Άρθρα

Το ημερολόγιο ενός tandem ή η ιστορία θηλασμού της Αύρας

12166159_1014006805289429_1315309974_n

Δεκέμβριος 2013… Χριστέ μου!! Είμαι έγκυος!!! Η γη έχει ήδη χαθεί κάτω από τα πόδια μου και βρίσκομαι λιπόθυμη στην τουαλέτα της δουλειάς, δεν ξέρω για πόση ώρα…. Ανασκουμπώνομαι και γυρίζω κάτωχρη στο γραφείο μου… Φυσικά δεν μιλιέμαι… Αυτό κι αν δεν το περίμενα…. Γι αυτό και ο πόνος στο στήθος μου όταν θηλάζει η Μαρίνα…. Που να φανταστώ;;… Πότε όμως ήταν η τελευταία μου περίοδος;;; Εεεεεε… Γιατί θυμάμαι ότι φορούσα καλοκαιρινά; Πφφφφφφ….. ….

Φλεβάρης 2014… Ο καιρός περνάει και κυλά σαν νερό… Αγχώνομαι…. Ίσως το ” Φοβάμαι” είναι πιο σωστή λέξη…. Άραγε θα το αγαπάω το καινούργιο το μωρακι; Η Μαρίνα μου πως θα το πάρει; Η καημένη καταλαβαίνει ότι πονάω και είναι πολύ προσεκτική στις κινήσεις της…. Παρά τους 22 μήνες της, συνειδητοποιεί τα πάντα η ζωούλα μου… Ευτυχώς η γιατρός που με παρακολουθεί, είναι υπέρμαχος του θηλασμού και δεν μου λέει να σταματήσω… Ίσως λέει η πολύ ροή να σταματήσει…. Ίσως όμως και όχι… Κάπως έτσι κι εγώ, Συνεχιζω…

Μάιος 2014… Είμαι 7 μηνών… Δείχνω λες και είμαι δεκατριών… Όλοι με ρωτάνε αν γεννάω… Τι να τους πω;; Λέω ότι κοντεύω και το κόβω εκεί… Ή κοιλιά μου είναι πραγματικά τεράστια !! Η Μαρίνα φυσικά θηλάζει… Δεν ξέρω τι, αλλά θηλάζει…. Και όσο θηλάζει χαϊδεύει την κοιλιά μου και πότε σταματά και δίνει από κανένα φιλί στον “εεεεμπεμπηηηη”…. Κι εγώ κλαίω με το παραμικρό… Νιώθω λες και την απατάω… Άτιμες ορμόνες!! ….

Ιούλιος 2014… Μετράω μέρες… Μάλλον όχι… Οι μέρες με μετράνε… Ζεσταίνονται αρρωστημένα… Κοιμάμαι με τα πέλματα μου βουτηγμένα σε μια λεκάνη με νερό… Ακόμη και το σώμα μου, δεν με χωρά από τη ζέστη… Τιμή και δόξα στις μανουλες που ήσαν έγκυες στους καύσωνες!!! Μα κυρίως φοβάμαι… Φοβάμαι για τα πάντα… Για όλα εκείνα τα άγνωστα που έρχονται… Όλοι με κοροϊδεύουν που αγχώνομαι τόσο, κι εγώ τσαντιζομαι… Με την Μαρίνα είμαστε τόσο κοντά… Τόσο ” η μια για την άλλη” που δεν ξέρω αν χωράει κανέναν άλλο η αγκαλιά μας… Φυσικά θηλάζει ασταμάτητα…. Τουλάχιστον πλέον λέει από μόνη της ότι και ο Μπέμπης θα τρώει από “το ντιντι”… Ρουφάω με μανία όλο μας τον χρόνο του “μαζί” .. Λες και έρχεται ένα τέλος, που είναι αναπόφευκτο… Λες και με τον ερχομό του μπέμπη θα την στερηθω…. Κλαίω συνέχεια, μόνη μου, στο μπάνιο…. Ξανά… Άτιμες ορμόνες….

15 Ιουλίου 2014… Ποναω!! Με έναν πόνο οξύ στη μέση και στα σπλάχνα, που μου κόβει την ανάσα μαζί και το σώμα στη μέση… Ζητάω από το Μαρινάκι μου να μην θηλάσει σήμερα και με καταλαβαίνει… Παρ’ όλα αυτά πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο γιατί ξέρω ποσό αγαπά τις βόλτες με το αυτοκίνητο και δεν ξέρω ποτέ θα μας ξαναδοθεί η ευκαιρία για μια τέτοια βόλτα… Η αντίστροφη μέτρηση για το νέο κεφάλαιο της ζωής μας είχε ξεκινήσει… Σε λίγες ώρες είμαι στον καρδιοτοκογράφο…. Και… Γεννάω…!!! Όχι!! Φυσικά και δεν είμαι έτοιμη!!! “Μπορώ να το κρατήσω για κανα δυο μήνες μέσα;;; Θέλω χρόνο!!! Χρειάζομαι χρόνο!!!” “Αύρα;; Εσύ ούτε τα Χριστούγεννα δεν θα είσαι έτοιμη…” μου είπε η γιατρός μου, όχι και τόσο γελώντας… Μάλλον την έχω κουράσει με την γκρίνια και την επιμονή μου.. …… Ή ώρα είναι 9 και ακούω έναν οξύ ήχο κλάματος… “Ο δικός μου κάνει έτσι;;;” ρωτάω…. Σε δευτερόλεπτα είναι στο στήθος μου και θηλάζει με μανία… Λες και ξέρει πολύ πολύ καλά πως γίνεται…. Σταματά και με κοιτάζει… Με την εικόνα μου κοιμάται … Στην πρώτη του επίσκεψη στην ονειροχώρα είχε την μορφή μου για παρέα… Σε δευτερόλεπτα ο εγκέφαλος μου έχει αδειάσει και απομένω να τον κοιτάζω… Ένας έρωτας μόλις γεννήθηκε και τον έχω στην αγκαλιά μου… 3650 και 54 εκατοστά, φωνάζει ο γιατρός μετά από λίγο…. ” Χριστέ μου!! Πως θα τον χορτάσω αυτόν;;;”…. Ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω… Είναι όμως που μου αρέσει και λίγο να γκρινιάζω…

5 Αυγούστου 2014… Ο Αχιλλέας είναι ένα υπέροχο, ήρεμο και βολικό μωρό… Θηλάζει ταχύτατα, κλαίει ελάχιστα, και κοιμάται ΠΟΛΥ… Η Μαρίνα τον έχει δεχτει τόσο ώριμα… Τον χαϊδεύει, τον φιλά και του δίνει όλα της τα υπάρχοντα… Θεωρώ ότι βοηθά απεριόριστα το γεγονός οτι τελικά θηλάζει και η ίδια μαζί του, χωρίς να στερηθεί τίποτα ένεκα της άφιξης του στη ζωή μας… Θηλάζει ταυτόχρονα… Στην ίδια αγκαλιά… Και τον λιώνει στα χάδια, ενώ εκείνος την κοιτά με δέος… Στην ίδια αγκαλιά…. Με τα ίδια χάδια και γλυκολογα… Ομολογώ πως… Το περίμενα πιο δύσκολο… όμως δεν ήταν….

25 Αυγούστου 2014…. Ο Αχιλλεας ζυγίζει 4680!!! Το μωρό του ταντεμ πήρε 1280 γρμ από την έξοδο μας από την κλινική και μέσα σε 35 μέρες!!! Νιωθω τόσο δυνατή … Τόσο περήφανη… Τόσο… ΜΑΜΑ όπως τότε, παλιά… Θεέ μου… Πόσο σοφά μας έπλασες..;;

Καλοκαίρι 2015…. Ο Αχιλλέας πλέον του ενός έτους και η Μαρίνα πλέον των τριών… Όχι!!! Δεν είναι ακόμη το ίδιο “ήρεμο και βολικό μωρό” που ανέφερα παραπάνω…. Είναι ένας γόης, νεαρός Ταρζάν… Μαζί με την Μαρίνα μεγαλώνουν, παίζουν, ΔΕΝ μαλώνουν, γελούν και μοιράζονται όλες τους τις στιγμές και τις σκανταλιές… Κοιμούνται αγκαλιά, τρώνε από τα ίδια κουτάλια και ρουφουν από το ίδιο καλαμάκι…

 

Γελούν με  μοναδικά ίδιο τρόπο και νιώθω ότι μου μοιάζουν… Ας είναι κατάξανθα ενώ εγώ μελαχρινή… Αν θηλάζουν ακόμη;; Ω ναι!! Και στ’ αλήθεια θαρρώ πως ο θηλασμός είναι εκείνος που τα έχει κάνει τόσο δεμένα…

Αν το συστήνω; Ανεπιφύλακτα!!!

Αν είναι δύσκολο;; Είναι!!! Όχι όμως όσο δύσκολο φαντάζει…

Αν έχω βγάλει κάποιο συμπέρασμα;; Φυσικά!! Ότι το σώμα μας είναι τόσο σοφά πλασμένο και έχει τόσο καλή γνώση για το τι πρέπει να κάνει, που είναι κρίμα να το αδικούμε λέγοντας αβίαστα “δεν έχω γάλα” ή “δεν έφτανε”…

Τέλος…

….” ας δείξουμε  εμπιστοσύνη στο σώμα μας… Ξέρει ΑΚΡΙΒΩΣ τι χρειάζεται να κάνει… Ας το προσφέρουμε στο μωράκι μας απλόχερα, παρέα με την αγκαλιά και τα χάδια μας… Και μπορώ να σας το υποσχεθώ… Όλα μα όλα, θα βρουν τους ρυθμούς τους, πολύ πολύ γρήγορα… Είναι απεριόριστη η ομορφιά που έχουμε μπροστά μας…”

Σας φιλώ!!!

Αύρα Φούκου

 

Η ιστορία θηλασμού της Βέρας – Παράλληλος θηλασμός

Ήθελα πολύ να κάνω δεύτερο μωρό αλλά έπρεπε να έχω υπομονή και να περιμένω να περάσουν δύο χρόνια ώστε να μπορέσω να έχω την ευκαιρία να γεννήσω φυσιολογικά. Ακόμα ένας μύθος που στην πορεία έμαθα ότι δεν ισχύει…

Έμαθα ότι έμεινα έγκυος πολύ νωρίτερα από ότι το προγραμματίζαμε…ένα μαύρο σύννεφο απλώθηκε πάνω από τη ζωή μας…Δεν μπορούσα να διανοηθώ καν ότι θα γεννούσα με καισαρική τομή ξανά…Αυτό ήταν ένα σενάριο που πλέον δεν θα το άφηνα να επαναληφθεί και θα έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να το εξασφαλίσω…

Αφού λοιπόν μίλησα με τη γιατρό μου, που ήταν κάθετη ως προς το θέμα του φυσιολογικού τοκετού, ότι ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο, αποφάσισα να αρχίσω να χρησιμοποιώ το ίντερνετ, ναι ξέρω καιρός ήταν να σταματήσω να το σνομπάρω, και να ψάξω να δω που ζουν αυτοί οι γιατροί-τέρατα, που αφήνουν τις “γυναίκες” τους να γεννήσουν φυσιολογικά!!

Όταν με το καλό τελείωσε η αναζήτηση μου ένιωσα ότι είχα κερδίσει μια μικρή μάχη, ήξερα όμως ότι ακολουθούν άλλες μεγαλύτερες!!! Είχα μια υπέροχη εγκυμοσύνη και την απίστευτη τύχη να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους κατά την διάρκεια της, και να τους έχω ακόμα δίπλα μου φύλακες άγγελους!!! Με βοήθησαν σε πολλά και ακόμα με βοηθάνε όποτε το χρειαστώ!!! Έπρεπε να αφήσω πίσω τα λάθη του παρελθόντος, να μάθω από αυτά και να συνεχίσω μπροστά…έτσι κι έκανα!!!

Είχα ένα φανταστικό τοκετό που θα μας μείνει αξέχαστος όσα χρόνια κ αν περάσουν!!! Ακόμα μια μάχη που είχαμε κερδίσει!!! Ένιωσα ότι κάτι αλλάζει αυτή τη φορά… 

Ο μικρούλης μας από τη γέννηση του και μετά δεν έχει φύγει ποτέ από κοντά μου!!! Θήλασε από την πρώτη στιγμή και κάθε επόμενη, αρκεί να το επιθυμούσε!!! Η πραγματική μάχη όμως δεν είχε αρχίσει ακόμα…Όσο κι αν είχα διαβάσει, όσο κι αν είχα ενημερωθεί, κανένας δεν μου είχε πει όλα όσα ακολούθησαν…Όλοι φρόντιζαν να μου λένε μόνο το ωραίο κομμάτι του αποκλειστικού θηλασμού… 

Γύρισα στο σπίτι και στο πρώτο μου μωρό το οποίο διεκδικούσε τη μαμά της, αλλά εγώ πλέον δεν μπορούσα να της προσφέρω όλα όσα ζητούσε μίας και είχα ακόμα ένα μωρό να φροντίσω…Κάπου εκεί άρχισαν οι τύψεις μαζί με τις ορμόνες να μου στήνουν ένα περίεργο χορό μέσα στο κεφάλι μου και μέσα στην ψυχή μου…Ήξερα ότι ήθελα να θηλάσω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να αλλάξω τη σχέση μου με την κόρη μου που ήταν ακόμα ένα μωρό…

Εξακολουθούσα να είμαι μόνη μου εδώ, με περισσότερες φίλες αυτή τη φορά, αλλά χωρίς καμία βοήθεια…Το μωρό ήθελε συνέχεια να  θηλάζει και να είναι πάνω μου, αλλά τις περισσότερες φορές ούτε κι αυτό ήταν αρκετό…Έντονο κλάμα από τον μικρό, έντονη γκρίνια από την μικρή, που πλέον δεν υπήρχε καθόλου χρόνος να περάσουμε οι δυό μας, μιας κι ο μικρουλής μας κυριολεκτικά είχε κολλήσει πάνω μου…

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά αρρωσταίνω και ανεβάζω κι έναν ωραίο πυρετό κι ακούω την παιδίατρο μας να μου λέει για ακόμα μία φορά: “απαγορεύεται δια ροπάλου να θηλάζεις εμπύρετη. Κόψε το γάλα σου και δίνε αυτό που σου έδωσα. Το δικό σου να το βγάζεις και να το πετάς”. Ήταν κ η τελευταία φορά που μιλήσαμε…Αλλάξαμε παιδίατρο κι άλλαξαν τα πάντα…Πλέον είχα απέναντι μου ένα άνθρωπο που με άκουγε, με καταλάβαινε, μου έβρισκε λύσεις στα προβλήματά μας, τα οποία δεν ήταν άλλα από το έντονο κλάμα του μικρού…

Ποτέ δεν αμφέβαλλα ότι δεν φτάνει το γάλα μου, αυτή τη φορά είχα μάθει το μάθημα μου, αλλά αυτό το μωρό συνέχεια έκλαιγε και συνέχεια θήλαζε…Και ο καιρός περνούσε και τίποτα δεν έδειχνε ούτε να αλλάζει ούτε να βελτιώνεται…

Καπάκι σε όλα αυτά αρρωσταίνει κ η μικρή μου…Καταφέρνω με τα πολλά να αφήσω λίγο το μικρό με τον μπαμπά του και την παίρνω να της κάνω ένα ντουζάκι να χαλαρώσει και να πέσει ο πυρετός…αφού τελειώσαμε μου λέει “Μαμά να πιω κι εγώ λίγο από το γαλατάκι σου???”. Μέχρι τότε της είχα προσφέρει άπειρες φορές, όμως καμία δεν ήθελε…Της έδωσα χωρίς δεύτερη σκέψη…Για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες το κοριτσάκι μου κοιμήθηκε θηλάζοντας, γαλήνιο μέσα στην αγκαλιά της μανούλας της… 

Το σοκ για εμένα μεγάλο…Πως θα το χειριζόμουν από εδώ κ στο εξής??? Ο μικρούλης μας ήταν λιγότερο από τεσσάρων μηνών και συνέχεια θήλαζε, η παραγωγή μου ήταν ρυθμισμένη για ένα παιδί, τώρα με τα δύο πότε θα προλάβαινε να προσαρμοστεί??? Δεν έχασα το χρόνο μου, πήρα απευθείας την ομοιοπαθητικό μας τηλέφωνο να με βοηθήσει να αυξήσω την παραγωγή μου. Φυσικά και δεν δέχτηκε και μετά από ένα σωρό κατηγορώ που θέλω να παλινδρομήσει και να νοσήσει ψυχικά το παιδί μου, κλείσαμε το τηλέφωνο…Τώρα τι θα έκανα??? Ήταν αργά το βράδυ και χρειαζόμουν βοήθεια αλλά και στήριξη ότι αυτό που κάνω δεν ήταν λάθος…

Ο πρώτος άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μας εκείνη τη νύχτα ήταν η Βίκυ Φαρδογιαννη! Την επόμενη μέρα μας είδε και η Δώρα Μενούνου! Σιγά σιγά αυξήσαμε την παραγωγή μου και πλέον όλα έμοιαζαν δυνατά!!! Προσαρμόσαμε την καθημερινότητα μας και όλα άρχισαν σιγά σιγά να βρίσκουν το δρόμο τους… 

Πλέον ο μικρούλης μου είναι είκοσι μηνών και θηλάζει φανατικά και η μικρή μου πλησιάζει τα τέσσερα και αποφασίζει σιγά σιγά να αποθηλάσει…Κάθε φορά που θηλάζει την κοιτάζω και σκέφτομαι πως μπορεί να είναι η τελευταία μας φορά, κι ενώ αυτή μπορεί να είναι έτοιμη να κάνει αυτό το βήμα, εγώ δεν είμαι και παρόλο που είναι η δεύτερη φορά που το κοριτσάκι μου θα αποθηλάσει, θα μου λείψουν οι στιγμές μας…

Στιγμές που θήλαζε γιατί ζήλευε τον αδερφό της, που απλά ήθελε αγκαλιά και μανούλα, που πονούσε τάχα μου η κοιλίτσα ή που απλά ήθελε να παίξει με τον αδερφό της θηλάζοντας… 

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τις κουμπάρες μου Βίκυ Σκορδαλού και Αντωνία Θεοδωράκη που με στήριζαν κάθε φορά που είχα κάποιον ανάγκη και όλες τις μανούλες της ομάδας “Θεσσαλονίκη: Εγκυμοσύνη – Τοκετός – Θηλασμός“, που μου έδειχναν ότι δεν είμαι η μόνη που περνούσε δύσκολα.

Βέρα

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία της Κατερίνας – Tandem nursing ή παράλληλος θηλασμός παιδιών διαφορετικής ηλικίας

Νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για μένα και τον θηλασμό γιατί άκουσα να αναρωτιούνται γιατί θηλάζω τόσο καιρό τα παιδιά μου, τον γιο μου 2 ετών και ειδικά την κόρη μου που είναι πια 4 ετών.

Η απάντηση μου είναι η εξής….

Πριν να γίνω μάνα δεν είχα ιδέα από θηλασμό, όταν έμεινα έγκυος διάβασα απλά ένα βιβλίο θηλασμού (“Θηλασμός, μια υπέροχη σχέση” της Άννας Πατσούρου). Όταν ήρθε το μωρό μου στην αγκαλιά μου, έβαλα τα δυνατά μου, το μόνο που ήθελα και ένιωθα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να κάνω, ήταν να προστατέψω αυτό το πλασματάκι, ήξερα ότι ήμουν υπεύθυνη για τη διατροφή της εγώ και κανένας άλλος, ήξερα επίσης ότι ο θηλασμός είναι δικαίωμα του παιδιού, εκείνο αποφασίζει, γιατί είναι κάτι που του ανήκει! Ήξερα ακόμα κάτι που είναι κοινό μυστικό μεταξύ “ειδικών”: ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΓΑΛΑ πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στην αρχή, ΝΑΙ ήταν λίγο δύσκολα για μένα, αλλά ο βαθμός δυσκολίας εξαρτάται και από τις αντοχές τις κάθε γυναίκας. Το μωρό μου γεννήθηκε μόλις 2,500 κιλά, ήταν η μικρή μου η Σταλίτσα, η Τοσοδούλα μου, την θήλασα μια ώρα ακριβώς μετά την γέννα με καισαρική, η μόνη στάση που με βόλευε ήταν καθιστή στο κρεβάτι και στην πολυθρόνα που υπήρχε και φυσικά 2 μαξιλάρια δεξιά και αριστερά κάτω από τα χέρια μου, για να φέρνω το μωρό στο κατάλληλο ύψος. Θυμάμαι το πρώτο βράδυ κοιμήθηκα μόνο μια ώρα, είχα τον άντρα μου δίπλα για συμπαράσταση και μου γέμιζε συνέχεια το ποτήρι μου νερό, ήταν Αύγουστος και με τον θηλασμό η δίψα ήταν πολύ μεγάλη.

Τα ξενύχτια συνεχίστηκαν και οι μέρες επίσης ήταν μες την ταλαιπωρία , περιορίστηκα στις πιο σημαντικές δουλειές του σπιτιού και τα υπόλοιπα έμεναν πίσω, όμως αυτό δεν είχε σημασία για μένα. Το μόνο που ήθελα ήταν να πάρει βάρος το μωρό μου. Και πήρε 1 κιλό τον πρώτο μήνα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!! Φυσικά αυτή ήταν και η απάντηση σε όσους μου έλεγαν: “Το παιδί σου πεινάει, δεν χορταίνει, για αυτό ξυπνάει κάθε 1,30 ώρα, δώστου ξένο να χορτάσει να μην ταλαιπωρείσαι!”.

Δεν αγόρασα ποτέ ξένο γάλα, αν και μπήκα στον πειρασμό, δοκίμασα να δώσω πιπίλα και ευτυχώς δεν την ήθελε το παιδί μου, έμαθα να πηγαίνω με τους ρυθμούς του παιδιού, έμαθα την υπομονή, έμαθα την ηρεμία. Μου δίδαξε ο ΘΗΛΑΣΜΟΣ ότι το πιο σημαντικό είναι αυτό…ΝΑ Σταματάς Τα Πάντα, ότι και να κάνεις, Για Να Κάνεις Μόνο ένα πράγμα : ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΘΗΛΑΣΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΟΥ, ΝΑ ΤΟ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΝΑ ΤΟΥ ΠΙΑΣΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΈΧΕΙ ΑΞΊΑ ΑΝΕΚΤΊΜΗΤΗ. ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΛΟΓΗΜΈΝΗ ΣΤΙΓΜΉ ΓΕΜΆΤΗ ΑΓΑΛΛΊΑΣΗ!

Δυο χρόνια πέρασαν και το παιδί μου μεγάλωσε και αυτό το κατάλαβα την ημέρα που πήρα στα χέρια μου το δεύτερο παιδί μου, την μεγάλη τη θήλαζα μέχρι που γέννησα και ευτυχώς, γιατί όλα πήγαν πολύ καλύτερα από την πρώτη φορά….Το πρωτόγαλα ήταν εκεί άφθονο να ταΐσει και τα δυο μου παιδιά και να περισσέψει κιόλας. Ο μικρούλης έπινε γάλα μόνο για 5-10 λεπτά και κοιμόταν για 3 ώρες, σε αντίθεση με την κόρη μου που όταν γεννήθηκε έπινε γάλα μια ώρα και μιάμιση ώρα και κοιμόταν μόνο μιάμιση ώρα επίσης.

Οι θηλές μου ήταν έτοιμες και δεν πόνεσαν καθόλου σε σχέση με την πρώτη φορά που πόνεσαν λίγο, μέχρι να σκληραγωγηθούν. Άλλα δυο χρόνια πέρασαν, δεν ξέρω πως, αλλά πέρασαν, εγώ το μόνο που κάνω είναι να κάνω αυτό ΠΟΥ Η ΦΥΣΗ ΜΕ ΟΡΙΣΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΣΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ.

Δεν με ρωτάνε ποια αν θηλάζω, γιατί τα παιδιά μου είναι μεγάλα και είναι σίγουροι ότι δεν θηλάζω πια……….είναι λογικό ζούμε στην Ελλάδα, την χώρα όπου οι επιταγές από εταιρίες ξένου γάλακτος πάνε και έρχονται μέσα στα παιδιατρεία αυτής της χώρας. Μέχρι και οι καμπύλες ανάπτυξης του βιβλιαρίου υγείας του παιδιού είναι παραπλανητικές http://vikifar.wpengine.com/?p=495

Όσο για την 4άχρονη κόρη μου….Ναι, το παιδί μεγάλωσε και δεν θέλει να αποθηλάσει, δεν είναι έτοιμο ψυχολογικά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι ανεξάρτητο, δεν σημαίνει ότι του κάνω κακό. Ο εγκέφαλος μεγαλώνει μέχρι το παιδί να γίνει 5 ετών. Το μητρικό γάλα χάρις τα συστατικά του βοηθάει στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και κάνει τα παιδιά που θηλάζουν να έχουν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης (κάποιοι μάλλον έχουν πρόβλημα με αυτό). Η διαπαιδαγώγηση της είναι άλλο κομμάτι….

Βρισκόμαστε σε στάδιο αποθηλασμού εδώ και ένα χρόνο, θα γίνει όσο πιο ανώδυνα για εκείνη και την ψυχούλα της. Τώρα εδώ και αρκετό καιρό θηλάζει 1 φορά στις 2 μέρες. Δεν πίνει άλλο γάλα γιατί δεν της αρέσει και μου εκφράζει την ευχαρίστηση της για αυτό.

Μερικά παραδείγματα: 1) Μου λέει ένα μεσημέρι: “Μαμά θέλω να σου πω κάτι….αν δεν μου δίνεις “μπιμπι” δεν σε αγαπάω!!”, εγώ: “Αν σου δώσω λίγο θα με αγαπάς?”, Στέλλα: “Ναι, μαμά!”

2)Μια άλλη μέρα της αρνήθηκα κάποια στιγμή ενώ θήλαζα τον Γιάννη και μου λέει: “Αφού έχεις 2 “μπιμπι” πρέπει να δίνεις και στα 2 τα παιδιά σου”.

3) Κάποια άλλη στιγμή που πάλι της αρνήθηκα: “Αν δεν μου δώσεις εσύ ποιος θα μου δώσει?”

4) Άλλη ατάκα: “Μαμά αν δεν μου δώσεις το γαλατάκι σου, αύριο θα είμαι άρρωστη”!

5) Κι άλλη μια: “Μαμά αν δεν μου δώσεις το γάλα σου δεν θα σε έχω πια φίλη”!!

Οι εξετάσεις αίματος που κάναμε την προηγούμενη εβδομάδα είναι τέλειες και για τα δυο μου παιδιά!! Και κάτι ακόμα: ο ΠΟΥ συστήνει θηλασμό για ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 2 χρόνια και η ΑΑP έχει δημοσιεύσει το παρακάτω στο pediatrics

“There is no upper limit to the duration of breastfeeding and no evidence of psychologic or developmental harm from breastfeeding into the third year of life or longer.”

(Υ.Γ. Αν καμιά φορά με δείτε να δίνω και κάνα γλυκό στο παιδί μου, δεν σημαίνει ότι αυτό κάνω σε καθημερινή βάση! Επίσης εγώ θεωρώ ότι δεν είναι έγκλημα αν 1 φορά στις τόοοοσες, φάνε και κανένα γλυκάκι επειδή το ζήτησαν, προτιμώ να το δώσω εγώ  παρά κανένας άλλος που μπορεί να το προσφέρει στο παιδί μου με δόλιους σκοπούς, εμείς που θηλάζουμε δεν ζούμε σε γυάλα, κάθε μάνα κάνει αυτό που θεωρεί καλύτερο για το παιδί της, όπως δεν επεμβαίνω εγώ σε άλλες τακτικές, δεν θέλω να ακούω διάφορα για το τι κάνω εγώ, είναι άδικο!)

Κατερίνα Βαρδάκη

 

Aν θέλετε να μοιραστείτε και
τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr

Η ιστορία θηλασμού της Στέλλας

Δε ξέρω από πού να ξεκινήσω….Το βρήκα…

Πάντα στην ζωή μου είχα μια σκιά. Πίστευα πως δεν ήμουν ιδιαίτερα δεμένη με την μαμά μου επειδή δεν θήλασα ούτε μια σταγόνα (αν και με άφησαν 2 μέρες νηστική)… Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως αν ποτέ γίνω μανούλα θα ΘΗΛΑΣΩ…

Τι ήταν ο θηλασμός για μένα τότε όμως? Είχα εικόνες από μανούλες να θηλάζουν και στην συνέχεια γκλούπ το μπουκάλι στο στόμα….Αυτό ήξερα αυτό έλεγα…
Και ήρθε η στιγμή που μαθαίνω πως είμαι έγκυος στον Γιάννο μου,στον Μικρό μου Πρίγκιπα.

Είχα γραφτεί σε φορουμ σαν προαίσθημα λίγα 24ωρα αφού συνέλαβα το σποράκι, οπότε όταν έμαθα τα νέα βάλθηκα να διαβάζω ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Ξόδεψα πολλές ώρες και πολλή φαια ουσία μπροστά στον υπολογιστή (τελικά δόξα το Θεό,άξιζαν), μερόνυχτα διάβαζα κάθε θέμα ήταν σχετικό με την εγκυμοσύνη και πάντα τελείωνα ένα ένα τα θέματα για το θηλασμό!!! Ένα είναι σίγουρο,όλα όσα ήξερα ήταν ΛΑΘΟΣ!!

“Το μαγικό γάλα”

Ήμουν έτοιμη πριν καν μάθω στην Β επιπέδου πως περιμένω ΑΓΟΡΙ!!! (Το όνειρό μου!!). Αυτά και τώρα στο προκείμενο…

Πάω στην κλινική με πονάκια και μένω για να γεννήσω ..!
16 ώρες τοκετού (άντε αγάπη μου 40 εβδομάδες σε περιμένω), 24 ώρες από το πρώτο πονάκι. Μετά το στοίχημα από γιατρό, μαία και αναισθησιολόγο 3.860 γρ και 57 εκ!!!!! Ολόκληρος άντρας!!
“-Βάλτον μου στο στήθος” (λέω στον Μπάμπη τον αναισθησιολόγο)
“-Μα θα στο βάλει η μαία.”
“-ΤΩΡΑΑΑΑΑΑΑΑ”, ας ήθελε να κάνει αλλιώς…16 ώρες δεν είχαν ακούσει κιχ μόνο γέλια και ανέκδοτα…

Και μπαίνει στο στήθος και επιτέλους κατάλαβα γιατί τα είχα τόσο μεγάλα!!!χαχαχααχ (χουμοράκι). Αγκιστρώθηκε εκεί και δεν ήθελε να φύγει…Ύστερα από ώρα τον πήραν να τον τακτοποιήσουν και πήγα και εγώ στο δωμάτιο…

Στο δίωρο πάω να τον δω και βλέπω υγρό, λιγάκι τόσο δα, στη πιζάμα μου…Μπαίνω μέσα σίφουνας..
“-Θέλω να τον θηλάσω”….(Η μαία πάνω από την συγκάτοικο μας την μικρή που γεννήθηκε με μαμά που είχε ζάχαρο και την παρακολουθούσαν στην θερμοκοιτίδα).
Πέρασαν κλάσματα του δευτερολέπτου και απορώντας δε θα μου τον δώσει? Τον αρπάζω και κάθομαι στην πολυθρόνα…Η μαία πλάτη σε μένα και αφού δεν ακούει κιχ από το μωρό ούτε εμένα να της μιλάω, γυρίζει και γουρλώνει τα μάτια….
“-Είσαι πρωτότοκη?”
“-Ναι,γιατί?”
“-Θηλάζεις σα να είχες άλλα 4!!!”
Ναι, το αντράκι μου έπιασε το στήθος και δε το άφησε από τότε ακόμα και σήμερα…

Κάναμε rooming – in και εκτός από μια μαία το πρώτο βράδυ που τον πήρε για αλλαγή και θεώρησε καλό να τον κρατήσει και να του δώσει ξένο, εφόσον έχω πει για αποκλειστικό και ΕΦΟΣΟΝ είμαι ξύπνια και άλλη μια φορά σε μια στιγμή αδυναμίας μου στις 4 νύχτα, το παιδάκι μου δεν έφαγε ξένο γάλα πάλι!!

ΔΕΝ τραυματίστηκαν ποτέ οι θηλές μου, δεν έπαθα μαστίτιδα (το καλό του μεγάλου στήθους), δεν αγκομάχησα ΠΟΤΕ!! Γιατί? Γιατί ήμουν διαβασμένη..Ήξερα και για τους μαραθώνιους θηλασμούς (20 ώρες στο στήθος λέμε……) και για τα άλματα και φυσικά δεν άκουσα κανέναν!!! Κοιμόμουν μαζί με το παιδί,το φόραγα και έπινε όποτε ήθελε, δε κοίταξα ρολόι και λάτρευα να τον έχω στο στήθος!!!

Φυσικά δεν τελειώνει εδώ η ιστορία μου!!!

Ο Γιάννος μεγάλωνε με το γαλατάκι της μανούλας..6 μήνες αποκλειστικό θηλασμό, σταδιακή εισαγωγή στερεάς τροφής (φρούτα και λαχανικά και κρέας, ποτέ κρέμα), θήλαζε πριν και μετά από κάθε γεύμα. Μέχρι τον πρώτο χρόνο δεν κοίταξα πόσο έφαγε από το πιάτο καθώς ήξερα πως πρωτεύων τροφή μέχρι το έτος είναι το γάλα της μαμάς και οι στέρεες είναι για να μάθει γεύσεις.

Φτάσαμε τον χρόνο, λίγο πριν γίνουμε 2, στους 21 μήνες μαθαίνω πως είμαι έγκυος!!!!!
Φυσικά δε χρειάστηκα να ρωτήσω κανέναν, ήξερα πως θα συνέχιζα να θηλάζω τον γιο μου…Ο γιατρός μου χαμογελαστός ποτέ δεν είπε λέξη, ίσα ίσα που με διαφήμιζε και συνεχίζει…

Περνάνε 8 μήνες απόλυτης ευτυχίας…Τι να σας πω? Αν δε το βιώσετε δε μπορείτε να το καταλάβετε…Ο Γιάννος θήλαζε στο στήθος μου και η μπέμπα μέσα στην κοιλιά κλωτσούσε, να βλέπατε τα χαμογελαστά ματάκια του μόλις ένιωθε τις κλωτσιές!!!

Φτάνω 39+5 το πρωί έμπαινα για πρόκληση. Με δάκρυα θήλασα το βράδυ τον Γιάννο κι εκείνος (αχ τι αγγελούδι έχω), μου σκούπιζε τα μάτια και έτριβε την κοιλίτσα.Ήταν ο τελευταίος θηλασμός σα μονάκριβος γιος…Από το πρωί θα μεγάλωνε, θα γινόταν ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΡΦΟΣ.

Και πάω να γεννήσω σε κλινική στας Αθήνας…και όλα ωραία γεννάω σε 20 λεπτά αφού ξεκόλλησα από το 4 όπου και μπήκα!! Και είναι δεμένη με τον λώρο 3 φορές σα κοκορέτσι και είναι μια σταλιά 3280 γρ. και 51 εκ. Πάμε μαζί στην ανάνηψη και θηλάζει έτοιμο γαλατάκι στο έτοιμο στήθος…και μένουμε μαζί και τις 4 μέρες (έκανε ίκτερο), με rooming-in, σε δίκλινο, με διδυμάκια συγκατοίκους και να φεύγει από την μαμά μόνο για αλλαγή και παιδίατρους.

Γυρίζουμε σπίτι (τι κλάμα έριξα που αποχωρίστηκα το αγόρι μου!!!!) και ο αδερφός τρελάινεται για την μπεμπούλα από την πρώτη στιγμή!! Και τα παίρνω αγκαλιά και τα θηλάζω μαζί και τότε συνειδητοποιώ πως έχω δύο παιδάκια και δάκρυα κυλάνε από τα μάτια μου….

Δε συνεχίζω άλλο……..
Σας εύχομαι σε όλες καλούς θηλασμούς και να έχετε ΟΛΕΣ την ευκολία των δικών μου θηλασμών….

Στέλλα

Aν θέλετε να μοιραστείτε τη δική  σας ιστορία θηλασμού μαζί μου και με τις άλλες μαμάδες, την περιμένω στο thilasmos-blog@yahoo.gr