησιμοποιώντας όλα τα στατιστικά νούμερα που έχουμε πλέον διαθέσιμα από πολυετείς έρευνες. Δεν προσπαθούμε να τον «πείσουμε» να τροποποιήσει τη συμπεριφορά του χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα τα «οφέλη της εισπνοής καθαρού αέρα»!

Είναι λοιπόν αξιοπερίεργο, πώς με το μητρικό γάλα που βοήθησε το ανθρώπινο είδος να επιβιώσει και να εξελιχθεί τις τελευταίες 100,000 γενιές, φτάσαμε στο σημείο να «πρέπει» να πείσουμε τις νέες μητέρες και τους συγγενείς τους, ώστε να το «εμπιστευτούν» και να το «δοκιμάσουν»!

Παρακάτω δε θα γίνει καμία αναφορά στα αυτονόητα οφέλη του μοναδικού βιολογικού υγρού (του μοναδικού ανθρώπινα παραγόμενου “super food”) που ονομάζεται μητρικό γάλα και που είναι το μοναδικό υγρό που μπορεί από μόνο του να κρατήσει στη ζωή και να μεγαλώσει ένα ανθρώπινο βρέφος για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής του.

Θα μιλήσουμε μόνο για τους κινδύνους που έρχονται αντιμέτωπες οι μητέρες και τα βρέφη τους, αν δεν το χρησιμοποιήσουν, αν δεν θηλάσουν…

Σίγουρα υπάρχει μία θετική συσχέτιση μεταξύ της συχνότητας της τεχνητής βρεφικής διατροφής με την νεογνική θνησιμότητα και νοσηρότητα σε κάθε χώρα του κόσμου. Είναι όμως πολύ πολύπλοκο να προσδιοριστεί η ακριβής αιτία της κάθε ασθένειας στα βρέφη, γιατί υπάρχουν πολλοί παράγοντες που την επηρεάζουν, π.χ. διαφορετικές συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής σε διαφορετικές χώρες, ποιότητα και ποσότητα της τροφής (πολύ λίγη τροφή ή πολύ περισσότερη τροφή), έκθεση σε μικρόβια, έκθεση στο κάπνισμα, κλπ. Επίσης πολλές ασθένειες έχουν πολύπλοκους βιοχημικούς, γενετικούς και περιβαλλοντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι επηρεάζουν τελικά την εμφάνισή τους / εξέλιξή τους, ή όχι.

Ο Hanson (2004), μας υπενθυμίζει, ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σχετικά με τα συμπεράσματα που βγάζουμε όσον αφορά τα προστατευτικά οφέλη του μητρικού θηλασμού. Ίσως ο σωστότερος τρόπος να το δούμε να είναι ότι τα θηλάζοντα βρέφη έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν το υψηλότερο επίπεδο υγείας σύμφωνα με τις γενετικές τους προδιαγραφές και τις κοινωνικό-πολιτιστικές συνθήκες στις οποίες ζουν. Τα βρέφη που τρέφονται με ξένο γάλα (τεχνητή διατροφή) δε θα φτάσουν να είναι ποτέ όσο υγιή θα μπορούσαν να είναι.

Τα νεογνά και βρέφη που σιτίζονται με υποκατάστατα μητρικού γάλακτος κινδυνεύουν περισσότερο από τα συνομήλικα θηλάζοντα να νοσήσουν από:

  1. Ασθένειες του γαστρεντερικού συστήματος
  2. Νεκρωτική Εντεροκολίτιδα
  3. Σήψη και Μηνιγγίτιδα
  4. Ασθένειες του Αναπνευστικού (πνευμονία, άσθμα, βρογχιολίτιδα)
  5. Ωτίτιδες
  6. Ουρολοιμώξεις
  7. Αλλεργίες
  8. Σύνδρομο Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου (SIDS)

Τα παιδιά ή οι έφηβοι που ως βρέφη σιτίστηκαν με ξένο γάλα κινδυνεύουν περισσότερο να αναπτύξουν χρόνιες ασθένειες όπως:

  1. Σακχαρώδη Διαβήτη (Τύπου 1 και 2)
  2. Κοιλιοκάκη
  3. Ελκώδη Κολίτιδα ή Νόσο του Crohn’s
  4. Παχυσαρκία
  5. Άσθμα
  6. Αλλεργίες
  7. Σκλήρυνση κατά πλάκας
  8. Παιδικούς καρκίνους
  9. Τερηδόνα και ορθοδοντικές ανωμαλίες

Τέλος, η σίτιση με ξένο γάλα έχει συσχετιστεί με μικρότερα νούμερα IQ στην ηλικία των 6,5 ετών. Είναι και αυτό αξιοπερίεργο… Γιατί ένα τρόφιμο που αποδεδειγμένα προκαλεί πνευματικό/νοητικό «έλλειμμα» στα παιδιά μας, έχει εγκριθεί να χρησιμοποιείται από όλα τα βρέφη (όχι μόνο από αυτά που δεν έχουν εναλλακτική) και μάλιστα του επιτρέπεται και η διαφήμιση/προώθηση στις μητέρες τους… Ενδιαφέρον, ε;

Οι μητέρες που αποφασίζουν να μη θηλάσουν τα μωρά τους και να τα ταΐσουν με ξένο γάλα κινδυνεύουν από:

  1. Αναιμία
  2. Παχυσαρκία
  3. Οστεοπόρωση
  4. Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2
  5. Καρκίνο του στήθους
  6. Καρκίνο του ενδομητρίου
  7. Καρκίνο των ωοθηκών

Για να συνοψίσουμε…

Μία γυναίκα θα έπρεπε να προσεγγίζεται και να ενημερώνεται όχι για τα γνωστά και αυτονόητα οφέλη του μητρικού θηλασμού, αλλά για τους πιθανούς κινδύνους για αυτήν και το μωρό της σε περίπτωση που αποφασίσει να δώσει τροποποιημένο γάλα αγελάδας. Ίσως θα πρέπει να της γίνει πιο ξεκάθαρο ότι το κάθε είδος σε αυτόν τον πλανήτη τρέφεται με το γάλα της μαμάς του…

Δεν συναντούμε συχνά μοσχαράκια να θηλάζουν κατσίκες ή ελεφαντάκια να πίνουν γάλα καμηλοπάρδαλης, ή μήπως όχι;

Πηγή

Ο θηλασμός μπορεί να μειώσει τον καρκίνο το μαστού μέχρι και κατά ένα πέμπτο

breastfeeding_2371455b

Ο θηλασμός μπορεί να μειώσει τον καρκίνο το μαστού μέχρι και κατά ένα πέμπτο, σύμφωνα με νέα μεγάλη μετά-ανάλυση.

Οι ειδικοί αναφέρουν ότι χιλιάδες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού μπορούν να αποφευχθούν και ζωές να σωθούν εάν περισσότερες γυναίκες θηλάζουν τα παιδιά τους.

Προηγούμενες μελέτες είχαν επίσης καταδείξει το προστατευτικό αποτέλεσμα του θηλασμού εναντίον του καρκίνου, αλλά είχαν προτείνει ότι η επιρροή του ήταν σχετικά μικρή.

Αλλά αυτή η συγκεκριμένη μετά-ανάλυση, η οποία αφορούσε σε 4 ηπείρους και θα παρουσιαστεί στο Συμπόσιο για τον Καρκίνο του Μαστού στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, δείχνει ότι η επίδραση είναι πολύ πιο δραματική. Η μελέτη 27 προηγούμενων ερευνών βρήκε ότι ο θηλασμός μειώνει τον κίνδυνο των επιθετικών καρκίνων του μαστού κατά 10% περίπου και μέχρι 20% για τις πιο θανάσιμες μορφές της ασθένειας.

Οι έρευνες αφορούσαν περισσότερες από 750.000 γυναίκες και βρέθηκε ότι ο θηλασμός είναι ένα «δυνατό όπλο» για την μείωση του καρκίνου του μαστού, ειδικά για τις πιο επιθετικές μορφές της ασθένειας.

Η μελέτη, που διεξήχθη από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Washington και από το Νοσοκομείο Mount Sinai της Νέας Υόρκης,  βρήκε ότι ο θηλασμός προστατεύει όχι μόνο από τους κοινούς τύπους καρκίνου του μαστού, αλλά και από τον τριπλά αρνητικό καρκίνο, μία από τις πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμες μορφές του.

Στην μελέτη αυτή δεν αναφέρεται η ιδανική διάρκεια θηλασμού, αλλά ο κίνδυνος φαίνεται να μειώνεται σημαντικά όσο περισσότερο καιρό θηλάζουν οι γυναίκες. Οι ειδικοί λένε ότι δεν είναι γνωστές όλες οι αιτίες που προκαλούν αυτό το φαινόμενο, αλλά φαίνεται ότι το υψηλό ορμονικό περιβάλλον που απαιτείται για την γαλουχία, έχει επίδραση στην ανάπτυξη των κυττάρων, και έτσι προστατεύει το στήθος από αλλαγές που μπορεί να προκαλέσουν τον καρκίνο του μαστού.

Το γεγονός ότι οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν ωορρηξία κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, επίσης φαίνεται ότι είναι προστατευτικό εναντίον του καρκίνου του μαστού και των ωοθηκών.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

 Πηγές:  

http://www.itv.com/news/2014-12-11/breastfeeding-can-cut-breast-cancer-rates-by-one-fifth/

http://www.telegraph.co.uk/health/healthnews/11286384/Breastfeeding-can-cut-cancer-by-up-to-one-fifth.html

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο καρκίνος και η δική μου ιστορία θηλασμού

Σήμερα έκλεισε για μένα ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής μου, που ελπίζω να μην χρειαστεί να ξαναζήσω.Έκανα την τελευταία μου χημειοθεραπεία. Δοκιμάζω να κάνω έναν απολογισμό αυτού που έζησα τους 7 μήνες που πέρασαν.

Ας τα πάρουμε από την αρχή: 15αύγουστο του 2012 ανακαλύπτω ότι είμαι έγκυος στο τρίτο μου παιδάκι, μετά από πολλές μέρες καθυστέρηση. Βλέπετε, ο μπαμπάς κι εγώ ανήκουμε στην κατηγορία των «υπογόνιμων  ζευγαριών» και δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα μας συνέβαινε τυχαία φυσιολογική σύλληψη. Τα δύο πρώτα μας παιδάκια είναι δίδυμα αγοράκια, που γεννήθηκαν μετά από εξωσωματική γονιμοποίηση τον Ιούνιο του 2009.

Η εγκυμοσύνη μου κύλησε ομαλότατα, σχεδόν σαν να μην έτρεχε τίποτε. Ο μικρός μας γεννήθηκε τέλος Μαρτίου του 2013 και ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι αποκλειστικού θηλασμού, το οποίο ευχαριστιόμουν πολύ, γιατί στα δίδυμα δεν είχα καταφέρει να θηλάσω αποκλειστικά – έδινα συμπλήρωμα σχεδόν σε κάθε γεύμα για 5 μήνες. Το είχα, λοιπόν, μεγάλο απωθημένο: να καταφέρω πρώτα να περάσω τους 5 μήνες, με στόχο τους 12 και μετά όσο μας πάρει.

Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας που έβλεπα το «δωράκι» μου, ένα τόσο δα πλασματάκι να μεγαλώνει ΜΟΝΟ με το γάλα της μαμάς του, να με ζητάει, να αποκοιμιέται θηλάζοντας ξάπλα στο κρεβάτι δίπλα μου… Και το απολάμβανα ακόμη περισσότερο, γιατί αυτή τη φορά ήταν ένα μόνο παιδάκι, και, όσο τα μεγάλα μου περνούσαν το πρωί στο σχολείο, προλάβαινα να ασχοληθώ αποκλειστικά μαζί του, χωρίς να τον αναγκάζω να μοιράζεται το χρόνο μου με κάποιον άλλον –πράγμα που τα μεγάλα δεν έζησαν ποτέ!

Ώσπου μια μέρα στα μέσα του Ιουλίου, και ενώ έκανα μασάζ στο δεξί μου στήθος για να ξεκινήσω να ταΐζω, ένιωσα κάτι σκληρό ψηλά, κοντά στη μασχάλη. Το πίεσα από όλες τις πλευρές για να σιγουρευτώ ότι δεν είναι η ιδέα μου, ούτε είναι κανένας γαλακτοφόρος αδένας που έχει παραφουσκώσει. Όντως ήταν ένα «μπαλάκι» εκεί. Το είπα στον άντρα μου και μου ζήτησε να πάω το πρωί για έλεγχο. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία και είπα «θα το κοιτάξω και το πρωί για να σιγουρευτώ ότι δεν έφυγε και μετά βλέπουμε». Τελικά το πρωί ήταν ακόμη εκεί. Εδώ άρχισε  το τρέξιμο.

Η οικογένειά μου έχει απίστευτο ιστορικό καρκίνου του μαστού, με συνεχόμενα κρούσματα στις τελευταίες γενιές (μαμά, θείες, γιαγιά – παραπίσω δεν ξέρει κανείς) και όπως είναι φυσικό, κι εγώ από τα 35 μου (τώρα είμαι 40) το έλεγχα κάθε χρόνο. Μέσα μου ήμουν σίγουρη ότι κάποτε θα συνέβαινε και σ’ εμένα, απλώς φανταζόμουν ότι θα ερχόταν λίγο αργότερα, κάπου στα 50, που το εμφάνισαν και οι υπόλοιπες της οικογένειας.

Μην τα πολυλογώ, μετά από μια μαστογραφία και έναν υπέρηχο, κάναμε παρακέντηση σ’ αυτό που βρέθηκε, και σε 2-3 μέρες είχαμε αποτελέσματα, τα οποία δεν ήταν καλά. Υπήρχε κακοήθεια και η λύση μόνο μία: να μπω χειρουργείο. Μετά από μια μικρή έρευνα, κατέληξα σε γιατρό και κανόνισα χειρουργείο 9 μέρες ακριβώς από τη στιγμή που έπιασα το «γρουμπουλάκι» μου.

Το θέμα όμως ήταν τι κάνω με το θηλασμό! Όσο έκανα τις εξετάσεις, χρειάστηκε να μπω και για μαγνητική, όπου μου έδωσαν να πιω ένα σκιαγραφικό υγρό. Με το που το πήρα στο χέρι μου, το πρώτο πράγμα που ρώτησα τους χειριστές και τη μαστολόγο που με παρακολουθούσε ήταν αν το σκιαγραφικό είναι συμβατό με το θηλασμό. Βεβαίως δεν ήξεραν να μου πουν, αλλά η εύκολη απάντηση που άκουσα ήταν «Δεν έχει σημασία, γιατί θα κόψεις αμέσως το θηλασμό». Εγκεφαλικό εγώ. Δε μπορούσα να διανοηθώ πόσο εύκολα ξεστομίζει κανείς τέτοια κουβέντα σε μαμά που θηλάζει, χωρίς καν να κάνει μια στοιχειώδη έρευνα. Μου πρότεινε να πάρω αμέσως χάπι για να μου κοπεί το γάλα. Όταν είδε πώς την κοίταξα, δεν επέμενε, αλλά μου πρόβαλε το υπέροχο επιχείρημα «Κι εγώ τα παιδιά μου δεν τα θήλασα, αλλά είναι μια χαρά».  Σκέφτηκα: «ΟΚ, όταν και αν έρθει η ώρα που θα είναι απαραίτητο, να τον κόψω. Αλλά γιατί, βρε λειτουργέ υγείας, δεν κοιτάς να δεις τι καλύτερο μπορεί να γίνει;».

Τέλος πάντων, χάρη στο Internet και στα υπέροχα κορίτσια της Ομάδας Υποστήριξης Θηλασμού Πάτρας, βρήκα στο e-lactancia τη δραστική ουσία που είχα πάρει και ανακάλυψα (ω! τι περίεργο!!!!) ότι είχε risk level 0. Μηδέν! Δηλαδή ΔΕΝ επηρεάζει το θηλασμό! Δηλαδή δε χρειαζόταν ξαφνικά να υποβάλω το μωρό μου στην απότομη και χωρίς ουσιαστικό -ακόμα- λόγο διαδικασία του αποθηλασμού.

Εκεί όμως άρχισα να σκέφτομαι τι θα γίνει όταν θα λείψω για το χειρουργείο. Είχα 3 μέρες μέχρι να φύγω για το χειρουργείο, που έγινε στην Αθήνα. Τράπεζα γάλακτος δεν είχα κάνει, γιατί δε μου είχε χρειαστεί ποτέ, και ο μπέμπης δεν είχε ιδέα από μπιμπερό…   Άρχισα να του δίνω μπιμπερό, για να το συνηθίσει, αρχικά, γιατί δεν το δεχόταν με τίποτα. Έκανε απεργία.

Από την άλλη, εγώ δεν ήξερα τι να σκεφτώ για το μέλλον, τι με περιμένει, αν θα μπορέσω να ξαναθηλάσω μετά την εγχείρηση, τι θα κάνω όταν θα βγει η βιοψία… Πολλά τα ερωτήματα, καμία απάντηση για την ώρα.  [Παρένθεση: η μαστολόγος μου είπε ότι οπωσδήποτε θα πρέπει να κόψω το θηλασμό για να χειρουργηθώ, γιατί θα διευκολύνει τη δουλειά του χειρουργείου και δεν είναι δυνατόν να με ανοίξει και να έχει μέσα γάλα. Ο χειρουργός που τελικά επέλεξα και με «καθάρισε» μου είπε ότι δεν χρειάζεται να κόψω το θηλασμό για το χειρουργείο, αλλά καλό είναι να σταματήσω να ταΐζω από το δεξί, γιατί υπάρχει μια θεωρία – πολύ extreme κατά τη γνώμη του, αλλά όχι αμελητέα – ότι μπορεί το μωρό να πίνει καρκινικά κύτταρα μαζί με το γάλα μου.]

Άρχισα να παραλείπω γεύματα θηλασμού από το δεξί και να τα αντικαθιστώ με μπιμπερό, αλλά το στήθος άρχισε να πονάει και να πρήζεται. Προσπαθούσα να το αποσυμφορήσω, αλλά δεν ήμουν σίγουρη ότι έκανα καλά ή αν του έδινα σήμα να ξανα-παράγει γάλα … Σ’ εκείνη την ώρα της απελπισίας, επικοινώνησα, πάλι χάρη στις μανούλες της Ομάδας Θηλασμού Πάτρας, με τη Σύμβουλο Θηλασμού Βίκυ Φαρδογιάννη, η οποία με έσωσε!!! Τελικά αποθήλασα ήρεμα από το δεξί και συνέχισα κανονικά με το αριστερό μέχρι το χειρουργείο. Πήρα μαζί μου και το θήλαστρο, μήπως πρηστώ 2 μέρες εκεί. Τελικά, πράγματι το χρησιμοποίησα το πρωί πριν την επέμβαση, μέσα στην τουαλέτα του νοσοκομείου!!!

Η επιστροφή ήταν βαριά προσγείωση στην πραγματικότητα. Μου αφαίρεσαν τον όγκο και όλους τους λεμφαδένες της μασχάλης, καθώς ο «φρουρός» ήταν θετικός (ευτυχώς μόνο ένας) και αποφάσισαν να τους καθαρίσουν όλους. Είχα δυο σωληνάκια παροχέτευσης και πολύ μούδιασμα, όχι τόσο στο στήθος, όσο σε όλο το δεξί χέρι. Και οι οδηγίες ήταν σαφείς: να προσέχω πολύ να μην κουράζω το χέρι, να αποφεύγω τις δουλειές, βάρη, σίδερο, άπλωμα κ.ά. πολλά.

Στις δύο εβδομάδες μέχρι τα αποτελέσματα της βιοψίας, συνέχισα να θηλάζω, από το αριστερό στήθος μόνο, κάθε δεύτερο γεύμα, ξάπλα, γιατί μόνο έτσι δεν πονούσα. Έπαιρνα το παιδί αγκαλιά και έκλαιγα, του έλεγα «τι σου κάνω, παιδάκι μου» και στενοχωριόμουνα που του στερώ αυτό που του ανήκει, που ΠΑΛΙ δεν κατάφερα να φτάσω το στόχο που ήθελα, που είχα χάσει τη δεύτερη ευκαιρία που μου είχε δοθεί, που… που…

Ο «φιλαράκος» μας αποδείχτηκε πολύ επιθετικός – αν και καθόλου ορμονοεξαρτώμενος, πράγμα που φαινόταν αναμενόμενο μετά από μια εγκυμοσύνη – και ο ογκολόγος αποφάσισε να τον αντιμετωπίσουμε με ανάλογη «επίθεση» σε όλα τα μέτωπα. Αυτό σημαίνει: πρώτα βαριά χημειοθεραπεία, μετά ακτινοθεραπεία, και τέλος ελάχιστες ορμόνες. Ημερομηνία έναρξης: 28 Αυγούστου. Για τις λίγες μέρες που έμεναν μέχρι τότε, εγώ συνέχιζα ακάθεκτη να θηλάζω  τον Ιάσονά μου.

[Παρένθεση δεύτερη: το όνομα του μωρού το διάλεξαν τα αδέρφια του. Ήθελαν έναν ήρωα της μυθολογίας. Ο Ιάσων, λοιπόν, ετυμολογικά προέρχεται από το ρ.ιάομαι, που σημαίνει «γιατρεύω». Λες και το ξέρανε τα παιδάκια μου ότι χάρη σ’ αυτόν, τον Ιάσονα, θα έβρισκα τον καρκίνο μου και θα τον γιάτρευα!!!].

Το μωρό μου έφαγε το τελευταίο του γεύμα από «μπυζάκι μαμάς» όντας 4 μηνών και 3 εβδομάδων, ακριβώς στις 15 Αυγούστου του 2013. Δηλαδή ένα χρόνο ακριβώς μετά τη μέρα που ανακαλύψαμε την ύπαρξή του στην κοιλίτσα μου με το τεστ εγκυμοσύνης!

Υ.Γ. Οι ημερομηνίες και οι συμπτώσεις δεν είναι κατασκευή του εγκεφάλου μου! Είναι πραγματικές!

Λήδα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Μια απρόσμενη ιστορία θηλασμού

της  Flannery Fontinell, R.N., B.S.N., IBCLC, LCCE

Μετάφραση-Επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ήταν Σάββατο και εφημέρευα ως σύμβουλος θηλασμού στον νοσοκομείο. Είχα μόλις τελειώσει το μάθημα θηλασμού και καθόμουν στο γραφείο των νοσοκόμων. Μια συνάδελφός μου μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον γιατρό για μία ασθενή, όταν ο σύζυγος μίας άλλης ασθενούς εμφανίστηκε και ζήτησε βοήθεια για να ταΐσουν το παιδί τους με μπιμπερό. Εκείνη χαμογέλασε και τους έκανε νόημα να περιμένουν ένα λεπτό, επειδή μιλούσε στο τηλέφωνο. Καθώς δεν είχα δουλειά εκείνη τη στιγμή, προσφέρθηκα να βοηθήσω. Η συνάδελφός μου, καθώς κατευθυνόμουν προς το δωμάτιο, μου φώναξε: «Δίνουν μόνο φόρμουλα».

Το είχα υποθέσει καθώς είχαν ζητήσει βοήθεια με το μπιμπερό και σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο μετά τον τοκετό, οι θηλάζουσες μητέρες συνήθως δεν χρησιμοποιούν μπιμπερό. Για μια στιγμή αναρωτήθηκα τι θα σκεφτόντουσαν αυτοί οι γονείς όταν θα έμπαινα στο δωμάτιό τους με την επίσημη στολή της συμβούλου θηλασμού. Πήγαινα για να τους βοηθήσω με την φόρμουλα και το μπιμπερό, το αντίθετο δηλαδή απ’ αυτό που δήλωνε η στολή μου. Αναρωτιόμουν αν αυτό θα τους έδινε ένα μπερδεμένο μήνυμα. Αλλά σταμάτησα να αναρωτιέμαι τη στιγμή που άνοιξα την πόρτα του δωματίου τους, μη γνωρίζοντας τίποτα γι’ αυτή την οικογένεια.

Η γυναίκα ήταν στο κρεβάτι και διάφορα υγρά έτρεχαν από μπουκάλια μέσα στο σώμα της. Είχε μόλις κάνει καισαρική τομή και προσπαθούσε να ταΐσει το παιδί της. Καθόταν και προσπαθούσε να κρατήσει στην αγκαλιά της το μωρό, ενώ αυτό έψαχνε με το στόμα του τη θηλή του μπιμπερό. Και οι δύο προσπαθούσαν να βρουν τη σωστή θέση.

Το μισούσα αυτό που πήγαινα να κάνω, αλλά αφού η μαμά μόλις είχε βγει από το χειρουργείο και δυσκολευόταν τόσο πολύ με το κράτημα, προσπάθησα να βοηθήσω τον άντρα της να δώσει αυτό το γεύμα στο μωρό της. Ο άντρας ακολούθησε πιστά τις οδηγίες που του έδωσα.

Εξήγησα εν συντομία ότι για κάποια μωρά είναι πιο εύκολο να πιουν το γάλα τους φασκιωμένα ελαφρώς, έτσι ώστε τα χέρια τους να μην κουνιούνται συνέχεια και ότι αυτό κάνει το τάισμα πιο εύκολο σ΄ αυτό το στάδιο της ζωής του μωρού. Παρακολουθούσα τη μαμά καθώς εκείνη χαμογελούσε αμυδρά, παρακολουθώντας με τη σειρά της το σύζυγό της να ταΐζει το μωρό. Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού της και βάζοντας το χέρι μου πάνω στα πόδια της μέσα από την κουβέρτα τη ρώτησα, «Είσαι καλά;». Συνεχίζοντας να παρακολουθεί το μπαμπά και το μωρό, είπε «Απλώς στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να το ταΐσω εγώ».

Της υπενθύμισα ότι αυτό είναι κάτι προσωρινό και ότι πριν τελειώσει η μέρα θα ήταν πολύ πιο ενεργητική. Το πρόσωπό της κοκκίνισε και τα μάτια της δάκρυσαν καθώς παρακολουθούσε τον άντρα της να ταΐζει το μωρό τους.

«Υπάρχει κάποιος λόγος που επέλεξες να μην θηλάσεις;», ρώτησα. Δεν την γνώριζα και ήμουν στ’ αλήθεια περίεργη, δεν είχα κάτι στο μυαλό μου. Απάντησε «Έχω κάνει διπλή μαστεκτομή». Και μετά άρχισε να κλαίει…. Δεν συνηθίζω να χάνω τα λόγια μου, αυτή ήταν η πρώτη φορά. Έμεινα ακίνητη να ακούω και μετά βρήκα κάποια λόγια.

Συμφώνησα ότι είχε έναν πολύ καλό λόγο για να στεναχωριέται. Την άκουσα για λίγο ακόμη καθώς μιλούσε και έκλαιγε και στο τέλος κατάφερα να της προτείνω κάτι: «Ξέρεις, έχω μια φίλη που υιοθέτησε ένα μωρό. Έκανε κάτι που το αποκαλεί «brottle». Το βλέμμα της γύρισε επάνω μου με τα μάτια γεμάτα δάκρυα, αλλά ορθάνοιχτα.

«Τι σημαίνει αυτό;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι ήταν η εκδοχή της φίλης μου για το θηλασμό. Θα έβγαζε την μπλούζα της, θα έμενε γυμνή, θα έγδυνε το μωρό της και θα το έπαιρνε αγκαλιά δέρμα με δέρμα. Μετά θα έδινε το μπιμπερό στο μωρό.

«Τι σημαίνει δέρμα με δέρμα;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι μετά τον τοκετό, το να είναι το μωρό γυμνό πάνω στο γυμνό στήθος της μητέρας του είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο. Τα μάτια της σκοτείνιασαν. Δεν έκλαιγε. Η έκφρασή της είχε αλλάξει.

«Μήπως θα ήθελες να το δοκιμάσεις;», τη ρώτησα μαλακά. Ακολούθησαν κι άλλα δάκρυα, που συνοδεύονταν από ένα χαμηλόφωνο «ναι».

Κοίταξα το μωρό που είχε ήδη πιεί το μισό μπουκάλι και είπα «ΟΚ, ας το κάνουμε». Πήρα το μωρό και το ξέντυσα. Η μαμά έκλαιγε σιγανά. Σήκωσα το μωρό και της είπα «Θα είσαι εντάξει αν βγάλεις την ρόμπα και βάλω το μωρό πάνω στο στήθος σου;». Μου ένευσε «ναι».

Έβγαλε αργά την χειρουργική ρόμπα και αποκάλυψε δύο τέλεια αποκαταστημένα στήθη, με απαλή ροζ θηλαία άλω. Το μωρό ήταν ανήσυχο στα χέρια μου, αλλά ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί. Όταν το τοποθέτησα στο στήθος της μητέρας του, ησύχασε αμέσως. Το πρόσωπό του ηρέμησε. Τα χέρια του ηρέμησαν. Ήταν στο σπίτι του.

Μετά από λίγο άρχισε να ψάχνει. Της είπα «Σε ψάχνει. Ψάχνει τη θηλή σου επειδή τον κρατάς αγκαλιά». Η μητέρα συνέχισε να κλαίει και να γελάει ταυτόχρονα. Ο άντρας της, δακρυσμένος, ήσυχος, κάθισε στο πλευρό της και άγγιξε τρυφερά τον ώμο της.

Και τότε της είπα «Ξέρεις, κάποιες γυναίκες που έχουν δυσκολίες με το θηλασμό, είτε επειδή δεν παράγουν αρκετό γάλα, είτε επειδή έχουν πρόβλημα με τις θηλές τους, χρησιμοποιούν κάτι που λέγεται “σύστημα συμπληρωματικής σίτισης” (SNS). Μήπως είναι κάτι που θα ήθελες να δοκιμάσεις;». Και εκείνη αμέσως απάντησε «Ω, ναι».


Πήγα αμέσως να βρω ένα SNS: ένα σωληνάκι που η μία άκρη του είναι συνδεδεμένη με ένα μπουκάλι που περιέχει φόρμουλα ή μητρικό γάλα και η άλλη άκρη του καταλήγει στη θηλή της μητέρας. Όταν το μωρό θηλάζει στο στήθος, πίνει το γάλα μέσω του σωλήνα κι έτσι η μητέρα και το μωρό έχουν την εμπειρία του θηλασμού.

Βρήκα SNS. Και βρήκα και μια ψευτοθηλή, η οποία μοιάζει με ένα μικρό σομπρέρο το οποίο εφαρμόζει πάνω στη θηλή της μητέρας και εξυπηρετεί στο να κάνει το πιάσιμο του μωρού στη θηλή καλύτερο. Επέστρεψα στο δωμάτιο και της έδειξα τι είχα βρει και πώς χρησιμοποιούνται. Ήμουν τελείως αδέξια. Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία με το SNS, αλλά ήμουν αποφασισμένη.

Ετοιμαστήκαμε και βάλαμε το μωρό στη σωστή θέση. Στην πρώτη μας προσπάθεια το μωρό έπιασε την ψευτοθηλή αλλά δεν έκανε καμία θηλαστική κίνηση.

Η μητέρα δεν νοιάστηκε καθόλου, έκλαιγε από χαρά που είχε το μωρό στην αγκαλιά της με τέτοιο τρόπο που της φαινόταν απίθανο να συμβεί εξαιτίας του χειρουργικού της ιστορικού.

Της είπα «Δεν είναι έτοιμος ακόμα, αλλά μην τον αφήνεις. Μείνε μαζί του δέρμα με δέρμα και θα επιστρέψω σε λίγο για να ξαναπροσπαθήσουμε». Μου χαμογέλασε.

Περίπου μία ώρα μετά επέστρεψα στο δωμάτιό τους. Η μαμά και το μωρό ήταν ακριβώς όπως τους είχα αφήσει: δέρμα με δέρμα και απολύτως ικανοποιημένοι. Η μητέρα άρχισε και πάλι να κλαίει μόλις μπήκα μέσα. Της χαμογέλασα και ξεκίνησα τη διαδικασία. Τοποθέτησα την ψευτοθηλή και το SNS και το μωρό ήταν στη σωστή στάση για θηλασμό.

Μείναμε ακίνητες. Περιμέναμε τα σημάδια του μωρού. Και τελικά, έγινε. Με τα μάτια του ανοιχτά, έριξε λίγο πίσω το κεφάλι του και άνοιξε διάπλατα το στόμα του. Με το ένα χέρι μου στον αυχένα του και το χέρι της μαμάς πάνω από το δικό μου, το οδηγήσαμε πάνω στο στήθος. Σταμάτησε. Και μετά είδαμε το σαγόνι του να κινείται. Παρακολουθούσα το SNS. Μετά από λίγο το γάλα άρχισε να τρέχει. Το έδειξα στους γονείς και της ψιθύρισα «Θηλάζει. Θηλάζεις το μωρό σου!».

Κάποιοι από το προσωπικό της κλινικής ήρθαν να δουν αυτό το σπάνιο γεγονός. Όλοι έκλαιγαν. Η μητέρα, η οποία πριν τον τοκετό είχε ζητήσει να μην της μιλήσει κανένας για θηλασμό, η οποία μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν έτοιμη να απαντήσει σε όποιον τολμούσε να την κρίνει «να πάει να γ…….», η οποία νόμιζε ότι της ήταν απαγορευμένος ο θηλασμός….. Αυτή η γυναίκα θήλαζε. Το μωρό κατάπινε και η μαμά έκλαιγε, χαμογελούσε και με ευχαριστούσε αδιάκοπα.

Το γεγονός ήταν ότι τα είχα κάνει θάλασσα. Υπήρχε φόρμουλα παντού, πάνω στη μαμά, στο μωρό, σε μένα, αλλά δεν με ένοιαζε. Πριν την αποχαιρετήσω της είπα ότι θα την επισκεπτόμουν ξανά. Κι αυτό την έκανε να κλάψει ξανά. Φαντάζομαι ότι ούτε της πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα χρειαζόταν σύμβουλο θηλασμού. Την αγκάλιασα και της είπα «Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις ξανά, να ξέρεις ότι μπορείς και ότι το έκανες. Το μωρό σου είναι εδώ, στη φωλιά του, πάνω στο στήθος σου, είτε θηλάζεις, είτε όχι, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει».

***

Έφυγα με πολλά ερωτηματικά. Είναι αυτό ένα μάθημα για όλους αυτούς που βάζουν περιορισμούς (πολλές φορές βάσιμους) σε θέματα υγείας, αντί να ρωτήσουν πρώτα κάποια πράγματα; Και ποια είναι η πιθανή σχέση ανάμεσα σε έναν σύμβουλο θηλασμού και σε μια γυναίκα που επιλέγει να μην θηλάσει; Μήπως αυτή η σχέση θα πρέπει να είναι πιο ευγενική, ώστε οι γυναίκες να μην φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν; Μήπως είναι αυτό ένα μάθημα για τις νοσοκόμες, τις μαίες, τους γιατρούς ώστε να μπορέσουν να κάνουν τις δύσκολες συζητήσεις που συνήθως αποφεύγουν, προσφέροντας επιλογές οι οποίες μπορεί να είναι δύσκολες για να συζητηθούν ή επώδυνες για τον ασθενή; Μήπως όταν επισκεπτόμαστε έναν ασθενή θα ήταν καλύτερα να μη έχουμε προγραμματισμένο το τι θα πούμε;

Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση: να βρω την χρυσή τομή κι αν δεν υπάρχει να τη δημιουργήσω, να βγω από τον γνωστό τρόπο σκέψης, με την ελπίδα ότι οι άνθρωποι τους οποίους φροντίζω θα θέλουν κι αυτοί να πάνε εκεί που θέλω να τους πάω εγώ.

Εκείνο το Σάββατο, έξω από το δωμάτιο εκείνης της μητέρας, σκεφτόμουν ότι είχαμε βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα σ’ αυτό που ήταν η πραγματικότητα και σ’ αυτό που θα θέλαμε να είναι. Μπορεί να μην επρόκειτο για μητρικό γάλα, αλλά το μωρό βρισκόταν στο στήθος, άρα θήλαζε, σωστά; Ή ίσως, αυτό που συνέβη σ’ εκείνη την οικογένεια να ήταν μια χρυσή τομή η οποία είχε ψυχολογικά οφέλη για όλους τους εμπλεκόμενους.

Αφιερώνω το άρθρο σ’ αυτή την υπέροχη μαμά. Σ’ ευχαριστώ για τον ενθουσιασμό σου όταν αποφάσισα να γράψω αυτή την ιστορία. Σ’ ευχαριστώ που μου έστειλες αυτή την γλυκιά φωτογραφία, ώστε όλοι να δουν ότι γίνεται. Σ’ ευχαριστώ που ήσουν αρκετά γενναία ώστε να απογυμνωθείς τόσο από τους προσωπικούς σου περιορισμούς, όσο και από την χειρουργική σου ρόμπα. Και πάνω απ’ όλα, σ’ ευχαριστώ που δεν μου είπες «να πάω να γ……».

Πηγή: http://fullbellysisters.blogspot.jp/2013/04/opening-closed-door-unexpected.html?m=1

 

Η ιστορία της Κάρεϋ – Θηλασμός μετά από μαστεκτομή

Η Karey διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού όταν το πρώτο της παιδί, ένα κοριτσάκι, ήταν μόνο 7 μηνών. Σ’ αυτό το κείμενο η Karey, 31 ετών, μιλάει για το πώς είναι να περνάς τη διαδικασία θεραπείας του καρκίνου σχεδόν αμέσως μετά τον τοκετό και πώς κατάφερε να θηλάσει το δεύτερο παιδί της, τώρα 10 μηνών, με μόνον ένα στήθος.

Η διάγνωση

Είχα μόλις τελειώσει την άντληση γάλακτος όταν ανακάλυψα έναν όγκο στο στήθος μου. Είχα μεγάλο θέμα με την παραγωγή μου – κάποια στιγμή συναντούσα έναν σύμβουλο θηλασμού κάθε εβδομάδα – αλλά τελικά δεν είχα αρκετό γάλα και η κόρη μου αρνιόταν να θηλάσει. Ούτε εγώ, αλλά ούτε κι εκείνη απολαμβάναμε το θηλασμό, τσίριζε κάθε φορά που την έβαζα στο στήθος. Κι έτσι κατέληξα να αντλώ το γάλα μου και εκείνη θήλαζε ίσως μόνο μία φορά μέσα στη νύχτα. Της έδινα επίσης και συμπλήρωμα με φόρμουλα. 

Όταν έπιασα τον όγκο στην αρχή πίστεψα ότι είναι απλώς ένας φραγμένος πόρος και πήγα να μου τον ξεμπλοκάρουν, αλλά ο γιατρός μου είπε ότι αυτός ο όγκος είναι στερεός. Και κάπως έτσι, διαγνώστηκα με καρκίνο του  μαστού. Ο όγκος ήταν μεγάλος κι ο καρκίνος επιθετικός.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν «Μα, κι εγώ και ο άντρας μου θέλουμε να κάνουμε κι άλλα παιδιά»! Αλλά η χημειοθεραπεία ίσως με έβαζε σε κατάσταση εμμηνόπαυσης, οι πιθανότητες για να γίνει αυτό ήταν 50-50. Κι έτσι το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να συντηρήσουμε τους απογόνους μας. Κάναμε εξωσωματική γονιμοποίηση χωρίς την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα – διαγνώστηκα τον Φεβρουάριο και άρχισα χημειοθεραπεία τον Μάρτιο. Κατάφεραν να γονιμοποιήσουν ένα ωάριο σε μόλις έναν κύκλο. Ήμουν πολύ τυχερή σ’ αυτό το θέμα.

Το χειρουργείο

Έκανα χημειοθεραπεία κάθε δεύτερη εβδομάδα για περίπου 4 μήνες. Με το γιατρό μου συζητήσαμε το θέμα του χειρουργείου και αρχικά κάναμε ογκεκτομή (κατά την οποία αφαιρείται μόνο ένα κομμάτι του στήθους), αλλά μετά την μαγνητική τομογραφία είδε ότι δεν είχε αφαιρεθεί όλος ο όγκος κι έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε ολική μαστεκτομή. 

Εξαιτίας της θέσης του καρκίνου και επειδή ήταν μόνο το ένα στήθος επηρεασμένο (και ο οργανισμός μου είχε ανταποκριθεί πολύ καλά στη χημειοθεραπεία), έκανα μονή μαστεκτομή. Μετά το χειρουργείο μου ανακοίνωσαν ότι ήμουν τελείως καθαρή από καρκίνο.

Το θαύμα!

Μετά την ανάρρωσή μου από το χειρουργείο, άρχισα τις ακτινοβολίες, οι οποίες κράτησαν περίπου ένα μήνα. Τελείωσαν μία εβδομάδα πριν κλείσω τα τριάντα μου χρόνια. Σ’ αυτή τη φάση με το ζόρι είχα περίοδο, ο κύκλος μου δεν είχε αποκατασταθεί. Οι γιατροί μου ήθελαν να περιμένω δύο χρόνια πριν μείνω ξανά έγκυος, αλλά δεν πήραμε προφυλάξεις ένα βράδυ και ανακαλύψαμε μετά από λίγες μέρες ότι ήμουν έγκυος! Ήταν ένα θαύμα! 

Ένιωσα τρομαγμένη, ευτυχισμένη και λίγο ένοχη. Είμαι πολύ υπάκουη γενικά κι έτσι ήταν κάπως περίεργο το ότι παράκουσα τις οδηγίες των γιατρών μου. Σκεφτόμουν «θα τρελαθούν με μένα και θα βρω το μπελά μου». Ήξερα όμως ότι δεν υπήρχε κίνδυνος για την υγεία μου εξαιτίας του είδους του καρκίνου που είχα. Δεν ξέραμε στ’ αλήθεια πώς θα ανταποκριθεί το σώμα μου και αν θα ήταν ικανό να φιλοξενήσει ένα έμβρυο σ’ αυτή τη φάση. Επίσης σκεφτόμουν «Θεέ μου, μπορεί ακόμα το σώμα μου να είναι δηλητηριασμένο από την ακτινοβολία». Όμως είδα τον ογκολόγο μου και τον γυναικολόγο μου, οι οποίοι μίλησαν αμέσως με κάποιον άλλο ειδικό γιατρό και όλοι είπαν ότι δεν υπάρχει καμιά ανησυχία – η μόνη ανησυχία θα αφορούσε τις χημειοθεραπείες, αλλά αυτές είχαν τελειώσει πριν πολύ καιρό.

Ξέρω ότι γίνεται μεγάλη συζήτηση σχετικά με το μητρικό ένστικτο αλλά εγώ, σε εκείνη τη φάση, με κάποιο τρόπο, απλώς ήξερα ότι αυτή η εγκυμοσύνη θα κατέληγε σε ένα υγιές μωρό. Ήταν μια σχετικά εύκολη εγκυμοσύνη και είχα ένα φυσιολογικό τοκετό…. Όλα πήγαν μια χαρά!

Η ελπίδα

Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σκεφτόμουν το θηλασμό. Ήθελα να ξέρω τι έπρεπε να κάνω για να προετοιμαστώ. Ήξερα ότι οι γυναίκες συνήθως θηλάζουν από δύο στήθη, αλλά ήξερα επίσης γυναίκες οι οποίες, παρόλο που είχαν δύο πλήρως λειτουργικούς μαστούς, θήλαζαν το παιδί τους μόνο από τον ένα γιατί αυτόν προτιμούσε το παιδί. Άρα ήξερα ότι γίνεται να θηλάζεις μόνο από ένα στήθος. Αυτό που δεν ήξερα ήταν το αν θα είχα θέματα παραγωγής και πάλι. 

Είχα πολύ άγχος. Το γεγονός ότι δεν μπόρεσα να θηλάσω την κόρη μου το είχα εκλάβει ως μεγάλη προσωπική αποτυχία. Άκουγα συνέχεια γύρω μου «Ο θηλασμός είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Το σώμα σου είναι φτιαγμένο γι΄ αυτό». Κι εγώ σκεφτόμουν «Το σώμα μου με πρόδωσε. Και πρόδωσε και την κόρη μου». Και το επιστέγασμα ήταν ότι το σώμα μου με πρόδωσε ξανά, δημιουργώντας έναν καρκίνο. Κι έτσι, μετά απ’ όλα αυτά, αν κατάφερνα να θηλάσω το γιο μου θα ήταν σαν να είχα νικήσει τον καρκίνο.

Ο πόνος

Ο γιος μου έπιασε το στήθος αμέσως – πληγώθηκα αρκετά στην αρχή κι έφτασα στο σημείο, μετά από δυο εβδομάδες, να κλαίω απ’ τον πόνο – αλλά ήμουν τόσο αποφασισμένη που άντεχα τα πάντα. 

Όταν έκανα χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, χειρουργεία κλπ, η φιλοσοφία μου ήταν «Δεν θα υποφέρω. Εάν υπάρχει ένα χάπι που αν το πάρω θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα, θα το πάρω». Δεν είχα κανένα πρόβλημα να πάρω παυσίπονα. Αλλά στο θηλασμό, προφανώς, είναι πολύ λίγα αυτά που μπορείς να πάρεις ή να κάνεις για να ξεπεράσεις τους αρχικούς πόνους. Κι έτσι ήταν περισσότερο ένα παιχνίδι του μυαλού για μένα.

Ήταν δύσκολο και επώδυνο για περίπου τρεις εβδομάδες. Αλλά μετά απ’ αυτό το διάστημα, ήταν μαγικό.

Η πραγματικότητα 

Ο μαστός που αφαιρέθηκε δεν παρήγαγε γάλα. Ωστόσο, επειδή υπήρχε λίγος εναπομείναντας ιστός,  το στήθος μου υπέστη κάποιες μικρές αλλαγές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Αυτό ήταν δύσκολο και κάποιες φορές πανικοβλήθηκα, γιατί σκεφτόμουν «Θεέ μου, τι είναι πάλι αυτό; Μήπως πρέπει να δω το γιατρό μου; Μήπως είναι καρκίνος;». Αλλά όσες φορές πήγα στον γιατρό, αυτός με διαβεβαίωσε ότι όλα είναι εντάξει. 

Επειδή έμεινα έγκυος τόσο γρήγορα μετά την μαστεκτομή, δεν είχα προλάβει να κάνω πλήρη αποκατάσταση. Κι έτσι είχα μόνο ένα αρχικό εμφύτευμα στην πλευρά της μαστεκτομής, το οποίο ήταν βασικά σαν μια πέτρα. Είχα δηλαδή ένα τεράστιο, σε σχήμα πεπονιού, στήθος από τη μια πλευρά και μια μεγάλη πέτρα από την άλλη.

Προχωρώντας μπροστά

Θηλάζω ακόμα τον γιο μου. Τώρα είναι 10 μηνών. Έχω στόχο τον έναν χρόνο. Οι γιατροί μου θέλουν να κάνω πάλι μαστογραφία, αλλά δεν μπόρεσα να την κάνω ακόμα. Επίσης, κυνηγώντας το μεγάλο μου παιδί και θηλάζοντας το μικρό, τελικά το εμφύτευμα χάλασε κι έτσι τώρα είμαι πραγματικά χάλια! Θέλω να τελειώσω με την αποκατάσταση. Αλλά αν πρόκειται ο αποθηλασμός να είναι τραυματικός και για τους δυο μας, δεν θα το πιέσω να γίνει. 

Η σχέση που δημιουργήθηκε με τον θηλασμό είναι καταπληκτική. Με θέλει, θέλει να είναι κοντά μου, θέλει να με κοιτάει στα μάτια. Δεν το είχα αυτό με την κόρη μου τόσο πολύ και είναι πολύ γλυκό να έχει κανείς μια τόσο στενή σχέση. Αλλά ενώ ξέρω πόσο σημαντικό είναι, σκέφτομαι επίσης ότι καμιά φορά η κοινωνία γεμίζει με πολλές ενοχές τις γυναίκες πάνω σ’ αυτό το θέμα και φυσικά δεν υπάρχει καμία υποστήριξη.

Τελικά, απλώς όλοι μας κάνουμε αυτό που μπορούμε να κάνουμε!

 

Δημοσιεύτηκε στο: http://www.huffingtonpost.com/2013/09/05/breastfeeding-breast-canc_n_3823791.html

Μετάφραση-Επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

 

 

 

Θηλασμός μετά από μαστεκτομή

Το 2009 παντρεύτηκα τον σύζυγό μου μετά από 3 χρόνια σχέσης. Θέλαμε και οι δυο ένα παιδάκι.

Μετά από λίγους μήνες, μιας και δεν κατάφερνα το επιθυμητό, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε έναν γυναικολόγο. Μας συνέστησε αρχικά να παρακολουθήσουμε για λίγο τον κύκλο μου λόγω του ότι δεν είχα σταθερή περίοδο. Στην αρχή της σχέσης μας είχα μια παλίνδρομη κύηση.

Σε μια επίσκεψη του ανέφερα πως είχα πιάσει κάτι πολύ μικρό στο στήθος μου. Χωρίς να ξέρω τον λόγο και αν και ήμουν μόνο 26 ετών, κάθε φορά που έμπαινα για μπάνιο, έκανα ψηλάφιση. Με έστειλε για υπέρηχο και μαστογραφία και εκεί ξεκίνησαν όλα.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ!

Ακολούθησαν δυο χειρουργεία και το 2ο ήταν μαστεκτομή. Το δυσάρεστο ήταν ότι εξαπλωνόταν πολύ γρήγορα, το ευχάριστο ήταν ότι ήταν ακόμη σε πολύ αρχικό στάδιο in situ.

Aπ’ ότι μου είπαν αργότερα, αν δεν το καταλάβαινα εγκαίρως, θα είχα 4-5 μήνες ζωής.

Ο υπέροχος γυναικολόγος μου, ο οποίος ήταν και αυτός που με χειρούργησε, μου είπε χαρακτηριστικά πως το μελλοντικό μου παιδί μου έσωσε τη ζωή!! Σε μια ενδεχόμενη εγκυμοσύνη δεν θα μπορούσα να καταλάβω το πρόβλημα λόγω του πρηξίματος των μαστών και φυσικά με τις ορμόνες να χτυπούν κόκκινο ο καρκίνος θα εξαπλώνοταν ακομη γρηγορότερα.

Μετά τη μαστεκτομή και την απόφαση ογκολόγου, δεν χρειάστηκαν χημειοθεραπείες ή κάτι άλλο. Η κόλασή μου τελείωνε εκεί. Ο γυναικολόγος μου μού συνεστησε απλά να μην μείνω έγκυος για ένα χρόνο. Μετά δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα.

Την ημέρα που έκλεινα ένα χρόνο από την αφαίρεση στήθους, έμαθα πως είμαι έγκυος! Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη και γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι! Το θαύμα της ζωής μου!

Θήλασα με ένα μαστό στο μωρό μου αποκλειστικά για 3 1/2 μήνες.

Σήμερα είναι ενός έτους και είναι ότι πολυτιμότερο έχω καταφέρει στη ζωή μου. Εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να τον μεγαλώσω και να τον καμαρώνω γερό και ευτυχισμένο!

Η πρόληψη και η παρακολούθηση μπορούν να σώσουν πολλές πολλές γυναίκες. Ήμουν μόνο 26 ετών χωρίς κανένα οικογενειακό ιστορικό. 

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ!

Δημοσιεύτηκε στο www.eimaimama.gr

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Ασφαλής ο θηλασμός μετά από θεραπεία για καρκίνο του μαστού.

Οι γυναίκες που επιβίωσαν από καρκίνο του μαστού θα πρέπει να έχουν την ευκαιρία να θηλάσουν τα παιδιά τους, λένε ερευνητές που παρουσίασαν τα αποτελέσματα νέας μελέτης στο 35ο συνέδριο της Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ογκολογίας στο Μιλάνο της Ιταλίας.

Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο θηλασμός είναι επικίνδυνος για τη μητέρα ή το παιδί μετά από θεραπεία για τον καρκίνο του στήθους, παρόλα αυτά πολλοί γιατροί συμβουλεύουν τις γυναίκες να μην το κάνουν, λέει ο Dr Hatem Azim από το Department of Medical Oncology at Jules Bordet Institute στις Βρυξέλλες. Εκπόνησε αυτή τη μελέτη μαζί με Ιταλούς συναδέλφους του δουλεύοντας στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Ογκολογίας του Μιλάνου.

«Είναι κρίμα που στις γυναίκες δεν δίνεται η ευκαιρία να ξαναβιώσουν τη μητρότητα και τα μωρά δεν επωφελούνται από τα αμέτρητα πλεονεκτήματα της γαλουχίας, εξαιτίας ενός φόβου που δεν βασίζεται πουθενά» λέει ο Dr Azim. «Δεν υπάρχει καμιά απόδειξη και είναι αδικαιολόγητο να εμποδίζουμε μια γυναίκα που επιβίωσε από τον καρκίνο του στήθους να μείνει έγκυος ή να θηλάσει».

«Πιστεύουμε ότι είναι καιρός να συνειδητοποιήσει η ιατρική κοινότητα ότι θα πρέπει να σεβόμαστε τους ασθενείς και τις επιθυμίες τους». «Ως ογκολόγοι θα πρέπει να βάλουμε σαν προτεραιότητα την υγεία των γυναικών παγκοσμίως και να ενθαρρύνουμε αυτή την προσέγγιση», είπε ο Dr Azim.

Για την έρευνά τους ο Dr Azim και οι συνεργάτες του συντάξανε ένα ερωτηματολόγιο για 20 γυναίκες που είχανε γεννήσει μετά από την ολοκλήρωση της θεραπείας για καρκίνο του στήθους. Από αυτές τις γυναίκες, οι 10 προσπάθησαν να θηλάσουν και οι 10 όχι. Οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για 4 χρόνια μετά τον τοκετό, κατά τη διάρκεια των οποίων σημειώθηκαν 2 επιδεινώσεις: μία σε γυναίκα που θήλασε και μία σε γυναίκα που δεν θήλασε.

«Αυτά τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν την προηγούμενη μελέτη που κάναμε, η οποία έδειξε ότι ο θηλασμός δεν είναι επιζήμιος για την πορεία του καρκίνου του στήθους». «Αν και αυτή η έρευνα είναι πολύ μικρή, είναι η δεύτερη που έχουμε κάνει και που έχει δείξει την ασφάλεια του θηλασμού μετά τη διάγνωση του καρκίνου του στήθους. Δυστυχώς, για τέτοια θέματα δεν είναι εφικτό να γίνουν μεγαλύτερες έρευνες».

Στη πρόσφατη έρευνα, περισσότερο από το 50% των γυναικών που δεν θήλασαν είχαν πάρει αποτρεπτικές οδηγίες για τον θηλασμό από τους γιατρούς τους. «Η πληροφορία αυτή αναδεικνύει την ανάγκη για πιο σωστή πληροφόρηση προς τις γυναίκες». «Αναγνωρίζω ότι τα διαθέσιμα στοιχεία για την ασφάλεια του θηλασμού δεν είναι ισχυρά, από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει έλλειψη στοιχείων ως προς την επιζήμια επίδρασή του» είπε ο Dr Azim.

Υπήρχαν δύο παράγοντες που σχετίζονταν με τον επιτυχή θηλασμό σ’ αυτή την έρευνα:
ο πρώτος ήταν ο τύπος της εγχείρησης στήθους που είχε γίνει. Αν και όλες οι γυναίκες είχαν την τάση να θηλάζουν από το υγιές στήθος, οι γυναίκες που δεν είχαν κάνει μαστεκτομή ήταν πιο πιθανό να θηλάσουν από αυτές που είχαν κάνει μαστεκτομή.

Πηγή: http://www.medicalnewstoday.com/articles/204309.php

http://www.sciencedaily.com/releases/2010/10/101012101847.htm

 

O θηλασμός ασπίδα κατά του καρκίνου του μαστού

Σύμφωνα με νέα έρευνα του World Cancer Research Fund, ο θηλασμός, για διάρκεια ενός χρόνου, βοηθά στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου στο μαστό κατά 4.8%.

Οι γυναίκες έχουν μια πιθανότητα στις εννιά να νοσήσουν από καρκίνο στο μαστό κατά τη διάρκεια της ζωής τους πράγμα που σημαίνει ότι η συνολική μείωση κινδύνου είναι λίγο πάνω από 0.5%. Read more