Άρθρα

Ο θηλασμός προστατεύει τη μητέρα από επιλόχειο κατάθλιψη

Κατά 50% φάνηκε να μειώνεται ο κίνδυνος, αποκαλύπτει μελέτη μεγάλης κλίμακας.

Πέρα από τη θωράκιση του οργανισμού του μωρού, ο θηλασμός προσφέρει σημαντικά οφέλη και για την υγεία της μητέρας. Νέα βρετανική μελέτη μεγάλης κλίμακας από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έδειξε πως οι νέες μητέρες που θηλάζουν αντιμετωπίζουν κατά 50% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης επιλόχειας κατάθλιψης.

Η επιλόχειος κατάθλιψη αποτελεί ένα είδος κλινικής κατάθλιψης η οποία μπορεί να εμφανιστεί στις μητέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους και οφείλεται σε ορμονικούς παράγοντες. Ανάμεσα στα κυριότερα συμπτώματα συγκαταλέγονται το κλάμα, ο εκνευρισμός, η υπνηλία, η δυσκολία συγκέντρωσης, η ανάγκη για απομόνωση, το αίσθημα του ανικανοποίητου και η διαρκής θλίψη.

«Ασπίδα» υγείας ο θηλασμός

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία περίπου μια στις δέκα μητέρες εμφανίζουν επιλόχεια κατάθλιψη κάποια στιγμή μετά τον τοκετό. Αναλύοντας δεδομένα που αφορούσαν συνολικά 14.000 γεννήσεις στη νοτιοδυτική Βρετανία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες που είχαν δηλώσει ότι επιθυμούσαν να θηλάσουν και τελικά το έκαναν εμφάνιζαν 50% λιγότερες πιθανότητες εμφάνιση της εν λόγω ψυχικής κατάστασης, συγκριτικά με τις υπόλοιπες.

Αντίθετα, οι γυναίκες που αρχικά είχαν δηλώσει ότι θα ήθελαν να θηλάσουν και τελικά για κάποιον λόγο δεν τα κατάφεραν, εμφάνιζαν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης της επιλόχειας κατάθλιψης.

«Ο θηλασμός φαίνεται να κρύβει προστατευτικά οφέλη και για τη μητέρα. Ωστόσο υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος όπου οι μητέρες που ήθελαν αλλά τελικά δεν κατάφεραν να θηλάσουν αντιμετώπιζαν τελικά τον υψηλότερο κίνδυνο από όλες τις υπόλοιπες ομάδες» υπογραμμίζει η δρ Μαρία Ιακώβου, η οποία έλαβε μέρος στη μελέτη.

«Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχει πολύ μεγάλη υποστήριξη απέναντι στις μητέρες που θέλουν να θηλάσουν, ενώ θα πρέπει οι ειδικοί να παρακολουθούν στενά όσες τελικά δεν τα καταφέρνουν για να βεβαιωθούν ότι όλα πάνε καλά» προσθέτει η ειδικός.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι πίσω από την προστατευτική δράση του θηλασμού ενάντια στην επιλόχεια κατάθλιψη, κρύβονται οι ορμόνες της «ευτυχίας» που εκκρίνονται στον γυναικείο οργανισμό κατά την παραγωγή του γάλακτος. Εκτιμούν ακόμα, ότι κοινωνικοί και ψυχολογικοί παράγοντες ενδεχομένως να συμβάλλουν στο συναίσθημα της αποτυχίας, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο της σοβαρής ψυχικής κατάστασης.

«Οι μητέρες πολλές φορές μετά τον τοκετό ταλαιπωρούνται από πόνο, έλλειψη ύπνου και στρες. Ο θηλασμός μπορεί να βοηθήσει ως προς την χαλάρωσή τους και τον περιορισμό του στρες που βιώνουν, αποτρέποντας έτσι την εμφάνιση διαταραχών της ψυχικής τους υγείας» εξηγεί από την πλευρά της Ρόζμαρι Ντόντς, από το ίδρυμα National Childbirth Trust(NCT).

Τα ενδιαφέροντα ευρήματα των ερευνητών παρουσιάζονται στο επιστημονικό έντυπο «Maternal and Child Health».

Πηγή: http://www.tovima.gr/science/medicine-biology/article/?aid=624283

Νέα έρευνα: Τα αντικαταθλιπτικά είναι συμβατά με το θηλασμό

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας βρήκαν ότι οι γυναίκες που παίρνουν αντικαταθλιπτικά φάρμακα θηλάζουν περισσότερο εάν συνεχίσουν να παίρνουν τα φάρμακά τους, σε σύγκριση με τις γυναίκες που τα σταματούν γιατί ανησυχούν για την υγεία των μωρών τους.

Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στο 18ο ετήσιο συνέδριο της Περιγεννητικής Κοινότητας της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας (Perinatal Society of Australia and New Zealand (PSANZ), που πραγματοποιήθηκε στο Περθ της Αυστραλίας.

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από το Danish National Birth Cohort της Δανίας, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αδελαΐδας μελέτησαν τα αποτελέσματα από 368 γυναίκες οι οποίες έπαιρναν αντικαταθλιπτικά πριν την εγκυμοσύνη.

«Βρήκαμε ότι τα δύο τρίτα των γυναικών (67%) σταμάτησαν την θεραπεία τους είτε στην εγκυμοσύνη ή κατά τη διάρκεια του θηλασμού», λέει ο Dr Luke Grzeskowiak  από το Ινστιτούτο Ερευνών Robinson του Πανεπιστημίου της Αδελαίδας.

“Το ένα τρίτο των γυναικών (33%) συνέχισαν την λήψη αντικαταθλιπτικών σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης και κατά τη διάρκεια του θηλασμού, και αυτές οι γυναίκες πέτυχαν την διατήρηση της γαλουχίας μέχρι και μετά τους έξη μήνες. Αντίθετα, οι γυναίκες εκείνες που σταμάτησαν τα αντικαταθλιπτικά ήταν επίσης πολύ πιο πιθανό να σταματήσουν το θηλασμό πριν τους έξη μήνες».

Ο Dr Grzeskowiak επισημαίνει ότι τα οφέλη στην υγεία από την συνέχιση του θηλασμού ξεπερνούν κατά πολύ τον υποτιθέμενο κίνδυνο που μπορεί να έχει το μωρό από την θεραπεία με αντικαταθλιπτικά.

«Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό μήνυμα, γιατί γνωρίζουμε ότι ο θηλασμός έχει αναρίθμητα οφέλη για την υγεία τόσο του μωρού όσο και της μητέρας, συμπεριλαμβανομένου ενός βαθμού προστασία από την επιλόχειο κατάθλιψη», προσθέτει ο ίδιος.

«Το ποσοστό των αντικαταθλιπτικών ουσιών που φτάνει στο γάλα της μητέρας, είναι πολύ χαμηλό. Επιπροσθέτως, πιστεύουμε ότι η συνέχιση της αντικαταθλιπτικής θεραπείας και η διατήρηση του θηλασμού έχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα τόσο για τη μητέρα όσο και για το μωρό».

Ο Dr Grzeskowiak λέει ότι πολλές γυναίκες βασανίζονται για να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τη θεραπεία τους τόσο κατά την εγκυμοσύνη, όσο και κατά το θηλασμό.

«Εάν παίρνουν αντικαταθλιπτικά, θα πρέπει να υποστηρίζονται και να ενθαρρύνονται από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, από τους φίλους και από τους επαγγελματίες υγείας να συνεχίσουν τη θεραπεία τους, γνωρίζοντας ότι ο θηλασμός είναι πολύ σημαντικός για τις ίδιες και για τα μωρά τους».

Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας και Ιατρικών Ερευνών (National Health and Medical Research Council) και από το Women’s and Children’s Hospital Foundation.

Μετάφραση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Πηγή: http://www.adelaide.edu.au/news/news69842.html

Θηλασμός και επιλόχειος κατάθλιψη: η δική μου ιστορία!

Με λένε Μαίρη κι έχω μια γλυκύτατη μπέμπα 9 μηνών.

Είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη που κράτησε 8 μήνες. Κυριολεκτικά ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου, σκέτη μαγεία, με λίγο -έως πολύ- τρομακτική κατάληξη. Το κοριτσάκι μου γεννήθηκε με καισαρική τομή , επισκληρίδιο και μέθη, πρόωρο 35 εβδομάδων 2.100 γρ. Ήταν τόσο επείγουσα η γέννα μου που δεν ήμουν καθόλου μα καθόλου προετοιμασμένη. Μετά από έναν απλό υπέρηχο κατέληξα ζούμπητη στο μαιευτήριο να με ετοιμάζουν για να γεννήσω.Ανεπάρκεια πλακούντα, υψηλοί εμβρυϊκοί καρδιακοί παλμοί (άγγιζαν τους 200 ανά διαστήματα), ελάχιστα αμνιακά υγρά και μικρό έμβρυο εκτός κατωτάτων ορίων. Τρόμος, τρόμος, τρόμος…

Τέλος πάντων, η ιστορία της γέννας είναι ένα άλλο κεφάλαιο που έχει χαραχθεί στη μνήμη μου τόσο δυνατά που νιώθω να το ζω κάθε στιγμή.

Σαν γεννήθηκε η μπέμπα λοιπόν την πήγαν απευθείας στην θερμοκοιτίδα λόγω ταχύπνοιας. Δεν μπόρεσα να την αγκαλιάσω και να της δώσω το στήθος μου που ήδη είχε αρχίσει να παράγει πρωτόγαλα, προτού ακόμη καν γεννήσω.

Να σημειώσω πως πριν μείνω έγκυος δεν ήμουν και τρελά υπέρμαχος του θηλασμού. «Εντάξει κι αν δεν θηλάσω, τι έγινε; Σιγά! Θα το προσπαθήσω κι αν δεν μου κάτσει πάει να πει πως δεν ήταν για μένα. Θα δώσω ξένο«, έλεγα. Δεν είχα ενημερωθεί, δεν ήξερα, παρόλο που είχα διαβάσει επιφανειακά τα οφέλη του θηλασμού και είχα πάει και σε ένα σεμινάριο. Με τρόμαζαν οι δυσκολίες του. Δεν ήμουν αρνητική, αλλά κάπου στη μέση, ουδέτερη.

Παρόλα αυτά σαν έμεινα έγκυος ένα βαθύ ένστικτο γεννούσε πιο θετικές σκέψεις για την θρέψη του μωρού μου από το ίδιο μου το σώμα. Γι αυτό κι άρχισα να προετοιμάζω το στήθος μου με λανολίνη, όπως μου πρότεινε η γυναικολόγος μου. «Κρίμα, να προετοιμάζονται οι μαστοί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, να μεγαλώνουν, να αλλάζουν χρώμα, κι εγώ όταν έρθει η ώρα να μην το παλέψω”.

Φυσικά όλα κορυφώθηκαν στην γέννα, η οποία εκτός από μια εφιαλτική επιλόχειο κατάθλιψη μου άφησε και ένα κενό. Δεν ήμουν έτοιμη να γεννήσω, δεν ήθελα να αποχωριστώ το μικρούλι που κλοτσούσε μέσα στην κοιλιά μου. Γι αυτό και ο θηλασμός ήταν η συνέχεια της εγκυμοσύνης μου και κυρίως ό,τι καλύτερο για το μωρό μου.

Μην έχοντας την πολυτέλεια να θηλάσω αμέσως για να κατέβει το γάλα, άρχισα να αντλώ και να κατεβάζω μπουκαλάκια στην ΜΕΝ. Στην πρώτη φορά έβγαλα 10 ml και κάθε επιπλέον φορά όλο και περισσότερο. Στα γύρω δωμάτια οι λεχώνες δέχονταν τα μικράκια τους στα πυρεξάκια κι εγώ ένα άψυχο θήλαστρο. Σκληρό πολύ, όταν αλλιώς έχεις ονειρευτεί τη γέννα σου και τις ημέρες στο μαιευτήριο παρέα με το νεογνό σου. Αλλά πόσο σκληρό και αιματηρό θα ήταν αν δεν είχα ούτε καν θήλαστρο, γιατί πολύ απλά ίσως και να μην… είχαμε προλάβει. Ούτε να το σκέφτομαι δεν τολμώ.

Στο μαιευτήριο όλοι ήταν υπέρ του θηλασμού και με βοήθησαν αρκετά και πραγματικά μπράβο τους. Αλλά μια σκέψη με άγχωνε. Κι όσο με άγχωνε ένα άλλο αντικρουόμενο συναίσθημα με ηρεμούσε. Το χαμηλό βάρος του μωρού θα του επέτρεπε να βρει την δύναμη να ρουφήξει; Μετά σκεφτόμουν ότι σιγά, θα το βάλω στο στήθος κι αν θέλει να φάει θα φάει. Πόσο δύσκολο πια!; Κι αν οι μέρες στην θερμοκοιτίδα και το μη έγκαιρο ξεκίνημα του θηλασμού κάνει το μωρό να αρνηθεί το στήθος και πάθει σύγχυση θηλών; Και πάλι η προηγούμενη απάντηση που έδινα στον εαυτό μου με κρατούσε ψυχραιμη.

Για 10 μέρες ήμουν μία μανούλα με πράσινη ρόμπα, που επισκεπτόταν το παιδάκι της στη ζεστή του θερμοκοιτίδα και του πήγαινε γάλα. Το χάιδευα, του γελούσα, του τραγουδούσα και αφηνόμουν να παρασύρομαι από τα πιο δυνατά, πρωτόγνωρα συναισθήματα που είχα και έχω βιώσει ποτέ στη ζωή μου. Εκείνα τα συγκλονιστικά συναισθήματα που πηγάζουν ορμητικά από την λέξη: «Μητρότητα !»

Κι ήρθε η μέρα που βγήκε η καρδούλα μου από την θερμοκοιτίδα και την πήγαν στην αίθουσα ελέγχου, μέσα σε ένα πυρεξάκι. Και ετοιμάστηκα να την θηλάσω για πρώτη φορά. Θεέ μου πόσο μικρουλάκι ήταν στην αγκαλιά μου. Τόσο εύθραυστο, τόσο αθώο! Άκουγα την γλυκιά της ανάσα κι έλιωνα. Δεν το πίστευα ότι ήταν δικιά μου.

Η πρώτη προσπάθεια ταΐσματος αποτυχημένη. Η μπέμπα όντας ταϊσμένη από τις μαίες ήθελε απλά να κοιμηθεί. Πιπίλιζε μια δυο τρεις και την έπαιρνε ο ύπνος. Στεναχωρήθηκα, αλλά δεν απογοητεύτηκα.

Την 2η μέρα κάαααπως καλύτερα. Έφαγε λίγο από το στήθος, αλλά της δώσαμε και μπουκαλάκι. Την 3η μέρα σαν άνοιξαν οι πόρτες της μονάδας και ξεκίνησε το επισκεπτήριο, είδα από μακριά το μωράκι μου να κλαίει στο κουνάκι του. «Πεινάει«, σκέφτηκα αμέσως και το πήρα αγκαλίτσα. Μια σταλίτσα ανθρωπάκι αμέσως ηρέμησε στα χέρια μου. Της τραγούδησα κι ετοιμάστηκα να την ταϊσω. Και ναι, ήπιε γαλατάκι από το στήθος μου. Πεινούσε και έφαγε. Τόσο απλά. Και τσουπ, μετά το γάλα ηρεμία και νάνι.

Την επόμενη μέρα την πήραμε επιτέλους σπίτι 2.300 γραμμάρια μωρό! Συνεχίσαμε τον θηλασμό χωρίς κανένα πρόβλημα, ανά δύο ώρες μέχρι να φτάσει τα 2,5 κιλά. Έπαιρνε βάρος κάθε μέρα και δεν την εμπόδισε ούτε το μέγεθός της, ούτε οι δυο βδομάδες στην μονάδα μακριά μου, ούτε το μη άμεσο ξεκίνημα του θηλασμού. Σαν να της είχαν λείψει οι χτύποι της καρδιάς μου, σαν να προσπαθούσε να αναπληρώσει το κενό των τόσων ημερών μοναξιάς. Κι εγώ γαντζώθηκα πάνω της προσπαθώντας να βιώσω στο έπακρο το θαύμα του θηλασμού. Κάτι άλλο όμως πιο δυνατό δεν μου το επέτρεψε.

Κάπου εκεί άρχισε η κατρακύλα μου. Πες ίσως έφταιξε η τραυματική εμπειρία της γέννας και οι ορμόνες που τρελάθηκαν από μια τόσο απότομη λήξη της εγκυμοσύνης. Δεν ήθελα να το ζήσω αυτό, δεν το επέλεξα να βαδίσω το μονοπάτι της επιλόχειου κατάθλιψης. Τα άκουγα κάποτε και τα κορόιδευα. Δε θα μακρηγορήσω, δεν θέλω να τα θυμάμαι και πολύ. Βασικά, όντως δεν τα θυμάμαι. Πολλές φορές αμφιβάλω αν το έζησα αυτό εγώ. Κρίσεις πανικού, φοβίες, κακές σκέψεις, άγχος, άγχος, άγχος… Στρες μέχρι αηδίας και χωρίς λόγο.

Κατανόησα αμέσως την κατάστασή μου και ζήτησα βοήθεια από ψυχίατρο. Δεν είχε κλείσει ούτε ένα μήνα το μικράκι μου και η ψυχίατρος μου είπε πως θα μου έδινε φάρμακα αντικαταθλιπτικά, αλλά έπρεπε να κόψω τον θηλασμό.

«Άλλωστε το μωρό ότι είναι να πάρει από το μητρικό γάλα, το παίρνει τις πρώτες 25 μέρες«, μου είπε.

Πόσο λάθος! Αρνήθηκα, είπα θα το παλέψω μόνη. Είχα χάσει την πολύτιμη στιγμή της γέννας (λόγω μέθης), δεν θα έχανα το μαγικό ταξίδι του θηλασμού. Η απλή ψυχοθεραπεία δεν με βοήθησε. Το στρες συνεχιζόταν ακάθεκτο. Είχα ξεκινήσει φάρμακα ομοιοπαθητικής για την καταπολέμηση των βασανιστικών συμπτωμάτων, αλλά γινόμουν χειρότερα μέρα με τη μέρα. Εν τω μεταξύ ψάχνοντας στο e-lactancia είδα πως τα αντικαταθλιπτικά που μου πρότεινε η ψυχίατρος είχαν risk μηδέν! Θύμωσα. Απόρησα. Είπα γιατί. Αν τα είχα ξεκινήσει εδώ και καιρό και τον θηλασμό θα συνέχιζα και θα είχα ήδη συνέλθει.

2 μήνες μετά την γέννα -και ούτε- ξαναπήγα στην ψυχίατρο. Της είπα πως ήθελα να ξεκινήσω την αγωγή, εφόσον τα συγκεκριμένα φάρμακα δεν επηρεάζουν το μητρικό γάλα.

«Το ξέρω«, μου είπε. «Αλλά εγώ δεν θα σου τα δώσω αν δεν κόψεις τον θηλασμό. Δεν το ρισκάρω«. Και μπλα μπλα μπλα είπε κι άλλα που ούτε τα κατάλαβα.

Με γείωσε για άλλη μια φορά. Και για άλλη μια φορά έμεινα να θηλάζω, να επιμένω και να παλεύω με τον ίδιο τον δαίμονα της κατάθλιψης, ο οποίος με ρουφούσε σε μια δίνη που άρχισα να αμφιβάλω αν θα έβγαινα ποτέ.

Τώρα το πως το γάλα μου δεν κόπηκε από όλο αυτό το μαρτύριο που περνούσα, ειλικρινά ένας Θεός ξέρει! Κι εγώ απορώ, μιας και η κακή ψυχολογία επηρεάζει πολύ την παραγωγή και υπάρχουν κοπέλες που από την επιλόχειο κατάθλιψη τους κόβεται.

Ήρθαν στιγμές που νόμιζα ότι θα γίνει ένα «κλικ» στο μυαλό μου, θα χάσω τα λογικά μου και θα τρελαθώ κάνοντας αποτρόπαια πράγματα. Και κάπου εκεί η μητέρα μου (ο άνθρωπος που στάθηκε βράχος δίπλα μου σε αυτή την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου) μου είπε να σταματήσω τον θηλασμό, να πάψω να ρισκάρω την ίδια μου την υγεία και να προχωρήσω στην φαρμακευτική αγωγή γιατί δεν άξιζε να είμαι έτσι χάλια και να μην χαίρομαι το μωρό μου, το οποίο νιώθει την ταραχή και την κακή μου διάθεση. Κι εγώ συμφώνησα, αλλά μέσα μου είχα κολλήσει σε εκείνο το «risk μηδέν». Και το κόλλημα αυτό ενισχύθηκε και με την βοήθεια της παιδιάτρου μας, που το έψαξε πολύ και με συμβούλεψε πως τα αντικαταθλιπτικά αυτά μπορούσα να τα πάρω και να θηλάζω το μωρό μου. Όμως είχα φτάσει σε αδιέξοδο και θα χρειαζόμουν και αγχολυτικά για άμεσο αποτέλεσμα, οπότε άρχισα να ετοιμάζομαι να πω αντίο στον θηλασμό.

Ο νέος ψυχίατρος μου έδωσε όντως και αγχολυτικά για τον πρώτο καιρό, μιας και τα αντικαταθλιπτικά ήθελαν κάποιες εβδομάδες για να δράσουν. Μόνο που τα συγκεκριμένα αγχολυτικά στο e-lactancia είχαν Risk = 1 και δεν θα ρίσκαρα με τίποτα την υγεία της κόρης μου. Ξεκινώντας την αγωγή αισθάνθηκα αμέσως καλύτερα. Όχι καλά, απλά ελάχιστα καλύτερα. Δυσκολεύτηκα με το μπουκάλι, εφόσον η μικρή είχε συνηθίσει στο στήθος και στη νοοτροπία του θηλασμού. Κάθε τρεις και λίγο έφτιαχνα γάλα, έβραζα νερό, αποστείρωνα, έπλενα, τάιζα. Δεν υπήρχε ένα σωστό πρόγραμμα γευμάτων. Πολύ κουραστική κατάσταση.

Ξεκίνησα το ξένο γάλα με σκοπό να αποθηλάσω, αλλά αρνήθηκα το χάπι. Η πρώτη ψυχίατρος μου είχε πει πως το χάπι επιδεινώνει την κατάθλιψη. Αποφάσισα να κόψω το γάλα μόνη μου. Θα το αντλούσα και θα το πετούσα και λίγο λίγο θα μείωνα τις καθημερινές αντλήσεις μέχρι να κοβόταν. Δεν είχα την δύναμη να σταματήσω την παραγωγή μια κι έξω. Δεν μου έκανε η καρδιά, μου κακοφαινόταν, ενώ μέσα μου σιγόκαιε μια μικρούλα φλόγα ότι ο θηλασμός δεν είχε τελειώσει έτσι. Δεν μπορεί να είχε τελειώσει.

Έφτασα σε δυο βδομάδες να αντλώ δυο φορές τη μέρα, σύνολο 200 ml γάλα. Ένιωθα μέρα με τη μέρα καλύτερα, ελάττωσα τα αγχολυτικά και την 3η εβδομάδα τα έκοψα με την σύμφωνη γνώμη του γιατρού μου. Έμεινα μόνο να παίρνω αντικαταθλιπτικά και ψάχνοντάς το σε έρευνες και ξένα φόρουμ πείσθηκα πως τα φάρμακα αυτής της μάρκας ήταν όντως συμβατά με τον θηλασμό,μίλησα ξανά με την παιδίατρο και πήρα πίσω το αντίο που είχα πει και ξεκίνησα τον επαναγαλακτισμό. Υποσυνείδητα αυτό στόχευα εξ αρχής, αυτό μου έδινε δύναμη κάθε φορά που γέμιζα το μπιμπερό.

Η στιγμή που ξαναέβαλα την μπέμπα στο στήθος ήταν ίσως πιο δυνατή από την πρώτη μας επαφή στη ΜΕΝΝ. Δεν είχε ξεχάσει να θηλάζει. Δεν δυσκολεύτηκε καθόλου. Άλλωστε στις τρεις βδομάδες με το μπουκάλι, υπήρξαν πολλές στιγμές που τριβόταν πάνω μου ανήσυχη κι ήξερα πως ήθελε εμένα κι όχι την θηλή του μπιμπερό. Κι έτσι άρχισε σιγά σιγά ο επαναγαλακτισμός. Με λίγο συμπλήρωμα τις πρώτες μέρες, μέχρι που φτάσαμε ξανά στον αποκλειστικό θηλασμό. Μέχρι που φτάσαμε 9 μηνών και συνεχίζουμε να πίνουμε γαλατάκι από την μαμά, τρώγοντας παράλληλα και κρεμούλες. Πόσο θα φτάσουμε ακόμη δεν το γνωρίζω. Όσο πάει κι όπου μας βγάλει.

Είναι σπουδαίο πράγμα το μητρικό γάλα. Δώρο της φύσης στον άνθρωπο. Για μένα ευτυχώς ήταν και είναι εύκολο, όπως ακριβώς πίστευα τόσο καιρό προτού ξεκινήσω να ζω την εμπειρία. Χωρίς πόνο, χωρίς πληγωμένες θηλές και χωρίς να δυσκολευτεί το μωρό, άσχετα από τα άλλα απρόοπτα που μας έφραξαν παροδικά τον δρόμο. Τα νικήσαμε όμως, αντλώντας δύναμη από τα έγκατα της ψυχής.

Δεν είμαι φανατική υποστηρίκτρια του θηλασμού και δεν τίθεμαι με τίποτα ενάντια στις μανούλες που δεν κατάφεραν να θηλάσουν για τον άλφα ή βήτα λόγο. Δεν θεωρώ το γάλα φόρμουλα βλαβερό ή δηλητήριο. Έχει σώσει κι έχει θρέψει πολλά μωράκια που ήταν αδύνατο να θηλάσουν. Άλλωστε κι εγώ με ξένο μεγάλωσα, όντας παράξενο πλάσμα από τα γεννοφάσκια μου. Ελάχιστα θήλασα.

Αλλά αν μπορεί κάποια μαμά να θηλάσει, να θηλάσει. Αν έχει γάλα και μπορεί να το παλέψει, να το προσπαθήσει. Είναι κρίμα κι αμαρτία να μπει στη διαδικασία να αρνηθεί τον θηλασμό από την αρχή γιατί απλά έτσι θέλει, χωρίς κάποιον σοβαρό λόγο. Είναι μοναδική εμπειρία ο θηλασμός και το καλύτερο για το μωρό. Αν πάλι δεν αντέξει, πονέσει, δυσκολευτεί με την εργασία της ή γενικά δεν μπορέσει, δεν πειράζει, σημασία έχει μωρό και μανούλα να είναι καλά, ευτυχισμένοι και ήρεμοι.

Τώρα, άλλη κοπέλα στη θέση μου μπορεί να μην ήθελε να ρισκάρει. Να φοβόταν τα φάρμακα. Σεβαστό. Η κάθε μία ακούει το ένστικτό της και πράττει αναλόγως.

Κι όσον αφορά τις κοπέλες που περνάνε την φάση της λοχείας τόσο δύσκολα, να ξέρετε πως θα περάσει. Ναι, μπορεί τώρα να φαίνεται βουνό, ότι δεν θα υπάρξετε ποτέ ξανά όπως ήσασταν πριν τη γέννα, αλλά θα περάσει η άτιμη η επιλόχειος κατάθλιψη. Θέλει τον χρόνο της και όλα θα γίνουν όπως παλιά μέσα στην ψυχή σας και δεν θα μείνει ούτε σαν ανάμνηση.

Και τέλος ένα έχω να πω: Είμαι η Μαίρη, θηλάζω και είμαι καλά!!!!!!

Το διαβάσαμε στο: http://www.eimaimama.gr/2014/04/thilasmos-kai-epiloxios-katathlipsi.html

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Ιδέες για την Αντιμετώπιση της Επιλόχειας Κατάθλιψης

Το γεγονός ότι αισθάνεστε αρνητικά μετά τη γέννα του μωρού σας μπορεί να σας προκαλεί σύγχυση. Αρκετές νέες μητέρες που περνούν επιλόχεια κατάθλιψη έχουν φίλες ή συγγενείς για τις οποίες η περίοδος της λοχείας φαινόταν να ήταν πολύ εύκολη. Η σύγκριση της προσωπικής σας εμπειρίας με εκείνη κάποιας άλλης μητέρας μπορεί να επιβαρύνει τα αισθήματα της αποθάρρυνσης και της λύπης που ήδη αισθάνεστε. 

Το πενήντα με εβδομήντα τοις εκατό όλων των νέων μητέρων περνούν επιλόχεια κατάθλιψη, παρόλο που πολλές από αυτές δεν τη συζητούν. Αυτή η ελαφριά και προσωρινή πάθηση προκαλείται από την κατακόρυφη μείωση του επιπέδου των ορμονών μετά τη γέννα, από την κούραση, από την έντονη αίσθηση ευθύνης για το νέο μωρό, από τις αλλαγές στον τρόπο ζωής, από τις αλλαγές στην εικόνα για το σώμα μας, καθώς επίσης και σε κληρονομικούς παράγοντες. (Αν η μητέρα ή η αδελφή σας πέρασε επιλόχεια κατάθλιψη, τότε έχετε περισσότερες πιθανότητες να την περάσετε και σεις.)

Αν η αίσθηση της θλίψης και η απελπισίας γίνει πολύ έντονη, η αναστάτωση που νοιώθετε μέσα σας ενταθεί και η αϋπνία επιμείνει ή τα συμπτώματα κρατήσουν περισσότερο από δύο εβδομάδες, τότε είναι σημαντικό να το συζητήσετε με το γιατρό σας.

Οι παρακάτω ιδέες μπορεί να σας βοηθήσουν σ’αυτήν τη δύσκολη περίοδο:

  1. Περάστε την ώρα σας μαζί με το μωρό σας!  Μην ξεχνάτε πόσο καιρό περιμένατε για να κρατήσετε στην αγκαλιά σας το αγγελουδάκι σας.
  1. Ξεκουραστείτε! Ξεκουραστείτε! Ξεκουραστείτε! Απολαύστε τον χρόνο που περνάτε μαζί με το καινούργιο σας μωρό. Αφήστε τους άλλους να σας φροντίσουν. Απολαύστε την φροντίδα τους για λίγες μέρες μετά το μαιευτήριο (περισσότερες αν γεννήσατε με καισαρική ή αν υπήρξαν επιπλοκές).
  1. Φέρτε το μωρό στο δωμάτιο ή το κρεβάτι σας, για να μπορέσετε να ξεκουραστείτε λίγο περισσότερο.
  1. Αποφύγετε τα αυστηρά προγράμματα, τα οποία προσθέτουν υπερβολικό άγχος στις νέες μητέρες. Ακολουθήστε τα μηνύματα του μωρού και το ένστικτό σας.
  1. Αποφύγετε την υπερκόπωση. Μειώστε τη διάρκεια και τον αριθμό των επισκέψεων από φίλους και συγγενείς. Όταν έχετε επισκέπτες, μην προσπαθήσετε να παίξετε τον ρόλο της τέλειας οικοδέσποινας. Για παράδειγμα, αν οι επισκέπτες σας βρουν με την ρόμπα, τότε πιθανότατα δεν θα παρακάτσουν.
  1. Η λίγη άσκηση κάνει καλό. Παρατηρήστε πότε αισθάνεστε αδύναμη και μην το παρακάνετε. Η κούραση και ο πόνος επιδεινώνουν τα αρνητικά συναισθήματα.
  1. Όταν το μωρό κοιμάται, ξεκουραστείτε ή κοιμηθείτε και σεις. Αυτή ΔΕΝ είναι η στιγμή για να σηκωθείτε και να κάνετε όλες αυτές τις 40 δουλειές που σκεφτόσασταν ότι πρέπει να γίνουν!
  1. Να τρώτε καλά. Να έχετε πάντα διαθέσιμο κάτι υγιεινό για να φάτε. Κάτι θρεπτικό που ετοιμάζεται εύκολα είναι και το καλύτερο. (Δώστε τον μπακλαβά πίσω στη γιαγιά!) Βεβαιωθείτε ότι τρώτε μια ποσότητα υδατανθράκων (ψωμί, καλαμπόκι, ρύζι, σίκαλη, βρώμη, πατάτες, φρυγανίες ολικής άλεσης κλπ) κάθε τρεις ώρες, έτσι ώστε να κρατήσετε υψηλή την ποσότητα σάκχαρου στο αίμα σας.
  1. Πίνετε αρκετά υγρά. Το σώμα σας αναρρώνει και λίγα επιπλέον υγρά είναι απαραίτητα για το θηλασμό. Πίνετε κυρίως νερό και φυσικούς χυμούς χωρίς ζάχαρη. Αποφύγετε την καφεΐνη και τα ανθρακούχα ποτά. Αποφύγετε ή περιορίστε σημαντικά τα αλκοολούχα ποτά.
  1. Ζητήστε βοήθεια με τις δουλειές του σπιτιού και τα άλλα παιδιά. Δεχθείτε τις προσφορές βοήθειας από φίλους που σας λένε «Αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι, μη διστάσεις να μου το πεις». Μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια που χρειάζεστε.
  1. Βάλτε προτεραιότητες προκειμένου να διαφυλάξετε τις δυνάμεις σας. Όλες οι δουλειές του σπιτιού δεν είναι το ίδιο σημαντικές.
  1. Ευχαριστείστε τον μπαμπά όταν βοηθάει στο σπίτι, για παράδειγμα με το μαγείρεμα ή τα μεγαλύτερα παιδιά. Η λίγη ευγνωμοσύνη πιάνει τόπο αυτήν την περίοδο.
  1. Το σφίξιμο το χεριού, οι αγκαλιές και τα φιλιά με το σύντροφό σας, θα σας βοηθήσουν και τους δυο να βρείτε το κουράγιο για να συνεχίσετε.
  1. Φροντίστε τον εαυτό σας, το αξίζετε. Κάντε μια μάσκα ομορφιάς ή ένα μανικιούρ. Φτιάξτε τα μαλλιά σας. Κάντε ένα μπάνιο μόνη σας ή με το μωρό σας. Διαβάστε ένα «ελαφρύ» βιβλίο.
  1. Βγείτε έξω. Απολαύστε τον φρέσκο αέρα. Πάρτε το μωρό μαζί σας για μια βόλτα με το καρότσι. Μην προσπαθήσετε να κάνετε πολύ σύντομα υπερβολικά πράγματα. Προχωρήστε με αργό ρυθμό. Ακούστε το σώμα σας.
  1. Περιβάλλτε τον εαυτό σας από άλλες μητέρες. Βρείτε ομάδες νέων μητέρες με τις οποίες μπορείτε να συζητήσετε και να κάνετε πράγματα μαζί με τα μωρά σας. Ορισμένα παραδείγματα είναι: οι συναντήσεις μετά τη γέννα των ομάδων ανώδυνου τοκετού, οι ομάδες του Συνδέσμου της La Leche League, ομάδες γιόγκα ή γυμναστικής για μαμάδες και μωρά, ή διαφορετικά μπορείτε να ξεκινήστε εσείς μια ομάδα.
  1. Μάθετε ασκήσεις χαλάρωσης και αυτοσυγκέντρωσης. Μάθετε να επωφελήστε από τα λίγα λεπτά ηρεμίας που έχετε. Μην ξεχνάτε τις ασκήσεις χαλάρωσης που είχατε μάθει για τη γέννα σας.
  1. Συγκεντρώστε την προσοχή σας στο «τώρα». Συγκεντρωθείτε σ’αυτό που κάνετε τώρα, αυτές οι πολύτιμες στιγμές «φεύγουν» πολύ γρήγορα.
  1. Διασκεδάστε μαζί με το μωρό σας. Παρακολουθήστε ένα τμήμα γυμναστικής για μαμάδες και μωρά, φορέστε του ωραία ρουχαλάκια, πηγαίντε μια βόλτα στην παιδική χαρά, στο πάρκο για να ταΐσετε τις πάπιες ή στην εξοχή κλπ.
  1. Γυμναστείτε, με την έγκριση του γιατρού. Ζητήστε συγκεκριμένες ασκήσεις και ρωτήστε για το διάστημα που θα πρέπει να περιμένετε μετά τη γέννα, πριν τις ξεκινήσετε.
  1. Να είσαστε επιεικής με τον εαυτό σας, αφήνοντάς του αρκετό περιθώριο για να αναρρώσει. Η σωματική, ορμονική και ψυχολογική ανάρρωση μετά την εγκυμοσύνη και τη γέννα μπορεί να διαρκέσει περισσότερο απ’ό,τι περιμένατε.
  1. Παρόλο που είναι φυσιολογικό να περάσετε μια ελαφριά επιλόχεια κατάθλιψη, αν τα αισθήματα ενταθούν ή επιμείνουν, μη διστάσετε να τα συζητήσετε με το γιατρό σας. Είναι πολύ σημαντικό να έχετε όλη την υποστήριξη/συμπαράσταση που χρειάζεστε μέσα σ’αυτήν την περίοδο.
  1. Μην παίρνετε τοις μετρητοίς όλες τις συμβουλές που σας δίνουν. Ακολουθήστε το μητρικό σας ένστικτο. Εσείς ξέρετε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο ποιό είναι το καλύτερο για το όμορφο μωρό σας.

Η Dr Lois Nightingale που έχει γράψει αυτό το φυλλάδιο, είναι κλινική ψυχολόγος και έχει γράψει επίσης τα βιβλία: “A Quiet Τime for New Mothers”, “Overcoming Postpartum DepressionA Doctors Own Story” και το “My Parents StillLove Me Even Though Theyre Getting Divorced”.

Αυτό το φυλλάδιο είναι μετάφραση του φυλλαδίου Νο. 986-27 “Tips for Handling the Baby Blues” (January 2001) – © 2000 Lois VNightingalePhDClinical Psychologist & © 2001 LLLI

Μετάφραση: Φλωρεντία Χρυσικού                                                  

Τα προβλήματα του θηλασμού προκαλούν συμπτώματα κατάθλιψης;

(Reuters Health) – Οι νέες μητέρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το θηλασμό έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για επιλόχειο κατάθλιψη, αποκαλύπτει καινούρια έρευνα.

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό της Μαιευτικής και Γυναικολογίας, δεν αποδεικνύουν ότι τα προβλήματα του θηλασμού προκαλούν συμπτώματα κατάθλιψης. Αλλά οι ερευνητές λένε ότι οι νέες μητέρες και οι γιατροί τους θα πρέπει να είναι προσεκτικοί γιατί αυτά τα δύο πάνε χέρι-χέρι. Read more