Άρθρα

Δώρισα στα πρόωρα του Έλενα 30 λίτρα γάλα!

 

Είμαι η Κατερίνα, μαμά εδώ και 6 μήνες και σήμερα θα περιαυτολογήσω για καλό σκοπό.

Πολύ σύντομα να σας πω ότι είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη (μου λείπει ακόμα η κοιλιά μου και ας  έχω την κόρη μου αγκαλιά…), μπήκα για φυσιολογικό τοκετό αλλά η μικρή είχε άλλη γνώμη και μετά από 16 ώρες πόνων καταλήξαμε στην καισαρική και επίσης δεν είχα διαβάσει τίποτα για τον θηλασμό όσο ήμουν έγκυος. Απλά είχα κάνει μια κουβέντα μιας ώρας με την μαία μου και σκεφτόμουν ότι είναι τόσο φυσική η διαδικασία που θα έρθει από μόνη της. Δεν ήμουν φανατική του θηλασμού, είχα αγοράσει και μπιμπερό και είχα δανειστεί αποστειρωτή για καλό και για κακό και σκεφτόμουνα ότι άμα κάτσει, έκατσε. Ο πρώτος στόχος ήταν να θηλάσω μέχρι η μικρή να γίνει 40 ημερών και μετά βλέποντας και κάνοντας. Πάντως με έκανα εικόνα να θηλάζω… μας φαντασιωνόμουν αγκαλιασμένες.

Γεννάω λοιπόν, 16 ώρες πόνοι όπως είπα και συνολικά 20 ώρες από την στιγμή που μπήκα στο μαιευτήριο. Μισή ώρα μετά η μαία μου (θα την αναφέρω αρκετές φορές γιατί της χρωστάω πολλές χάρες, άνθρωπος-κλειδί για τον επιτυχημένο θηλασμό που ακολούθησε) μου φέρνει την μικρή στην ανάνηψη. Το κορίτσι μου από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι έχει φοβερό ένστικτο θηλασμού και ήρθε και «κούμπωσε» στο μεμέ. Πρώτη επαφή, εξαιρετική. Αποκλειστικός θηλασμός στο μαιευτήριο, όλα καλά. Τρίτη μέρα στο μαιευτήριο έρχεται η μαία μου, ακουμπάει το δάχτυλο στο μεμέ και το γάλα περνάει ξόφαλτσα από τον ώμο της. Μου συστήνει κάθε 2 ώρες χλιαρό ντουζ και μασάζ στο στήθος για να το κρατάω συνεχώς μαλακό και αν νιώθω ότι είμαι για να σκάσω, να «αρμέγομαι»…

Γυρνάμε σπίτι, η μικρή θηλάζει ελεύθερα αλλά 2-3 μέρες μετά καταλήγουμε σε πληγωμένες θηλές. Τηλέφωνο στη μαία, συμβουλές, προτάσεις, κόλπα κλπ. Βελτιώνεται η κατάσταση μέρα με τη μέρα με συμπαραστάτες τη μαία από το τηλέφωνο και τον άντρα μου στο πλευρό μου. Για καλή μας τύχη και η παιδίατρος είναι του ίδιου στυλ και βοηθάει και αυτή όσο μπορεί. Μέχρι που μια μέρα ήρθε στο σπίτι και έκατσε ώωωωωρες να με παρακολουθεί να θηλάζω τη μικρή για να με διορθώνει και να με συμβουλεύει – και όλα αυτά χωρίς λεφτά, ούτε η μαία ούτε η παιδίατρος. Το αποτέλεσμα φυσικά καλό, εδραιώνεται ο θηλασμός με μεγάλη επιτυχία αλλά με ταλαιπωρία. Και μέχρι εδώ, θα μου πείτε με το δίκιο σας,«σιγά τα ωά ρε κοπελιά…τι έχεις να μας πεις;;;; ότι σου πέτυχε ο θηλασμός;» Και έχετε δίκιο.

Τώρα όμως θα περιαυτολογήσω.

Το μόνο πρόβλημα στην όλη ιστορία, η ποσότητα του γάλακτος που έχω. Είναι πολύ, πάρα πολύ. Και το ξέρω ότι πολλές μανούλες θα ζήλευαν γιατί εκείνες δεν είχαν αρκετό για τα παιδάκια τους. Αλλά και αυτό είναι πρόβλημα, πιστέψτε με. Και όχι μόνο για τη μαμά αλλά και για το μωρό.

Πάλι τηλέφωνο στη μαία: «Θήλαστρο, αντλήσεις, σακουλάκια, κατάψυξη, ατομική τράπεζα γάλακτος και τα υπόλοιπα βουρ στο Έλενα για τα πρόωρα» μου λέει η μαία μου.

Και αυτό πράττω. Και σήμερα που σας γράφω είναι η τελευταία άντληση που θα κάνω για τα προωράκια του Έλενα γιατί σήμερα η μικρή μου έχει μηνογενέθλια και γίνεται 6 μηνών και το γάλα μου/μας δεν είναι πλέον κατάλληλο για προωράκια…

Μέσα σε 6 μήνες (στην ουσία 4 γιατί τον πρώτο μήνα δεν είχα μυαλό για τίποτα άλλο εκτός από θηλασμό και ύπνο και τον Αύγουστο το περισσευούμενο το ήπιαν τα γατάκια του χωριού καθώς δεν θα μπορούσα να το μεταφέρω στην Αθήνα χωρίς να αλλοιωθεί), χωρίς ιδιαίτερο κόπο πήγα στο Έλενα περίπου 30 λίτρα γάλα.

Ξέρω ότι θα μου πείτε μπράβο, συγχαρητήρια κλπ και σας ευχαριστώ για αυτό. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω περήφανη για αυτή μας την προσφορά. (Χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί είναι οικογενειακή προσφορά. Το κορίτσι μου που θήλασε αμέσως και βοήθησε να έχω τόσο γάλα, ο άντρας μου που με υποστήριξε αλλά και που ακόμα και τώρα απασχολεί τη μικρή όσο είμαι στο θήλαστρο, όπως επίσης και οι γιαγιάδες που κρατάνε τη μικρή για να πάω το γάλα στο Έλενα). Είναι ένα είδος προσφοράς και αλληλεγγύης που σε πλημμυρίζει μια αλλιώτικη χαρά. Γιατί βλέπεις και τις μαίες στο Έλενα πώς σε υποδέχονται ως δότρια και πως ακόμα και τα μάτια τους λένε ευχαριστώ. Γιατί αυτό το γάλα, αυτή η προσφορά πάει στις πιο αγαθές υπάρξεις, πάει σε προωράκια που παλεύουν κάθε μέρα.

Και τι θέλω να πω λοιπόν περιαυτολογώντας. Η τράπεζα γάλακτος του Έλενα είναι κάτι σχεδόν άγνωστο. Διαβάζοντας στην απαρχαιωμένη σελίδα του μαιευτηρίου έμαθα ότι υπάρχει από το 1947 (και όμως, τόσα χρόνια λειτουργεί!). Κανείς δεν έχει κάνει κάτι για να γίνει γνωστό. Δεν ξέρω ποιος είναι υπεύθυνος και ούτε με νοιάζει. Παίρνω λοιπόν την υπόθεση στα χέρια μου, το παίρνω «πατριωτικά». Και επειδή εδώ είναι μαζεμένος πολύς κόσμος και πολλές μαμάδες, μπορούμε να το κάνουμε πιο γνωστό, να το πάρουμε ομαδικώς «πατριωτικά». Και γιατί όχι να πιέσουμε να δημιουργηθούν τράπεζες γάλακτος και σε άλλες πόλεις. Είναι μια κίνηση αγάπης και η αγάπη πολλαπλασιάζεται εύκολα γιατί όλοι και όλες έχουμε αυτή την αγαπησιάρικη διάθεση, να φροντίζουμε τους άλλους όσο μπορούμε και με όποιο τρόπο μπορούμε.

Και ακόμα και αν δεν γίνει τίποτα από όλα αυτά τα μεγαλεπήβολα, εγώ θα νιώσω ακόμα πιο περήφανη αν μάθω ότι μέσα από αυτό το κείμενο υπήρξε έστω και μια μαμά που πήγε στο Έλενα έστω και 200 ml γαλατάκι…Και θα το πω και στη μαία μου για να νιώσει και εκείνη περήφανη!

Μαμά Κατερίνα

ΥΓ1: Ο θηλασμός είναι ζόρικος αλλά αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις. Από τη δική μου εμπειρία, αυτό που με βοήθησε ήταν ότι έβαζα κάθε φορά βραχυπρόθεσμο στόχο: Πρώτα μέχρι να σαραντήσει, μετά το τρίμηνο, μετά το εξάμηνο. Τώρα που φτάσαμε το εξάμηνο, λέω για το χρόνο.

ΥΓ2: Αν αποφασίσετε να κάνετε την κίνηση συλλογής γάλακτος, ρωτήστε κάποιον ειδικό να σας πει πως πρέπει να το κάνετε. Προτεραιότητα, κακά τα ψέματα, έχει το παιδάκι σας. Το περίσσευμα, για να είναι πραγματικό περίσσευμα, έχει προϋποθέσεις.

ΥΓ3: Όσες/οι είστε δότριες/ες αίματος, μπορείτε να με καταλάβετε. Αλλά αυτή η δωρεά σε κάνει να νιώθεις ακόμα πιο όμορφα.

ΥΓ4: Και για να προλάβω τυχόν πολεμικά σχόλια από κάτω, οι μαμάδες που δεν τα κατάφεραν με τον θηλασμό είναι το ίδιο μαμάδες με όσες θηλάζουν, με όσες κάνουν μικτή διατροφή, με όσες δωρίζουν γάλα, με όσες κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για τα παιδάκια τους, δηλαδή.

Πηγή: http://www.eimaimama.gr/2014/11/tha-periautologiso.html

Όταν το μωρό που θηλάζει είναι ανήσυχο ή/και γκρινιάρικο

 

Συμβαίνει πολύ συχνά: Είναι κάποιες ώρες, κυρίως οι απογευματινές – βραδινές, κατά τις οποίες πολλά μωρά, τα περισσότερα τολμώ να πω, είτε θηλάζουν είτε όχι, γκρινιάζουν πολύ, δεν φαίνονται να ικανοποιούνται με τίποτα και μπορεί να κλαίνε χωρίς εμφανή λόγο. Η «γκρινιάρικη» περίοδος του μωρού ξεκινάει περίπου στις 2-3 εβδομάδες, φτάνει στο αποκορύφωμά της περίπου στις 6 εβδομάδες και μπορεί να κρατήσει 2-3 μήνες. Διαρκεί 2-3 ώρες κάθε μέρα. Φυσικά υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις στις ώρες και στη διάρκεια, ανάλογα με το παιδί. 

Για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στο «φυσιολογικό» και το παθολογικό, θα πρέπει να ξέρουμε ότι η «φυσιολογική γκρίνια» – ανησυχία, συμβαίνει την ίδια περίπου ώρα κάθε μέρα, με την ίδια ένταση, το μωρό καλμάρει με τις ίδιες μεθόδους (πχ. με κούνημα, αγκαλιά, θηλασμό, κλπ) και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας είναι ήσυχο και φαίνεται ικανοποιημένο. Η πιο συνηθισμένη ώρα είναι το απόγευμα, ακριβώς πριν τον βραδινό ύπνο. Εάν πιστεύετε ότι η γκρίνια και το κλάμα του μωρού δεν είναι φυσιολογικά, θα ήταν καλή ιδέα να εξετάσει το μωρό ο παιδίατρος για να αποκλείσει οτιδήποτε παθολογικό. 

Τι προκαλεί γκρίνια και ανησυχία στα μωρά; 

Οι περισσότερες μητέρες, όπως είναι φυσικό, ανησυχούμε και στεναχωριόμαστε πολύ όταν το μωρό μας κλαίει, αισθανόμαστε αβοήθητες και ένοχες, αναρωτιόμαστε αν φταίμε οι ίδιες σε κάτι, μήπως το μωρό μας δεν μας θέλει κι αν είμαστε τελικά καλές μητέρες. Επιπλέον, ειδικά οι θηλάζουσες, σκεφτόμαστε ότι φταίει η παραγωγή μας, ότι δεν έχουμε δηλαδή αρκετό γάλα για το μωρό μας ή ότι το γάλα μας δεν είναι αρκετά θρεπτικό. 

Πράγματι, η πείνα μπορεί να είναι αιτία γκρίνιας, ανησυχίας και κλάματος, αλλά εάν θηλάζουμε χωρίς πρόγραμμα, όποτε και όσο θέλει το μωρό, εάν το μωρό μας παίρνει βάρος και εάν έχει αρκετές πάνες με τσίσα και κακά μέσα στο 24ωρο, τότε το θέμα δεν είναι η χαμηλή παραγωγή γάλακτος. 

Μια άλλη πολύ συνηθισμένη αιτία είναι η υπερπαραγωγή. Γι’ αυτό το θέμα διαβάστε εδώ. 

Άλλες συνηθισμένες αιτίες ανησυχίας, γκρίνιας και κλάματος είναι: το πολύ έντονο αντανακλαστικό έκκρισης γάλακτος, η ευαισθησία του μωρού σε κάποιες τροφές που τρώει η μητέρα,  ο ερεθισμός στη περιοχή της πάνας, υπερένταση, υπερδιέγερση, κα. Πολλά μωρά επίσης είναι ιδιαίτερα ανήσυχα κατά της φάσεις «ταχείας ανάπτυξης».  

Τι μπορούμε να κάνουμε; 

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να ικανοποιήσουμε τις βασικές ανάγκες του μωρού, δηλαδή:

  • Να το θηλάσουμε
  • Να το βάλουμε να ρευτεί
  • Να αλλάξουμε την πάνα του
  • Να το ξεντύσουμε τελείως για να βεβαιωθούμε ότι κάποιο ρούχο δεν είναι αυτό που ευθύνεται για την ανησυχία του. 

Εάν τίποτα από τα παραπάνω δεν ηρεμεί το μωρό, η αγκαλιά πάντα βοηθάει μαζί με τα εξής: 

  • Να το περπατήσουμε στην αγκαλιά μας, ή μέσα σε ένα sling ή μάρσιπο
  • Να του κάνουμε μασάζ στην κοιλιά ή/και στην πλάτη
  • Να το κρατήσουμε με τέτοιο τρόπο, ώστε η κοιλιά του να ακουμπάει είτε επάνω στον ώμο μας, είτε επάνω στο μηρό μας ή πάνω στο χέρι μας ή στην κοιλιά μας.
  • Να φασκιώσουμε ελαφρά το μωρό
  • Να χαμηλώσουμε τα φώτα και να μειώσουμε όσο γίνεται τους θορύβους, τραγουδώντας χαμηλόφωνα
  • Να βάλουμε μουσική σε χαμηλή ένταση (δοκιμάστε διάφορα είδη μουσικής για να δείτε τι προτιμάει το μωρό σας)
  • Να ανοίξουμε μια συσκευή με «λευκό» ήχο (ανεμιστήρας, πιστολάκι μαλλιών, ηλ. σκούπα, πλυντήριο, απορροφητήρας, κλπ) και να βάλουμε το μωρό κοντά της.
  • Να θηλάσουμε το μωρό περπατώντας
  • Να του κάνουμε μπάνιο
  • Να κάνουμε μπάνιο μαζί με το μωρό
  • Να το κουνήσουμε ρυθμικά
  • Να βγούμε από το σπίτι, με το μωρό στο καρότσι ή μέσα στο sling
  • Να το πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο

Ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν οτιδήποτε δοκιμάσουν οι γονείς, μπορεί να «δουλέψει» αλλά μόνο για λίγες μέρες. Μετά πρέπει να πειραματιστούν με κάτι άλλο. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό που «δουλεύει» για το δικό σας μωρό, απλά κάντε το! 

Κι αν κακομάθω το μωρό μου με τις αγκαλιές; 

Η πολύ αγάπη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, το αντίθετο συμβαίνει θα έλεγα. Δεν θα κακομάθετε το μωρό σας κρατώντας το αγκαλιά και θηλάζοντάς το, αλλά θα του μάθετε ότι είστε εκεί για εκείνο κάθε φορά που σας χρειάζεται. Η ανάγκη ενός μωρού για την αγκαλιά της μαμάς του είναι το ίδιο επιτακτική με την ανάγκη του για τροφή. Το μωρό σας πραγματικά σας χρειάζεται. Δεν πρόκειται για χειρισμό εκ μέρους του μωρού, ή για κάτι που πρέπει να διορθωθεί, αλλά για αληθινή ανάγκη. Συχνά ένα μωρό που χαρακτηρίζεται γκρινιάρικο και ανήσυχο είναι ένα μωρό που είναι αρκετά έξυπνο ώστε να εκφράζει την ανάγκη του για περισσότερη επαφή με την μαμά του και που ικανοποιείται όταν η ανάγκη του αυτή βρίσκει ανταπόκριση. Και όσο πιο πολύ κρατάμε το μωρό μας, τόσο πιο εύκολο μας είναι να μάθουμε τη «γλώσσα» του μωρού και να ερμηνεύουμε τα σημάδια του, κάθε στιγμή. 

Συμπέρασμα 

Η φροντίδα ενός μωρού που είναι γκρινιάρικο ή ανήσυχο και κλαίει συχνά, μπορεί να είναι πολύ δύσκολη και κουραστική. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε καλές μητέρες, αν και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να αισθάνεστε καλά όταν το μωρό σας είναι τόσο απαιτητικό. Εάν μένουμε με το μωρό μας και προσπαθούμε να το ανακουφίσουμε με κάθε τρόπο, μπορεί να φαίνεται σαν να μην κάνουμε τίποτα, αλλά στην πραγματικότητα του μαθαίνουμε ότι μπορεί να μας εμπιστεύεται και ότι το αγαπάμε χωρίς όρους. 

 

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Μαρία – ο θηλασμός του Δημήτρη και της μπέμπας

Γέννησα τον Δημήτρη τον Ιούνιο του 08. Ένας τοκετός κατά τα άλλα «φυσιολογικός» μετά από μεγάλες δόσεις οξυτωκίνης. Ήμουν όμως ευτυχισμένη. Είχα αντικρίσει το ομορφότερο πλάσμα στον κόσμο. Ήμουν επιτέλους μαμά.
Ο θηλασμός ακολούθησε ως μια φυσική διαδικασία. Ήθελα να θηλάσω αλλά δεν είχα μπει στον κόπο να ενημερωθώ, καθώς το είχα σαν κάτι εύκολο. Θα ακολουθούσα απλά το ένστικτό μου. Οι δυσκολίες όμως άρχισαν σχεδόν αμέσως.

Λάθη επιτηδευμένα και μη από το μαιευτήριο ακόμα. Είχα το μωρό να ουρλιάζει 24 ώρες, φρικτούς πόνους από πρηξίματα στο στήθος και την επιλόχειο κατάθλιψη να καραδοκεί… Θλιβερό αποτέλεσμα ο αποθηλασμός του μωρού μου σε 2 μήνες. Αν με ρωτούσατε ακόμα και πριν λίγο καιρό δεν θα ήξερα να σας πω τι πήγε στραβά, ποιο ήταν το πρόβλημα. Αυτό το έμαθα ακριβώς 4 χρόνια μετά…

2012-10-31 09.00.19Μια μέρα του Οκτωβρίου του 11, πήρα στα χέρια μου το θετικό τεστ. Ήμουν πάλι έγκυος. Μόλις ξεπέρασα το φόβο των πρώτων μηνών, καθώς είχα άλλες δύο αποτυχημένες εγκυμοσύνες, άρχισε να με προβληματίζει πάλι το θέμα «θηλασμός». Ξεκίνησα να ενημερώνομαι κυρίως μέσω διαδικτύου. Δεν ήθελα να πάει κάτι στραβά. Είχα την διάθεση να το παλέψω πιο πολύ καθώς με έτρωγαν οι τύψεις που δεν πρόσφερα στον Δημήτρη όσα αρχικά ήθελα.

Η ώρα ήρθε. Αυτή τη φορά βίωσα πραγματικά έναν φυσιολογικό τοκετό. Η μπέμπα μου γεννήθηκε την 40η εβδομάδα πανέτοιμη να βγει στον κόσμο. Ο θηλασμός άρχισε αμέσως. Όλα πήγαιναν περίφημα καθώς έκανα rooming in στο μαιευτήριο και δεν άφησα κανένα να παρέμβει στο παιδί μου. Στο σπίτι όμως πάλι όλα άλλαξαν.

Ξαναζούσα σε επανάληψη ότι ακριβώς είχε γίνει με το Δημήτρη, τώρα όμως είχα 2 παιδιά που χρειαζόντουσαν φροντίδα. Η μπέμπα έκλαιγε απαρηγόρητα στο στήθος και ο μεγάλος μου γιος σε κατάσταση σοκ, αφού προσπαθούσε να καταλάβει από πού ήρθε αυτό το μωρό που η μαμά του αφιερώνεται σχεδόν απόλυτα. Μοναδική και μεγάλη μου βοήθεια, ο άνδρας μου, που έφερε ξανά τις ισορροπίες, που ασχολήθηκε τόσο πολύ με το πρώτο μας παιδί και όλα επανήλθαν με μερικά απομεινάρια φυσιολογικής ζήλιας.

Την 3η μέρα ήρθε η μαία της κλινικής για τις μετρήσεις του μωρού καθώς είχα βγει νωρίτερα. Μου συστήθηκε και ως σύμβουλος θηλασμού και άρχισε να με κατευθύνει. Το μωρό φυσικά έκλαιγε γιατί ήθελε και άλλο γάλα. Έτσι άρχισαν οι «πλούσιες» διατροφές και οι συνεχείς αντλήσεις για να κατεβάσω γάλα. Κι εγώ να πονάω, να υποφέρω από τις σχισμένες θηλές οι οποίες ήταν το λιγότερο μπροστά στους πόνους από τα πρηξίματα στο στήθος. Και η μπέμπα… Η μπέμπα συνέχιζε να κλαίει απαρηγόρητη.

Ζητούσα απεγνωσμένα βοήθεια και τότε έμαθα για την Βίκυ. Ήρθε στο σπίτι μου μια Παρασκευή απόγευμα, μια μέρα ορόσημο για τα καλύτερα που ακολούθησαν. Η γνωμάτευση ήταν «Υπερπαραγωγή». Κάτι το οποίο δεν είχα ακούσει και δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να σημαίνει πρόβλημα. Ήταν η αιτία του πρησμένου στήθους, των κολικών, των εκρηκτικών κενώσεων και του απεγνωσμένου κλάματος του μωρού μου. Ένα μωρό που προσπαθούσε να παρηγορηθεί από ένα στήθος που κατέβαζε γάλα σαν βρύση. «Ευχή και κατάρα» όπως μου έλεγε η Βίκυ…

Μετά από διάφορες τεχνικές – ψευδοθηλές (κάτι που έκοψα και πολύ γρήγορα) και τάισμα του μωρού από το ένα στήθος για πολλές ώρες (φανταστείτε τους πόνους στο άλλο), έκοψα τα γαλακτοκομικά και τάιζα το μωρό στις πιο ευφάνταστες στάσεις για να μειώνω τη ροή του γάλακτος – άρχισαν να καλυτερεύουν τα πράγματα. Το στήθος μου βέβαια έκανε αρκετούς μήνες να ξεπρηστεί, κι ακόμη όχι τελείως, το γάλα ακόμη τρέχει με ορμή απλά η μπέμπα έμαθε να το χειρίζεται.

Με κόπο αλλά πολύ περισσότερο πείσμα πέρασαν 5 μήνες θηλασμού. Και κάπου εδώ όλο αυτό άρχισε να γίνεται απόλαυση. Επιτέλους βιώνουμε μαζί με την μπέμπα τη μαγεία του κι εγώ είμαι πια μια περήφανη μαμά, που μεγαλώνει το παιδάκι μου με το δικό μου γαλατάκι.

Υπάρχει όμως κι ένα μαύρο σύννεφο… Είναι οι τύψεις μου για το πρώτο μου παιδί. Οι τύψεις που με ακολουθούν γιατί δεν το πάλεψα, αλλά κυρίως γιατί δεν ενημερώθηκα τότε σωστά. Ζούμε σε εποχές που οφείλουμε να φιλτράρουμε τις γνώμες ειδικών και μη, και κυρίως σε ότι αφορά τα παιδιά μας να μην επιτρέψουμε να γινόμαστε έρμαια ανθρώπων που βάζουν μπροστά το συμφέρον και μας κατευθύνουν λάθος. Είμαστε μάνες και πρέπει να ορθώσουμε το ανάστημά μας ειδικά για τα μωρά μας και αυτό γίνεται μόνο με πολύ και σωστή ενημέρωση.

Είμαι η Μαρία και είμαι μαμά 2 υπέροχων πλασμάτων. Και προσπαθώ να είμαι καλή μαμά… Πολλές φορές δεν τα καταφέρνω, κάνω λάθη και αυτό γιατί είμαι και άνθρωπος κι έχω αδυναμίες. Το μόνο πράγμα που είμαι σίγουρη όμως είναι ότι τους δίνω άπλετη χωρίς όρια αγάπη, την αγάπη που μέσα μου περισσεύει για αυτά. Γιατί τα παιδιά μου είναι το καλύτερο δώρο που μου έχει δώσει η ζωή, κι αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.
Βίκυ σ΄ευχαριστούμε!

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Υπερπαραγωγή γάλακτος

Υπάρχει κάτι που λέγεται «υπερπαραγωγή γάλακτος» και που μπορεί να είναι ταυτόχρονα κατάρα κι ευλογία. Εάν είστε μια απ’ αυτές τις μητέρες που έχουν υπερπαραγωγή γάλακτος, σίγουρα μπορείτε να γεμίσετε έναν καταψύκτη με μητρικό γάλα εάν αντλείτε το γάλα σας με θήλαστρο, όμως εάν δεν αδειάζετε το στήθος σας συχνά και αρκετά, οι πιθανότητες να έχετε συχνά φραγμένους πόρους και μαστίτιδες είναι πολύ μεγάλες.

Δεν είμαστε σίγουροι για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό, αν και υπάρχουν διάφορες θεωρίες. Η ικανότητα παραγωγής γάλακτος διαφέρει. Απ’ τη μια πλευρά έχουμε τις μητέρες που δεν έχουν αρκετό γάλα. Συνήθως μπορούμε να το διορθώσουμε αυτό, ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Απ’ την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι μητέρες που το στήθος τους μοιάζει να μην αδειάζει ποτέ, που τρέχει το γάλα συνεχώς και λερώνουν τα πάντα, που αντλούν απίστευτες ποσότητες γάλακτος ακόμα και αμέσως μετά το θηλασμό του μωρού τους.  Κάποιοι λένε ότι αυτές οι γυναίκες είναι ευλογημένες. Εγώ στοιχηματίζω ότι μια γυναίκα που μπορεί να αντλήσει 100-200ml γάλακτος αμέσως μετά το θηλασμό του μωρού της δεν αισθάνεται καθόλου άνετα και σίγουρα δεν αισθάνεται ευλογημένη.

Οι μητέρες που έχουν υπερπαραγωγή γάλακτος μπορεί να υποφέρουν από φραγμένους πόρους, επαναλαμβανόμενες μαστίτιδες και αποστήματα. Θα πρέπει να μειώσουμε την παραγωγή, ίσως να δώσουμε αντιβιοτικά για τη μαστίτιδα και αντιφλεγμονώδη για τις άλλες ενοχλήσεις.

Τα μωρά αυτών των μητέρων συχνά πνίγονται από το γάλα και στην προσπάθεια τους να ελέγξουν τη ροή, αφήνουν και ξαναπιάνουν τη θηλή συνεχώς. Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να παρατηρείται μέχρι το τέλος του γεύματος, αφού το αντανακλαστικό έκκρισης γάλακτος συμβαίνει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Έχω δει μωρά που χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να διώξουν το στήθος. Μερικές φορές δαγκώνουν για να ελέγξουν τη ροή και πολύ συχνά ενώ πιάνουν τη θηλή και φαίνονται να θηλάζουν καλά, αρχίζουν να κλαίνε μετά από λίγο. Συχνά μοιάζουν μπουκωμένα γιατί υπάρχει πάντα ένας σβόλος γάλατος στο πίσω μέρος της μύτης τους.

Τα μωρά αυτά θηλάζουν συχνά, βάζουν πολύ γρήγορα βάρος, έχουν κολικούς και εκρηκτικές, υγρές κενώσεις. Στις μητέρες αυτών των μωρών λένε να απογαλακτίσουν λόγω αλλεργίας του μωρού στο γάλα. Αυτή η κατάσταση μπορεί να διορθωθεί χωρίς απογαλακτισμό. Εκτός αυτού, αλλεργία στο μητρικό γάλα δεν υπάρχει.

Η υπερπαραγωγή γάλακτος δεν πρέπει να μπερδεύεται με το πέτρωμα, το οποίο οφείλεται είτε σε λάθος πιάσιμο της θηλής ή σε αραιούς θηλασμούς. Συνήθως το μωρό κερδίζει βάρος πολύ γρήγορα όταν το στήθος της μαμάς είναι γεμάτο εξαιτίας υπερπαραγωγής.

Πριν προσπαθήσετε να λύσετε το πρόβλημα με άλλους τρόπους, δοκιμάστε να θηλάσετε το μωρό σε πιο όρθια στάση, ώστε να μην πνίγεται από την απότομη ροή του γάλακτος στο στόμα του. Μια άλλη στάση που βοηθάει επίσης είναι να βάλετε το μωρό στη στάση που θηλάζει συνήθως και μετά να γείρετε προς τα πίσω, σχεδόν να ξαπλώσετε ανάσκελα, ώστε να αναιρέσετε τη δύναμη της βαρύτητας. Χρειάζεται λίγη εξάσκηση, αλλά στ’ αλήθεια βοηθάει στο να παίρνει το μωρό λιγότερο αέρα κι έτσι μειώνονται πολύ οι αναγωγές και τα αέρια του μωρού. Κάτι ακόμα που  μπορείτε να κάνετε, είναι να βάλετε τα πόδια σας ψηλά. Μια από τις θεωρίες μου έχει να κάνει με την πίεση του αίματος και θηλάζοντας με τα πόδια ψηλά ή ξαπλωμένη στο πλευρό σας, αυξάνετε η πίεση του αίματος και μπορεί να μειωθεί η ροή.

Μπορούμε να διορθώσουμε την υπερπαραγωγή εάν θέλουμε, με λίγη «μηχανική». Παράγουμε μόνο τόσο γάλα όσο χρειάζεται το μωρό – «ζήτηση και προσφορά» παρά «προσφορά και ζήτηση». Θηλάστε μερικές φορές από το ένα στήθος κι αφήστε το άλλο περισσότερο γεμάτο. Σιγουρευτείτε όμως ότι το άλλο στήθος δεν θα γεμίσει τόσο ώστε να κοντεύει να εκραγεί, γιατί αυτό ακριβώς προκαλεί τους φραγμένους πόρους και τη μαστίτιδα. Αντλείστε γάλα τόσο ώστε να αισθανθείτε ανακουφισμένη, αλλά μην το αδειάζετε τελείως γιατί τότε θα παράγετε περισσότερο γάλα.

Όταν χρησιμοποιείτε μόνο το ένα στήθος, εξισορροπείται το αρχικό γάλα με το υστερόγαλα.  Το αρχικό γάλα είναι πλούσιο σε λακτόζη αλλά όχι σε λίπος και άρα έχει λίγες θερμίδες. Η λακτόζη είναι πολύ σημαντική. Βοηθάει στην απορρόφηση του σιδήρου και του ασβεστίου και συμβάλει στην αύξηση των καλών βακτηρίων στο έντερο. Και το πιο σημαντικό της πλεονέκτημα είναι ότι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Το υστερόγαλα, που έρχεται προς το τέλος του θηλασμού, είναι πιο πλούσιο σε θερμίδες γιατί έχει περισσότερο λίπος. Το ποσό του λίπους αυξάνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια του κάθε γεύματος και απελευθερώνει την ορμόνη χολεκυστοκινίνη η οποία δίνει στο εγκέφαλο το σημάδι του κορεσμού. Εάν το μωρό δεν παίρνει αυτό το λίπος, δεν έχει την αίσθηση του κορεσμού και τρώει συνέχεια. Εάν κάνετε αρκετούς θηλασμούς από το ίδιο στήθος, τότε το μωρό παίρνει περισσότερο υστερόγαλα και περισσότερο λίπος. Θα ξέρετε πότε το μωρό σας πήρε το υστερόγαλα γιατί θα αφήνει το στήθος δείχνοντας πολύ ικανοποιημένο.

Εάν η μαμά έχει πολύ γάλα, το μωρό θα πίνει πολύ γάλα και πολύ λακτόζη. Η λακτόζη είναι ένα σάκχαρο. Εάν εσείς φάτε πολύ ζάχαρη το στομάχι σας θα αδειάσει πιο γρήγορα. Το λίπος αντιθέτως, κάνει το στομάχι να αδειάζει πιο αργά. Η μεγάλη ποσότητα της λακτόζης που φεύγει από το στομάχι και κατευθύνεται προς το έντερο δεν μπορεί να απορροφηθεί όλη και ίσως να μην υπάρχουν αρκετά ένζυμα για να τη διασπάσουν.  Αυτό πολύ συχνά μεταφράζεται λανθασμένα σαν «δυσανεξία στη λακτόζη», κάτι που είναι πραγματικά πολύ, πολύ σπάνιο στη βρεφική ηλικία. Τα μωρά έχουν πολλά αέρια, εκρηκτικές κενώσεις και μεγάλη ανησυχία. Πολλές μαμάδες πιστεύουν ότι φταίει κάτι στη διατροφή τους. Το πιο πιθανό είναι ότι τα μωρά δεν ξέρουν ότι έχουν χορτάσει. Κερδίζουν βάρος πολύ γρήγορα και είναι συνέχεια στο στήθος. Απλώς πρέπει να κάνουμε τα μωρά να καταλάβουν πότε χορταίνουν.

Δεν είμαι οπαδός της ψευτοθηλής, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να βοηθήσει, εάν δεν βοηθήσει τίποτα άλλο. Χρησιμεύει σαν «κυματοθραύστης» και μπορεί να κάνει το θηλασμό πιο ευχάριστο.

Εάν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί χωρίς να καταλάβουμε ότι το μωρό δυσκολεύεται από το πολύ γάλα και την απότομη ροή, τότε αυτό μπορεί να αρχίσει να αρνείται το στήθος. Εάν πνιγόσασταν εσείς κάθε φορά που τρώγατε κάτι (ακόμα κι αν ήταν κάτι αγαπημένο σας), δεν θα το αποφεύγατε; Ή μπορεί τα μωρά να «παίζουν» στο στήθος, να το πιάνουν, να το αφήνουν, να το τραβάνε… μπορεί να πιστέψετε ότι στο μωρό δεν αρέσει το γάλα σας, ή ότι φάγατε κάτι που δεν έπρεπε, ή ότι δεν έχετε αρκετό γάλα, ενώ το μωρό σας στην πραγματικότητα αναπτύσσει αμυντικές τεχνικές για να προστατεύσει τον εαυτό του από τον πνιγμό. Μπορεί ακόμα και να δαγκώνει τη θηλή για να μειώσει την ροή του γάλακτος κι αυτό να προκαλέσει μεγάλο πόνο στις θηλές.

Φυσικά δεν χρειάζεται πάντα να κάνουμε κάτι για να διορθώσουμε αυτή την κατάσταση, γιατί δεν είναι πρόβλημα για όλα τα μωρά. Μπορούμε όμως να κρατήσουμε το παραπανίσιο γάλα για μεταγενέστερη χρήση, ή να το δωρίσουμε.

Πηγή: http://www.drjen4kids.com/breastfeeding/oversupply.htm

Μετάφραση-επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη -Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC