Άρθρα

Πώς κατάφερα να θηλάσω το γιο μου!

Screen-shot-2012-11-07-at-1.47.59-AM

Περιμέναμε τον ερχομό του Διονυσάκη με ανυπομονησία. Ήταν ήδη τέλος Σεπτέμβρη και πέρα από την λαχτάρα να κρατήσω στην αγκαλιά μου το μικρό μου αγοράκι, είχα κουραστεί με την ζέστη. Ήμασταν όλοι έτοιμοι, είχαμε παρακολουθήσει τα μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής και το σεμινάριο για τον θηλασμό.

Τελικά το αγοράκι μας ήρθε 3 Οκτωβρίου. Όλα πήγαν τέλεια, ο τοκετός μου ήταν πολύ σύντομος, μόλις 3 ώρες, χωρίς καθόλου ταλαιπωρία. Στο μαιευτήριο (δημόσιο) είχα το αγοράκι μου συνεχώς μαζί μου από την πρώτη στιγμή. Θήλαζε κανονικά, το στήθος μου “γεμάτο” γάλα παρόλα αυτά την τρίτη μέρα διαπίστωσαν ότι δεν παίρνει το αναμενόμενο βάρος. Το ίδιο και την τέταρτη μέρα και για αυτό το πρωί δεν μας επέτρεψαν να φύγουμε όπως επιθυμούσαμε αφού ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση και προτιμούσαμε να πάμε σπίτι μας το συντομότερο.

Τελικά με προτροπή του γιατρού μου “αναλάβαμε” την ευθύνη και φύγαμε το απόγευμα της τέταρτης μέρας. Για καλό και για κακό καλέσαμε την παιδίατρο μας την ίδια μέρα για να εξετάσει το μωρό. Μας καθησύχασε για το βάρος, μας έδωσε συμβουλές και μάλιστα είπε στον άντρα μου ότι εντυπωσιάστηκε που αν και πρώτη φορά μαμά είχα μεγάλη σιγουριά και αυτοπεποίθηση όταν μας είδε να τον θηλάζω. Ήμασταν λοιπόν όλοι πολύ χαρούμενοι, όλα είχαν πάει τελεία και ήμασταν σπίτι μας με το αγοράκι μας.

Την πέμπτη μέρα το βραδάκι ο Διονύσης «αποφάσισε» ότι δεν ήθελε να θηλάσει άλλο…Αρνούταν να πιάσει το στήθος μου, έκλαιγε γοερά όταν το πλησίαζε. Το ίδιο και μια ώρα αργότερα, το ίδιο και δυο. Είχαν ήδη περάσει κάμποσες ώρες από την ώρα που έπρεπε να φάει και έτσι αναγκαστήκαμε να του δώσουμε γάλα σε σκόνη. Το ίδιο και στο επόμενο γεύμα του, γοερό κλάμα όταν προσπαθούσα να τον βάλω στο στήθος μου και αναγκαστικά ξένο γάλα.

Η παιδίατρος συνέστησε να προσπαθώ να τον βάζω να στήθος μου αλλά για να μην σταματήσει η παραγωγή μου και για να μην πίνει ξένο γάλα να χρησιμοποιήσω θήλαστρο. Έτσι και έκανα αλλά το γάλα που έβγαζα ήταν λίγο, οπότε του δίναμε και συμπλήρωμα. Ο Διονύσης συνέχιζε να μην θέλει το στήθος μου και μόνο με το θήλαστρο το γάλα μου συνέχισε να μειώνεται.

Πέρασα μια εφιαλτική βδομάδα, με πολύ κακή διάθεση, με τύψεις, με στεναχώρια… ήταν κρίμα ήθελα τόσο πολύ να θηλάσω το αγοράκι μου, είχα προετοιμαστεί, ήμουν σίγουρη πως θα τα καταφέρναμε. Μάταια ο καλός μου προσπαθούσε να με παρηγορήσει. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είχα πάει στραβά, ίσως δεν τον κρατούσαν σωστά, ίσως έφταιγε ότι του δώσαμε πιπίλα νωρίς, πριν εδραιωθεί ο θηλασμός, ίσως δεν ήταν αρκετό το γάλα μου, ίσως ίσως ίσως.

Διάβαζα διάφορα στο internet, αλλά πουθενά πως να πείσεις ένα μωρό ημερών να μην κλαίει στην θέα του στήθους της μάνας του… Διάβασα και την ιστορία της Ολίβιας και εκεί έμαθα ότι υπάρχουν σύμβουλοι θηλασμού. Πήρα τηλέφωνο τη Μαρία και την επόμενη μέρα ήρθε σπίτι μας. Για να μην τα πολυλογώ η Μαρία εξέτασε τον Διονύση για να σιγουρεύει ότι δεν έχει κάποιο ανατομικό πρόβλημα, μου έδωσε συμβουλές για το πως να αυξήσω την παραγωγή μου (συχνές αντλήσεις, επαφή δέρμα με δέρμα και ερεθισμός του στήθους), μου πρότεινε να χρησιμοποιήσω θηλές σιλικόνης, γιατί ο Διονύσης φαινόταν να μην αντιδρά τόσο άσχημα σε αυτές και να πάρω μια συσκευή SNS (Supplemental Nursing System) ώστε σε συνδυασμό με τις θηλές σιλικόνης να συνηθίσει ο Διονύσης να τρέφετε ξανά από το στήθος μου.

Επί 2 μήνες σχεδόν έκανα περίπου 6 αντλήσεις την ημέρα. Σιγά σιγά αυξήθηκε το γάλα μου και φτάσαμε να δίνω στον Διονύση σχεδόν αποκλειστικά δικό μου. Εκτός από τα νυχτερινά γεύματα προσπαθούσα να χρησιμοποιώ το SNS αντί για μπιμπερό, στην αρχή με τις θηλές σιλικόνης μετά χωρίς. Σιγά σιγά οι αντλήσεις μειώθηκαν, δεν χρειαζόταν να χρησιμοποιώ το SNS. Όταν ο Διονύσης έγινε 2,5 μηνών πλέον δεν χρειαζόμασταν καμία βοήθεια, θήλαζε κανονικότατα!!!

Τον θήλασα μέχρι που το γάλα μου μειώθηκε πολύ, περίπου μέχρι 9 μηνών, αλλά πραγματικά δεν ήθελα να σταματήσω. Κάθε φορά που τον έπαιρνα στην αγκαλιά μου πλημμύριζα από συναισθήματα, καμιά φορά έκλαιγα από συγκίνηση, συνήθως του μιλούσα, πάντα τον χάιδευα. Αυτές τις στιγμές τις είχαμε κερδίσει με κόπο και τις απολάμβανα διπλά.

Σας διηγήθηκα την ιστορία μας για να δώσω κουράγιο στις νέες και άπειρες μανούλες. Ελπίζω να σας απέδειξα ότι με θέληση και σωστές συμβουλές μπορούμε να λύσουμε τέτοιου είδους προβλήματα. Μην τα παρατάτε, αν θέλετε πραγματικά να θηλάσετε και αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μην διστάσετε να μιλήσετε με κάποιον σύμβουλο θηλασμού. Και κάντε το σύντομα γιατί ο χαμένος χρόνος είναι σε βάρος του θηλασμού. Τις περισσότερες φορές υπάρχει λύση, απλά θέλει υπομονή και επιμονή.

Ευχαριστώ πολύ την Μαρία Φερτάκη για την ανεκτίμητη βοήθειά της, Μαρία σου χρωστάμε ευγνωμοσύνη.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την Ολίβια και να την συγχαρώ για το θάρρος της να γράψει για την δική της εμπειρία με τον θηλασμό. Ίσως αν δεν διάβαζα αυτή την ιστορία να μην μάθαινα εγκαίρως για τους σύμβουλους θηλασμού και να χάναμε πολύτιμο χρόνο.

μαμά Ιωάννα

Πηγή: http://www.eimaimama.gr/2012/11/pws-katafera-na-thilasw-to-gio-mou.html

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

“Είμαι ένας τρανσέξουαλ μπαμπάς, που θηλάζει το μωρό του….”

Δεν ήμουν καθόλου σίγουρη αν ήθελα και αν έπρεπε να δημοσιεύσω αυτή την ιστορία. Αναρωτιόμουν τι μπορεί να προσφέρει, αλλά και φοβόμουν τις αντιδράσεις των αναγνωστών. Αποφάσισα να το κάνω καταρχήν γιατί είναι ένα αληθινό γεγονός, που συνέβη, που μπορεί να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, σκέψεις και συναισθήματα, αλλά συνέβη και μπορεί κάποιους να τους ενδιαφέρει να το μάθουν. Ζούμε σε μια κοινωνία που αλλάζει συνεχώς και καθώς η ταυτότητα των δύο φύλων διευρύνεται, προσπαθώ να βλέπω και να ζω πέρα από διακρίσεις, ρατσιστικές πεποιθήσεις και κοινωνικούς αποκλεισμούς, οπότε δημοσιεύω αυτή την ιστορία που κατά τη γνώμη μου αποθεώνει τη δύναμη της θέλησης, τη δύναμη της αγάπης για τον συνάνθρωπο και το δικαίωμα στην διαφορετικότητα. Διαβάστε την με ανοιχτό μυαλό (γιατί το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο: δουλεύει καλύτερα όταν είναι ανοιχτό!):

“Προς το τέλος της εγκυμοσύνης μου, πήγα για πρώτη φορά σε μια συνάντηση θηλασμού της La Leche League. Ήμουν ενθουσιασμένος με την ευκαιρία που μου δινόταν να μάθω για το θηλασμό και απίστευτα τρομαγμένος σε ένα δωμάτιο γεμάτο αγνώστους – ήμουν ο μοναδικός άντρας σε μια συνάντηση θηλασμού και υποστήριξης από γυναίκα προς γυναίκα.

Όταν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω, έβγαλα τον προσεκτικά σχεδιασμένο λόγο μου: «Το όνομά μου είναι Trevor και κατάφερα να μείνω έγκυος γιατί είμαι τρανσέξουαλ. Αυτό σημαίνει ότι γεννήθηκα γυναίκα αλλά έγινα άντρας παίρνοντας ορμόνες και κάνοντας εγχείρηση αφαίρεσης του στήθους. Όταν ο σύντροφός μου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουνε οικογένεια, συμβουλευτήκαμε τον γιατρό μας και σταμάτησα να παίρνω τις ορμόνες μου. Το μωρό μου θα γεννηθεί τον Απρίλιο. Επειδή η εγχείρηση στο στήθος αφαίρεσε τον περισσότερο από τον αδένα, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να θηλάσω, αλλά ειλικρινά θα ήθελα να προσπαθήσω».

Με κατακκόκινο πρόσωπο και ιδρωμένες παλάμες, κοίταξα γύρω μου και είδα κάποιες γυναίκες να γνέφουν και να μου χαμογελούν με συμπάθεια. Εκείνη την στιγμή ήμουν ήδη προς το τέλος της εγκυμοσύνης και ήταν φανερό ότι μπροστά τους είχαν ένα πραγματικό γεγονός. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης οι γυναίκες συζήτησαν διάφορα προβλήματα θηλασμού που αντιμετώπιζαν και έκαναν ερωτήσεις. Εγώ ήμουν σιωπηλός. Στο τέλος της συνάντησης, κάποιες γυναίκες με πλησίασαν και μου είπαν πόσο εντυπωσιάστηκαν από την θέλησή μου να θηλάσω και ότι έλπιζαν να πάνε όλα καλά για μένα. Εκστασιάστηκα από την αντίδρασή τους – δεν ήμουν καθόλου βέβαιος καταρχήν εάν θα μου επιτρεπόταν να παρακολουθήσω μια τέτοια συνάντηση ως άντρας και ακόμα περισσότερο δεν περίμενα να είμαι ευπρόσδεκτος. Αυτό ήταν το ξεκίνημα ενός απίστευτου δικτύου υποστήριξης, που με στήριξε και με βοήθησε να θηλάσω το μωρό μου για όλο τον πρώτο χρόνο της ζωής του.

Στην αρχή της εγκυμοσύνης μου, ο σύντροφός μου κι εγώ θεωρήσαμε φυσικό ότι θα δίναμε στο μωρό μας υποκατάστατο. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε να θηλάσω χωρίς στήθος; Και μετά, άρχισα να διαβάζω ατελείωτες ώρες για τη γέννα και τα μωρά. Πολύ γρήγορα έμαθα ότι ίσως να μπορούσα να παράγω έστω και μια μικρή ποσότητα γάλακτος, παρά την εγχείρηση, και ότι ακόμα και μερικές σταγόνες μητρικού γάλακτος θα ήταν ωφέλιμες για το μωρό. Παθιάστηκα με το θηλασμό.

Μετά από έναν φυσικό τοκετό, χωρίς φάρμακα και παρεμβάσεις, η μαία μου με βοήθησε να βάλω το μωρό στο στήθος. Προς μεγάλη χαρά και έκπληξη όλων μας, ακούσαμε το μωρό να καταπίνει τις πρώτες σταγόνες από το πρωτόγαλα, το πλούσιο σε αντισώματα γάλα που παράγουμε τις πρώτες μέρες μετά τον τοκετό. Καλέσαμε την καλύτερή μου φίλη και σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, Simone, να έρθει να μας δει το συντομότερο. Όταν η Simone μπήκε στο δωμάτιο και με είδε να προσπαθώ να βάλω το μωρό στο στήθος, αυτή τη φορά χωρίς την βοήθεια της μαίας, σκέφτηκε ότι αυτό είναι αδύνατον – ότι δεν υπάρχει αρκετός ιστός για να μπορέσει το μωρό να προσκολληθεί στο στήθος. Όμως δεν τα παράτησε, αντίθετα μου πρότεινε διάφορους τρόπους να κρατήσω το λιγοστό μου στήθος, έτσι ώστε το μωρό να μπορέσει να προσκολληθεί. Επέμεινα και το ίδιο έκανε και το μωρό μου.

Η Simone ήρθε στο σπίτι μας τέσσερις φορές τις επόμενες 48 ώρες και απάντησε στα τηλεφωνήματά μου πολύ αργά το βράδυ αλλά και πολύ νωρίς το πρωί. Το μωρό άρχισε να δυναμώνει και εγώ εξοικειώθηκα με την διαδικασία και μαθαίναμε μαζί. Ωστόσο, όταν έγινε τεσσάρων ημερών, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν έβαζε αρκετό βάρος και ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουμε να δίνουμε συμπλήρωμα. Φίλοι και φίλοι φίλων δώρισαν μητρικό γάλα για το μωρό μας και τώρα ήμουν αντιμέτωπος με μια ακόμα πρόκληση: να χρησιμοποιήσω το σύστημα συμπληρωματικής σίτισης (SNS).

Το SNS αποτελείται από ένα πλαστικό μπουκάλι και ένα σωληνάκι. Τοποθετούμε την άκρη από το σωληνάκι πάνω στη θηλή και το μωρό πιάνει τη θηλή και το σωληνάκι μαζί. Μ’ αυτό τον τρόπο το μωρό παίρνει και το γάλα που παράγει η μητέρα, αλλά και το συμπλήρωμα που βρίσκεται μέσα στο μπουκάλι. Επίσης, καθώς το μωρό βρίσκεται στο στήθος και κάνει θηλαστικές κινήσεις, παρακινεί τον οργανισμό να παράγει περισσότερο γάλα.

Στην αρχή χρειαζόταν τρεις άνθρωποι για να καταφέρουμε να βάλουμε το μωρό στη σωστή θέση, να κρατάμε το SNS και το στήθος για να μην χάνει την προσκόλληση το μωρό. Για τις επόμενες δύο εβδομάδες, ο σύντροφός μου έπρεπε να είναι εκεί και να με βοηθάει σε όλους τους θηλασμούς, μέρα και νύχτα.

Βρήκαμε αρκετό γάλα από δότριες μέσω του Facebook. Μιλούσαμε με τις μητέρες, τις ρωτούσαμε για την υγεία τους και για τις εξετάσεις τους, τα φάρμακα που έπαιρναν, την χρήση καπνού ή αλκοόλ, κλπ. Δεχτήκαμε προσφορές μητρικού γάλακτος από κάθε λογής ανθρώπους. Όλοι αυτοί οι γενναιόδωροι συνάνθρωποί μου, αφιέρωσαν το χρόνο τους και την ενέργειά τους για να προσφέρουν στο παιδί μου μια καλή αρχή στη ζωή του. Τελικά καταφέραμε να βρούμε τόσο μητρικό γάλα για το μωρό μας, που δεν χρειαζόταν καθόλου συμπλήρωμα με υποκατάστατο.

Τώρα που ο Jacob μπαίνει στην νηπιακή ηλικία, ο θηλασμός είναι πολύ περισσότερα από τροφή. Τον θηλάζω για να κοιμηθεί και για να τον ηρεμήσω και να τον παρηγορήσω κάθε φορά που έχει μια ατυχή συνάντηση με κάποιο έπιπλο. Ο θηλασμός έχει πάρει διαστάσεις που ποτέ δεν θα τολμούσα να φανταστώ για εμάς. Και το καλύτερο: όταν παρακολουθώ τις συναντήσεις της La Leche League, τώρα μπορώ να δίνω συμβουλές στους καινούριους γονείς. Εάν μια μαμά ανησυχεί ότι δεν παράγει αρκετό γάλα για το μωρό της, επειδή αυτό θέλει να θηλάζει πολύ συχνά, τους λέω την ιστορία μου: δίναμε μεγάλη ποσότητα υποκατάστατου γάλακτος στο γιο μας, αλλά εξακολουθούσε να θέλει να θηλάσει πολύ συχνά. Πολλές φορές την νύχτα έκλαιγε, παρόλο που είχε πιεί πάρα πολύ συμπλήρωμα γάλακτος.

Εκείνες οι πρώτες ημέρες ήταν πολύ δύσκολες και ήμουν πολύ τυχερός που είχα αυτή την απίστευτη βοήθεια. Θα είμαι για πάντα ευγνώμων στους βοηθούς μας – τις συμβούλους της La Leche League, τους φίλους μας, αλλά και τους άγνωστους ανθρώπους που συναντήσαμε στο διαδίκτυο και δώρισαν γάλα στο μωρό μας. Σίγουρα «χρειάστηκε ένα χωριό» για να θηλάσει ο γιος μας , αλλά είμαι ευγνώμων που τα καταφέραμε”.

Σχετικά με τον Trevor
O Trevor MacDonald ζει στο Winnipeg του Canada, με τον σύντροφό του, το γιο τους και το σκύλο τους. Αυτή τη στιγμή είναι ένας μπαμπάς πλήρους απασχόλησης και έχει πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες από το University of British Columbia. Παρόλο που μένει πιστός στην ταυτότητα του ομοφυλόφιλου άντρα, θηλάζει το μωρό του εξαιτίας των αναρίθμητων ερευνών που αποδεικνύουν ότι το μητρικό γάλα είναι ο φυσικός και πιο υγιεινός τρόπος διατροφής των μωρών. Γράφει για τις περιπέτειες του με το θηλασμό, στο blog του http://milkjunkies.net

Πηγή: http://www.milkjunkies.net/p/my-story.html

Υ.Γ. Ο άνθρωπος αυτός, έχοντας ζήσει το θαύμα του θηλασμού και επιθυμώντας να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους να το ζήσουν, θέλησε να γίνει σύμβουλος της La Leche League International. Ενώ αρχικά το αίτημά του απορρίφθηκε, μετά από δική του επιμονή το θέμα επαναξετάστηκε και τελικά έγινε δεκτό! Μπορείτε να διαβάσετε εδώ, τη θέση της La Leche League γι’ αυτό το θέμα.

Μετάφραση – επιμέλεια – σχολιασμός: Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Αντί για μπιμπερό – Εναλλακτικοί τρόποι σίτισης

Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να δώσουμε στα μωρά μας συμπλήρωμα μητρικού γάλακτος ή φόρμουλας. Ωστόσο, η χρήση του μπιμπερό μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση θηλών ή αλλιώς, προτίμηση θηλών από το μωρό. Ο τρόπος που το μωρό χρησιμοποιεί το στόμα του στη θηλή του μπιμπερό, είναι τελείως διαφορετικός από τον τρόπο με τον οποίο θηλάζει και πολύ σύντομα το μωρό είναι πιθανόν να μπερδευτεί, ή απλώς να προτιμήσει το μπιμπερό. Γι’ αυτό το λόγο τα μπιμπερό δεν είναι η καλύτερη επιλογή για να δώσουμε συμπλήρωμα σε ένα μωρό κάτω των 4 εβδομάδων.

Οι εναλλακτικοί τρόποι σίτισης περιλαμβάνουν την σίτιση με ποτηράκι, κουταλάκι, σταγονόμετρο, την σίτιση με σύριγγα ή με σύστημα συμπληρωματικής σίτισης. Το ποια μέθοδο θα επιλέξουμε εξαρτάται από τους λόγους για τους οποίους δίνουμε το συμπλήρωμα, το πόσο καιρό θα χρειαστεί να το κάνουμε και τις δικές μας προσωπικές προτιμήσεις. Θα πρέπει επίσης να σκεφτούμε τι είδους συμπλήρωμα θα δώσουμε στο μωρό μας.

Τι συμπλήρωμα θα δώσω; 

Το καλύτερο συμπλήρωμα είναι φυσικά το μητρικό γάλα που έχουμε αντλήσει από πριν. Εάν το μωρό μας δεν θηλάζει καλά, θα χρειαστεί να αντλήσουμε γάλα αμέσως μετά το θηλασμό, για να ενεργοποιήσουμε την παραγωγή μας περισσότερο. Το γάλα που αντλούμε αμέσως μετά το θηλασμό του μωρού περιέχει περισσότερο λίπος και είναι το πιο κατάλληλο συμπλήρωμα.

Εάν πρέπει να χρησιμοποιήσετε φόρμουλα, συμβουλευτείτε το γιατρό σας για το ποια είναι η πιο κατάλληλη.

Σίτιση με ποτηράκι

Ναι, ακόμα και τα νεογέννητα μπορούν να πιουν το γάλα τους από ποτηράκι. Δεν το πίνουν φυσικά όπως οι μεγάλοι, αλλά το γλείφουν όπως τα γατάκια. Τα μωρά που πίνουν το συμπλήρωμα με ποτηράκι έχουν λιγότερες πιθανότητες να αρνηθούν το στήθος και περισσότερες να συνεχίσουν επιτυχώς το θηλασμό. Σε κάποιες κλινικές έχει δοκιμαστεί η σίτιση με ποτηράκι σε νεογνά μέχρι και 30 εβδομάδων. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι όχι μόνο είναι δυνατόν να πιουν από ποτηράκι τα πρόωρα μωρά, αλλά και ότι διατηρούν πιο σταθερό το επίπεδο του οξυγόνου τους κατά τη διάρκεια της σίτισης με ποτηράκι, παρά κατά τη διάρκεια της σίτισης με μπιμπερό.

Πώς θα το κάνω;

  • Χρησιμοποιούμε ένα μικρό ποτηράκι, το οποίο να χωράει 4-5ml γάλακτος. Τα πλαστικά ποτηράκια από εύκαμπτο υλικό είναι καλύτερα γιατί μπορούμε να τα λυγίσουμε. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα ποτηράκι που έχουμε ήδη στο σπίτι μας, ή να αγοράσουμε κάποιο ειδικό γι’ αυτή τη δουλειά. 
  • Γεμίζουμε το ποτηράκι μέχρι τη μέση. Έχουμε έτοιμα, γεμάτα, μερικά ποτηράκια για να μην διακόπτουμε τη διαδικασία της σίτισης για να ξαναγεμίσουμε. 
  • Βάζουμε ένα πανάκι ή μια πετσέτα ή μια απορροφητική σαλιάρα κάτω από το σαγόνι του μωρού. Μπορούμε αν θέλουμε να φασκιώσουμε ελαφρώς το μωρό, για να κρατήσουμε τα χέρια του μακριά. 
  • Κρατάμε το μωρό στην αγκαλιά μας, σε όρθια θέση. 
  • Αγγίζουμε με το ποτηράκι τα χείλη του μωρού και το γέρνουμε τόσο όσο το γάλα να φτάσει ακριβώς στα χείλη του μωρού.
  • Αφήνουμε το μωρό να γλείψει το γάλα και να καταπιεί, με το δικό του ρυθμό. Κάντε υπομονή. Δεν ρίχνουμε το γάλα μέσα στο στόμα του, γιατί μπορεί να πνιγεί. Αφήνουμε το μωρό να μας καθοδηγήσει και να αποφασίσει πότε έχει χορτάσει.

Σίτιση με κουταλάκι 

Μπορούμε επίσης να δώσουμε το συμπλήρωμα με κουτάλι. Κρατάμε το μωρό όρθιο στην αγκαλιά μας, όπως και πριν, και προσφέρουμε το κουταλάκι με γάλα, τοποθετώντας τη μύτη του κουταλιού στην άκρη του κάτω χείλους του μωρού. Το αφήνουμε να πάρει μόνο του το γάλα και να καταπιεί, με το δικό του ρυθμό.

Σταγονόμετρο ή σύριγγα σίτισης 

 

Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε σταγονόμετρο, απλή σύριγγα ή ειδική σύριγγα σίτισης, για να ρίξουμε το γάλα στο στόμα του μωρού, καθώς και πάλι το κρατάμε όρθιο στην αγκαλιά μας. Η σύριγγα σίτισης μοιάζει πολύ με το σταγονόμετρο, αλλά χωράει περισσότερο γάλα. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε τη σύριγγα σίτισης για να δώσουμε συμπλήρωμα στο μωρό ενώ αυτό θηλάζει. Βάζουμε την άκρη της σύριγγας στο στόμα του μωρού όταν αυτό προσκολληθεί στο στήθος και ρίχνουμε μια μικρή ποσότητα σαν επιβράβευση όταν κάνει θηλαστικές κινήσεις.

Σύστημα συμπληρωματικής σίτισης(SNS) 

Αυτή η συσκευή επιτρέπει στο μωρό να πάρει συμπλήρωμα φόρμουλας ή μητρικού γάλακτος καθώς θηλάζει στο στήθος. Ένα μπουκαλάκι το οποίο γεμίζουμε με γάλα, κρεμιέται από το λαιμό της μητέρας και ένα λεπτό σωληνάκι ενώνει το μπουκάλι με το στήθος της μητέρας. Το σωληνάκι φτάνει μέχρι την θηλή και όταν το μωρό πιάσει το στήθος, παίρνει στο στόμα του και την άκρη από το σωληνάκι. Καθώς θηλάζει, πίνει το συμπλήρωμα  από το σωληνάκι και ταυτόχρονα το γάλα της μητέρας του από το στήθος. Θηλάζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το μωρό, βοηθάει την ενεργοποίηση της παραγωγής και το συμπλήρωμα το ανταμείβει όταν θηλάζει σωστά.

Αυτό το σύστημα είναι κατάλληλο για μητέρες που θηλάζουν υιοθετημένα παιδιά, καθώς και για τις μητέρες που προσπαθούν να κάνουν επαναγαλακτισμό. Το σύστημα επίσης βοηθάει στο θηλασμό των πρόωρων μωρών ή των μωρών με προβλήματα υγείας. Για να χρησιμοποιηθεί θα πρέπει το μωρό να μπορεί και να είναι πρόθυμο να θηλάσει από το στήθος.

Μπορεί να χρειαστούν μερικές μέρες μέχρι να αισθανθείτε άνετα με τη χρήση αυτής της συσκευής και γι’ αυτό το λόγο πολλοί σύμβουλοι συστήνουν τη σίτιση με ποτηράκι όταν η ανάγκη για συμπλήρωμα είναι για μερικές μόνο ημέρες.

Σίτιση με το δάχτυλο 

Η σίτιση με το δάχτυλο γίνεται από ένα σωληνάκι το οποίο είναι συνδεδεμένο στη μία άκρη του με μια σύριγγα γεμάτη με γάλα και στην άλλη με το δάχτυλό μας. Το μωρό παίρνει το γάλα από το σωληνάκι, ενώ θηλάζει το δάχτυλό μας. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε με τον ίδιο τρόπο και την ειδική σύριγγα σίτισης. Απλώς βάλτε απαλά το δάχτυλό σας μαζί με την άκρη της σύριγγας, στο στόμα του μωρού. Ρίξτε το γάλα με το άλλο σας χέρι όταν το παιδί κάνει θηλαστικές κινήσεις και σταματήστε όταν σταματάει.

Άλλες συσκευές σίτισης

Υπάρχουν κι άλλες ειδικές συσκευές σίτισης που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εάν συντρέχουν άλλοι λόγοι για συμπληρωματική σίτιση. Οι συσκευές αυτές έχουν ειδικές θηλές-στόμια για να σιτιστεί το μωρό και είναι χρήσιμες για μωρά με ανωμαλίες στο πρόσωπο ή/και στο στόμα, όπως λαγόχειλο, λυκόστομα, κλπ, ή για μωρά που έχουν άλλου είδους αναπτυξιακές δυσκολίες.

Σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η χρήση ποτηριού, ή κουταλιού ή σύριγγας;

  • Όταν το μωρό δεν έχει μάθει ακόμα να προσκολλάται σωστά στο στήθος,
  • Όταν το μωρό έχει σύγχυση ή προτίμηση θηλών,
  • Όταν το μωρό πρέπει να πάρει συμπλήρωμα για λίγες μέρες,
  • Όταν ένα μεγαλύτερο σε ηλικία μωρό, αρνείται το στήθος. 

Σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η χρήση συστήματος συμπληρωματικής σίτισης:

  • Όταν το μωρό προσκολλάται μεν στο στήθος, αλλά δεν παίρνει ικανοποιητική ποσότητα γάλακτος,
  • Όταν προσπαθούμε να μάθουμε στο μωρό να θηλάζει σωστά,
  • Όταν υπάρχει ανάγκη για συμπλήρωμα για αρκετό καιρό,
  • Αν κάνετε επαναγαλακτισμό ή αν θέλετε να θηλάσετε υιοθετημένο παιδί. 

Σε ποιες περιπτώσεις ενδείκνυται η σίτιση με το δάχτυλο:

  • Όταν το μωρό δεν ξέρει ακόμα πώς να προσκολλάται σωστά στο στήθος,
  • Όταν εκπαιδεύουμε το μωρό να θηλάζει σωστά. 

Ένας/Μία σύμβουλος θηλασμού θα σας βοηθήσει να αποφασίσετε ποια μέθοδος είναι πιο κατάλληλη για εσάς και το μωρό σας και επίσης μπορεί να σας υποδείξει τα μέρη απ’ όπου μπορείτε να προμηθευτείτε αυτές τις συσκευές. Αυτός/αυτή μπορεί επίσης να σας βοηθήσει να λύσετε το πρόβλημα το οποίος σας οδήγησε στην ανάγκη να δώσετε συμπλήρωμα.

Βίκυ Φαρδογιάννη – Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

 

 

Ταξίδι στο θηλασμό του υιοθετημένου μου παιδιού

My Adoptive Breastfeeding Journey

Απτην Teglene Ryan
Πηγή:   http://www.drmomma.org/2010/10/my-adoptive-breastfeeding-journey.html

Μετάφραση:  Χρύσανθος Θεοχάρης

 

Γνώριζα πάντοτε βαθιά μέσα μου ότι η επιθυμία μου ήταν να θηλάσω τα παιδιά μου. Δεν μπορούσα να διανοηθώ καν να ακολουθήσω κάποιο διαφορετικό τρόπο. Είχα την τύχη να φέρω στον κόσμο δυο πανέμορφα παιδιά και την ιδιαίτερη χαρά να τα θηλάσω και τα δύο. Όχι πως ήταν εύκολο ή πως δεν χρειάστηκε να το παλέψω, όμως ήταν αυτό που επιθυμούσα και άντλησα πολλή ευχαρίστηση απ’ την όλη διαδικασία. Μάλιστα, τόσο πολύ μου άρεσε και ήταν τόσο μεγάλο το πάθος μου για το θηλασμό, που τελικά έγινα σύμβουλος θηλασμού της La Leche Leagueπροκειμένου να βοηθήσω άλλες μαμάδες που θήλαζαν. Πίστεψα πραγματικά στην ιδέα της “Μητρικής φροντίδας μέσω του θηλασμού”. Για μένα δεν ήταν απλά μια μέθοδος ταΐσματος, ήταν υπόθεση σχέσης με το παιδί μου.

Ο σύζυγός μου πάντα συζητούσε μαζί μου το ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα παιδί που χρειαζόταν οικογένεια. Το σκεπτικό μας ήταν, αν δεν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, τότε θα υιοθετήσουμε. Ακόμη και αν μπορούμε να έχουμε δικά μας παιδιά, και πάλι μπορούμε να υιοθετήσουμε. Μετά τη γέννηση του δεύτερου γιου μας, έγινε ξεκάθαρο πως μια ακόμη εγκυμοσύνη δεν θα ήταν ότι καλύτερο για μένα και την οικογένειά μου. Ο γιατρός μου είπε να μην πάρω τέτοιο ρίσκο, πως θα έπαιζα με την υγεία μου. Θέλαμε όμως ένα παιδί ακόμη. Να λοιπόν η ευκαιρία μας να υιοθετήσουμε ένα.

Επιλέξαμε να υιοθετήσουμε ένα παιδί που τη φροντίδα του είχε αναλάβει μια ανάδοχη οικογένεια. Βρήκαμε ένα γραφείο υιοθεσιών που προωθεί παιδιά από ανάδοχες οικογένειες, σε οικογένειες που προχωρούν σε κανονική υιοθεσία. Περάσαμε όλα τα στάδια – τα σχετικά σεμινάρια, τη μελέτη υλικού στο σπίτι και όλη την αναμονή μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία. Ήμασταν ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να υιοθετήσουμε ένα ή δύο παιδιά (υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που δύο ή και περισσότερα αδερφάκια μαζί περίμεναν να υιοθετηθούν), με ηλικίες κάποιων μηνών μέχρι και 5 ετών. Αυτό που εγώ προσωπικά γνώριζα ήταν πως ήθελα πολύ να θηλάσω ένα ακόμη παιδί. Ήξερα επίσης ότι το πιθανότερο ήταν να μας δώσουν για υιοθεσία ένα νήπιο 2-4 χρόνων. Υπήρχε βέβαια και το ερώτημα, “Επιτρέπεται να θηλάσω ένα παιδάκι που προηγουμένως ήταν σε ανάδοχη οικογένεια;” Μήπως θα έπρεπε να μην αναφέρω τίποτε σε κανέναν και να το θηλάσω κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτε;

Όπως και να ‘χει, έφαγα πολλές ώρες ερευνώντας για υλικό σχετικά με το θηλασμό υιοθετημένων. Έγινα μέλος διάφορων διαδικτυακών ομάδων (forums) που συζητούσαν γύρω απ’ αυτό το θέμα. Διάβασα όσα βιβλία είχαν γραφεί γι’ αυτό. Αναζήτησα και βρήκα μαμάδες ανάδοχων οικογενειών που θήλασαν τα μωρά που φρόντιζαν – μερικές χωρίς προβλήματα και μία που της πήραν το παιδί όταν ο γιατρός του μωρού την “πρόδωσε” στους αρμόδιους.

Τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009 πήγαμε με αυτοκίνητο στο South Lake Tahoe (μια διαδρομή δύο ωρών περίπου) για να συναντήσουμε μια κοινωνική λειτουργό. Ήμασταν μια απ’ τις λίγες οικογένειες που θεωρούνταν κατάλληλες να τους ανατεθεί η φροντίδα ενός νεογέννητου κοριτσιού. Ξέραμε πως το μωρό είχε εγκαταλειφθεί σε μια ασφαλή και ελεγχόμενη τοποθεσία, ορισμένη για το σκοπό αυτό απ’ την πολιτεία της Καλιφόρνια. Επίσης γνωρίζαμε ότι ήταν πρόωρο. Μας είχαν ήδη ρωτήσει αν θα μπορούσαμε να πάμε στην πόλη Reno (στο νοσοκομείο της οποίας νοσηλευόταν το μωρό) και να την επισκεπτόμαστε σε καθημερινή βάση μέχρι να είναι σε θέση να μεταφερθεί στο σπίτι. Θα χρειαζόντουσαν μερικές ακόμη εβδομάδες μέχρι το μωρό να είναι σε θέση γι’ αυτή τη μετακίνηση.

Σ’ αυτή τη συνάντηση μάθαμε πως είχαμε επιλεγεί εμείς να την πάρουμε στο σπίτι μας, αν εξακολουθούσαμε να τη θέλουμε. Εξάλλου, το νοσοκομείο είχε μόλις τηλεφωνήσει να ενημερώσει πως το μωρό ήταν ήδη έτοιμο να μεταφερθεί στο σπίτι! Η κοινωνική λειτουργός μας ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε στο Reno, να περάσουμε το βράδυ στο νοσοκομείο με το μωρό και να το πάρουμε σπίτι μας την επόμενη μέρα. Φυσικά, η απάντησή μας ήταν ναι – και εγώ έχυσα μπόλικα δάκρυα!

Σε κάποιο σημείο της συνάντησης η κοινωνική λειτουργός με κοίταξε και με ρώτησε: “Σχεδιάζεις να τη θηλάσεις;” Για μια στιγμή πέρασε απ’ το μυαλό μου η σκέψη πως ίσως η ερώτηση να ήταν πονηρή. Για ένα δευτερόλεπτο η καρδιά μου σταμάτησε να χτυπάει! Όμως δεν επρόκειτο για πονηρή ερώτηση. Η κοινωνική λειτουργός συνέχισε: “Ενθουσιαστήκαμε τόσο πολύ που είσαι σύμβουλος θηλασμού της La Leche League και ελπίζαμε πως προτίθεσαι  να τη θηλάσεις”. Ήξερα πως αυτό το μωρό χρειαζόταν θηλασμό και δεν είχα καμιά διάθεση να το κάνω στα κρυφά, όπως μου είπαν ότι έκαναν τόσες και τόσες ανάδοχες μητέρες ή γυναίκες που είχαν υιοθετήσει. Τους απάντησα πως θα το θήλαζα αν αυτό επιτρεπόταν. Απάντησαν πως δεν μπορούσαν να σκεφτούν κανένα λόγο που να το έκανε απαγορευτικό, αποφάσισαν όμως να μη συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτό αλλά και ούτε να το αναφέρουμε κάπου γραπτά. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα μπορούσαν να αντιδράσουν κάποιοι σε κάποιο γραφείο. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το θηλασμό με περίεργους τρόπους.

Στην ίδια εκείνη συνάντηση πληροφορηθήκαμε πως το μωράκι αυτό ήταν κάτι σαν θαύμα. Όλοι οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες στο νοσοκομείο δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς γίνεται να είναι ζωντανό και να τα πάει τόσο καλά. Γεννήθηκε σε ένα κάμπινγκ στα βουνά πάνω απ’ τη λίμνη Tahoe. Η φυσική του μητέρα δεν είχε ιδέα πως ήταν έγκυος. Δεν ήξερε καν πως γεννούσε μέχρι που άκουσε το μωρό να κλαίει. Στη συνέχεια, η ίδια μεταφέρθηκε στο τοπικό νοσοκομείο και το μωρό αεροπορικώς στο Reno. Μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω αν η φυσική μαμά είδε ποτέ το μωρό της ή αν γνωρίζει αν πρόκειται για αγοράκι ή κοριτσάκι. Όταν παρέδωσε το μωρό στο νοσοκομείο, οι πληροφορίες που δέχθηκε να δώσει ήταν ελάχιστες (δεν θα ασχοληθώ με το αλαλούμ του χαρτοπόλεμου στο διάστημα της παράδοσης του μωρού, που οδήγησε εκείνη μεν σε ένα νοσοκομείο το δε μωρό σε άλλο και μάλιστα σε άλλη πόλη)! Η γυναίκα είπε πως έπινε οινοπνευματώδη ποτά περίπου βδομάδα παρά βδομάδα και κάπνιζε μισό πακέτο τσιγάρα την ημέρα. Δήλωσε πως δεν έκανε χρήση παράνομων ουσιών, βρέθηκε όμως θετική στην THC (κάνναβη) και στο οινόπνευμα κατά την εισαγωγή της στο νοσοκομείο αμέσως μετά τον τοκετό.

Το μωρό γεννήθηκε 1.5 κιλό. Για 30-45 λεπτά μετά τη γέννησή του ήταν εκτεθειμένο και σε σημείο μη προσβάσιμο στους διασώστες. Ακόμη και ένα νεογέννητο με πλήρη και ολοκληρωμένη κυοφορία μπορεί να πέσει θύμα υποθερμίας, πολύ περισσότερο ένα μωρό βάρους 1.5 κιλού. Αρχικά υπολόγιζαν πως θα χρειαζόταν να μείνει στο νοσοκομείο για 2 μήνες. Αυτή όμως τους διέψευσε όλους – δεν χρειάστηκε αναπνευστική υποστήριξη, έτρωγε πρόθυμα και γρήγορα έπαιρνε βάρος.

Όταν πήγαμε να τη γνωρίσουμε στο νοσοκομείο ήταν 17 ημερών. Το νοσηλευτικό προσωπικό ήταν πολύ ευγενικό. Είχαν “υιοθετήσει” προσωρινά το μωράκι. Ήταν οφθαλμοφανές πως ήταν η αγαπημένη όλων. Όμως την είχαν βάλει για καλά “στο μπουκάλι” όσο ήταν εκεί, εγώ όμως ήθελα να τη θηλάσω. “Χώστην εκεί μέσα”, μου είπαν οι μαίες καθώς πλησίασα τη θηλή του μπουκαλιού στο στόμα της περιμένοντάς την να ανοίξει το στόμα της όπως θα έκανε με το στήθος. Μου έδειξαν μάλιστα και το “σωστό” τρόπο να την κρατώ για να της δίνω το μπουκάλι – στα γόνατά μου, μακριά απ’ το σώμα μου!

Θα πρέπει, μας είπαν, να την ταΐζουμε κάθε 3 ώρες σταθερά και απαράβατα. Και να προσέχουμε να μην την πολυπαίρνουμε στα χέρια. “Όταν την πάτε σπίτι σας να μην την κρατάτε τόσο πολύ στα χέρια, όπως κάνετε τώρα. Πρέπει να την αφήνετε κάτω να μπορεί να κοιμάται. Ξέρετε, είναι απαραίτητο να ξεκουράζεται”. Χαμογέλασα και κούνησα το κεφάλι δείχνοντας πως συμφωνώ μαζί τους – γνωρίζοντας πως σε λίγες ώρες που θα ήμασταν πια στο σπίτι μας αυτό το μωράκι για αρκετούς μήνες θα βρίσκεται μόνιμα στην αγκαλιά μας και ποτέ “κάτω”.

Ο γιατρός μας είπε ότι δεν θα πρέπει να της αλλάξουμε τη συγκεκριμένη φόρμουλα μέχρι να κλείσει χρόνο, άσχετα απ’ τις εισηγήσεις του παιδιάτρου της και άσχετα του πόσο καλά θα τα πάει. Και πάλι χαμογέλασα και ένευσα πως συμφωνώ – γνωρίζοντας πως θα έκανα το παν να πούμε αντίο στη φόρμουλα. Εγώ είχα υπόψη μου μια πολύ “ειδική φόρμουλα” για το μωράκι αυτό.

Της δώσαμε το κοριτσίστικο όνομα που είχαμε επιλέξει πριν κάποια χρόνια. Το επόμενο πρωϊνό που την πήραμε στο σπίτι ζύγιζε 1.860 γραμμάρια. Τηλεφώνησα αμέσως στη συνάδελφο σύμβουλο θηλασμού της La Leche League, η οποία πήγε με το αυτοκίνητό της στην πόλη και στη συνέχεια στο σπίτι μας στο βουνό για να μου φέρει ένα νοσοκομειακού τύπου θήλαστρο της Mendela (το Symphony) καθώς και ένα SNS (σύστημα παροχής συμπληρωματικού ταΐσματος κατά τη διάρκεια θηλασμού) για το ξεκίνημα της προσπάθειας. Έπρεπε να αρχίσω τον αγώνα για να ξεκινήσει η παραγωγή γάλακτος. Επίσης, παράγγειλα στο διαδύκτιο ενα Lact aid (το ίδιο ακριβώς σύστημα με το SNS, άλλης εταιρίας, για μακροπρόθεσμη χρήση) το « εργαλείο» που σου επιτρέπει να δίνεις συμπλήρωμα γάλακτος στο μωρό καθώς αυτό θηλάζει από το στήθος και το οποίο προτιμούν οι μαμάδες που έχουν κάνει υιοθεσία. Παράγγειλα και το φάρμακο domperidone (μια φαρμακευτική αγωγή που υπό μορφή παρενέργειας προκαλεί αύξηση της προλακτίνης). Το φάρμακο αυτό δεν είναι διαθέσιμο στις ΗΠΑ και γι’ αυτό το παράγγειλα μέσω διαδικτύου από ένα φαρμακείο στη Νέα Ζηλανδία. 

Πήρα το μωράκι μου πάνω στο δωμάτιό μου και ξάπλωσα ανάσκελα πάνω στα μαξιλάρια του κρεβατιού μου. Έβγαλα τη μπλούζα μου και ξέντυσα το μωρό αφήνοντας μόνο την πάνα της. Έβαλα το ζεστό και μικροσκοπικό σωματάκι της πάνω στο γυμνό μου στήθος. Δεν έχασε ούτε λεπτό. Όρμησε πάνω μου και “’έπιασε” αμέσως το δεξί μου στήθος. Άρχισε να ρουφάει και το σωματάκι της χαλάρωσε εντελώς. Το μωράκι είχε βρει το σπίτι του και τη μαμάκα του. Αυτό που χρειαζόμουν τώρα είναι να τα καταφέρω να παράγω δικό μου γάλα.

Τις πρώτες εβδομάδες προσπάθησα να βάλω φόρμουλα στο SNS και στη συνέχεια χρησιμοποίησα το Lact-Aid για να της δώσω συμπλήρωμα καθώς θήλαζε στο στήθος. Έπιανε το στήθος πολύ καλά, θήλαζε όμως πολύ αδύναμα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να παίρνει τίποτε απ’ τη φόρμουλα μέσω της ειδικής συσκευής. Πήρα την απόφαση να προμηθευτώ το SNS στο κανονικό μέγεθος να το δοκιμάσω, με το σκεπτικό ότι μ’ αυτό δεν είναι απαραίτητος ο θηλασμός για τη ροή του γάλακτος – η βαρύτητα είναι αρκετή για να κατεβαίνει το γάλα. Τάιζα το μωρό με το μπουκάλι και μετά δοκίμαζα το SNS κανα-δυό φορές την ημέρα. Σταδιακά κατάφερε να παίρνει γύρω στα 30 γραμμάρια απ’ το SNS. Προοδευτικά αύξησα και τα ταΐσματα στο στήθος. Με αυτό τον τρόπο γρήγορα μπόρεσε να θηλάζει με το Lact-Aid και παράλληλα τραβούσε και γάλα απ’ τη φόρμουλα. 

Μετά από περίπου ένα μήνα όλα τα ημερήσια ταΐσματα γίνονταν με το Lact-Aid. Παράγγειλα περισσότερα ανταλλακτικά ώστε να μπορώ να κάνω μόνο ένα πλύσιμο και να ετοιμάζω τα υλικά του Lact-Aid για ολόκληρη την ημέρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα τάϊζα το μωρό με το Lact-Aid ολόκληρο το 24ωρο και παραμέρισα εντελώς όλα τα μπουκάλια. Σ’ αυτό το σημείο σταμάτησα να χρησιμοποιώ το θήλαστρο μια και το μωρό θήλαζε κάθε λίγο και λιγάκι. Την ενθάρρυνα να θηλάζει για να χαλαρώνει ή έστω να πίνει λίγο γαλατάκι μεταξύ των κανονικών ταϊσμάτων με τη φόρμουλα.

Η μικρή τα κατάφερνε μια χαρά με το θηλασμό. Θήλαζε για λίγο στο ένα στήθος και μετά το άφηνε για να πιάσει το άλλο. Αυτό κάνουν φυσιολογικά και αυθόρμητα τα μωρά που θηλάζουν μόλις τελειώσουν με το ένα στήθος. Εγώ βέβαια έπρεπε στα γρήγορα να μετακινώ το θήλαστρο απ’ το ένα στο άλλο στήθος, ώστε να μπορεί να συνεχίζει να πίνει. Θήλαζε με τις ώρες, ακόμη και όταν το γάλα ήταν ελάχιστο. Μερικές φορές κάναμε και “διακοπές θηλασμού” – ο μπαμπάς έπαιρνε τα μεγάλα αδερφάκια της εκδρομή για μια ολόκληρη μέρα και εμείς μέναμε στο σπίτι για ολοήμερο θηλασμό. Παρακολουθούσα με ιδιαίτερη επιμέλεια την αύξηση του βάρους της για να είμαι σίγουρη πως δεν παραήμουν “σφιχτή” με το γάλα της φόρμουλας. Ήθελα να παίρνει όσο γίνεται λιγότερο γάλα φόρμουλας, ούτως ώστε να θηλάζει περισσότερο από μένα και να προκαλέσει έτσι αύξηση της παραγωγής γάλακτος. 

Σύντομα ήμουν σε θέση να τη θηλάζω νωρίς το πρωί σε σημείο που να χορταίνει. Συνέχιζα να τη θηλάζω σ’ αυτό το στυλ μέχρι που γινόταν εμφανές πως χρειαζόταν και λίγο γάλα φόρμουλας.

Ήμουν κατενθουσιασμένη όταν συνειδητοποίησα πως απ’ τις 3 μέχρι τις 10 το πρωί το γάλα μου ήταν αρκετό και δεν χρειαζόταν γάλα φόρμουλας. Κατόπιν πήγαινα απ’ τις 3 μέχρι τις 11, μετά μέχρι τη 1 και μετά μέχρι τις 3μμ. Και πριν καλά καλά να το καταλάβω, έπαιρνε γάλα φόρμουλας γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα και από κει και πέρα δεν χρειαζόταν να ξαναπάρει παρά γύρω στις 4 το απόγευμα. Μπορούσα να φύγω απ’ το σπίτι μαζί της για ολόκληρο πρωινό χωρίς να χρειαστεί να πάρω μαζί μου τα σύνεργα για τη φόρμουλα. Τη θήλαζα δηλαδή αποκλειστικά για περισσότερο από μισή μέρα! Σύντομα παράτησε και την πιπίλα με την οποία είχε έρθει στο σπίτι απ’ το νοσοκομείο. Όταν έχεις το πραγματικό και αληθινό, τι να τα κάνεις τα υποκατάστατα;

Όταν φτάσαμε στο σημείο που το μωρό χρειαζόταν μόνο δύο γεύματα των 60-120 μλ. φόρμουλας τις απογευματινές ώρες, τότε σταμάτησα να χρησιμοποιώ το Lact-Aid. Αν ήμουν υποχρεωμένη να γεμίσω άλλη μια σακούλα και να πλύνω άλλο ένα θήλαστρο θα μου ‘στριβε!! Το μωρό ήταν 5 μηνών όταν έφτασε να θηλάζει αποκλειστικά, με εξαίρεση τα δύο μπουκάλια φόρμουλα το απόγευμα, δηλαδή 120-240 μλ. την ημέρα. Θήλαζε τόσο πριν, όσο και μετά τα μπουκάλια φόρμουλας. Η αλήθεια είναι πως ήθελα πολύ να μπορέσω να τη θηλάζω αποκλειστικά, αλλά και εκεί που φτάσαμε ήταν μεγάλη επιτυχία!

Στους 6 μήνες της άρχισα τις στερεές τροφές. Ξετρελάθηκε! Επειδή ήταν στο πρόγραμμα WIC (ένα πρόγραμμα χρηματοδοτούμενο απ’ την κυβέρνηση μέσω του οποίου χορηγούνταν υγιεινές τροφές σε γυναίκες, μωρά και νήπια), της έδιναν ολόκληρες συσκευασίες φρούτων, λαχανικών και δημητριακών για μωρά. Τα καταβρόχθιζε όλα. Σε μια εβδομάδα καταργήσαμε το ένα γεύμα φόρμουλας και σε άλλη μια εβδομάδα καταργήσαμε και το τελευταίο. Τώρα πια ΘΗΛΑΖΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ! (Έστω με λίγες στερεές τροφές, ουσιαστικά όμως θήλαζε αποκλειστικά!) Δεν ξαναέβαλε μπουκάλι στο στόμα της. Μάλιστα, τη μοναδική φορά που την άφησα για μερικές ώρες όταν ήταν 9 μηνών, αδιαφόρησε πλήρως για το μπουκάλι. 

Όταν έκλεισε χρόνο σκέφτηκα πως θα μπορούσα να σταματήσω τη domperidone που έπαιρνα. Το αποτέλεσμα όμως ήταν να μειωθεί σημαντικά η παραγωγή γάλακτος. Αυτό προκάλεσε απογοήτευση και νευρικότητα στο μωρό. Έκανα λοιπόν έρευνα στο θέμα και έβγαλα το συμπέρασμα πως είναι ασφαλές για μένα να συνεχίσω να το παίρνω για κάποιο διάστημα ακόμη. Έκανα λοιπόν μια παραγγελία για προμήθειες 6 μηνών. Στο “Making More Milk” διάβασα για μια έρευνα που δείχνει ότι δεν υπήρξαν παρενέργειες για άτομα που έπαιρναν 120 mg την ημέρα επί 10 χρόνια, και παρά το γεγονός ότι για ένα μικρό διάστημα είχα πάρει μέχρι και 160 mg την ημέρα, στο παρόν στάδιο παίρνω μόνο 90 mg την ημέρα.

Στους 15 μήνες το μωρό συνεχίζει δυνατό και ακάθεκτο. Απολαμβάνω πλήρως να τη θηλάζω όταν πάει για το μεσημεριανό της ύπνο, καθώς και για το βραδινό ύπνο. Το χαίρομαι πολύ να την κρατάω αγκαλιά το πρωί στο κρεβάτι και να την ακούω να καταπίνει το γάλα μου. Δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να σταματάει αυτή την υπέροχη ιστορία – τουλάχιστον όχι σύντομα!

Όταν θήλαζα τα αγόρια μου ο στόχος μου ήταν να το πάω τουλάχιστον μέχρι να γίνουν δύο χρόνων, το οποίο είναι και το ελάχιστο που συνιστά ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Έχω διαβάσει τόσα πολλά για τα οφέλη του θηλασμού μέχρι τα δύο και ακόμη πιο πέρα, που ήθελα πολύ να κάνω και εγώ το ίδιο. Το λέω με λύπη, αλλά μπόρεσα να θηλάσω και τα δυο αγόρια μου μόνο μέχρι τους 14 μήνες το καθένα. Σταματήσαμε νωρίτερα για διαφορετικούς για το καθένα λόγους, και στις δύο περιπτώσεις όμως λυπήθηκα που δεν έπιασα το στόχο που έθεσα. Ακόμη και τώρα αισθάνομαι πως τα απογοήτευσα, παρά το γεγονός ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα κάτω απ’ τις συγκεκριμένες συνθήκες. Ελπίζω να μπορέσω να θηλάσω την κόρη μου τουλάχιστο για 2 χρόνια και για όσο θα θέλει εκείνη. Έχω μια ακόμη ευκαιρία.

 

Πηγή: http://mamalydia.wordpress.com/2011/01/02/my-adoptive-breastfeeding-journey-2/

Η ιστορία θηλασμού της Δήμητρας – Υποπλασία του στήθους και ανεπάρκεια γάλακτος;

Και επιτέλους το τεστ βγήκε θετικό! Από εκείνη τη στιγμή και μετά βάλθηκα να ενημερωθώ για τα πάντα, φυσικά και για τον θηλασμό τον οποίο θεωρούσα το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο μιας και όλες οι φίλες μου θήλασαν αποκλειστικά.  Διάβαζα το ένα βιβλίο πίσω από το άλλο, έμπαινα στα forum, ρωτούσα συνέχεια και παρακολούθησα και το σεμινάριο που κάνουν δωρεάν οι μαίες του Ιπποκράτειου νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Δεν ήθελα να κάνω κανένα λάθος. Είχα προμηθευτεί όλα τα απαραίτητα (και μη) και περίμενα την άφιξη της κόρης μου. Πότε δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα θηλάσω ή ότι δεν θα τα καταφέρω.

Η μεγάλη μέρα έφτασε και μου δίνουν να κρατήσω στην αγκαλιά μου ένα τόσο δα πλασματάκι που με κοιτάει με μάτια ορθάνοιχτα. Μέτα από περίπου 2 ώρες την ζητάω επιτακτικά από την νοσοκόμα να μου την φέρει και την βάζω στο στήθος και ως εκ θαύματος το μωράκι μου πιάνει κατευθείαν την θηλή και θηλάζει. Τρελάθηκα από την χαρά μου. Δυστυχώς δεν κάναμε rooming in, πράγμα που θα μετανιώνω μια ζωή. Τη μικρή την φέρνανε κάθε 4 ώρες και παρόλο που είχα ζητήσει αποκλειστικό θηλασμό μερικές φορές ερχόταν ταϊσμένη. Δεν βρήκα το θάρρος να πάω να μαλώσω, σκέφτηκα ότι θα πάω σπίτι μου και μετά όλα θα πάνε καλά.

Στο σπίτι ζόρισαν τα πράγματα, η μικρή έκλαιγε συνέχεια και εγώ την είχα συνέχεια στο στήθος και μαζί της έκλαιγα και εγώ. Ανέβασε η μπέμπα μας ίκτερο και έγινε ληθαργική, οπότε ενέτεινα τις προσπάθειες μου για να θηλάσει ξυπνώντας την συνέχεια.  Έρχεται η περιβόητη τρίτη μέρα και το γάλα μου δεν κατεβαίνει. Ο ίκτερος ανεβαίνει, τα γραμμάρια της  μικρής πέφτουν και μου λένε πως πρέπει να δώσω συμπλήρωμα και η παιδίατρος μας, που είναι υποψήφια σύμβουλος θηλασμού, αλλά και η σύμβουλος (παιδίατρος) που επισκέφτηκα.

Έκλαιγα με μαύρο δάκρυ, δεν μπορεί  όχι το δικό μου παιδί, όχι σε μας. Αρνιόμουν να της δώσω μπιμπερό και της έδινε ο άντρας μου. Παίρνω μαγιά μπύρας και ένα σωρό άλλα πόσιμα βοτάνια. Οι μέρες περνάνε και το στήθος μου δεν σκληραίνει, μου συστήνουν νοσοκομειακό θήλαστρο και δομπεριδόνη. Κάπου εκεί ξεκινάει η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.

Να έχω την μικρή όλη μέρα στο στήθος, τις λίγες στιγμές που δεν την είχα έκανα αντλήσεις, δίναμε το συμπλήρωμα με σύριγγα για μην μάθει στο μπιμπερό και το κλάμα, κλάμα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Όταν γύρω στις 10 μέρες έπεσε ο ίκτερος και κόψαμε το συμπλήρωμα, πετούσα από την χαρά μου. Παρά τις αντλήσεις και τα σκευάσματα το γάλα μου δεν κατέβηκε και η μικρή έκλαιγε και ήταν όλη τη μέρα και νύχτα πάνω μου.

Περίπου στις 2 εβδομάδες άρχισε να πονάει το στήθος μου, πονούσε και κατά τον θηλασμό αλλά και μετά. Η διάγνωση? Κάντιντα! Ο πόνος τρελός, έπαιρνα τα παυσίπονα δύο δύο και όταν ήταν να μπει πάλι στο στήθος η μικρή, έκλαιγα από απελπισία.

Κάπου εκεί μας επισκέφτηκε η Βίκυ στο σπίτι για να εκτιμήσει την κατάσταση και να μας βοηθήσει. Όντως το μωρό δεν έπαιρνε καλά βάρος αλλά θα κάναμε ακόμη μια προσπάθεια. Ανά 2 ώρες ξύπνημα και στο στήθος, είχαμε φτάσει τις 40 μέρες και οι μαραθώνιοι θηλασμοί ήταν η καθημερινότητα μου.

Στις 50 μέρες επισκεπτόμαστε άλλον παιδίατρο, σύμβουλό θηλασμού και μας λέει κατηγορηματικά συμπλήρωμα, το μωρό δεν αναπτύσσεται όπως πρέπει.  3 φορές την ημέρα από λίγο και με το σύστημα SNS για να μην μάθει τα μπιμπερό.

Η Βίκυ μου αναφέρει για πρώτη φορά ότι ίσως δεν φταίει κάτι που έκανα (ή πιο σωστά κάτι που δεν έκανα), ίσως είναι ανατομικό το θέμα. Το στήθος μου δεν μεγάλωσε κατά την εγκυμοσύνη αλλά ούτε και όταν γέννησα, έχουν αρκετή απόσταση μεταξύ τους και η διαφορά μεγέθους του ενός από το άλλο είναι αισθητά εμφανής. Και έτσι κάπως έμαθα για την υποπλασία του στήθους. Την ίδια άποψη μου εξέφρασε και η παιδίατρος μας, αλλά εγώ δεν μπορούσα (και ακόμη δεν μπορώ) να το δεχτώ. Το στήθος μου δεν μπορεί να παράξει όση ποσότητα γάλακτος χρειάζεται το μωρό μου (πρωτοπαθής ανεπάρκεια) και έτσι θα πρέπει να παίρνει και συμπλήρωμα.

Συνέχισα με τα φάρμακα και με άλλα γαλακτογόνα σκευάσματα και μέχρι τους 5 μήνες περίπου θήλαζα και 3 φορές την ημέρα φορούσα το sns και έδινα «ξένο» γάλα. Κάπου εκεί η μικρή άρχισε να μην συνεργάζεται και αναγκαστήκαμε να το γυρίσουμε σε μπιμπερό.

Παρά τις προβλέψεις για πρόωρο αποθηλασμό φτάσαμε αισίως σχεδόν τους 7 μήνες και συνεχίζω να θηλάζω και θα το κάνω για όσο θέλει το μωρό μου. Όσο έχω γάλα θα της δίνω και ας παίρνει και ξένο γιατί αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για εκείνη, και από μέσα μου θα παρακαλάω να έχει λάθος η Βίκυ, να έχω κάνει κάπου λάθος εγώ και για αυτό δεν τα καταφέραμε και όταν με το καλό κάνω δεύτερο παιδάκι να καταφέρω να το θηλάσω αποκλειστικά.

Δήμητρα

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Μια απρόσμενη ιστορία θηλασμού

της  Flannery Fontinell, R.N., B.S.N., IBCLC, LCCE

Μετάφραση-Επιμέλεια: Βίκυ Φαρδογιάννη, Πιστοποιημένη Σύμβουλος Θηλασμού IBCLC

Ήταν Σάββατο και εφημέρευα ως σύμβουλος θηλασμού στον νοσοκομείο. Είχα μόλις τελειώσει το μάθημα θηλασμού και καθόμουν στο γραφείο των νοσοκόμων. Μια συνάδελφός μου μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον γιατρό για μία ασθενή, όταν ο σύζυγος μίας άλλης ασθενούς εμφανίστηκε και ζήτησε βοήθεια για να ταΐσουν το παιδί τους με μπιμπερό. Εκείνη χαμογέλασε και τους έκανε νόημα να περιμένουν ένα λεπτό, επειδή μιλούσε στο τηλέφωνο. Καθώς δεν είχα δουλειά εκείνη τη στιγμή, προσφέρθηκα να βοηθήσω. Η συνάδελφός μου, καθώς κατευθυνόμουν προς το δωμάτιο, μου φώναξε: «Δίνουν μόνο φόρμουλα».

Το είχα υποθέσει καθώς είχαν ζητήσει βοήθεια με το μπιμπερό και σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο μετά τον τοκετό, οι θηλάζουσες μητέρες συνήθως δεν χρησιμοποιούν μπιμπερό. Για μια στιγμή αναρωτήθηκα τι θα σκεφτόντουσαν αυτοί οι γονείς όταν θα έμπαινα στο δωμάτιό τους με την επίσημη στολή της συμβούλου θηλασμού. Πήγαινα για να τους βοηθήσω με την φόρμουλα και το μπιμπερό, το αντίθετο δηλαδή απ’ αυτό που δήλωνε η στολή μου. Αναρωτιόμουν αν αυτό θα τους έδινε ένα μπερδεμένο μήνυμα. Αλλά σταμάτησα να αναρωτιέμαι τη στιγμή που άνοιξα την πόρτα του δωματίου τους, μη γνωρίζοντας τίποτα γι’ αυτή την οικογένεια.

Η γυναίκα ήταν στο κρεβάτι και διάφορα υγρά έτρεχαν από μπουκάλια μέσα στο σώμα της. Είχε μόλις κάνει καισαρική τομή και προσπαθούσε να ταΐσει το παιδί της. Καθόταν και προσπαθούσε να κρατήσει στην αγκαλιά της το μωρό, ενώ αυτό έψαχνε με το στόμα του τη θηλή του μπιμπερό. Και οι δύο προσπαθούσαν να βρουν τη σωστή θέση.

Το μισούσα αυτό που πήγαινα να κάνω, αλλά αφού η μαμά μόλις είχε βγει από το χειρουργείο και δυσκολευόταν τόσο πολύ με το κράτημα, προσπάθησα να βοηθήσω τον άντρα της να δώσει αυτό το γεύμα στο μωρό της. Ο άντρας ακολούθησε πιστά τις οδηγίες που του έδωσα.

Εξήγησα εν συντομία ότι για κάποια μωρά είναι πιο εύκολο να πιουν το γάλα τους φασκιωμένα ελαφρώς, έτσι ώστε τα χέρια τους να μην κουνιούνται συνέχεια και ότι αυτό κάνει το τάισμα πιο εύκολο σ΄ αυτό το στάδιο της ζωής του μωρού. Παρακολουθούσα τη μαμά καθώς εκείνη χαμογελούσε αμυδρά, παρακολουθώντας με τη σειρά της το σύζυγό της να ταΐζει το μωρό. Καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού της και βάζοντας το χέρι μου πάνω στα πόδια της μέσα από την κουβέρτα τη ρώτησα, «Είσαι καλά;». Συνεχίζοντας να παρακολουθεί το μπαμπά και το μωρό, είπε «Απλώς στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να το ταΐσω εγώ».

Της υπενθύμισα ότι αυτό είναι κάτι προσωρινό και ότι πριν τελειώσει η μέρα θα ήταν πολύ πιο ενεργητική. Το πρόσωπό της κοκκίνισε και τα μάτια της δάκρυσαν καθώς παρακολουθούσε τον άντρα της να ταΐζει το μωρό τους.

«Υπάρχει κάποιος λόγος που επέλεξες να μην θηλάσεις;», ρώτησα. Δεν την γνώριζα και ήμουν στ’ αλήθεια περίεργη, δεν είχα κάτι στο μυαλό μου. Απάντησε «Έχω κάνει διπλή μαστεκτομή». Και μετά άρχισε να κλαίει…. Δεν συνηθίζω να χάνω τα λόγια μου, αυτή ήταν η πρώτη φορά. Έμεινα ακίνητη να ακούω και μετά βρήκα κάποια λόγια.

Συμφώνησα ότι είχε έναν πολύ καλό λόγο για να στεναχωριέται. Την άκουσα για λίγο ακόμη καθώς μιλούσε και έκλαιγε και στο τέλος κατάφερα να της προτείνω κάτι: «Ξέρεις, έχω μια φίλη που υιοθέτησε ένα μωρό. Έκανε κάτι που το αποκαλεί «brottle». Το βλέμμα της γύρισε επάνω μου με τα μάτια γεμάτα δάκρυα, αλλά ορθάνοιχτα.

«Τι σημαίνει αυτό;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι ήταν η εκδοχή της φίλης μου για το θηλασμό. Θα έβγαζε την μπλούζα της, θα έμενε γυμνή, θα έγδυνε το μωρό της και θα το έπαιρνε αγκαλιά δέρμα με δέρμα. Μετά θα έδινε το μπιμπερό στο μωρό.

«Τι σημαίνει δέρμα με δέρμα;», ρώτησε. Της εξήγησα ότι μετά τον τοκετό, το να είναι το μωρό γυμνό πάνω στο γυμνό στήθος της μητέρας του είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο. Τα μάτια της σκοτείνιασαν. Δεν έκλαιγε. Η έκφρασή της είχε αλλάξει.

«Μήπως θα ήθελες να το δοκιμάσεις;», τη ρώτησα μαλακά. Ακολούθησαν κι άλλα δάκρυα, που συνοδεύονταν από ένα χαμηλόφωνο «ναι».

Κοίταξα το μωρό που είχε ήδη πιεί το μισό μπουκάλι και είπα «ΟΚ, ας το κάνουμε». Πήρα το μωρό και το ξέντυσα. Η μαμά έκλαιγε σιγανά. Σήκωσα το μωρό και της είπα «Θα είσαι εντάξει αν βγάλεις την ρόμπα και βάλω το μωρό πάνω στο στήθος σου;». Μου ένευσε «ναι».

Έβγαλε αργά την χειρουργική ρόμπα και αποκάλυψε δύο τέλεια αποκαταστημένα στήθη, με απαλή ροζ θηλαία άλω. Το μωρό ήταν ανήσυχο στα χέρια μου, αλλά ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί. Όταν το τοποθέτησα στο στήθος της μητέρας του, ησύχασε αμέσως. Το πρόσωπό του ηρέμησε. Τα χέρια του ηρέμησαν. Ήταν στο σπίτι του.

Μετά από λίγο άρχισε να ψάχνει. Της είπα «Σε ψάχνει. Ψάχνει τη θηλή σου επειδή τον κρατάς αγκαλιά». Η μητέρα συνέχισε να κλαίει και να γελάει ταυτόχρονα. Ο άντρας της, δακρυσμένος, ήσυχος, κάθισε στο πλευρό της και άγγιξε τρυφερά τον ώμο της.

Και τότε της είπα «Ξέρεις, κάποιες γυναίκες που έχουν δυσκολίες με το θηλασμό, είτε επειδή δεν παράγουν αρκετό γάλα, είτε επειδή έχουν πρόβλημα με τις θηλές τους, χρησιμοποιούν κάτι που λέγεται “σύστημα συμπληρωματικής σίτισης” (SNS). Μήπως είναι κάτι που θα ήθελες να δοκιμάσεις;». Και εκείνη αμέσως απάντησε «Ω, ναι».


Πήγα αμέσως να βρω ένα SNS: ένα σωληνάκι που η μία άκρη του είναι συνδεδεμένη με ένα μπουκάλι που περιέχει φόρμουλα ή μητρικό γάλα και η άλλη άκρη του καταλήγει στη θηλή της μητέρας. Όταν το μωρό θηλάζει στο στήθος, πίνει το γάλα μέσω του σωλήνα κι έτσι η μητέρα και το μωρό έχουν την εμπειρία του θηλασμού.

Βρήκα SNS. Και βρήκα και μια ψευτοθηλή, η οποία μοιάζει με ένα μικρό σομπρέρο το οποίο εφαρμόζει πάνω στη θηλή της μητέρας και εξυπηρετεί στο να κάνει το πιάσιμο του μωρού στη θηλή καλύτερο. Επέστρεψα στο δωμάτιο και της έδειξα τι είχα βρει και πώς χρησιμοποιούνται. Ήμουν τελείως αδέξια. Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία με το SNS, αλλά ήμουν αποφασισμένη.

Ετοιμαστήκαμε και βάλαμε το μωρό στη σωστή θέση. Στην πρώτη μας προσπάθεια το μωρό έπιασε την ψευτοθηλή αλλά δεν έκανε καμία θηλαστική κίνηση.

Η μητέρα δεν νοιάστηκε καθόλου, έκλαιγε από χαρά που είχε το μωρό στην αγκαλιά της με τέτοιο τρόπο που της φαινόταν απίθανο να συμβεί εξαιτίας του χειρουργικού της ιστορικού.

Της είπα «Δεν είναι έτοιμος ακόμα, αλλά μην τον αφήνεις. Μείνε μαζί του δέρμα με δέρμα και θα επιστρέψω σε λίγο για να ξαναπροσπαθήσουμε». Μου χαμογέλασε.

Περίπου μία ώρα μετά επέστρεψα στο δωμάτιό τους. Η μαμά και το μωρό ήταν ακριβώς όπως τους είχα αφήσει: δέρμα με δέρμα και απολύτως ικανοποιημένοι. Η μητέρα άρχισε και πάλι να κλαίει μόλις μπήκα μέσα. Της χαμογέλασα και ξεκίνησα τη διαδικασία. Τοποθέτησα την ψευτοθηλή και το SNS και το μωρό ήταν στη σωστή στάση για θηλασμό.

Μείναμε ακίνητες. Περιμέναμε τα σημάδια του μωρού. Και τελικά, έγινε. Με τα μάτια του ανοιχτά, έριξε λίγο πίσω το κεφάλι του και άνοιξε διάπλατα το στόμα του. Με το ένα χέρι μου στον αυχένα του και το χέρι της μαμάς πάνω από το δικό μου, το οδηγήσαμε πάνω στο στήθος. Σταμάτησε. Και μετά είδαμε το σαγόνι του να κινείται. Παρακολουθούσα το SNS. Μετά από λίγο το γάλα άρχισε να τρέχει. Το έδειξα στους γονείς και της ψιθύρισα «Θηλάζει. Θηλάζεις το μωρό σου!».

Κάποιοι από το προσωπικό της κλινικής ήρθαν να δουν αυτό το σπάνιο γεγονός. Όλοι έκλαιγαν. Η μητέρα, η οποία πριν τον τοκετό είχε ζητήσει να μην της μιλήσει κανένας για θηλασμό, η οποία μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν έτοιμη να απαντήσει σε όποιον τολμούσε να την κρίνει «να πάει να γ…….», η οποία νόμιζε ότι της ήταν απαγορευμένος ο θηλασμός….. Αυτή η γυναίκα θήλαζε. Το μωρό κατάπινε και η μαμά έκλαιγε, χαμογελούσε και με ευχαριστούσε αδιάκοπα.

Το γεγονός ήταν ότι τα είχα κάνει θάλασσα. Υπήρχε φόρμουλα παντού, πάνω στη μαμά, στο μωρό, σε μένα, αλλά δεν με ένοιαζε. Πριν την αποχαιρετήσω της είπα ότι θα την επισκεπτόμουν ξανά. Κι αυτό την έκανε να κλάψει ξανά. Φαντάζομαι ότι ούτε της πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα χρειαζόταν σύμβουλο θηλασμού. Την αγκάλιασα και της είπα «Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις ξανά, να ξέρεις ότι μπορείς και ότι το έκανες. Το μωρό σου είναι εδώ, στη φωλιά του, πάνω στο στήθος σου, είτε θηλάζεις, είτε όχι, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει».

***

Έφυγα με πολλά ερωτηματικά. Είναι αυτό ένα μάθημα για όλους αυτούς που βάζουν περιορισμούς (πολλές φορές βάσιμους) σε θέματα υγείας, αντί να ρωτήσουν πρώτα κάποια πράγματα; Και ποια είναι η πιθανή σχέση ανάμεσα σε έναν σύμβουλο θηλασμού και σε μια γυναίκα που επιλέγει να μην θηλάσει; Μήπως αυτή η σχέση θα πρέπει να είναι πιο ευγενική, ώστε οι γυναίκες να μην φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν; Μήπως είναι αυτό ένα μάθημα για τις νοσοκόμες, τις μαίες, τους γιατρούς ώστε να μπορέσουν να κάνουν τις δύσκολες συζητήσεις που συνήθως αποφεύγουν, προσφέροντας επιλογές οι οποίες μπορεί να είναι δύσκολες για να συζητηθούν ή επώδυνες για τον ασθενή; Μήπως όταν επισκεπτόμαστε έναν ασθενή θα ήταν καλύτερα να μη έχουμε προγραμματισμένο το τι θα πούμε;

Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει σε κάθε περίπτωση: να βρω την χρυσή τομή κι αν δεν υπάρχει να τη δημιουργήσω, να βγω από τον γνωστό τρόπο σκέψης, με την ελπίδα ότι οι άνθρωποι τους οποίους φροντίζω θα θέλουν κι αυτοί να πάνε εκεί που θέλω να τους πάω εγώ.

Εκείνο το Σάββατο, έξω από το δωμάτιο εκείνης της μητέρας, σκεφτόμουν ότι είχαμε βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα σ’ αυτό που ήταν η πραγματικότητα και σ’ αυτό που θα θέλαμε να είναι. Μπορεί να μην επρόκειτο για μητρικό γάλα, αλλά το μωρό βρισκόταν στο στήθος, άρα θήλαζε, σωστά; Ή ίσως, αυτό που συνέβη σ’ εκείνη την οικογένεια να ήταν μια χρυσή τομή η οποία είχε ψυχολογικά οφέλη για όλους τους εμπλεκόμενους.

Αφιερώνω το άρθρο σ’ αυτή την υπέροχη μαμά. Σ’ ευχαριστώ για τον ενθουσιασμό σου όταν αποφάσισα να γράψω αυτή την ιστορία. Σ’ ευχαριστώ που μου έστειλες αυτή την γλυκιά φωτογραφία, ώστε όλοι να δουν ότι γίνεται. Σ’ ευχαριστώ που ήσουν αρκετά γενναία ώστε να απογυμνωθείς τόσο από τους προσωπικούς σου περιορισμούς, όσο και από την χειρουργική σου ρόμπα. Και πάνω απ’ όλα, σ’ ευχαριστώ που δεν μου είπες «να πάω να γ……».

Πηγή: http://fullbellysisters.blogspot.jp/2013/04/opening-closed-door-unexpected.html?m=1