Άρθρα

Με χρησιμοποιεί σαν πιπίλα!

πιπίλα

Είναι ίσως η πιο συνηθισμένη συζήτηση στις ομάδες θηλασμού και στα φόρουμς των μητέρων και κάθε φορά κρατιέμαι να μην φωνάξω «Ναι, τα μωρά θηλάζουν και για ανακούφιση, το έχουν απόλυτη ανάγκη, γι’ αυτό άλλωστε εφευρέθηκαν οι πιπίλες!».

Ναι, τα μωρά είναι εξαρτημένα και αντλούν ανακούφιση και παρηγοριά από τη μητέρα τους. Είναι τα σταθερό σημείο αναφοράς τους. Πού είναι το πρόβλημα;;; Δεν είναι άραγε προτιμότερο και πιο φυσιολογικό τα μωρά να είναι εξαρτημένα και να έχουν ως σταθερό σημείο αναφοράς τη μαμά τους, παρά ένα αντικείμενο;

Ξέρω ότι η κοινωνία μας ασκεί τρομερή πίεση να κάνουμε τα παιδιά μας ανεξάρτητα όσο πιο σύντομα γίνεται, αλλά τα μωρά είναι τόσο μικρά και αβοήθητα και εξαρτημένα από μας για τόσο λίγο καιρό….. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτός ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα και το μωρό σας θα είναι πολύ απασχολημένο με την εξερεύνηση του κόσμου γύρω του, πολύ απασχολημένο για να θέλει να είναι μαζί σας και ο καιρός που η μαμά μπορούσε να ικανοποιήσει κάθε του ανάγκη με το σώμα της θα έχει περάσει για πάντα. Το στήθος μας έχει την μαγική ικανότητα να ικανοποιεί κάθε ανάγκη του μωρού: ορμόνες για να το βοηθήσουν να κοιμηθεί (ναι, γι’ αυτό θηλάζει για να κοιμηθεί, ναι, είναι φυσιολογικό και όχι, δεν κρατάει για πάντα!), τροφή, αντισώματα, ζεστασιά, ασφάλεια, παρηγοριά, η λίστα είναι πολύ μεγάλη…..

Μη θρεπτικός θηλασμός (ή «θηλασμός για ανακούφιση») είναι η απαλή θηλαστική κίνηση που κάνει το μωρό προς το τέλος του θηλασμού, όταν ο ρυθμός απομύζησης-κατάποσης έχει μειωθεί. Έχει τεράστια σημασία για το μωρό, για πολλούς λόγους: νευρολογικά, ψυχολογικά και αναπτυξιακά, τόσο μεγάλη που αν ένα μωρό τρέφεται από το μπιμπερό, θα πρέπει να έχει πρόσβαση και σε μια πιπίλα.

Αλλά τι είναι στ’ αλήθεια η πιπίλα; Είναι μια τεχνητή θηλή, ένα αντίγραφο, ένα υποκατάστατο του αληθινού. Όταν ένα μωρό που θηλάζει αρνείται την πιπίλα και προτιμά την αληθινή θηλή, θα πρέπει στ’ αλήθεια να σοκαριζόμαστε; Τα μωρά μας δεν είναι χαζά!

Αν κάποια μητέρα θέλει να χρησιμοποιεί πιπίλα και είναι ενημερωμένη για τις πιθανές συνέπειες από την χρήση της, είναι δικαίωμά της. Όμως έχουμε φτάσει στο σημείο όπου μια μητέρα που θηλάζει το μωρό της για ανακούφιση προκαλεί πανικό στις άλλες μητέρες και ακούει ατάκες όπως «του μαθαίνεις κακές συνήθειες», «σε χρησιμοποιεί», «δεν θα κοιμηθεί ποτέ μόνο του», και πολλούς ακόμα μύθους.

Τα μωρά έχουν ένστικτα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που αποδέχεται η κοινωνία μας σήμερα. Το μωρό του ανθρώπου γεννιέται με ανεπτυγμένο μόνο το 25% του εγκεφάλου του. Το υπόλοιπο 75% αναπτύσσεται μετά την γέννηση. Ως συνέπεια αυτής της ανωριμότητας, το μωρό εξαρτάται πλήρως από την μητέρα του, ειδικά τους πρώτους 6-12 μήνες της ζωής του.  Είναι προγραμματισμένα να βρίσκονται κοντά στη μαμά τους, να τρώνε λίγο και συχνά και να κλαίνε όταν απομακρύνονται από αυτήν.

Αντί όμως να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του μωρού μας, πολλοί είναι αυτοί που μας λένε να δώσουμε στο μωρό πιπίλα κι έτσι βλέπουμε παιδιά με την πιπίλα στο στόμα μέχρι τα 4 ή 5 τους χρόνια.

Η ανακούφιση του μωρού μέσω του θηλασμού και η ανταπόκριση στις ανάγκες του δεν θα το κάνει πιο γκρινιάρικο, απαιτητικό, αντικοινωνικό, εξαρτημένο ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό ακούσετε – η ανακούφιση μέσω του θηλασμού είναι αναμενόμενη από βιολογικής άποψης. Στην πραγματικότητα, όλο και περισσότερες έρευνες αποδεικνύουν  ότι όσο πιο πολύ ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες του μωρού, τόσο πιο ανεξάρτητο, ασφαλές και κοινωνικό γίνεται το παιδί. Αν το καλοσκεφτείτε αυτό έχει ένα νόημα σε σχέση με την ανθρώπινη φύση – όσο πιο ασφαλείς αισθανόμαστε, τόσο πιο σίγουροι για τον εαυτό μας είμαστε. Η εκβίαση της ανεξαρτησίας και της αποχώρησης από την μητέρα, στην πραγματικότητα οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα, σε ένα παιδί που ψάχνει για πάντα την επιβεβαίωση και την αποδοχή.

Όπως αναφέραμε ήδη, το στήθος είναι το φυσιολογικό και η πιπίλα το υποκατάστατο και με την τελευταία έχουμε κάποιους πιθανούς κινδύνους. Πολλές μελέτες έχουν αναδείξει διάφορα θέματα που προκύπτουν από την χρήση της πιπίλας και ενώ οι έρευνες δεν μπορούν ποτέ να αποδείξουν κάτι με ακρίβεια 100%, όταν πολλές έρευνες έχουν παρόμοια αποτελέσματα, τότε αξίζει τον κόπο να τις λάβουμε υπόψην πριν πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Κάποια μωρά χρησιμοποιούν την πιπίλα χωρίς καμία φανερή συνέπεια ή πρόβλημα, ενώ σε κάποια άλλα η χρήση της προκαλεί προβλήματα σχεδόν αμέσως. Ο χρόνος χρήσης παίζει σημαντικό ρόλο – πχ. η χρήση της πιπίλας κατά τη διάρκεια της οδήγησης, ή για να καθησυχάσουμε το ένα δίδυμο την ώρα που ασχολούμαστε με το άλλο, ειδικά όταν ο θηλασμός έχει πια εδραιωθεί, μπορεί φυσικά να είναι πολύ χρήσιμη και χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες στα περισσότερα μωρά. Αλλά η συχνή και παρατεταμένη χρήση της μπορεί να δημιουργήσει «εθισμό», παιδιά που δεν τα βλέπεις ποτέ χωρίς αυτήν στο στόμα. Βλέπω επίσης πολλές μητέρες που δίνουν πιπίλα στα μωρά για να μην φωνάζουν, ή μόλις έχουν τελειώσει το θηλασμό και παρόλο που φαίνονται απολύτως ευχαριστημένα. Για μένα τέτοιου είδους χρήση είναι εντελώς ακατάλληλη….

πιπίλα

  • Σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (ΣΑΒΘ)– Ενώ κάποιες έρευνες φαίνεται να δείχνουν μειωμένο κίνδυνο με την χρήση της πιπίλας, κάποιες άλλες καταλήγουν στο ότι οι πιπίλες αυξάνουν τον κίνδυνο επειδή ασκούν αφύσικη πίεση στη στοματική κοιλότητα και στο λάρυγγα. Το πιο σημαντικό κομμάτι όμως αυτών των ερευνών δείχνει ότι η διακοπή της χρήσης πιπίλας δημιουργεί τον πιο μεγάλο κίνδυνο.
  • Αλλαγές στην στοματική ανάπτυξη – πολλές μελέτες έχουν καταλήξει σε αρνητικά αποτελέσματα σε σχέση με την χρήση της πιπίλας και την οδοντοφυΐα, την τερηδόνα και την σύγκλειση των σιαγόνων (Bowden, Paunio, Rautava & Sillanpaa,Karjalainen, Ronning, et al,Ollila, Niemela, et al, Gizani, Vinckier & Declerck). Η μακροχρόνια χρήση της επίσης έχει συνδεθεί με αλλαγές στην δομή του στόματος και του προσώπου, καθώς  και με μακροπρόθεσμα ζητήματα όπως η υπνική άπνοια (αν και ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος για τα παιδιά που δεν θηλάζουν καθόλου).
  • Μειωμένη διάρκεια θηλασμού – πολλές έρευνες έχουν συσχετίσει την πρόωρη χρήση του μπιμπερό και της πιπίλας με μικρότερη διάρκεια θηλασμού. Μια από αυτές συμπεραίνει: «Οι πιπίλες είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος αποθηλασμού από μητέρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το θηλασμό». Και μια άλλη μελέτη καταλήγει: «Ανάμεσα σε 249 παιδιά που θήλαζαν ακόμα τον πρώτο μήνα, ο κίνδυνος να αποθηλάσουν οποτεδήποτε μεταξύ 1-24 μηνών ήταν μεγαλύτερος στα παιδιά που έπαιρναν πιπίλα, παρά σ’ αυτά που δεν έπαιρναν».
    Εδώ πιστεύω ότι το πώς χρησιμοποιείται η πιπίλα παίζει σημαντικό ρόλο. Ένα μωρό που έχει την πιπίλα για «ανακούφιση», είναι πολύ πιο πιθανό να αποθηλάσει και να «κολλήσει» σε ένα άλλο αντικείμενο παρηγοριάς – αυτά είναι τα μωρά που αποθηλάζουν μόνα τους πολύ νωρίτερα από το φυσιολογικό μέσο όρο. Αυτό ταιριάζει και με τα ευρήματα μιας άλλης μελέτης, η οποία βρήκε ότι όσο περισσότερες φορές την ημέρα χρησιμοποιείται η πιπίλα, τόσο πιο μεγάλος ο κίνδυνος για πρόωρο αποθηλασμό.
  • Λιγότερος χρόνος στο στήθος – τις πρώτες εβδομάδες της ζωής, η πείνα ρυθμίζεται από μια ορμόνη που λέγεται CCK (Χολοκυστοκινίνη). Μετά το τάισμα το μωρό έχει υψηλά επίπεδα αυτής τη ορμόνης, που σημαίνει ότι είναι χορτάτο, όμως τα επίπεδα πέφτουν στα επόμενα 10-20 λεπτά, και τότε νομίζει ότι πεινάει ξανά. Μπορεί αυτός ο κύκλος να γίνει πολλές φορές την ημέρα, πριν το μωρό πέσει τελικά σε βαθύ ύπνο. Υπάρχει μια υπόθεση η οποία λέει ότι αυτό το σύστημα επιτρέπει στο μωρό να γεμίσει όλο το πεπτικό του σύστημα, ώστε η πείνα να μην ταράξει τελικά τον βαθύ ύπνο του μωρού. Το σημείο-κλειδί είναι ότι το πιπίλισμα και όχι η κατάποση είναι αυτό που κάνει το παιδί να αισθάνεται χορτάτο και άρα οι πιπίλες μπορεί να κάνουν το μωρό να χάσει γεύματα κι αυτό έχει σαν περαιτέρω συνέπεια τα εξής:
  • Μειωμένη παραγωγή γάλακτος – καθώς ο θηλασμός εδραιώνεται, ο μόνος τρόπος για να παράγει αρκετό γάλα το σώμα της μητέρας είναι το μωρό να θηλάζει συχνά και να αδειάζει το στήθος αποτελεσματικά. Όταν δίνουμε πιπίλα από την αρχή στο μωρό, μπορεί να χάνει γεύματα εξαιτίας της και άρα να αποτρέπει το σώμα της μητέρας από το να παράγει αρκετό γάλα. Έχοντας υπόψη ότι η πιο συνηθισμένη αιτία μη θηλασμού είναι η «ανεπαρκής παραγωγή γάλακτος» (είτε αληθινή είτε όχι) και ότι τα περισσότερα μωρά παίρνουν από την αρχή πιπίλα, είναι προφανές ότι αυτός είναι ένας αποτρεπτικός μηχανισμός.
  • Μειωμένη πρόσληψη βάρους – διάφορες μελέτες έχουν βρει ότι η συχνή χρήση της πιπίλα σχετίζεται με λιγότερους θηλασμούς και μικρότερη πρόσληψη βάρους. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ομάδα των μωρών που έπαιρνε πιπίλα θήλαζε περίπου μία φορά λιγότερο την ημέρα και είχε 15-30 λεπτά θηλασμού λιγότερα κατά τη διάρκεια των πρώτων 4 μηνών της ζωής, απ’ ότι η ομάδα που δεν χρησιμοποιούσε πιπίλα. Κατά τη διάρκεια των πρώτων 2 μηνών τα μωρά που χρησιμοποιούσαν πιπίλα είχαν κατά μέσο όρο 0,5 λιγότερους θηλασμούς ανά ημέρα και 15-30 λεπτά μεγαλύτερα διαστήματα μεταξύ των θηλασμών, απ’ ότι αυτά που δεν έπαιρναν πιπίλα.
  • Σύγχυση θηλών – ο θηλασμός μιας τεχνητής θηλής είναι εντελώς διαφορετικός από το θηλασμό στο στήθος. Η πιπίλα είναι σκληρή και άκαμπτη. Η θηλή μας είναι μαλακή και ευέλικτη. Το μωρό πρέπει να ανοίξει το στόμα του διάπλατα για να προσκολληθεί στο στήθος σωστά και η θηλή φτάνει μέχρι πίσω στο στόμα του, μακριά από τα ούλα και την γλώσσα. Η μητέρα μπορεί να πιέσει για να βάλει την πιπίλα στο κλειστό στόμα του μωρού, αλλά όχι και το στήθος της. Οι μύες του στόματος, του προσώπου και της γλώσσας κινούνται διαφορετικά όταν το μωρό έχει στο στόμα την πιπίλα. Η κίνηση που κάνει σε ένα μπιμπερό ή σε μια πιπίλα δεν θα βγάλει ποτέ γάλα από το στήθος. Το να προσφέρεις ταυτόχρονα στήθος και πιπίλα ή μπιμπερό τις πρώτες εβδομάδες ζωής, μπορεί να μπερδέψει πάρα πολύ ένα μωρό που μαθαίνει να θηλάζει. Ένα μωρό που προσπαθεί να θηλάσει από το στήθος με τον τρόπο που θηλάζει την τεχνητή θηλή, πολύ σύντομα θα εκνευριστεί, θα κλάψει και θα αρνηθεί να θηλάσει. Δεν μπορεί να πιεί μ’ αυτόν τον τρόπο γάλα και θα δυσκολευτεί πολύ να μάθει να θηλάζει αποτελεσματικά. Επίσης, η διαφορετική τεχνική που χρειάζεται για να μείνει η πιπίλα στο στόμα του μωρού, σύμφωνα με μελέτη, διπλασιάζει τον κίνδυνο για προβλήματα θηλασμού (73% παρουσίασαν προβλήματα σε αντίθεση με το 30% που δεν παρουσίασαν).
  • Ωτίτιδες – διάφορες μελέτες έχουν βρει συσχέτιση, με μία από αυτές να συμπεραίνει ότι ο κίνδυνος διπλασιάζεται εάν το μωρό παίρνει πιπίλα 5 ή περισσότερες φορές την ημέρα.
  • Μυκητίαση – καθώς οι μύκητες που προκαλούν μυκητίαση αναπτύσσονται σε θερμοκρασία δωματίου και σε υγρές επιφάνειες, η πιπίλα αποτελεί ένα ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξή τους και την μεταφορά τους στο στήθος και στο στόμα του μωρού. Οι μύκητες σχετίζονται επίσης με ανάπτυξη της τερηδόνας.
  • Αυξημένος κίνδυνος μολύνσεων και αντοχής στα αντιβιοτικά – μια έρευνα έχει βρει μεγάλη ποικιλία μικροβίων και μυκήτων σε πιπίλες που χρησιμοποιούν τα μωρά. Οι ερευνητές προσθέτουν επίσης ότι στις πιπίλες δημιουργείται ένα βιοφιλμ βακτηρίων το οποίο αλλάζει την χλωρίδα του στόματος του μωρού. Αυτό το βιοφιλμ μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και να αυξήσει τον κίνδυνο για γαστρεντερικά προβλήματα, όπως οι κολικοί ή ακόμα και μολύνσεις των αυτιών. Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι τύποι βακτηρίων που βρέθηκαν σε μια κοινή πιπίλα, έχουν συσχετιστεί με καρδιαγγειακές ασθένειες, μεταβολικά σύνδρομα, αλλεργίες, άσθμα και αυτοάνοσα νοσήματα. Αυτό όμως που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι τα περισσότερα μικρόβια που βρέθηκαν στις χρησιμοποιημένες πιπίλες, ήταν ανθεκτικά στα συνηθισμένα αντιβιοτικά.
  • Προσκόλληση – πολλά παιδιά χρησιμοποιούν την πιπίλα ως μέσο ανακούφισης και παρηγοριάς και δυσκολεύονται πολύ χωρίς αυτήν. Αυτό οδηγεί σε μακροχρόνια εξάρτηση, παρόλο που το αντίθετο είναι ο στόχος! Επίσης, σε μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να προκαλέσει καθυστέρηση στο λόγο και στην επικοινωνία γενικά.
  • Λιγότερος ύπνος – πάρα πολλά μωρά ξυπνούν αμέσως μόλις καταλάβουν ότι δεν έχουν την πιπίλα τους (πέφτει από το στόμα τους κατά τη διάρκεια του βαθύ ύπνου) και πρέπει ο γονέας να ξυπνήσει για να την βρει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας!

Άρα, την επόμενη φορά που κάποιος θα σας πει «σε έχει για πιπίλα» θυμηθείτε να του πείτε ότι στην πραγματικότητα τα μωρά χρησιμοποιούν την πιπίλα αντί για το στήθος και μερικές φορές με κάποιες συνέπειες.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC 

Πηγές:

1. Tom Glass, D.D.S., Ph.D., professor, forensic sciences, pathology and dental medicine, and adjunct professor, microbiology, Oklahoma State University, Tulsa, Okla.; Ben Hoffman, M.D., pediatrician and medical director, Children’s Safety Center, Doernbecher Children’s Hospital, Oregon Health & Science University, Portland, Ore.; Nov. 2, 2012, presentation, American Society for Clinical Pathology meeting, Boston

2. http://www.analyticalarmadillo.co.uk/2010/09/baby-is-using-you-as-dummy-its-just-for.html?m=1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νέα έρευνα για μια παλιά διαμάχη: Θα κακομάθω το μωρό μου με την αγκαλιά;

Mother holding newborn baby girl

Νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Notre Dame τονίζει ότι τα παιδιά των οποίων  η ανάγκη για αγκαλιά ικανοποιείται, γίνονται πιο υγιείς, λιγότερο καταθλιπτικοί, πιο παραγωγικοί και με ικανότητα ενσυναίσθησης ενήλικες.

Η ψυχολόγος του Πανεπιστημίου, Darcia Narvaez, μελέτησε περισσότερους από 600 ενήλικες και βρήκε ότι αυτοί που δέχθηκαν περισσότερες αγκαλιές ως παιδιά, εξελίχθηκαν σε  ενήλικες με λιγότερο άγχος, καλύτερη ψυχική υγεία και καλύτερα προσαρμοσμένους.

Η μελέτη τονίζει επίσης ότι, εκτός από την αγκαλιά, μια θετική παιδική ηλικία με πολύ τρυφερότητα, στοργή και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά, οδηγεί σε πιο υγιείς ενήλικες που μπορούν να τα βγάλουν πέρα πιο εύκολα.

Η έρευνα θα δημοσιευτεί σύντομα στο περιοδικό Applied Developmental Science, αλλά μπορείτε να το πείτε από τώρα στις γιαγιάδες ότι δεν γίνεται να κακομάθεις ένα μωρό παίρνοντάς το αγκαλιά όταν κλαίει.

Πολλές έρευνες έχουν γίνει ως τώρα για τα θετικά αποτελέσματα της αγκαλιά στα πρόωρα μώρα, αλλά τώρα οι ερευνητές βρίσκουν οφέλη που φτάνουν ως την ενηλικίωση.

Στην πραγματικότητα η Narvaez λέει ότι όχι μόνο είναι αδύνατον να κακομάθουμε ένα μωρό ικανοποιώντας τις ανάγκες του, αλλά αντίθετα καταστρέφουμε πολλές από τις δυνατότητές του αν το αφήνουμε να κλαίει.

«Η συμπεριφορά των γονιών τους πρώτους μήνες και τα πρώτα χρόνια επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου για όλη του τη ζωή, συνεπώς πολύ αγκαλιά, άγγιγμα και κούνημα είναι ότι ακριβώς χρειάζονται τα μωρά. Μεγαλώνουν καλύτερα μ’ αυτό τον τρόπο»..

Γονείς, ανοίξτε άφοβα την αγκαλιά σας! Τα παιδιά σας, αλλά και ο κόσμος, θα σας ευγνωμονούν. Ένας καλύτερος κόσμος είναι στα χέρια σας!

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Μητρικού Θηλασμού IBCLC

Πηγή 

Τα μωρά δεν προσπαθούν να χειριστούν, προσπαθούν να επικοινωνήσουν!

quote-babies-cannot-manipulate-2

Επικοινωνία είναι «ο σύνδεσμος ανάμεσα στον εαυτό μου και τον κόσμο». Στη σχέση γονιού/παιδιού, η επικοινωνία είναι εξ ολοκλήρου ευθύνη του γονιού. Από τη στιγμή που ένα μωρό έρχεται στον κόσμο, προσπαθεί να επικοινωνήσει. Κλαίγοντας, μορφάζοντας, κάνοντας επαφή με τα μάτια, κάνοντας μιμητικές κινήσεις, όλα αυτά είναι εργαλεία με τα οποία τα μωρά είναι εξοπλισμένα από τη φύση και με τα οποία προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τον καινούριο κόσμο τους και να επικοινωνήσουν μαζί του.

Είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν. Δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο. Εξαρτάται απολύτως από τον γονιό να κάνει τη σύνδεση, να ανταποκριθεί, να θεμελιώσει όλους αυτούς τους σημαντικούς διαύλους επικοινωνίας με το μωρό του, οι οποίοι θα είναι ζωτικής σημασίας για τον γονιό αργότερα, όταν το μωρό θα είναι στην παιδική ηλικία. Η επικοινωνία δεν είναι κάτι που απλώς συμβαίνει. Δεν είναι κάτι που ξεκινάει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Ούτε είναι απλώς προϊόν ωριμότητας. Η επικοινωνία είναι μια διαδικασία, ο θεμελιώδης λίθος της σχέσης και το αποτέλεσμα της θέλησης για επικοινωνία και της ανταπόκρισης του γονιού.

crying-newborn

Πολύ συχνά, το κλάμα του παιδιού χαρακτηρίζεται λανθασμένα σαν χειρισμός και οι γονείς είναι σίγουρα πολύ ικανοί να το χρησιμοποιήσουν ως τέτοιο. Αλλά η προβολή τέτοιων κινήτρων στο μωρό, του δίνει ικανότητες και έλεγχο που ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές του. Η απόδοση κινήτρων στην συμπεριφορά του παιδιού, είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα προσδιορίσει το είδος της ανταπόκρισης από τον γονιό.

Κι αυτή η ανταπόκριση, ή η έλλειψή της, στο κλάμα του παιδιού, είτε χτίζει είτε γκρεμίζει τελικά την επικοινωνία τους και την σύνδεσή τους. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο ενδιάμεσα, τίποτα ουδέτερο.

Τα μωρά δεν μπορούν να χειριστούν κανέναν. Επικοινωνούν. Ακούστε. Ανταποκριθείτε. Δεν σας χειραγωγούν.

quote-listening-1024x511

Επίσης, και ακούστε το καλά αυτό γονείς, η σχέση σας με το έφηβο παιδί σας, θεμελιώνεται τώρα, κατά την παιδική του ηλικία. Τα θέματα πειθαρχίας με την 9χρονη κόρη σας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται τώρα, καθώς προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί σας τώρα που είναι μωρό. Οι κρίσεις θυμού ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας, μετριάζονται ή μεγεθύνονται αυτή τη στιγμή, από την ανταπόκρισή σας ή την έλλειψή της, στο κλάμα του ως μωρό.

Και η ευθύνη της επικοινωνίας και της σύνδεσης με το παιδί σας δεν τελειώνει όταν το παιδί αρχίζει να μιλάει. Υπάρχει λόγος που τα παιδιά δεν χαρακτηρίζονται ενήλικες μέχρι που να γίνουν πραγματικά ενήλικες. Απλώς δεν έχουν την ικανότητα της κρίσης, την εμπειρία και την ωριμότητα ενός ενήλικα.

Γονείς, είστε το κέντρο της ζωής του παιδιού σας για αρκετά χρόνια και είστε το παράδειγμά τους, είναι ο καθρέφτης σας. Εάν το ακούτε, θα μάθει να ακούει. Εάν είστε αγενής, θα μάθει να είναι αγενές. Εάν του φέρεστε με σεβασμό, θα μάθει να σέβεται. Εάν είστε θυμωμένος, απαιτητικός και σκληρός μαζί του, θα μάθει να είναι θυμωμένο, απαιτητικό και σκληρό.

Κάθε μέρα αποφασίζετε για το είδος του ενήλικα που μεγαλώνετε, ανάλογα με τις γονεϊκές σας επιλογές. Οπότε ζήστε όπως θα θέλατε να γίνει το παιδί σας. Αυτή είναι η καρδιά και η ψυχή της ανατροφής των παιδιών μας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο της L.R.Knost  Whispers Through Time: Communication Through the Ages and Stages of Childhood

H L.R.Knost είναι ανεξάρτητη ερευνήτρια της παιδικής ανάπτυξης και εξέλιξης και συγγραφέας.

Μετάφραση-Απόδοση: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

 

 

,

 

Η τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος και οι επιπτώσεις της στο βρέφος!

 baby-crying-crib

Η τεχνική αυτή, σχετίζεται με την “εκπαίδευση” του παιδιού στον ύπνο και βασίζεται σε ένα δυστυχώς πασίγνωστο βιβλίο το οποίο συμβουλεύει με λίγα λόγια τους γονείς να αφήν0υν το παιδί τους να κλαίει για να “μάθει” να κοιμάται μόνο του. Πριν αναφερθώ στις ολέθριες συνέπειες της τεχνικής αυτής στον ψυχισμό του βρέφους, ας το δούμε με μια εικόνα.

Φανταστείτε τον εαυτό σας ότι έχετε πάει με μια ομάδα πεζοπορία σε ένα δάσος με πυκνή τροπική βλάστηση. Ξαφνικά ξεφεύγετε καταλάθος και χάνεστε. Μόλις το συνειδητοποιείτε προσπαθείτε να καλέσετε βοήθεια. Ποια θα είναι η πιθανή πορεία των γεγονότων; Στην αρχή θα προσπαθήσετε να φωνάξετε με όλη τη δύναμη της φωνής σας μήπως και σας ακούσει κάποιος από την ομάδα. Μόλις δείτε ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση, θα προσπαθήσετε να βρείτε τρόπους να καλέσετε σε βοήθεια, όπως να ανάψετε φωτιά ή να βρείτε άλλα μέσα μήπως και σας δει κάποιος. Παράλληλα συνεχίζετε όμως να φωνάζετε, αλλά κάπως λιγότερο καθώς συνειδητοποιείτε ότι η φωνή σας κλείνει. Όταν πια βλέπετε ότι όλα όσα κάνετε είναι μάταια και δεν πρόκειται να σας ακούσει κανείς, παραιτείστε από κάθε προσπάθεια. Στόχος είναι τώρα η εξοικονόμηση δυνάμεων για να μην εξαντληθείτε.

Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τα βρέφη με την τεχνική του ελεγχόμενου κλάματος και ονομάζεται Σύνδρομο Γενικευμένης Προσαρμογής. Όπως και στο παραπάνω παράδειγμα με τον άνθρωπο που χάνεται στο δάσος, ο οργανισμός του μωρού μας περνάει από 3 στάδια: α) Στάδιο Συναγερμού: το σώμα κινητοποιεί τις πηγές ενέργειας του για να αντιμετωπίσει ένα στρεσογόνο παράγοντα, β) Στάδιο Αντίστασης: το σώμα φαίνεται να προσαρμόζεται στην ύπαρξη του στρεσογόνου παράγοντα (ή τουλάχιστον κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες προσαρμογής) και γ) Στάδιο Εξουθένωσης: όπου και εξαντλούνται οι πηγές ενέργειας του σώματος (Selye, 1956).  Οι άμεσες επιπτώσεις του οργανισμού μας όταν αντιμετωπίζει ένα στρεσογόνο ερέθισμα είναι: α) αύξηση καρδιακού ρυθμού, β) αύξηση πρόσληψης οξυγόνου, γ) αύξηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα, δ) αύξηση της ροής αίματος στους μυς, στ) αυξημένη επαγρύπνιση, ζ) αναστολή της πέψης και της αποτελεσματικότητας της άμυνας του οργανισμού (αναστολή λειτουργίας ανοσοποιητικού), η) απελευθέρωση ενδορφινών (τα φυσικά παυσίπονα του οργανισμού μας) και θ) διαστολή της κόρης των ματιών.

Συνεπώς, την επόμενη φορά που κάποιος θελήσει να χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο, πρέπει να έχει υπόψη του ότι όταν το παιδί κοιμηθεί μετά από συνεχόμενο κλάμα, χωρίς ανταπόκριση από τη μάνα του δεν είναι γιατί “έμαθε”, αλλά γιατί τελικά εξαντλήθηκαν οι πηγές ενέργειας του σώματος του να αντιμετωπίσει τον στρεσογόνο παράγοντα που είναι η απώλεια της μητέρας του τη στιγμή που πραγματικά το έχει ανάγκη!! 

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος

Πηγή

Όταν το μωρό που θηλάζει είναι ανήσυχο ή/και γκρινιάρικο

 

Συμβαίνει πολύ συχνά: Είναι κάποιες ώρες, κυρίως οι απογευματινές – βραδινές, κατά τις οποίες πολλά μωρά, τα περισσότερα τολμώ να πω, είτε θηλάζουν είτε όχι, γκρινιάζουν πολύ, δεν φαίνονται να ικανοποιούνται με τίποτα και μπορεί να κλαίνε χωρίς εμφανή λόγο. Η «γκρινιάρικη» περίοδος του μωρού ξεκινάει περίπου στις 2-3 εβδομάδες, φτάνει στο αποκορύφωμά της περίπου στις 6 εβδομάδες και μπορεί να κρατήσει 2-3 μήνες. Διαρκεί 2-3 ώρες κάθε μέρα. Φυσικά υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις στις ώρες και στη διάρκεια, ανάλογα με το παιδί. 

Για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στο «φυσιολογικό» και το παθολογικό, θα πρέπει να ξέρουμε ότι η «φυσιολογική γκρίνια» – ανησυχία, συμβαίνει την ίδια περίπου ώρα κάθε μέρα, με την ίδια ένταση, το μωρό καλμάρει με τις ίδιες μεθόδους (πχ. με κούνημα, αγκαλιά, θηλασμό, κλπ) και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας είναι ήσυχο και φαίνεται ικανοποιημένο. Η πιο συνηθισμένη ώρα είναι το απόγευμα, ακριβώς πριν τον βραδινό ύπνο. Εάν πιστεύετε ότι η γκρίνια και το κλάμα του μωρού δεν είναι φυσιολογικά, θα ήταν καλή ιδέα να εξετάσει το μωρό ο παιδίατρος για να αποκλείσει οτιδήποτε παθολογικό. 

Τι προκαλεί γκρίνια και ανησυχία στα μωρά; 

Οι περισσότερες μητέρες, όπως είναι φυσικό, ανησυχούμε και στεναχωριόμαστε πολύ όταν το μωρό μας κλαίει, αισθανόμαστε αβοήθητες και ένοχες, αναρωτιόμαστε αν φταίμε οι ίδιες σε κάτι, μήπως το μωρό μας δεν μας θέλει κι αν είμαστε τελικά καλές μητέρες. Επιπλέον, ειδικά οι θηλάζουσες, σκεφτόμαστε ότι φταίει η παραγωγή μας, ότι δεν έχουμε δηλαδή αρκετό γάλα για το μωρό μας ή ότι το γάλα μας δεν είναι αρκετά θρεπτικό. 

Πράγματι, η πείνα μπορεί να είναι αιτία γκρίνιας, ανησυχίας και κλάματος, αλλά εάν θηλάζουμε χωρίς πρόγραμμα, όποτε και όσο θέλει το μωρό, εάν το μωρό μας παίρνει βάρος και εάν έχει αρκετές πάνες με τσίσα και κακά μέσα στο 24ωρο, τότε το θέμα δεν είναι η χαμηλή παραγωγή γάλακτος. 

Μια άλλη πολύ συνηθισμένη αιτία είναι η υπερπαραγωγή. Γι’ αυτό το θέμα διαβάστε εδώ. 

Άλλες συνηθισμένες αιτίες ανησυχίας, γκρίνιας και κλάματος είναι: το πολύ έντονο αντανακλαστικό έκκρισης γάλακτος, η ευαισθησία του μωρού σε κάποιες τροφές που τρώει η μητέρα,  ο ερεθισμός στη περιοχή της πάνας, υπερένταση, υπερδιέγερση, κα. Πολλά μωρά επίσης είναι ιδιαίτερα ανήσυχα κατά της φάσεις «ταχείας ανάπτυξης».  

Τι μπορούμε να κάνουμε; 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να ικανοποιήσουμε τις βασικές ανάγκες του μωρού, δηλαδή:

  • Να το θηλάσουμε
  • Να το βάλουμε να ρευτεί
  • Να αλλάξουμε την πάνα του
  • Να το ξεντύσουμε τελείως για να βεβαιωθούμε ότι κάποιο ρούχο δεν είναι αυτό που ευθύνεται για την ανησυχία του. 

Εάν τίποτα από τα παραπάνω δεν ηρεμεί το μωρό, η αγκαλιά πάντα βοηθάει μαζί με τα εξής: 

  • Να το περπατήσουμε στην αγκαλιά μας, ή μέσα σε ένα sling ή μάρσιπο
  • Να του κάνουμε μασάζ στην κοιλιά ή/και στην πλάτη
  • Να το κρατήσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε η κοιλιά του να ακουμπάει είτε επάνω στον ώμο μας, είτε επάνω στο μηρό μας ή πάνω στο χέρι μας ή στην κοιλιά μας.
  • Να φασκιώσουμε ελαφρά το μωρό
  • Να χαμηλώσουμε τα φώτα και να μειώσουμε όσο γίνεται τους θορύβους, τραγουδώντας χαμηλόφωνα
  • Να βάλουμε μουσική σε χαμηλή ένταση (δοκιμάστε διάφορα είδη μουσικής για να δείτε τι προτιμάει το μωρό σας)
  • Να ανοίξουμε μια συσκευή με «λευκό» ήχο (ανεμιστήρας, πιστολάκι μαλλιών, ηλ. σκούπα, πλυντήριο, απορροφητήρας, κλπ) και να βάλουμε το μωρό κοντά της.
  • Να θηλάσουμε το μωρό περπατώντας
  • Να του κάνουμε μπάνιο
  • Να κάνουμε μπάνιο μαζί με το μωρό
  • Να το κουνήσουμε ρυθμικά
  • Να βγούμε από το σπίτι, με το μωρό στο καρότσι ή μέσα στο sling
  • Να το πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο

Ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν οτιδήποτε δοκιμάσουν οι γονείς, μπορεί να «δουλέψει» αλλά μόνο για λίγες μέρες. Μετά πρέπει να πειραματιστούν με κάτι άλλο. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό που «δουλεύει» για το δικό σας μωρό, απλά κάντε το! 

Κι αν κακομάθω το μωρό μου με τις αγκαλιές; 

Η πολύ αγάπη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, το αντίθετο συμβαίνει θα έλεγα. Δεν θα κακομάθετε το μωρό σας κρατώντας το αγκαλιά και θηλάζοντάς το, αλλά θα του μάθετε ότι είστε εκεί για εκείνο κάθε φορά που σας χρειάζεται. Η ανάγκη ενός μωρού για την αγκαλιά της μαμάς του είναι το ίδιο επιτακτική με την ανάγκη του για τροφή. Το μωρό σας πραγματικά σας χρειάζεται. Δεν πρόκειται για χειρισμό εκ μέρους του μωρού, ή για κάτι που πρέπει να διορθωθεί, αλλά για αληθινή ανάγκη. Συχνά ένα μωρό που χαρακτηρίζεται γκρινιάρικο και ανήσυχο είναι ένα μωρό που είναι αρκετά έξυπνο ώστε να εκφράζει την ανάγκη του για περισσότερη επαφή με την μαμά του και που ικανοποιείται όταν η ανάγκη του αυτή βρίσκει ανταπόκριση. Και όσο πιο πολύ κρατάμε το μωρό μας, τόσο πιο εύκολο μας είναι να μάθουμε τη «γλώσσα» του μωρού και να ερμηνεύουμε τα σημάδια του, κάθε στιγμή. 

Συμπέρασμα 

Η φροντίδα ενός μωρού που είναι γκρινιάρικο ή ανήσυχο και κλαίει συχνά, μπορεί να είναι πολύ δύσκολη και κουραστική. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε καλές μητέρες, αν και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να αισθάνεστε καλά όταν το μωρό σας είναι τόσο απαιτητικό. Εάν μένουμε με το μωρό μας και προσπαθούμε να το ανακουφίσουμε με κάθε τρόπο, μπορεί να φαίνεται σαν να μην κάνουμε τίποτα, αλλά στην πραγματικότητα του μαθαίνουμε ότι μπορεί να μας εμπιστεύεται και ότι το αγαπάμε χωρίς όρους. 

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC